ATHENS GAY PRIDE - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΙΟΥΝΙΟΣ 2014)

 

«Θα σε αγκαλιάσω στη μέση δρόμου! Μόνο έτσι θα καταλάβεις πόσο σε αγαπάω!». Ο τρόπος που η Μαριώ άρπαξε την φίλη της από το μπράτσο και ξεκίνησε να τη φιλάει μπροστά στους φωτογράφους και στους ξένους ρεπόρτερ ήταν η δική της «πράξη θάρρους», η δική της «κίνηση υπερηφάνειας», η μοναδική της «οικογενειακή υπόθεση». Κι’ έτσι ξεκίνησαν να χαϊδεύει η μία το κεφάλι της άλλης και να γελάνε χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κρατώντας σφικτά στα χέρια τους την πολύχρωμη σημαία που, λίγο πριν, είχαν αγοράσει από τους εθελοντές της 10^ης Γιορτής Υπερηφάνειας της Αθήνας, στην πλατεία Κλαυθμώνος-ναι, ήταν ευτυχισμένες, πραγματικά ευτυχισμένες! Είχαν προηγηθεί, στις άκρες της μεγάλης παρέλασης, ο Γιώργος Καμίνης, η Ελένη Λουκά, η Πάολα Ρεβενιώτη, ακτιβιστές, μέλη gay οργανώσεων από το εξωτερικό, οι απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, trans ακτιβίστριες, η Κατερίνα Στικούδη που προετοιμαζόταν για το πρόγραμμά της επάνω στο stage, αγόρια και κορίτσια που χόρευαν στην άσφαλτο ή πάνω στο άρμα πετώντας τα μπλουζάκια τους-αφόρητη η ζέστη, ο ιδρώτας έσταζε στην οδό Σταδίου. Ροζ χαρτάκια πεταμένα μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη με συνθήματα, παίρνω στα χέρια μου ένα με μαύρα γράμματα που γράφει «λόγο δεν θα δώσω, αν με την Κατερίνα ή τον Χρήστο θα καυλώσω» και, ασυναίσθητα, κοιτάω τη διμοιρία των ΜΑΤ που παραφυλάει, μήπως μπουκάρουν από τα στενά της πλατείας Συντάγματος τίποτα Χρυσαυγίτες.

  

ΣΜΥΡΝΗ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΙΟΥΛΙΟΣ 2014)

Ένα ανεπαίσθητο αεράκι με χτυπούσε στο κεφάλι, καθισμένος το πρωί της Τρίτης στην προκυμαία της Σμύρνης. Ήταν σαν τα φαντάσματα των νεκρών να με είχαν πιάσει απ' το λαιμό και να με τράβαγαν με κρότο προς τα κάτω, από τον πάτο του νερού όπου βρίσκονταν. Κοιτούσα, πολλές φορές, μια τη θάλασσα, μια τη λεωφόρο Ataturk που περνάει μπροστά από την παραλία, μια τα ελάχιστα ελληνικά σπιτιά που είχαν χτιστεί πριν από το 1922 και παρέμεναν ανέπαφα από την τσιμεντοποίηση της υπόλοιπης πόλης, μια το Κορδελιό (σημερινό Carci Aka) απέναντι-το σκεπασμένο από την ομίχλη και την υγρασία που αγκάλιασε την Τρίτη ολόκληρη την πόλη-, μια την είσοδο στη συνοικία της Πούντας (σημερινό Alsancan) που με περίμενε για το καλύτερο καζαν ντιπί της Σμύρνης, στο ζαχαροπλαστείο "Sevinc Pastanesi" (πολύ κοντά στην οδό "Kibris")... Αν είσαι Έλληνας και ξέρεις τα βασικά από ιστορία, είναι πολύ δύσκολο να μην συγκινηθείς περπατώντας στους δρόμους της, γνωρίζοντας ότι εκεί όπου σήμερα κάθονται υπομονετικά Τούρκοι ψαράδες κρατώντας τα μακρυά καλάμια τους, κάποτε ο Σμύρνης Χρυσόστομος καλωσόριζε τους ευζώνους και τα ελληνικά στρατεύματα (μπροστά ακριβώς από το σημερινό κτήριο του Νάτο, πίσω από τη γαλλική σχολή και το "Otel Kilim"). Κι είναι λογικό... Εικόνες από την παλιά Αρμένικη συνοικία, το Μπαιρακλί, το Παραλέλι, τον Φραγκομαχαλά, το σιδηροδρομικό σταθμό του Αιδινίου, την κεντρική πλατεία Konak με το διάσημο ρολόι, το δαιδαλώδες παλιό παζάρι...

Εικόνες και πρόσωπα. Πολλά που βλέπονται και άλλα τόσα που συναισθάνονται...
 

ΑΝΘΙΜΟΣ ΑΝΑΝΙΑΔΗΣ: "ΕΙΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ"

Ο 28χρονος πια Anthem Moss (όπως είναι πλέον το όνομά του στην Αμερική), που οι περισσότεροι τον θυμούνται από την μεγάλη του επιτυχία στη «Μαρία την άσχημη» του 2007, ζει τα τελευταία 5 σχεδόν χρόνια μεταξύ Νέας Υόρκης και Los Angeles. 
Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είχα συναντήσει-ημίγυμνος ήταν, φορώντας ένα σκισμένο blue τζιν-, κατά τη διάρκεια κάποιων λήψεων μπροστά από ένα συνεργείο αυτοκινήτων, να φωτογραφίζεται για τις ανάγκες του promo της ταινίας «straight story» του Βλαδίμηρου Κυριακίδη και της Έφης Μουρίκη, όπου θα πρωταγωνιστούσε-πριν από την «Μαρία την άσχημη», πριν από την έκρηξη αναγνωρισμότητας που θα είχε στην εξέλιξή του ως ηθοποιός. Ήταν μόλις 21 ετών. Και σχεδόν τον είχα ερωτευτεί κεραυνοβόλα. Όπως συνέβαινε περίπου με όλους όσους συναντούσαν τον Άνθιμο για πρώτη φορά-είτε ήταν straight είτε gay. Δεν ήταν ότι έμοιαζε «θεός», αλλά είχε μία περίεργη οικειότητα και αύρα με τους γύρω του που μαγνήτιζε επάνω του ακόμη και τα πιο αδιάφορα βλέμματα. Αστραπιαία.  Χαρακτηριστικό, μάλλον, δείγμα των γεννημένων stars, των αποφασισμένων να πετύχουν στα όνειρά τους. Μαζί είχαμε κάνει τότε την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη. Για το «Down Town». «Γούρι σου πήγε», του είπα κατά τη διάρκεια του πρωινού τηλεφωνήματος μας Αθήνα-Los Angeles, την προηγούμενη Πέμπτη. Γέλασε δυνατά, από την δυτική πλευρά του ατλαντικού όπου βρισκόταν, και ξεκίνησε να μου αφηγείται τα νέα του καθώς σκουπιζόταν, αφού μόλις είχε βγει από το μπάνιο και έσταζε νερά. Τον περίμενα δυο τρία λεπτά στο ακουστικό, μέχρι να τελειώσει, να βάλει ένα μπουρνούζι και να καθίσει αναπαυτικά στην πολυθρόνα του σπιτιού του, περιμένοντας τις ερωτήσεις μου. Αλλά, την πρώτη εικόνα της συνέντευξής μας, μόλις μου την είχε ήδη δώσει αυθόρμητα.  

-Πως είναι η ζωή σου στην Αμερική, τα τελευταία 5 χρόνια που ζεις εκεί;
-Είναι όλα διαφορετικά εδώ, σε σχέση με όσα ζούσα στην Ελλάδα. Είχα έρθει από ένα μέρος όπου είχα την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τη δουλειά μου, σε μία χώρα η οποία δεν είχε καμία αναφορά με μένα. Στην αρχή ένιωθα απομονωμένος. Όμως μετά κατάλαβα πως έπρεπε να δημιουργήσω έναν καινούργιο Άνθιμο, να ξαναγεννηθώ, να με ξαναφτιάξω. Τα πρώτα χρόνια έκανα μεγάλη προσπάθεια: στο να μάθω καταρχήν τη γλώσσα-γιατί είχα έρθει στην Αμερική, χωρίς να ξέρω αγγλικά-, να δικτυωθώ, να γνωρίσω ανθρώπους, να πάρω τις πρώτες μου δουλειές. Κάθε μέρα στην Αμερική κρύβει πια και μία έκπληξη για μένα. Κι είμαι πολύ καλά σήμερα! Νιώθω ότι, μετά από 14 ταινίες που έχω κάνει-δύο από τις οποίες έχουν βραβευτεί σε φεστιβάλ-, κάτι έχω καταφέρει και μάλλον είμαι στο σωστό δρόμο. Έχω κάνει και επιτυχίες και αποτυχίες όλα αυτά τα χρόνια και σίγουρα έχω και κάποια μεγάλα projects στο μυαλό μου για την επόμενη χρονιά, που δεν αφορούν μόνο στην ηθοποιία, αλλά και στη σκηνοθεσία ή στη συγγραφή σεναρίων. Παράλληλα, όλο αυτό τον καιρό, έκανα και κάποια διαφημιστικά-μεταξύ αυτών, στη Levis ήμουν το κεντρικό πρόσωπο της καμπάνιας, ενώ σε λίγο καιρό θα βγει το διαφημιστικό της adidas, όπου συμμετέχω. Είναι βαριά κουβέντα αλλά, ναι, είμαι πραγματικά ευτυχισμένος στην Αμερική.

ΑΝΝΑ ΒΙΣΣΗ: "Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ"

Η κορυφαία τραγουδίστρια απομονώνει 10 στιγμές από όλα όσα έχει βιώσει μέχρι σήμερα στα 40 χρόνια πορείας της στο τραγούδι, στη μουσική, στη σκηνή, εικόνες αναπόσπαστες ακόμη και από την ίδια της τη ζωή. 

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

«Τα μεσημέρια, όταν ο μπαμπάς μου πήγαινε για ύπνο εμείς, η μαμά μου, η Λία, κι εγώ κάναμε πρόβα στην κουζίνα. Με έβαζε να τραγουδάω και με διόρθωνε. Στην ερμηνεία, στη τεχνική και στην ορθοφωνία. Όλα αυτά, ενώ το φαγητό στη κατσαρόλα σιγοψηνόταν! Μετά οι τρεις μας το τελειοποιούσαμε στο πιάνο που βρισκόταν δίπλα στο σαλόνι. Στα χρόνια της υπομονής...».  
ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟΨΕ ΜΙΑ ΑΡΧΗ 
«Με διαφορά 7 χρόνων κέρδισα τη πρώτη θέση σε δύο διαγωνισμούς. Πάντα με μέντορα τη κυρά Σοφούλα. 1970, Ρ.Ι.Κ, Λευκωσία, η Λία στο πιάνο, εγώ τραγούδι, λέγοντας ψέμα για την ηλικία μου-ήμουν 12 και έπρεπε να ‘μουν 16 για να μπορώ να λάβω μέρος-πήραμε παμψηφεί τη πρώτη θέση. Θυμάμαι μας δώσαν 15 λίρες και κάποια βιβλία. Με τα λεφτά πήραμε από ένα ποδήλατο άσπρο η καθεμιά που χρειάστηκε η αλήθεια, για να πηγαίνουμε σχολείο κάθε μέρα. 7 χρόνια μετά κερδίζω στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μια νίκη που δεν περίμενα καθόλου και θυμάμαι ακόμα το τρακ και την αμηχανία που είχα όταν ο Άλκης Στέας με φώναξε στη σκηνή να το παραλάβω. Είχα την αίσθηση πως ονειρευόμουν... “Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή” και έκανα στ’ αλήθεια τότε την Αρχή!».  
ΤΑ ΛΙΑΝΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΠΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

«1973. Κάτι σαν μυστική αποστολή το θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Την άλλη μέρα είχα σχολείο. Και με ξύπνησαν από την εταιρία για να πάω στο στούντιο να γράψω κάποιο τραγούδι. Το αυτοκίνητο οδηγούσε ο Γιώργος Νταλάρας και εγώ δεν ρώταγα ούτε που πάμε, ούτε τι συμβαίνει. Σαν να ήξερα και σεβόμουνα την στιγμή. Τελικά θα αντικαταστούσα μια άλλη τραγουδίστρια και έτσι θα κέρδιζα μια θέση στον θρυλικό δίσκο “Τα Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας” του Μ. Θεοδωράκη και του Γ. Ρίτσου». 
ZOOM-ΠΛΑΚΑ
«Τα Σάββατα στο ZOOM της Πλάκας ανήκαν στη Σοφία. Αρχές ‘90 και περίμενε στη δεξιά μεριά της σκηνής, νυσταγμένη συνήθως, να τη φωνάξω να τραγουδήσει. Το αγαπημένο της ήταν το “Ακόμα μία”. Και το ρόκαρε κανονικά!».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: "ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΩ ΜΕ TATTOO ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΩ"

Η πολύ επιτυχημένη του πορεία στο modeling, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, οι «μοιραίες» σχέσεις του, οι γυναίκες, η συνεργασία του με την Ελένη Μενεγάκη που θα συνεχιστεί και την επόμενη σεζόν, τα όνειρά του. Ο 26χρονος Δημήτρης ποτέ δεν ήταν βαρετός στις συνεντεύξεις του. 

Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, 150 περίπου χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, ακούγονται γυναικείες φωνές, πλατσουρίσματα στη θάλασσα, ρακέτες και μπαλάκια να εκσφενδονίζονται, ουρλιαχτά μωρών, νερό που σκάει με δύναμη επάνω σε σώματα. Ο Δημήτρης απομακρύνεται από την παραλία της Παράγκας, στην Αγία Άννα της Μυκόνου, εκεί όπου βρισκόταν το κυριακάτικο μεσημέρι που μιλήσαμε, για να με ακούει καλύτερα απ’ το ακουστικό. «Δουλεύω και αυτό το Καλοκαίρι στη Μύκονο, κάνω δημόσιες σχέσεις σε δύο μαγαζιά. Το ένα βρίσκεται μέσα στη Χώρα και λέγεται “Suba” και το άλλο είναι το “Lamed”, το οποίο είναι στην Παράγκα, στην Αγία Άννα», ξεκινά να μου λέει. «Για μένα η Μύκονος είναι ένας τόπος που αγαπώ πολύ, κυρίως γιατί είμαι ανάμεσα στους φίλους μου-πολλοί από τους οποίους προέρχονται από το εξωτερικό. Το νησί παραμένει ένα luxury island και αυτό πιστεύω ότι ποτέ δεν θα αλλάξει». 
-Το Καλοκαίρι εργάζεσαι σχεδόν πάντα στη Μύκονο, την Άνοιξη εμφανιζόσουν στο πλευρό της Ελένης Μενεγάκη. Τι είδους «διπλή ζωή» είναι αυτή; 
-Είμαι άνθρωπος των άκρων. Έτσι είμαι στα επαγγελματικά μου, αλλά και στην προσωπική μου ζωή. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στα επαγγελματικά μου, ένα πράγμα που δεν μου αρέσει είναι να κάθομαι. Μπορεί να γκρινιάζω όταν δουλεύω πολύ, αλλά όταν πιάνω μετά τον εαυτό μου να ξεκουράζεται για δύο τρεις μέρες, θέλω να τον ξαναβάλω να δουλέψει σκληρά. Η καθημερινότητά και η δουλειά μου αρέσουν πολύ! Με το χώρο της εστίασης ασχολούμαι τα τελευταία 9 χρόνια-δεν είμαι αλεξιπτωτιστής στο χώρο-, σε ό,τι αφορά στην τηλεόραση αυτό συνέβη φέτος τυχαία, χάρις στην Ελένη, την οποία θαυμάζω και εκτιμώ πολύ. Προσπαθώ να μετριάζω τις δυνάμεις και τις αντοχές μου, ώστε να μπορώ να είμαι αντάξιος και στα δύο καθήκοντα που έχω. 
-Θα είσαι και την επόμενη σεζόν στην εκπομπή της Ελένης και στον Alpha; 
-Ναι. Δώσαμε τα χέρια με το κανάλι, θα είμαι και του χρόνου με την Ελένη και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενο. Όλο αυτό μου έκανε καλό και ξέρεις επίσης πότε το συνειδητοποίησα; Όταν άρχισαν να μου κάνουν προστάσεις και από άλλα κανάλια, για άλλες εκπομπές, ακόμη και για σήριαλ. Η δύναμη που έχει η εκπομπή της Ελένης, αλλά και η ίδια, είναι τεράστια! 
-Σου πρότειναν να πρωταγωνιστήσεις σε σήριαλ; 
-Ναι. Μου πρότειναν τον τελευταίο καιρό να βρεθώ σε εκπομπές άλλων καναλιών, να συμμετάσχω σε talent shows, να παίξω σε τηλεοπτικές σειρές. Ιδιαίτερα η πρόταση που μου έγινε για να παίξω σε σήριαλ ήταν πάρα πολύ δελεαστική, αλλά έκρινα ότι δεν ήταν ακόμη η κατάλληλη στιγμή για να τολμήσω κάτι τέτοιο. Πρέπει να σου πω πάντως, ότι όλα αυτά ξέρω πως τα χρωστάω στην Ελένη! Και έχω πολλά ακόμη να μάθω πλάι της. Προς το παρόν, όμως, είμαι μόνο στην αρχή, δεν βιάζομαι. Θα ήθελα να δοκιμάσω κι’ άλλα πράγματα στην τηλεόραση, καθετί καινούργιο μου αρέσει, αλλά όλα θα γίνουν όταν έρθει η σωστή στιγμή.

ΣΑΣΑ ΜΠΑΣΤΑ: ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία της συνέντευξη και φωτογράφηση, η 26χρονη πια Σάσα ζει το όνειρό της ως τραγουδίστρια με την πρώτη της επιτυχία. Επίσης, ξυπνά πρωί, γυμνάζεται, συγυρίζει, μαγειρεύει και δηλώνει «κορίτσι για σπίτι», έχοντας πια βρει τον κατάλληλο για εκείνη σύντροφο που «δεν τον αλλάζω με τίποτα»

Κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης χαμογελάει συνεχώς. Είναι -και δείχνει- χαρούμενη, κάποιες στιγμές, όσο ετοιμάζεται, συγκινείται στέλνοντας μηνύματα από το κινητό της, ενώ ταυτόχρονα λέει στη μακιγιέζ «μυστικά για νόστιμα κανελόνια». Με ξαφνιάζει. Το ίδιο έκανε και κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας. Η Σάσα δεν είναι πια το κορίτσι που απαντά σε ό,τι τη ρωτήσεις αυθόρμητα, χωρίς στρογγυλοποιήσεις και δεύτερες σκέψεις. Σήμερα είναι αυστηρή στις εκφράσεις της, δεν θέλει να μιλάει πολύ, προσέχει την κάθε της πρόταση, αποδεικνύοντας ότι πράγματι κάτι άλλαξε σε εκείνη τα τελευταία χρόνια: κυρίως εικόνες, παραστάσεις και άνθρωποι που είναι δίπλα της, κάτι σαν φύλακες άγγελοί της. Είναι χαρακτηριστικό πως τίποτα δεν γίνεται πια -επιλογή τραγουδιών, εμφανίσεις και χειρισμός της δημόσιας εικόνας της- χωρίς τον τελικό λόγο μιας πολύ στενής ομάδας συνεργατών της, η οποία αποτελείται κυρίως από τους δημιουργούς μεγάλων επιτυχιών στο τραγούδι, τους Χριστόδουλο Σιγανό και Valentino (σύντροφό της τα τελευταία χρόνια, μουσικό παραγωγό, dj, στιχουργό και διευθυντή προγράμματος του Sfera 102.2). Συγχρόνως, η Σάσα απολαμβάνει την επιτυχία που γνωρίζει σήμερα στο τραγούδι -που πάντα αγαπούσε- και τις πολύ επιτυχημένες εμφανίσεις της σε όλη την Ελλάδα. Και χαίρεται πολύ, όπως μου αναφέρει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας, γι’ αυτά που έχει καταφέρει! Θέλει να μου μιλήσει καταρχάς για την πιο ευτυχισμένη της επαγγελματικά στιγμή μέχρι τώρα. «Φυσικά ήταν η συνεργασία μου με τον Valentino, έναν άνθρωπο που έχει αφήσει εποχή με τις μαγικές διασκευές του στην Ελλάδα», ξεκινά να λέει. «Ημουν πολύ τυχερή που “άγγιξε” κι εμένα και κάναμε το “Μου ’μαθες έρωτα”. Valentino σημαίνει επιτυχία», συνεχίζει καθώς πίνει μια ακόμη γουλιά από τον φρέσκο χυμό πορτοκάλι που έχει μπροστά της. «Θέλω επίσης, προτού αρχίσουμε τη συνέντευξή μας, να γράψεις τα πολλά “ευχαριστώ” μου, πάνω απ’ όλους, στον Χριστόδουλο Σιγανό που οδηγεί την όλη κατάσταση -ξέρει αυτός-, στον Στέλιο Μαρμαρά για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε, καθώς και σε όλους τους ανθρώπους που με βοήθησαν στα πρώτα μου βήματα». Αγγίζει με τα δάχτυλά της τις άκρες των μαλλιών της, παίζει για λίγο με το καλαμάκι που είναι μέσα στο ποτήρι και με ρωτάει, με την ίδια αθώα χροιά της φωνής της, όπως παλιά: «Λοιπόν; Τι θες να μάθεις για μένα;».
-Τι άλλαξε στη ζωή σου τα τελευταία χρόνια;

-Πολλά! Καταρχάς, όνειρα που είχα κι εγώ ως κορίτσι, τα οποία ήταν αδύνατο και δύσκολο να αγγίξω, τα άγγιξα. Δεν πίστευα ποτέ πως θα έρθει η ώρα που θα κάνω το πρώτο μου σοβαρό επαγγελματικό βήμα και θα δουν τα μάτια μου με συγκίνηση τον κόσμο να τραγουδάει και να χορεύει το τραγούδι μου. Ξέρω ότι για κάποιους άξιους συναδέλφους που έχουν κάνει πάρα πολλές επιτυχίες, μια ακόμα επιτυχία ίσως να ήταν κάτι αναμενόμενο και δεδομένο. Για μένα, όμως, ήταν κάτι πολύ μεγάλο, το πρώτο μου βήμα. Επίσης, αντιμετώπισα τη ζωή μου -σε όλους τους τομείς- με περισσότερη ωριμότητα, ξεκαθαρίζοντας μέσα μου όχι τα «πρέπει» αλλά τα «θέλω» μου. Εκανα στην άκρη τις σκιές και ακολούθησα δρόμους με περισσότερο φως, τους δρόμους που με κάνουν ευτυχισμένη. Αν με ρωτούσες για τα λάθη μου, θα σου απαντούσα πως ναι, έχω κάνει, αλλά και τα λάθη είναι στο πρόγραμμα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: "ΜΕ ΙΣΟΡΡΟΠΕΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ"

Κανονικά ο Ανδρέας δεν θα ήθελε ποτέ να δώσει αυτή τη συνέντευξη, δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να γνωρίζουν οι άλλοι (οι θεατές της «Ψυχραιμίας», του Νίκου Περάκη) τις σκέψεις του, το παρελθόν του, τη ζωή του, όλα όσα απασχολούν το μυαλό των 25 του χρόνων. Θύμωσε με την ακραία μου απάντηση στην Αιόλου που βρεθήκαμε, γούρλωσε τα μάτια, αλλά-ευτυχώς-μετά γέλασε, κατάλαβε ότι όλα γίνονται χάριν δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος: «Επειδή αυτή τη στιγμή είσαι ένα προϊόν, Ανδρέα, και πρέπει να πουλήσεις». Όχι, ο Ανδρέας δεν θα έλεγε ποτέ κάτι τέτοιο, δεν σκέφτεται έτσι, δεν μεγαλώνει με αυτό τον τρόπο. Ούτε τον αναγνωρίζουν στο δρόμο όπως τον ρώτησαν πρόσφατα από κάποιο life style περιοδικό στο οποίο μίλησε, ούτε του κάνουν κομπλιμέντα για το ρόλο του στην ταινία, ούτε ούρλιαξαν τα κοριτσάκια στην avant premiere της «Ψυχραιμίας» στην οποία (αναγκαστικά, φαντάζομαι) έπρεπε να πάει, παρόλο που αισθανόταν τρομερά άβολα με όλες αυτές τις κάμερες μαζεμένες εκεί και τα μικρόφωνα παρατεταμένα για δηλώσεις. Ο Ανδρέας δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά που του έτυχαν τον τελευταίο μήνα (ούτε και θέλει να έχει). Μένει σε ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια με δύο συγκατοίκους-κολλητούς του (για παρέα και για να μοιράζονται τα έξοδα), πηγαίνει από πολύ νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ στη σχολή του Εθνικού θεάτρου στην οποία είναι δευτεροετής φοιτητής (κατάφερε και πέρασε με την πρώτη σ αυτήν ανάμεσα στους 500 περίπου υποψηφίους που δίνουν εξετάσεις κάθε χρόνο, την πιο «δύσκολη» σχολή φοίτησης θεάτρου στην Ελλάδα), βγαίνει τα σαββατοκύριακα με τη φίλη του για βόλτες, για θέατρο ή σινεμά, ακούει στο σπίτι τη μουσική που αγαπά (ξένη κυρίως και rock, ποτέ τα τελευταία ελληνικά σουξέ), ενώ αρκετές φορές εργάζεται τις Κυριακές ή τα Σάββατα για να βγάζει κάποια επιπλέον χρήματα. Για παράδειγμα, την προηγούμενη Κυριακή θα ανέβαινε επάνω σε ξυλοπόδαρα, θα μεταμφιεζόταν, θα ισορροπούσε (με ευκολία, μετά από τόση εμπειρία) επάνω σε αυτά, θα γινόταν από δίμετρος ένας τρίμετρος άντρας και έτσι θα ψυχαγωγούσε τα παιδάκια που θα έρχονταν με τους γονείς τους εκεί όπου θα εμφανιζόταν για να τον παρακολουθήσουν. Με αυτά τα ξυλοπόδαρα ήρθε και στη συνάντηση μας, σε ένα café κοντά στην Ομόνοια-λίγα μέτρα απ τη σχολή του-μετά το τελευταίο του μάθημα. Τον κοίταξαν περίεργα οι θαμώνες με αυτά τα παράξενα ξύλινα δοκάρια που κουβαλούσε στους ώμους, αλλά δεν τον ένοιαζε.

ΒΙΚΥ ΛΕΑΝΔΡΟΣ: "ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΕΠΙΝΑ ΤΟ ΚΑΦΕΔΑΚΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΛΙΜΑΝΟ, ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ..."

Στη συνάντηση μας στο café δίπλα από το δημαρχείο του Πειραιά, ήρθε χωρίς αργοπορία, χωρίς γκρίνια (παρόλο που-όπως μου είπε αργότερα-το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκε μόλις δύο ώρες) και με διάθεση να μην μιλήσει καθόλου για τη μεγάλη καριέρα που την ακολουθεί, τα εκατομμύρια δίσκους, τις sold out συναυλίες της σε όλο τον κόσμο, ακόμη και για το δαχτυλικό αποτύπωμα που άφησε πριν λίγες εβδομάδες στο Άμστερνταμ (προνόμιο για ελάχιστους καλλιτέχνες). Το μόνο που ενδιαφέρει πια τη Βίκυ Λέανδρος είναι ο Πειραιάς, επιλεκτικές συναυλίες και-σίγουρα-ο Λέανδρος, η Μιλάνα και η Σάντρα-τα τρία της παιδιά. 
-Αισθανθήκατε ποτέ το «βάρος» μιας τόσο μεγάλης καριέρας;
-Δεν αισθάνομαι βάρος, αισθάνομαι μια καλλιτεχνική ανησυχία γι αυτό που κάθε φορά κάνω. Περισσότερο ως ευθύνη το αισθάνομαι.
-Ποια είναι αυτή η ευθύνη που αισθάνεστε;
-Επειδή τα τελευταία χρόνια, εκτός από την ερμηνεία των τραγουδιών γράφω στίχους και μουσική- ενώ ταυτόχρονα έχω και την επιμέλεια της παραγωγής των δίσκων μου-η ευθύνη προσανατολίζεται στο να έχουν όλα αυτά την ποιότητα που απ την αρχή ονειρεύτηκα ώστε να υπάρξει το ιδανικό αποτέλεσμα.
-Τι σας εμπνέει συνήθως για να γράψετε;
-Καταστάσεις, εμπειρίες, μουσική που ακούω, οτιδήποτε έχει σχέση με τη ζωή: Όλα αυτά αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου. Μπορώ να δω κάτι στο δρόμο, μπορεί να μου αφηγηθεί κάποιος κάτι, και αυτό να με οδηγήσει στο γράψιμο.
-Δικά σας τραγούδια ακούτε;
-Όχι τόσο συχνά. Μόνο κριτικά μπορώ να δω τον εαυτό μου.
-Είστε αυστηρή κριτής του εαυτού σας;
-Πολύ! Σκεφτείτε ότι δεν μπορώ καν να δω τον εαυτό μου στην τηλεόραση, δεν το αντέχω, αλλάζω αμέσως δωμάτιο. Κάνω την αυτοκριτική μου-δεν την αποφεύγω-αλλά δεν μπορώ να βλέπω ή να ακούω τον εαυτό μου συνεχώς. Αυτό είναι απόλυτα φυσικά, οι περισσότεροι καλλιτέχνες που γνωρίζω-έλληνες και ξένοι-αυτό κάνουν.
-Τι μουσική ακούτε;
-Τα πάντα. Από Robbie Williams, Shakira, μέχρι Frank Sinatra. Όλα τα ακούω με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Αυτό που ίσως να με εκφράζει πιο πολύ είναι τα τραγούδια που έχουν μία ωραία μελωδία.
-Τι είναι αυτό που σας αρέσει στον Robbie Williams;
-Μ' αρέσουν πολύ τα τραγούδια του, η παραγωγή των δίσκων του και-φυσικά-ο τρόπος που εμφανίζεται πάνω στη σκηνή. Η εμφάνιση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για έναν καλλιτέχνη. Ο Robbie Williams δεν είναι κάτι έξω από εμένα, άλλωστε μην ξεχνάτε ότι κι εγώ όλα τα είδη μουσικής τα έχω τραγουδήσει. Όλα αυτά τα χρόνια έχω ερμηνεύσει τα πάντα! Εκτός απ τον πατέρα μου Λέο Λέανδρος, έχω συνεργαστεί με πάρα πολλούς παραγωγούς, από τον Brad Shaipiro μέχρι τον Chris Porter, ο οποίος μάλιστα υπήρξε για 15 χρόνια παραγωγός του George Michael. Μαζί με τον Porter κάναμε πρόσφατα και ένα υπέροχο ντουέτο που τραγουδήσαμε μαζί με τον Chris De Burg.
-O τελευταίος στίχος που γράψατε τι λέει;
-… «Ξένος σε μια καινούργια πόλη, ο δρόμος για τον ουρανό ήτανε σπαρμένος με τριαντάφυλλα…», είναι ένα τραγούδι που μιλάει για μια καινούργια ζωή.
-Ποια είναι η δική σας «καινούργια ζωή», κυρία Λέανδρος;
-Έχω χωρίσει, δεν ζω πια εκεί όπου ζούσα-στο Βερολίνο-, και αυτό είναι για μένα μία εντελώς καινούργια ζωή. Αλλιώς είναι να ζεις με ένα σύντροφο 20 χρόνια και αλλιώς είναι να ζεις μόνη. Βέβαια έχω και τα 3 μου παιδιά, που είναι μεγάλα, σπουδάζουν, επικοινωνούμε πολύ συχνά, αλλά παρόλα αυτά η ζωή αλλάζει. Κάπως έτσι γράφτηκε και αυτός ο στίχος.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΞΟΡΙΝΟΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014) - ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014) - ΟΤΑΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΓΩΣΕ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ "ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ" ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014)

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΡΩΤΕΣ, ΜΩΡΟ ΜΟΥ"

Ο σπουδαιότερος ποιητής της Θεσσαλονίκης και ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Ελλάδας, εξηγεί με ποιο τρόπο η τέχνη είναι μεγαλύτερη από την ζωή, ακόμη και όταν την εμπεριέχει. 
«Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας/κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά/έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας/ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας/κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, έστω και μια φορά; είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή/για τους απεγνωσμένους;». 
Η οδός Σκεπαστού, στις Σαράντα Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης, είναι η συνέχεια της οδού Καβάφη-όχι του ποιητή, που έχει εικονοστάσι επάνω απ’ το κεφάλι του, στο γραφείο όπου κάθεται, με πλάτη στον έξω δρόμο, δίπλα από τον άλλον «μάρτυρα», τον Βασίλη Τσιτσάνη, ο κύριος Ντίνος-, αλλά ενός εμπόρου, με καταγωγή από τις Σαράντα Εκκλησιές, που πλούτισε στην Αμερική. «Ας είναι», που θα έλεγε και ο ίδιος-όπως, άλλωστε, μου απάντησε και στην επιμονή μου για μία συνέντευξη μαζί του, παρόλο που δεν θέλει πια να εκτίθεται δημόσια. 5:30 το απόγευμα του τελευταίου Σαββάτου του Απρίλη, και κάθομαι απέναντί του, μέσα στο μικρό δωματιάκι του γραφείου του, στο ισόγειο διαμέρισμα όπου ζει τα τελευταία χρόνια. Με κερνάει λεμονάδα φρέσκια. «Να την πιεις όλη!», με παρακινεί.   
-Τι καινούργιο κάνετε τελευταία;
-Είμαι έγκλειστος και υπό παρακολούθηση, λόγω κάποιων προβλημάτων υγείας. 
-Δεν βαριέστε όλη τη μέρα κλεισμένος στο σπίτι;
-Πως δεν βαριέμαι; Αλλά η αντοχή μου και η υπομονή μου να το αντέχω, είναι προς το καλό μου. Και αυτό το ξέρω. Δεν αρνιέμαι αυτό που για άλλους θα ήταν μια καταδίκη. Αλλά, ξέρεις, τραγουδάω! 
-Εσείς;
-Γιατί σου φαίνεται παράξενο; Τραγουδάω και με φανατικές μάλιστα θαυμάστριες. Συμπτωματικά. Από ‘δω κι από ‘κει. Τις προάλλες, λόγου χάρη, τραγούδησα στον «Ιανό», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και έγινε χαμός. Δεν μπορείς να φανταστείς! Ήρθαν για να με ακούσουν από διάφορα μέρη, ακόμη και από το Λουξεμβούργο. Το φαντάζεσαι; 
-Υποθέτω πως ήδη θα σας προσκάλεσαν οι θαυμαστές σας που ζουν εκεί, για να τους επισκεφθείτε…
-Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ. Και δεν θέλω να ταξιδέψω! Είμαι εχθρός των ταξιδιών. 
-Λένε πως ανοίγει το μυαλό με τα ταξίδια…
 -Ούτε ανοίγει, ούτε κλείνει. Τα έχω ξεπεράσει προ πολλού όλα αυτά τα πράγματα. Δεν περιμένω από πουθενά, παρά μόνο από την αντοχή μου. 
-Η οποία κρατάει μια χαρά…
-Κρατάει… Αυτό είναι το μυστικό. 
-Ούτε όταν ήσασταν νέος επιθυμούσατε να ταξιδέψετε;
-Ούτε. 
-Η μόνη σας αναφορά ήταν η Θεσσαλονίκη;
-Μάλιστα. Παλαιότερα υπήρχε και ένας σοβαρός λόγος, γιατί ήμουνα πάρα πολύ φτωχός. Αλλά και τώρα, που είμαι λίγο καλύτερα, δεν θέλω ούτε να ακούσω για ταξίδια. Τις προάλλες με κάλεσε ο διοικητής του Καναδά, να πάω εκεί και να με φιλοξενήσουν για μία εβδομάδα. Αρνήθηκα. 
-Για ποιο λόγο;
-Διότι μεσολαβεί η θάλασσα. 
-Φοβάστε τη θάλασσα;
-Πάρα πολύ! Μόνο μία λέξη μπορεί να αποτυπώσει αυτό που παθαίνω με την θάλασσα: την κλάνω. Σ’ αρέσει δεν σ’ αρέσει έτσι όπως σου το λέω, αυτό συμβαίνει στην κυριολεξία. Αλλά, δεν είναι μόνο η θάλασσα, είναι και το αεροπλάνο. 
-Δεν μπήκατε ποτέ σε αεροπλάνο;
-Ποτέ. Και ούτε θα μπω βέβαια. Και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό. Ούτε την περιέργεια έχω. 
-Γιατί ταυτίσατε σε ένα ποίημά σας την θάλασσα με τον έρωτα; «Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις…/Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει...»…
-Ποιητική αδεία, αλλά και στην πραγματικότητα πιστεύω ότι η απόσταση είναι πάρα πολύ λίγη. Και ο έρωτας και η θάλασσα είναι δύο ίδια πράγματα: πολύ γοητευτικά, αλλά και πολύ επικίνδυνα. Και δεν έχω πέσει έξω σε ό,τι έγραψα σχετικά μ’ αυτά τα πράγματα.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗΣ: NAKED CITY - LIFO

Ο λόγος που αγαπάω την Αθήνα: «Η Αθήνα έχει γωνιές «κρυφές» και όμορφες για τα πάντα. Είτε χειμώνα είτε καλοκαίρι είναι πανέμορφη, ζωντανή και σε συνεπαίρνει ώστε να τη ζήσεις έντονα. Ευτυχώς έχω μηχανή και χαίρομαι που κυκλοφορώ στην Αθήνα. Λόγω φίλων και γνωστών οι επιλογές είναι πάρα πολλές». 

Αναρτήθηκε στο www.lifo.gr, τον Μάιο του 2014, και δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία free press.

http://www.lifo.gr/lifoland/naked-city/47103

Η φωτογράφηση έγινε αποκλειστικά για την φιλανθρωπική έκθεση ΝΑΚΕD CITY η οποία θα πραγματοποιηθεί σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί προσεχώς. Πηγή: www.lifo.gr

ΣΙΣΣΥ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ: "ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΝΤΑΝΤΑ!"

Η Σίσσυ είναι το παράδειγμα της γυναίκας που, αν και αναγνωρίσιμη και επιτυχημένη στην καριέρα της, με τρεις διαφορετικές δουλειές στην καθημερινότητά της, καταφέρνει να κρατά αριστοτεχνικά τις ισορροπίες ανάμεσα σε εκείνη, στον σύζυγό της και στα δύο τους παιδιά-με το μικρότερο να είναι μόλις 7 μηνών. Αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερό της ταλέντο, τότε ποιο είναι;

-Λένε πως οι επιλογές μας, σε πολλούς τομείς της ζωής μας, έχουν τη βάση και το έναυσμά τους στην παιδική μας ηλικία. Πιστεύεις πως δεν θα είχες ασχοληθεί σήμερα με τον χώρο της μόδας, αν δεν είχες ήδη τις αναφορές από την μοδίστρα γιαγιά σου;

-Η αλήθεια είναι πως η γιαγιά μου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ζωή μου-και σε πολλούς τομείς της, όχι μόνο στο χώρο της μόδας! Ήταν μία πολύ γλυκιά γυναίκα που πραγματικά με σημάδεψε και με καθοδήγησε σε πολλά επίπεδα. Από εκείνη την ηλικία, μεγαλώνοντας, αλλά και αργότερα, για τον μεγάλο μου γιο, πάντα έφτιαχνα ρουχαλάκια. Δεν φανταζόμουν ότι θα τα μοιραστώ και με άλλο κόσμο, αλλά τελικά έγινε και αυτό και είμαι πολύ χαρούμενη!

-Πάντα θυμάσαι τον εαυτό σου να ενδιαφέρεται για τις νέες τάσεις, τους σχεδιαστές, να ενημερώνεται σε σχέση με ό,τι καινούργιο στο χώρο αυτό;

-Όχι πάντα, σχεδόν ποτέ! Για μένα μόδα είναι ότι σου αρέσει να φοράς, ότι σε κολακεύει και σε κάνει να νιώθεις άνετα. Οι τάσεις υπάρχουν, με ενδιαφέρουν, αλλά πιο πολύ με ενδιαφέρει το να νιώθω άνετα με αυτό που φοράω. Έτσι προσαρμόζω την μόδα στο δικό μου στυλ και όχι το ανάποδο.

-Βρισκόταν αρκετό καιρό η ιδέα του www.minisize-sissychristidou.gr στο μυαλό σου ή προέκυψε ξαφνικά, ως κάτι νέο και δημιουργικό για σένα;

-Η αλήθεια είναι πως το σκεφτόμουν αρκετό καιρό, όταν ήμουν έγκυος στον πρώτο μου γιο. Τελικά πέρυσι, που ήμουν έγκυος στον δεύτερο, βρήκα τον χρόνο να το ξεκινήσω, και μετά από ένα σχεδόν χρόνο και πολλή δουλειά, βγήκε στον αέρα όπως το ονειρευόμουν!

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ: "ΝΙΩΘΩ ΠΟΛΥ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ, ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΣΙΓΟΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΤΙΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΜΟΥ 2500 ΑΤΟΜΑ!"

-Μέχρι τώρα έχεις επιλέξει να δώσεις ελάχιστες συνεντεύξεις. Για ποιο λόγο; -Ο λόγος είναι απλός. Θεωρώ ότι ένας τραγουδιστής πρέπει να αρκείται στο να τραγουδάει και να διασκεδάζει τον κόσμο. Από εκεί και πέρα υπάρχουν άλλοι τρόποι να επικοινωνήσεις ή να μάθει κάτι περισσότερο για σένα το κοινό σου, όπως το Facebook και το Youtube. Δεν πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να προβάλλεται ιδιαίτερα εκτός των στιγμών που τραγουδάει και γίνεται ένα με το κοινό του.
-Ξεκινάς εμφανίσεις με τον Γιάννη Πλούταρχο σε λίγες μέρες στο Teatro. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία.
-Είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί υπάρχει φοβερή ενέργεια ακόμη και στις πρόβες μας και γιατί είναι ένας σπουδαίος τραγουδιστής που έχει αφήσει ήδη ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Από εκεί και πέρα όλα τα σχήματα θεωρώ, ξεκινούν μέσα από ιδέες φίλων, θαυμαστών και ανθρώπων που θέλουν να ενώσουν καλλιτέχνες. Έτσι όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι στον κόσμο θα άρεσε μια τέτοια συνεργασία, θεώρησα ότι πρέπει να χτιστούν οι γέφυρες για να γίνει αυτό πραγματικότητα.
-Οι περισσότεροι σε θεωρούν τον πιο εμπορικό λαϊκό τραγουδιστή της νέας γενιάς μουσικών και τραγουδιστών. Όλο αυτό που συμβαίνει τελευταία με σένα, πόσο σου άλλαξε τη ζωή;
-Είναι τιμή μου που με ακούει τόσος κόσμος και είμαι τρεις φορές χαρούμενος που τα τραγούδια είναι βγαλμένα μέσα από την ψυχή μου. Δεν με άλλαξε καθόλου ως άνθρωπο και νομίζω αυτό είναι εμφανές. Παρόλα αυτά με έκανε να νιώθω μεγαλύτερη ευθύνη στις πλάτες μου, προσπαθώντας μέσα από τα τραγούδια μου να δουλεύει το μαγαζί που εμφανίζομαι όσες περισσότερες βραδιές γίνεται, ώστε να μπορεί και όλος αυτός ο κόσμος που εργάζεται μέσα σε ένα απίστευτο κλίμα συνεργασίας, να έχει δουλειά αυτές τις δύσκολες στιγμές για την Ελλάδα.
-Ο θεσμός της οικογένειας είναι σημαντικός για σένα;
-Φυσικά, έτσι κι αλλιώς είμαι μεγαλωμένος σε ένα πολύ όμορφο οικογενειακό κλίμα και το ίδιο κλίμα θα ήθελα να έχει και η δική μου οικογένεια. Προς το παρόν έχω δώσει προτεραιότητα στη δουλειά μου. Παρόλα αυτά η οικογένεια είναι στα μελλοντικά μου σχέδια.