ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΛΙΕΡΗΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΥΓΜΑΧΙΑ ΣΤΟ MODELING

Ο 22χρονος πυγμάχος μπορεί πολύ εύκολα να μεταμορφώνεται από έναν αθλητή που μάχεται σκληρά στους αγώνες του, σε ένα sexy αγόρι που φωτογραφίζεται από διάσημους φωτογράφους του εξωτερικού.

Όσο βρισκόταν στα ρίνγκ κάνοντας προπόνηση στην πυγμαχία και προσπαθώντας να ξεπεράσει τα όριά του για τους επόμενους αγώνες που θα διεξαχθούν το Καλοκαίρι στην Αθήνα, ο 22χρονος Άγγελος Κωνσταντιλιέρης αντιμετώπιζε το ταξίδι του στο L.A για να φωτογραφηθεί από τον Μάρκο Ριαλμόντε, ως μία ακόμη δουλειά του στο modeling στην οποία θα έπρεπε να δώσει τον καλύτερο (και πιοsexy) του εαυτό. Μέχρι τότε είχε συνεργαστεί στην Αθήνα με τους περισσότερους έλληνες σχεδιαστές, είχε συμμετάσχει σε πασαρέλες, φωτογραφήθηκε για γαλλικά και ιταλικά περιοδικά μόδας, ενώ συμμετείχε σε αρκετά διαφημιστικά και videoclips ελλήνων τραγουδιστών – το «unloved» της Τάμτα είναι εκείνο που του έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, λόγω της οικειότητας που αισθανόταν απ’ την αρχή με τη μουσική της. «Είμαι επαγγελματίας», μου λέει καθισμένος στο café των Ιλισίων, παραγγέλνοντας φρέντο καπουτσίνο σκέτο και δυσανασχετώντας απ’ την ξαφνική ζέστη. «Από τη στιγμή που είχε κανονιστεί να γίνει η συγκεκριμένη δουλειά στην Αμερική, εγώ όφειλα να την κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στην πορεία βέβαια, και μένοντας στο L.A για λίγες μέρες, διαπίστωσα πόσο διαφέρει ο τρόπος δουλειάς εκεί, σε σχέση με την Ελλάδα. Στην Αμερική δεν μπορείς να παρεκκλίνεις από το στόχο σου, είσαι στρατευμένος και επικεντρωμένος στη δουλειά. Αυτό μου έλεγαν και τα άλλα μοντέλα που συνάντησα εκεί. Νομίζω, όμως, πως εγώ δεν θα μπορούσα να αντέξω για πολύ καιρό έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Τα σαββατοκύριακα μού αρέσει να βγαίνω με τους φίλους μου και να διασκεδάζουμε σε clubs της παραλιακής και του κέντρου ακούγοντας τέκνο. Αυτό, λοιπόν, δεν θα μπορούσα να το κάνω έχοντας κάποιον μάνατζερ που να μου επιβάλλει να κοιμάμαι καθημερινά απ’ τις 11 το βράδυ».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: 4 ΧΡΟΝΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ

O 29χρονος παρουσιαστής και μοντέλο, ανακοινώνει την ανανέωση της συνεργασίας του με την Ελένη Μενεγάκη και τον έρωτα που ζει, χωρίς όμως να τον ονομάζει.

-Θα βρίσκεσαι και την επόμενη σεζόν στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη στον Alpha;

-Ναι, είναι επίσημο. Θα είναι η τέταρτη χρονιά που θα είμαι μαζί με την Ελένη και χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό, γιατί έχω ήδη μάθει αρκετά πράγματα δίπλα στην νούμερο ένα παρουσιάστρια της ελληνικής τηλεόρασης. Συνεχίζω να μαθαίνω πολλά στην εκπομπή και αυτό με ικανοποιεί. Θεωρώ πως αυτή τη στιγμή «χτίζω» πράγματα που ενδεχομένως χρειαστούν και στην μετέπειτα πορεία μου.

-Έχεις φιλοδοξίες να παρουσιάσεις δική σου εκπομπή;

-Προς το παρόν πρέπει να μάθω.

-Σου έχουν ήδη γίνει τέτοιου είδους προτάσεις;

-Ναι. Και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Προτιμώ, όμως, προς το παρόν να λειτουργώ ως μαθητής σ’ αυτή τη δουλειά, να μάθω περισσότερα και αργότερα, ενδεχομένως, το βλέπουμε. Πιστεύω πάντως πως είμαι στην καλύτερή μου φάση επαγγελματικά, σε συνδυασμό και με άλλες μου συνεργασίες, γιατί έχω όση δουλειά θέλω, με τη συχνότητά που επιθυμώ, και αυτό με χαροποιεί περισσότερο.

-Δεν κουράστηκες 4 χρόνια στην ίδια εκπομπή; Δεν νιώθεις πως επαναλαμβάνεσαι;

-Καθόλου. Φέτος ασχολήθηκα με διαφορετικά πράγματα. Έκανα videos, κάτι που μου άρεσε πολύ, οπότε αυτό με κράτησε σε εγρήγορση, δημιούργησα κάτι ξεχωριστό και με χαροποίησε ιδιαίτερα. Πέραν του ότι είμαι μαζί με την Ελένη -κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό για κάθε επαγγελματία, αφού είμαι ακόμη στα πρώτα τηλεοπτικά μου βήματα-, θεωρώ πως κάποιος, μέσα σε 4 χρόνια, δεν μπορεί να ξέρει και να χειρίζεται τα πάντα στην ελληνική τηλεόραση. Πατάω γερά τα πόδια μου στη γη, ξέρω αυτή τη στιγμή μέχρι πού φτάνω και θέλω να πιστεύω πως εξελίσσομαι βήμα βήμα.

-Η επαφή σου με την Ελένη διαφοροποιήθηκε σε σχέση με την πρώτη σεζόν που ξεκίνησες στην εκπομπή;

-Σίγουρα διαφοροποιήθηκε. Με βλέπει και τη βλέπω αλλιώς, αισθάνομαι πλέον ως μέλος μιας οικογένειας. Η πρώτη σεζόν ήταν περισσότερο ανέμελη, τη δεύτερη κατάλαβα πώς λειτουργεί η τηλεόραση και την τρίτη πώς ακριβώς είναι αυτό το Μέσο μπροστά και πίσω από τις κάμερες.

-Τι είσαι ακριβώς; Μοντέλο ή παρουσιαστής;

-Ποτέ δεν θα ξεχάσω από πού ξεκίνησα. Στην παρούσα, όμως, φάση, λειτουργώ περισσότερο ως παρουσιαστής. Ωστόσο, το modeling συνεχίζεται. Και στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στο Παρίσι όπου εκεί έχω πολύ στενούς δεσμούς με συνεργάτες με τους οποίους γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, φωτογράφους, στυλίστες, ανθρώπους της παραγωγής. Όλα συνδυάζονται.

-Δεν σκέφτηκες να ζήσεις μόνιμα στο εξωτερικό, για να κάνεις ενδεχομένως μία διεθνή καριέρα;

-Έχω ζήσει στο εξωτερικό για σχεδόν μία πενταετία, έχω γυρίσει κάθε πρωτεύουσα της μόδας -Παρίσι, Μιλάνο, Λονδίνο, Νέα Υόρκη-, γνωρίζω πώς είναι η ζωή εκεί, αλλά προτιμώ να έχω τη βάση μου στη χώρα μου και να ταξιδεύω με τη συχνότητα που μου επιτρέπει η δουλειά μου.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΙΚΟΥΔΗ: "ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ"

Τη στιγμή που μιλάμε βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για εμφανίσεις. «Όλο αυτό που μου συμβαίνει με τον κόσμο, είναι πολύ όμορφο!», ξεκινά να μου λέει, ενώ μου αναφέρει πως το νέο της video clip «Πιράνχας», πάει πολύ καλά στο you tube, κάτι που την κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη. «Αυτό δεν γίνεται από τη μία στιγμή στην άλλη, χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι κι εγώ όλο αυτό που βιώνω τώρα το προσπαθώ εδώ και μια δεκαετία σχεδόν. Είμαι ευγνώμων!».

-Ποια είναι η απάντηση στο «ποια Στικούδη»;

-Η Κατερίνα και η Στικούδη πάνε μαζί. Απλά, μερικές φορές, όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουμε τις καλές και τις κακές μας μέρες, τις καλές και τις δύσκολές μας πλευρές, δύο διαφορετικούς εαυτούς, γι’ αυτό και μέσα από τα τραγούδια μου εκφράζομαι αναλόγως. Άλλες φορές είμαι πιο ρομαντική, άλλες πιο επιθετική.

-Τι σου βγάζει τον καλό και τί τον κακό σου εαυτό;

-Τον καλό μου εαυτό μού τον βγάζουν οι φίλοι μου, οι κολλητοί μου, όταν μαζευόμαστε παρέα και περνάμε ωραία. Τον κακό μου εαυτό μού τον βγάζουν το ψέμα και η ειρωνεία.

-Μετανιώνεις για παρορμητικές σου αντιδράσεις, ιδιαίτερα μέσα από τα social media;

-Δεν έχει νόημα να μετανιώσω ή όχι για κάτι. Αυτό είμαι! Είναι και αυτό μέρος του εαυτού μου –αν και προσπαθώ να αυτοσυγκρατούμαι. Θέλω να είμαι ευγενική. Ναι, κανά δυο φορές έχει τύχει να απαντήσω αναλόγως δημόσια αλλά αυτό έχει να κάνει και με το τι διαβάζω ή τι σχολιάζεται, το οποίο μπορεί να με αφορά προσωπικά. Γενικότερα, πάντως δεν ασχολούμαι.

-Είσαι γυναίκα-μαγκάκι;

-Μάλλον.

ΝΙΚΟΣ ΑΝΑΔΙΩΤΗΣ: ΜΠΑΜΠΑΣ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ

Ο ηθοποιός και παρουσιαστής περιμένει το δεύτερό του παιδί, αλλά δεν απαρνιέται τον σέξι του εαυτό.

Μου μιλάει απ’ την Κύπρο, όσο βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λάρνακας κατευθυνόμενος προς το αεροδρόμιο, αφού τις τελευταίες βδομάδες βρίσκεται στο νησί για τα γυρίσματα της νέας σειράς του ΑΝΤ1 «5 κλειδιά», η οποία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λένας Μαντά. «Η προσαρμογή μου δεν είναι δύσκολη, αλλά το μόνο που δεν υποφέρεται εδώ είναι η ζέστη!», ξεκινά να μου λέει.

-Λίγο δύσκολο δεν είναι τώρα που η Βασιλική, η σύζυγός σου, περιμένει το δεύτερό σας παιδί, εσύ να λείπεις αρκετές μέρες από την Αθήνα;

-Την απόφαση δεν την πήρα μόνος μου, το συζητήσαμε και σκεφτήκαμε από κοινού πως αυτό θα ήταν το καλύτερο, γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και μία τέτοιου είδους πρόταση από ένα μεγάλο κανάλι δεν την απορρίπτεις εύκολα. Άλλωστε, το περιβάλλον στην Κύπρο είναι οικείο και η απόσταση που μας χωρίζει είναι μόλις μιάμιση ώρα με το αεροπλάνο.

-Συνεχίζει να σε γοητεύει η υποκριτική;

-Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Περνάω πολύ καλά στα γυρίσματα, στο να μπω στη διαδικασία να υποδυθώ κάποιο χαρακτήρα και να καταλάβω πώς σκέφτεται ο εκάστοτε ήρωας. Είναι πολύ ενδιαφέρον να προσεγγίζεις κάτι που συνήθως είναι πολύ διαφορετικό από σένα. Με συναρπάζει.

-Πώς αντιδράς όταν βλέπεις τον εαυτό σου στην τηλεόραση; Κάνεις αυτοκριτική;

-Κάνω. Αν και δεν με παρακολουθώ πάρα πολύ.

-Αισθάνεσαι αμηχανία;

-Συνήθως οι δουλειές μου προβάλλονται σε ώρες που εγώ δεν βρίσκομαι στο σπίτι. Αλλά, αν τύχει και δω κάτι στο οποίο συμμετέχω, είμαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου. Νομίζω πως μόνο έτσι βελτιώνομαι.

-Αν βαθμολογούσες τον εαυτό σου στην υποκριτική, τι βαθμό θα του έβαζες;

-Μόνο και μόνο λόγω εμπειρίας δεν θα μου έβαζα παραπάνω απ’ το μέτριο. Αλλά, σε σχέση με το παρελθόν, θεωρώ πως έχω βελτιωθεί πάρα πολύ, έχω μεγαλύτερη άνεση πια.

-Ένιωσες ποτέ αμφισβήτηση από άλλους ηθοποιούς που μπορεί να σκεφτούν πως παίρνεις τις δουλειές λόγω της εξωτερικής σου εμφάνισης και όχι λόγω του ταλέντου σου;

-Ποτέ δεν το εισέπραξα αυτό. Απορώ γιατί με ρωτάτε αυτό! Θαυμάζω πάρα πολλούς ηθοποιούς -και άντρες και γυναίκες-, και το όνειρό μου είναι να καταφέρω κάποια στιγμή να συνεργαστώ με κάποιους από αυτούς. Μακάρι να γίνονταν περισσότερες παραγωγές!

-Η Βασιλική τι σου λέει όταν σε βλέπει στο θέατρο; Είναι αντικειμενική μαζί σου;

-Ναι, είναι. Εμπιστεύομαι τη γνώμη της περισσότερο απ’ όλους. Πάντα βέβαια μέσα από το δικό της υποκειμενικό πρίσμα. Γιατί ξέρω πως, ακόμη και να μην της αρέσει κάτι, θα βρει έναν ωραίο τρόπο να μου το πει, με αγάπη, για να το βελτιώσω.

ΖΩΗΣ ΜΠΑΛΛΑΣ: ΤΟ "ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΚΟΡΜΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Ο 28χρονος αθλητής εκπροσώπησε την Ελλάδα στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό fitness, στην Ιταλία, και κατάφερε να κερδίσει την πρώτη θέση.

Την Κυριακή 3 Ιουλίου ο Ζώης Μπάλλας αισθάνθηκε πως δικαιωνόταν για την απόλυτη πειθαρχία που είχε τους προηγούμενους μήνες, για όλα όσα είχε στερηθεί, προκειμένου να πετύχει το στόχο του και να αποκτήσει ένα καλογυμνασμένο κορμί ώστε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Παγκόσμιους Αγώνες Fitness (I.B.F.A – Mr. Universe) που έγιναν κοντά στη Νάπολι της Ιταλίας, το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιουλίου. «Σε αυτό το Διαγωνισμό πρέπει οι αθλητές να συνδυάζουν την εξωτερική εμφάνιση -γι’ αυτό και είχαμε εμφανίσεις και με ρούχα- αλλά και το πολύ καλά γραμμωμένο σώμα», μου εξηγεί. «Φέτος συμμετείχαν αρκετοί αθλητές, από πολλές χώρες και φαινόταν από την αρχή πως η Ελλάδα θα ήταν ανάμεσα στα φαβορί. Το επίπεδο ήταν πολύ υψηλό, περίμενα πως θα πήγαινα καλά, αλλά η πρώτη θέση ήταν τελικά ένα πολύ μεγάλο δώρο για μένα και την μετέπειτα πορεία μου. Το παράδοξο είναι πως τον προηγούμενο μήνα, στους αντίστοιχους πανελλήνιους αγώνες, είχα κερδίσει την τέταρτη θέση, αν και πίστευα πως άξιζα την πρωτιά. Τότε ήμουν οριακά στο να τα παρατήσω, είχα εκνευριστεί πάρα πολύ, αλλά, ευτυχώς, κάτι με κράτησε για να δώσω άλλη μία ευκαιρία στον εαυτό μου. Τελικά, οι διεθνείς κριτές, αξιοκρατικά, με δικαίωσαν και ουσιαστικά επιβράβευσαν το πείσμα μου και τις σκληρές προσπάθειες που έκανα το προηγούμενο διάστημα, προκείμενου να καταφέρω να εκπροσωπήσω επάξια τη χώρα μου σε τόσο υψηλού επιπέδου αγώνες. Σκέψου πως ήμουνα ο μόνος από τους συναθλητές μου που δεν είχα δικό μου προπονητή στην Ιταλία ή κάποια ομάδα ειδικών να με συνοδεύει, ενώ ακόμη και τη διατροφή μου την οργάνωνα μόνος μου».

Το πάθος του Ζώη Μπάλλα με τον αθλητισμό ξεκίνησε, όσο ήταν ακόμη μικρό παιδί, στις Σπέτσες όπου μεγάλωσε μέχρι την εφηβεία του, παίζοντας τότε στις αλάνες του νησιού, κοντά στη θάλασσα και στα γήπεδα, ποδόσφαιρο και καλαθοσφαίριση με τους φίλους του. Ωστόσο, από τα 14 του χρόνια άρχισε ουσιαστικά η επαγγελματική του ενασχόληση με το μπάσκετ, αρχικά από τον Α.Ο Κρανιδίου, στη συνέχεια στον Πανιώνιο, στον Ίκαρο Νέας Σμύρνης, στον Μύλωνα, στην ΑΕΚ, στο Δούκα, στον Κρόνο Αγίου Δημητρίου, περνώντας στο μεταξύ  από την Εθνική παίδων, την Εθνική Εφήβων και φυσικά την Α1. «Τότε δεν ασχολιόμουν με το fitness, ήθελα μόνο να είμαι καλός αθλητής. Η εμπειρία μου, ωστόσο, από το μπάσκετ, μέχρι τα 24 μου που σταμάτησα απ’ αυτό λόγω ενός πολύ σοβαρού τραυματισμού μου, ήταν γλυκόπικρη. Ήμουν πάντα βασικός παίκτης, δούλευα πολύ σκληρά, ήθελα πάντοτε να ξεχωρίζω έχοντας μία τάση στην υπερβολή, στο over training. Ωστόσο, λόγω δυσκολιών στις πληρωμές από τις ομάδες, έπρεπε κάθε Καλοκαίρι να δουλεύω παράλληλα στην υποδοχή μεγάλων clubs, όπως το Villa, το Balux ή το Guzel, για να καταφέρνω να επιβιώνω, αφού οι περισσότερες ομάδες, λόγω της κρίσης, αδυνατούσαν να είναι συνεπείς στις οικονομικές τους υποχρεώσεις απέναντι στους παίκτες τους. Κάποια στιγμή, είχα φτάσει να έχω χρωστούμενα από τρεις ομάδες ταυτόχρονα, είχα απελπιστεί! Η ενασχόλησή μου με αυτό που είχα σπουδάσει, ήταν πλέον μονόδρομος για μένα».

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΟΖΑΣ: Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟΥ MR. WORLD

Ο 26χρονος Ηρακλής Κόζας ήταν το μοντέλο που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη φετινή διεθνή διοργάνωση του Mr. World, έπειτα από τέσσερα χρόνια απουσίας της Ελλάδας από το διαγωνισμό.

Η Τρίτη 19η Ιουλίου ήταν μία σημαντική μέρα για την καριέρα του Ηρακλή Κόζα στο modeling αφού, έχοντας τον τίτλο του ωραιότερου Έλληνα για το 2016, εκπροσώπησε την Ελλάδα στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ομορφιάς Mr. World που φέτος έγινε στο Southport της Μεγάλης Βρετανίας. Εκείνος βρισκόταν στη βρετανική πόλη, κοντά στο Μάντσεστερ, από τις 8 Ιουλίου, αφού θα έπρεπε και τα 48 μοντέλα από πολλές χώρες του κόσμου να περάσουν απ’ τις δοκιμασίες που προβλέπονταν από τους κανονισμούς, ώστε να επιλεχθούν οι 5 πρώτοι -οι λεγόμενοι fast track winners- από τους συνολικά 10 που θα συναγωνίζονταν για τον τίτλο του πιο ωραίου άνδρα στον κόσμο. Μέχρι τότε είχε αφοσιωθεί στο στόχο του που ήταν μόνο η πρωτιά: καθημερινή γυμναστική, καθόλου ξενύχτια, εξειδικευμένη διατροφή. «Το κύρος του διαγωνισμού είναι πολύ μεγάλο και η ευθύνη που είχα άλλη τόση απέναντι στην Ελλάδα, η οποία είχε απουσιάσει τέσσερα χρόνια από το διαγωνισμό. Σκεφτείτε ότι δεν μας φώναζαν ποτέ με το όνομά μας, αλλά με εκείνο της χώρας μας. Στα Mr. World δεν ήμουν ο Ηρακλής, αλλά ο “Greece”, οπότε όφειλα να κάνω το καλύτερο για την πατρίδα μου, ώστε να αναδείξω το ελληνικό κάλλος», μου εξηγεί. 

Ο διαγωνισμός έγινε στο Southport Theater and Convention Center και θυμάται πως εκείνη τη μέρα βρισκόταν στο χώρο του Venue από τις 9 το πρωί για τις πρόβες, τα χορευτικά και την προετοιμασία των catwalk με την τοποθέτηση των καμερών και τις απαραίτητες σκηνοθετικές οδηγίες, σε μία μεγάλη παραγωγή 200 ατόμων που θα αναμεταδιδόταν σε περίπου 100 χώρες τηλεοπτικά. Μέχρι τότε, το πρόγραμμα του ήταν εξαντλητικό. «Ξυπνούσαμε κάθε μέρα στις 6:30 το πρωί, ακολουθούσαμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής και γυμναστικής ενώ συμμετείχαμε και στις καθοριστικές για την πορεία μας στο διαγωνισμό δοκιμασίες, οι οποίες περιλάμβαναν τρέξιμο σε αμμόλοφους, κολύμπι -σε συγκεκριμένους χρόνους- μέσα σε πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, γκολφ, αγώνες στη γέφυρα του Southport, προπόνηση από αξιωματικό των Ειδικών Δυνάμεων με ιδιαίτερα σκληρές γυμναστικές ασκήσεις. Υπήρχαν κάποιοι που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν ένα τόσο πειθαρχημένο πρόγραμμα και τα παρατούσαν. Το γεγονός, όμως, ότι ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός ίσως να βοήθησε στο να μην εγκαταλείψω κάποια από όσα δύσκολα μας υπέβαλλαν και να είμαι ανθεκτικός. Σε αυτό ίσως να συνέβαλε και το γεγονός ότι υπήρξα ποδοσφαιρικής αλλά και αθλητής στίβου, προτού ασχοληθώ με το modeling, κι έτσι όλο αυτό ήταν για μένα απλά κομμάτι ενός απαιτητικού αγωνιστικού προγράμματος», λέει.

ΧΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ: Ο ΕΣΤΕΜΜΕΝΟΣ

Είναι 25 χρόνων και πριν από λίγες μέρες ανακηρύχθηκε ως ο ωραιότερος άνδρας της Κύπρου σε ένα αμφιβόλου ποιότητας τηλεοπτικό show.

Ο Χάρης Ιωάννου έκανε πολλές θυσίες κατά τη διάρκεια του show «Mr. Cyprus 2015-Ανδρικά καλλιστεία» που προβαλλόταν από το κυπριακό κανάλι Sigma -σημειώνοντας, ομολογουμένως, πολύ χαμηλά νούμερα τηλεθέασης σε σχέση με τoαντίστοιχο, των γυναικείων καλλιστείων, που μεταδιδόταν από το Mega Κύπρου - προκειμένου να στεφθεί τελικά ως «ο ωραιότερος άνδρας της Κύπρου». Οι δοκιμασίες, άλλωστε, που διεκπεραίωσε με επιτυχία ήταν πολλές και πολυποίκιλες: έκανε καταδύσεις, crossfit, μέσα σε ενάμιση λεπτό αντικατέστησε μία φόρμα που φορούσε με ένα κοστούμι, έτρεξε μέσα σε χωράφια, έκανε κανό μέσα σε λίμνη, άλλαξε λάστιχο σε αυτοκίνητο, τραγούδησε, χόρεψε, υποδύθηκε ως κομμάτι θεατρικού ρόλου κάποιον ήρωα από την ταινία «κορίτσια για φίλημα», μέχρι και μία κατσίκα αναγκάστηκε να αρμέξει. «Το να αρμέγεις σε τί θα βοηθούσε την καριέρα σου ως μοντέλου;», τον ρωτάω έκπληκτος. «Αυτό δεν το ξέρω. Αυτό μας έλεγε η παραγωγή, αυτό κάναμε. Ό,τι μου έλεγαν το έκανα! Δεν πιστεύω πάντως πως σκόπευαν κάπου συγκεκριμένα ως προς την καριέρα μας στο modeling αυτές οι δοκιμασίες, αλλά νομίζω πως γίνονταν περισσότερο για το show, ώστε να υπάρξει τηλεθέαση. Κοίτα, τα αγαπημένα μας πρόσωπα πάντοτε μας στήριζαν σ’ όλα αυτά αλλά πολλές φορές ο κόσμος μας περιγελούσε βλέποντας εκείνα που κάναμε, ίσως και να εκνευριζόταν. Κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είναι πιο οργανωμένα, ώστε να έβγαινε και κάτι καλύτερο προς τα έξω. Παρόλα αυτά θα λάμβανα ξανά μέρος στο show γιατί γνώρισα πολύ κόσμο, έγινα αναγνωρίσιμος, δέχτηκα καλές επαγγελματικές προτάσεις τις οποίες εξετάζω σήμερα προσεκτικά με τη βοήθεια των ανθρώπων που έχω δίπλα μου και εμπιστεύομαι. Ωστόσο, θέλω να κρατάω χαμηλούς τόνους, όλα θα γίνουν στο σωστό timing», λέει. «Και τη φωτογραφία σου μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, στην οποία φαίνεται να ποζάρεις γυμνός, γιατί την ανέβασες στα social media; Δεν το έκανες για να προκαλέσεις;», συνεχίζω. «Όχι!», μου απαντά. «Θεώρησα πως θα ήταν μια καλή ιδέα. Εξάλλου, δεν ποζάρω εντελώς γυμνός, δεν φαίνεται κάτι. Ήταν κάτι γλυκό, αστείο και καθόλου προκλητικό. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, δεν θα έλεγα “όχι” σε μία γυμνή φωτογράφιση στο μέλλον αν αυτή πληρούσε τα κριτήρια που θα έθετα ο ίδιος ή το πρακτορείο μου. Γιατί και αυτό είναι μέρος της δουλειάς μου!».

Ο λόγος πάντως που πιστεύει πως κέρδισε τελικά το πολυπόθητο ανδρικό «στέμμα» δεν ήταν μόνο το γεγονός πως πληρούσε όλα τα υποκειμενικά κριτήρια για την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και ό,τι αφορούσε στον χαρακτήρα του: ήταν πάντοτε συνεργάσιμος με την παραγωγή και τους άλλους «ωραίους» ανταγωνιστές του, δεν μπλεκόταν σε ίντριγκες, δεν τσακωνόταν ποτέ, δεν είχε ιδιοτροπίες. «Τότε ποιο είναι το μεγαλύτερό σου ελάττωμα;», τον ρωτώ σαν σε διαδικασία αυτοκριτικής. Δεν το σκέφτεται πολύ. «Κανένας δεν είναι τέλειος! Θα σου πω ένα: το γεγονός πως όταν πεινάω γκρινιάζω. Αυτό πιστεύω πως είναι ένα μεγάλο μου ελάττωμα!». 

THOMAS GABRIEL: ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ ΣΤΙΣ ΠΑΣΑΡΕΛΕΣ

Το 23χρονο μοντέλο προσπαθεί να ισορροπεί την ήδη γεμάτη αντιφάσεις ζωή του.

Αν και μένει ήδη τρία χρόνια στην Αθήνα, ο Thomas δεν έχει μάθει να κοιμάται στις 8 το πρωί. Προσπαθεί τουλάχιστον να ξυπνάει όσο γίνεται πιο νωρίς για να μην χάνει τη μέρα και να κάνει πράγματα που του αρέσουν όπως το να παίζει ένα παιχνίδι γνώσεων στον υπολογιστή του, να μπαίνει σε ενημερωτικά sites γιατί τον απασχολεί ιδιαίτερα η πολιτική κατάσταση -την οποία συγκρίνει με τις ιστορικές πληροφορίες που έχει αποκτήσει τελευταία και αφορούν στις τακτικές της Αυστροουγγαρίας αλλά και της Γερμανίας, τις οποίες μου αναλύει με λεπτομέρεια-, ενώ το πιο σημαντικό είναι πως δεν θέλει να χάνει ούτε ένα μάθημα από τις παραδόσεις οικονομίας και επιχειρήσεων στο Hellenic American Univeristy όπου σπουδάζει. «Τα βράδια εργάζομαι στο gay club Sodade, στο Γκάζι. Είμαι μπάρμαν. Αυτή είναι η δουλειά μου και χαίρομαι πάρα πολύ που την κάνω, γιατί είναι πολύ ωραίο να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι! Παράλληλα ασχολούμαι με το μόντελινγκ το οποίο μου έχει δώσει πολύ καλές ευκαιρίες μέχρι σήμερα, με αποκορύφωμα τη βράβευσή μου ως ωραιότερος άνδρας της Ελλάδας στα Manhunt που έγιναν πριν από τρία χρόνια, εκπροσωπώντας μετά τη χώρα μας στα αντίστοιχα διεθνή, που είχαν γίνει στην Μπαγκόνγκ. Ωστόσο, αν και μου γίνονται κάποιες προτάσεις για να δοκιμαστώ πια και στο εξωτερικό λόγω του φυζίκ μου, δεν ξεχνώ το στόχο μου, τις σπουδές μου, γιατί στο μέλλον θα ήθελα να ασχοληθώ κυρίως με τις επιχειρήσεις – και ίσως εκτός Ελλάδας».

Καθώς μου μιλάει οι λέξεις του μπερδεύονται, εκστομίζει κάποιες γαλλικές προτάσεις και προσπαθεί να κάνει μία γρήγορη παραπομπή τους στην ελληνική γλώσσα. «Γιατί “Thomas” και όχι “Θωμάς”;», τον ρωτάω το προφανές. «Ο μπαμπάς μου είναι Βέλγος και η μητέρα μου ελληνίδα, η οποία είχε φύγει από την Ελλάδα για να ζήσει στις Βρυξέλλες. Στο σπίτι μας, στη βόρεια Εύβοια όπου μεγάλωσα, έμαθα να καταλαβαίνω και να μιλάω καλά και τις δύο γλώσσες, κάτι που είναι πολύ ωραίο γιατί ταυτόχρονα αφομοίωνα δύο διαφορετικές κουλτούρες», μου εξηγεί.

STEVE MILATOS: INTERNATIONAL TOP MODEL

Πριν από δύο περίπου βδομάδες ο Steve είχε τα γενέθλιά του. Η κολλητή του τον προσκάλεσε στην Ίο, οι φίλοι του τού έκαναν εκεί ένα μικρό πάρτυ, έσβησε τα 23 κεράκια της τούρτας του («μεγάλωσα πια!», ισχυρίζεται και δείχνει να το εννοεί) και διασκέδασε μαζί τους μέχρι τα ξημερώματα στη Χώρα του νησιού – δεν θυμάται, λέει, πολλά από εκείνη τη βραδιά «παρόλο που στις δουλειές μου είμαι ακριβώς το αντίθετο, ένα control freak». Αν δεν μου έλεγε απ’ την αρχή της κουβέντας μας την ηλικία του, θα στοιχημάτιζα πως είναι κάπως μεγαλύτερος – ίσως λόγω ύψους (είναι 1.90 με βάρος 85 κιλά), του τρόπου που μιλάει, των μαύρων του ρούχων -μαύρα παπούτσια, μαύρο παντελόνι, μαύρο μπλουζάκι- των παράξενων βραχιολιών και των 8 δαχτυλιδιών που φορούσε στη συνάντησή μας, στην πλατεία Γαρδένια – κάπως ιδιαίτερα και υπερμεγέθη σε σχέση με το σχήμα των δαχτύλων του, αλλά «ανάμνησης», αναφέρει, «από πόλεις του κόσμου στις οποίες ταξίδεψα για τη δουλειά μου».

Πίνοντας την παγωμένη του μπύρα μου εξηγεί και τη σημασία κάποιων από τα τατουάζ που παρατηρώ στα χέρια του, αλλά και όσων φαίνονται από τις φωτογραφίες του με το ημίγυμνό του σώμα να ποζάρει στους 100 χιλιάδες followers του στο instagram (τους περισσότερους από κάθε άλλο μοντέλο στην Ελλάδα), και θυμάται πως το πρώτο του το «χτύπησε» λίγο πιο κάτω από την κοιλιά: ένα μικρό κινέζικο γράμμα που σημαίνει «δύναμη» και έναν άγγελο επάνω σε έναν βράχο με μεγάλα φτερά και την ημερομηνία της γέννησής του, 26 Αυγούστου 1992. Συμβολίζει, μου εξηγεί, τον ίδιο ενώ τα μεγάλα φτερά τα όνειρά του. «Είμαι ονειροπόλος!», μου λέει. «Αυτό το είχα από μικρός. Αλλά η μητέρα μου -και ευτυχώς- δεν με απέτρεπε απ’ το να φανταζόμουν το αύριό μου όπως εγώ το επιθυμούσα. Κι αυτό ήταν η ελευθερία μου!».

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΡΑΚΑΣ: "ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΣΤΑ 42 ΜΟΥ ΓΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ;"

Είναι από τους ελάχιστους έλληνες άντρες-μοντέλα που δικαιωματικά ονομάζονται «διεθνείς». Ο Παρασκευάς Μπουμπουράκας, όμως, ξέρει πως η ζωή δεν περιορίζεται στις φωτογραφήσεις, στις πασαρέλες, στις μεγάλες διαφημιστικές καμπάνιες παγκόσμιας προβολής που αποτελεί κομμάτι τους.

Οι αστυνομικοί που είχαν σταματήσει τον Παρασκευά εκείνο το απόγευμα για «αναγνώριση στοιχείων», έξω από το σπίτι του, κοντά στην Γ’ Σεπτεμβρίου, δεν ήξεραν πως αυτός ο αξύριστος ψηλός τύπος με τα μαλλιά που έφταναν μέχρι τους ώμους καλύπτοντας λιγάκι το πρόσωπό του, τα λίγο ατημέλητα, τα λίγο σγουρά, είναι φίλος με τη Laetitia Casta και τη Ζιζέλ, πόζαρε πριν λίγες μέρες στον Jaume of laiguana για το Ισπανικό Horse, στον Thomas Nutzl για το ρωσικό Elle και στον Sergi Pons για το GQ, πως έχει συνεργαστεί με όλους τους διεθνείς οίκους μόδας, με όλους τους γνωστούς φωτογράφους και στυλίστες του πλανήτη και θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά μοντέλα στο εξωτερικό. Ίσως γιατί δεν χρησιμοποίησε ποτέ τη δημοσιότητα για τους λάθος λόγους, αλλά το πρόσωπο του, το σώμα και το βλέμμα του, εξυπηρετούσαν πάντα την εκάστοτε δουλειά του. «Γιατί να το κάνω;», με ρωτάει. «Κάποτε μου είχαν προτείνει να συμμετάσχω στο ιταλικό Dancing With The Stars. Αντίστοιχη πρόταση μου έχει γίνει και για το ελληνικό show. Δεν θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο. Δεν με ενδιαφέρει η τηλεόραση, η προβολή, η άνευ λόγου δημοσιότητα, δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου. Δεν κάνω ποτέ πράγματα που δεν μ’ αρέσουν».

Θα μου το εξηγήσει λίγο αργότερα, καθώς δοκιμάζει τον ελληνικό καφέ σκέτο που μόλις έχει παραγγείλει. «Άλλο η δουλειά και άλλο ο Παρασκευάς. Η δουλειά μου αρχίζει και τελειώνει στο studio, στο εκάστοτε location», μου εξηγεί. «Στη δουλειά μου είμαι επαγγελματίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κουβαλάω, να ταυτίζομαι μ’ αυτό όλη την ώρα και να το σέρνω μαζί μου. Ο κάθε ένας έχει τον χαρακτήρα του, τις ανησυχίες του, τον τρόπο ζωής του, την κοσμοθεωρία του. Το γεγονός ότι κάνω αυτή τη δουλειά δεν δηλώνει ότι θα πρέπει να έχω συγκεκριμένο life style ή διαφορετικό τρόπο ζωής από αυτόν που εγώ θέλω. Αυτή τη δουλειά την ξεκίνησα στα 28 μου. Κι’ ήταν απλά ο πιο γρήγορος τρόπος για να κάνω τα ταξίδια που επιθυμούσα. Αλλά ήξερα ήδη τι ήθελα, τι αποζητούσα».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ - ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Μπορεί να ακούγεται και λίγο σαν φετίχ-φαντασίωση ο συνδυασμός άντρας-ωραίος-Κρητικός-μοντέλο-αστυνομικός. Αλλά να που συμβαίνει και στην πραγματικότητα! Ο 24χρονος Γιάννης Παπαδάκης μας κάνει να δούμε με άλλη ματιά τα σώματα ασφαλείας.

Συναντιόμαστε στην πλατεία Μαβίλη. Σταματάει τη μηχανή του στη γωνία των οδών Σούτσου και Δορυλαίου, κατεβαίνει, φοράει μαύρα γυαλιά και κρατάει γκρίζο σκουφάκι στο δεξί του χέρι. Φαίνεται αρκετά ψηλότερος από τις φωτογραφίες του που είχα ήδη δει. Κάθεται απέναντί μου και παραγγέλνει χυμό πορτοκάλι. «Θες ένα τσιγάρο;», του λέω. «Δεν καπνίζω!», μου απαντά. «Το σημάδι κάτω από το αριστερό σου μάτι που μοιάζει με χτύπημα, τι είναι;», τον ρωτώ. «Το ‘χω από μικρός. Είχα ένα τραυματισμό καθώς έπαιζα μπάλα και μου ‘καναν ραφές». Και τα τατουάζ που είδα στις φωτογραφίες σου, τι συμβολίζουν;», συνεχίζω. «Ο σταυρός συνδυάζεται με κάτι που είχε πει ο Μπρους Λι: “μην προσεύχεσαι για μια εύκολη ζωή, να προσεύχεσαι για τη δύναμη να αντεπεξέλθεις σε μία δύσκολη ζωή”. Στο δεξί μου ώμο έχω τα αρχικά της οικογένειάς μου και στο αριστερό μου στήθος ένα φτερό αετού και μια φράση που είδα κάπου και μου είχε αρέσει: “πάρε το χρόνο σου, πάρε μια ανάσα, δυνάμωσε τα φτερά σου και αναζωογονήσου». «Θα μπορούσες πάντως να ασχολείσαι μόνο με το μόντελινγκ!», του επισημαίνω φέρνοντας του ως παράδειγμα τα βλέμματα που αμέσως καρφώθηκαν γύρω μας. «Μπα. Από hobby γίνεται όλο αυτό», μου εξηγεί. «Άλλωστε, η δουλειά του αστυνομικού είναι κάτι που μου αρέσει πολύ, την αγαπώ και δεν θα την άλλαζα με τίποτα! Από μικρός πάντα ήθελα να προσφέρω και να βοηθώ τον κόσμο. Και δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα από το να ακούς “ευχαριστώ” απ’ τους ανθρώπους. Αυτό θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή!».

ΙΒΑΝ ΣΒΙΤΑΙΛΟ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΕΛΛΗΝΑΣ, ΟΥΤΕ ΡΩΣΟΣ. ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ"

Ο χορευτής και ηθοποιός ήταν πάντα βέβαιος πως μία τυχαία στιγμή θα μπορούσε να του αλλάξει απότομα στόχους, όνειρα, τρόπο σκέψης, αναφορές, χώρα και ήπειρο.

Ο πρώτος ήρωας του Ιβάν Σβιτάιλο, παιδάκι ακόμη στην Κριμαία, ήταν ο Ηρακλής. Θαύμαζε τους άθλους του, αναρωτιόταν συνεχώς πώς μπορούσε να είναι τόσο ρωμαλέος και ζητούσε από την μητέρα του να του εξηγήσει αν θα μπορούσε κάποτε και εκείνος να αποκτήσει τη δύναμή του. Αντίθετα, ο Ιβάν ο τρομερός, ο πρώτος τσάρος του Βασιλείου της Ρωσίας απ’ τον οποίο πήρε το όνομά του, θυμάται πως ποτέ δεν του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Στο σχολείο του αργότερα, στο Γ’ Γυμνάσιο Ζωγράφου, όταν πλέον είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα μαζί με τη μητέρα του «για μια καλύτερη ζωή» η δασκάλα του τον φώναζε «Γιάννη», λέγοντάς του πως αυτή είναι η απόδοση του ονόματός του στα ελληνικά και κάνοντάς του έναν παραλληλισμό με κάποιο παρόμοιο βυζαντινό όνομα, παρόλο που στην ελληνική ταυτότητα που πήρε αργότερα έγραφε μόνο «Ιβάν». Το δέχτηκε. Για να αισθάνεται κάπως ίσος με τους έλληνες συμμαθητές του. Αντίστοιχα, οι παιδικοί του φίλοι στην Κριμαία, τον έλεγαν «έλληνα» και σύγκριναν τη ζωή του με εκείνην των αρχαίων θεών που είχαν υπερφυσικές δυνατότητες, πιστεύοντας πως και εκείνος θα διέθετε κάποια από αυτές στο dna του, κάτι που τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή.

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο Ιβάν ζούσε για πολλά χρόνια με ένα εσωτερικό διχασμό, χωρίς να γνωρίζει τι θα έπρεπε να κάνει ώστε να αλλάξει την αντιμετώπιση των ανθρώπων απέναντί του και να αισθανθεί κάπου «πατρίδα»: Ρώσος στην Ελλάδα, έλληνας στην Ουκρανία. «Η μητέρα μου μού έλεγε πάντα “κι εδώ ξένοι είμαστε κι εκεί ξένοι είμαστε”. Αυτό που μου ανέφερε τότε, το νιώθω κι εγώ τώρα. Κατανοώ πως μέσα μου υπάρχει πολύ έντονο το ρωσικό κομμάτι, αν σκεφτείς ότι ζούσαμε στην Κριμαία μέχρι τα 10 μου χρόνια, τότε που ήρθαμε να μείνουμε μόνιμα στην Αθήνα, αλλά η Ελλάδα είναι σα να βρίσκεται μέσα στο αίμα μου προτού ακόμη γεννηθώ. Οι γύρω μου μπορεί να με αντιμετωπίζουν διαφορετικά λόγω παρουσιαστικού, αν και πάντα προσπαθούσα να προσαρμόζομαι στα καινούργια δεδομένα. Θυμάμαι, για παράδειγμα, ότι τα παιδιά στο σχολείο στην αρχή με μπέρδευαν με μετανάστες από άλλες χώρες αλλά, όταν πια ήρθαμε κοντά και παίζαμε μαζί, έγινα για εκείνους απλά ο “Ιβάν”, ένας φίλος τους όπως ήταν ο Κώστας, ο Μιχάλης ή ο Παύλος. Δεν ντρέπομαι που είμαι Ρώσος! Ούτε για το γεγονός ότι γεννήθηκα σε μία άλλη χώρα και διαμένω τώρα σε μια άλλη. Άλλωστε, δεν είναι κακό να είσαι ξένος. Η ζωή η ίδια σε κάνει να ξεχωρίζεις. Και δεν θεωρώ πως υπάρχει λόγος να “σκοτώνεις” ένα κομμάτι σου για να μπορείς να νιώθεις ασφαλής μέσα σε ένα άλλο. Η προσωπικότητά μου, λοιπόν, είναι μοιρασμένη σε δύο χώρες κι εγώ θα ήθελα να ανακαλύψω και τα δύο μου κομμάτια. Στην τελική, δεν είμαι ούτε έλληνας ούτε ρώσος. Είμαι κάτι το ενδιάμεσο, αν και το ελληνικό μου κομμάτι είναι περισσότερο ανεπτυγμένο από το ρωσικό, αφού αισθάνομαι περισσότερο οικεία με τους έλληνες – στην νοοτροπία, στον κώδικα επικοινωνίας, στον μεσογειακό τρόπο σκέψης. Έτσι ζω».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: ΜΟΝΤΕΛΟ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ

Το μοντέλο και παρουσιαστής ποτέ δεν εγκλωβίστηκε στις επιλογές που ίσως να του επέβαλε η εξωτερική του εμφάνιση.

Την προηγούμενη μέρα της συνάντησής μας είχε καεί λιγάκι απ’ τον ήλιο. Ξεχάστηκε, όπως μου εξηγεί, και δεν χρησιμοποίησε το αντηλιακό του στη Μύκονο, στην παραλία της Παράγκας όπου του αρέσει να κολυμπά τα απογεύματα, ενδιάμεσα της δουλειάς του στο Rock n’ Roll και στο Balthazar, εκεί όπου κάνει φέτος το Καλοκαίρι δημόσιες σχέσεις, πίστεψε πως δεν χρειαζόταν προϊόντα με δείκτη προστασίας ούτε ενυδάτωση – τον ξεγέλασε, λέει, το ξαφνικό μπουρίνι του Σαββάτου. Ακόμη κι αν ξαφνιάζεται όταν του λέω πως δεν γίνεται όλα αυτά τα χρόνια στο modeling, με συνεργασίες που δεν περιορίζονται στην ισπανική Vogue, στο γαλλικό, ισπανικό, και ιταλικό GQ, στο L’Officiel, αλλά και σε αρκετές διεθνείς διαφημιστικές καμπάνιες, καταλόγους και πασαρέλες, να μην ξέρει βασικά «μυστικά» ανδρικής ομορφιάς, δείχνει να εννοεί στ’ αλήθεια όσα μου αναφέρει και να συνεχίζει να συμπεριφέρεται κάπως ανέμελα -αν και με αυτοπεποίθηση- σε ό,τι αφορά στην εξωτερική του εμφάνιση. Και μοιάζει λίγο σαν αστειάκι όταν ο Δημήτρης Αλεξάνδρου ισχυρίζεται πως «η ομορφιά δεν έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση αλλά με τον εσωτερικό κόσμο του κάθε ανθρώπου, την αύρα που εκπέμπει, το πόσο δεκτικός και γενναιόδωρος είναι με τα συναισθήματα του και με τους ανθρώπους γύρω του». Αλλά είσαι απολύτως βέβαιος πως όταν λέει «δεν ονειροβατώ», χαϊδεύοντας λίγο νευρικά τα μούσια του -το σήμα κατατεθέν του στη δουλειά τα τελευταία χρόνια- καθισμένος σε ένα κόκκινο τριθέσιο καναπέ, το εννοεί. «Η προσωπικότητα είναι που τελικά βοηθά να διατηρήσεις τις επαγγελματικές σου σχέσεις, ώστε να κρατηθούν ακέραιες μέσα στο χρόνο. Κανείς δεν θα πάρει σε μια δουλειά έναν άνθρωπο που έχει κακό χαρακτήρα, όσο ωραίος κι αν θεωρείται. Πιστεύω ότι η ομορφιά μου, όπως την εννοούν οι άλλοι, είναι ο λόγος μου, η ντομπροσύνη».

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ: Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΚΡΙΚΩΝ

Ο 24χρονος αθλητής της ενόργανης γυμναστικής στους κρίκους, θεωρείται το νέο μεγάλο αστέρι στο χώρο του ελληνικού αθλητισμού.

Η 30^η Νοεμβρίου του 2002 είναι η πιο σημαδιακή χρονιά στην αθλητική ζωή του Λευτέρη. Εκείνο το πρωινό, μπαίνοντας φουριόζος στο γυμναστήριό του, έτοιμος για άλλη μία προπόνηση αλλά και για να κεράσει τους συναθλητές του για τα δωδέκατα γενέθλιά του που γιόρταζε την ίδια μέρα, ο τότε προπονητής του, ως «δώρο», του ανέφερε πως «ειδικά για εκείνη τη μέρα» θα μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει. Η ματιά του καρφώθηκε στους κρίκους. Ανέβηκε και έκανε το «σταυρό», για πρώτη φορά. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Και αποτέλεσε αυτομάτως το παράδειγμα για τους υπόλοιπους, αφού «το μωρό» είχε επιτύχει εκείνο που οι άλλοι μόνο έπειτα από πολλές προπονήσεις θα κατάφερναν. Για όσους δεν τον γνώριζαν ήταν απλώς «φυσικό ταλέντο». Όχι, όμως, για τον ίδιο και την οικογένειά του, για την μεγάλη προσπάθεια που προηγήθηκε. 

Ένα ταλέντο μεγαλώνει νωρίς

Η πορεία του Λευτέρη φαινόταν να είχε ήδη προδιαγραφεί από πολύ νωρίς αφού σε ηλικία 4 μόλις χρόνων, μετά από προτροπή της δασκάλας του στο νηπιαγωγείο του Νέου Φαλήρου προς τους εκτελωνιστές γονείς του, αποφασίστηκε πως θα έπρεπε να ξεκινήσει να ασχολείται με κάτι σχετικό με τον αθλητισμό «λόγω της μεγάλης υπερκινητικότητάς του». «Από τότε είχα πολλή ενέργεια, ήμουν πολύ ζωηρός και είχα τάση να σκαρφαλώνω οπουδήποτε», μου εξηγεί στην πλατεία Αγίας Φωτεινής της Νέας Σμύρνης όπου συναντηθήκαμε, εκεί όπου μεγάλωσε και ο ίδιος. Ακόμη και σήμερα θυμάται με νοσταλγία την πρώτη του μέρα στο γυμναστήριο του Πανιωνίου, λίγο πριν κλείσει τα 5 του μόλις χρόνια: «Μπήκα στο χώρο και είχα ενθουσιαστεί με τα τραμπολίνα, τα σφουγγάρια, τα στρώματα. Ξεκίνησα να χοροπηδάω παντού!», λέει. Θυμάται μάλιστα πως η Έφορος της ομάδας τον είχε πιάσει από το χέρι και ξεκίνησε να τον χαρακτηρίζει στους υπόλοιπους ως «το καινούργιο μας ταλέντο!», φέρνοντας τον ως παράδειγμα. «Από εκείνη τη στιγμή, δεν μ’ ένοιαζε τίποτ’ άλλο, ήθελα να είμαι συνέχεια μέσα στο γυμναστήριο! Κατάλαβα πως ήμουν γεννημένος γι’ αυτό το πράγμα και ευτυχώς που το είχα ανακαλύψει τόσο νωρίς!», μου εξηγεί.

Η πορεία του στον αθλητισμό ξεκίνησε από το τμήμα των αρχάριων αλλά, πολύ σύντομα, σε ηλικία εξήμισι χρόνων, άρχισε την εντατική προετοιμασία του για τα πανελλήνια πρωταθλήματα, με τετράωρες καθημερινές προπονήσεις.
Για πολλά χρόνια, η ζωή του έμοιαζε σχεδόν «στρατευμένη», χωρίς καμία παρέκκλιση από τους στόχους που ο ίδιος έθετε στον εαυτό του για διακρίσεις, η οποία μοιραζόταν ανάμεσα στα μαθήματα του σχολείου του, στις προπονήσεις του στη νέα του ομάδα -το «Σαρωνικό» Δάφνης-, στη μελέτη των μαθημάτων του. Εννέα μόλις χρόνων καταφέρνει να κερδίσει 7 μετάλλια στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παμπαίδων, κάτι που κάνει αρκετούς να τον χαρακτηρίσουν ως «εξαιρετικό ταλέντο». «Εκείνα τα μετάλλια δεν ανήκουν σε μένα, ανήκουν στους γονείς μου για όλο αυτό τον αγώνα που έκαναν για το γιο τους. Γι’ αυτό και τα έχω στο πατρικό μου», μου λέει. «Προσπαθούσα να ισορροπώ για πολλά χρόνια και τα δύο: να είμαι και καλός μαθητής, αλλά και καλός αθλητής, αφού ήμουν ήδη ερωτευμένος με τον αθλητισμό. Και για πολύ καιρό τα κατάφερνα!», μου λέει.

Αλλά, λίγο μετά, ξεκίνησε να αισθάνεται μεγάλη πίεση λόγω των ωραρίων που ακολουθούσε απ’ το γεγονός ότι ήθελε να είναι σε όλα καλός -αν όχι ο πρώτος-, το άγχος που είχε πριν από τα σημαντικά πρωταθλήματα, τις Κυριακές και τις γιορτές που δεν είχε ζήσει ποτέ, τα πάρτυ γενεθλίων των συμμαθητών του που δεν πήγε, τις κοπάνες που δεν έκανε, το ποδόσφαιρο που δεν έπαιξε με τους φίλους του στο γήπεδο της γειτονιάς του γιατί έπρεπε να πάει στην προπόνηση, τα φλερτ που έχασε, τα αναίτια εφηβικά ξενύχτια που δεν χόρτασε. Μέχρι που ξέσπασε.

ΝΑΣΟΣ ΠΑΠΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ROCKY ΤΟΥ "ROCKY HORROR SHOW"

Ο 28χρονος Νάσος Παπαργυρόπουλος, θα μπορούσε σήμερα να ανήκει στη νέα γενιά επιτυχημένων επιχειρηματιών. Ωστόσο, επέλεξε την τέχνη, τις επιθυμίες και τα όνειρά του, πρωταγωνιστώντας στο «Rocky Horror Show» που θα ανέβει τις επόμενες μέρες στο «Rex».  

Στο «Rocky Horror Show» που σκηνοθετεί, χορογραφεί και σκηνογραφεί ο -πολυπράγμων- Κωνσταντίνος Ρήγος και θα κάνει πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου στο «Rex» της οδού Πανεπιστημίου, ο Νάσος υποδύεται έναν από τους πρωταγωνιστές της παράστασης, τον Rocky, τον άντρα εκείνο που «δημιουργείται» μέσα σε ένα εργαστήριο ώστε να καταλήξει στον ιδανικό άνθρωπο-τουλάχιστον εξωτερικά. «Όταν μου έγινε η συγκεκριμένη πρόταση ενθουσιάστηκα! Είναι ίσως από τις πιο εμβληματικές παραστάσεις στην παγκόσμια ιστορία των μιούζικαλ. Και μόνο από το γεγονός ότι όλο αυτό δημιουργείται από τον Κωνσταντίνο Ρήγο, την εξυπνάδα και το ταλέντο του, ήταν η ασφάλειά μου για το τελικό αποτέλεσμα», μου λέει παραγγέλνοντας ένα εσπρέσσο φρέντο σκέτο στο café δίπλα από το «Rex» όπου συναντηθήκαμε, λίγο πριν από την απογευματινή του πρόβα. «Εκείνη την περίοδο ασχολιόμουν ήδη με τις οικογενειακές επιχειρήσεις που δημιούργησε ο πατέρας μου, Αργύρης Παπαργυρόπουλος, αλλά αισθανόμουν ότι μου έλειπε η τέχνη, η μεγάλη αγάπη και το πάθος μου από παιδί. Όλα, λοιπόν, έγιναν την κατάλληλη στιγμή! Με ένα μαγικό τρόπο και εντελώς απροσδόκητο. Εξάλλου, ο ρόλος του Rocky απαιτούσε αυτός που θα τον υποδυόταν να είναι γυμνασμένος, να έχει αθλητικό φυζίκ, οπότε η συγκυρία έμοιαζε μοναδική. Για να καταλάβεις, προκειμένου να έχουμε το ιδανικό αποτέλεσμα, τον τελευταίο καιρό έχω εξαντληθεί και στη γυμναστική, παράλληλα με τις πρόβες», καταλήγει γελώντας.

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΜΟΥ"

Ο πρωταγωνιστής του «Μπρούσκο» έχει πλέον αλλάξει, δεν έχει σχέση με το φοβισμένο αγόρι του παρελθόντος, και δείχνει να έχει εξοικειωθεί πια με την προσωπικότητά του, τον εαυτό του, την εικόνα του και τις πραγματικές του επιθυμίες.

Βρίσκεται στη Λευκωσία, μόλις έχει τελειώσει από άλλο ένα δωδεκάωρο γύρισμα για τα νέα επεισόδια του «Μπρούσκο», ξαπλώνει στον καναπέ του σπιτιού που νοικιάζει, ανάβει τσιγάρο και ξεκινά να μου μιλάει για το νέο του τραγούδι «40 βαθμούς κελσίου», σε μουσική και στίχους Ανδρέα Λάμπρου. «Το video clip, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Γεωργίου, θα γυριζόταν στην Αγία Νάπα της Κύπρου, σε ένα κρουαζιερόπλοιο, “καθώς πρέπει”. Εγώ όμως, ως τεκιλόβιος, άρχισα λίγο πριν να κερνάω την παρέα τεκίλες και αποφασίσαμε τελικά να κάνουμε το clip στο σπίτι όπου βρισκόμασταν, μία κατάσταση τύπου γκροτέσκ με άποψη».

-Πως καταφέρνεις τόσο εύκολα να παρασέρνεις τους ανθρώπους γύρω σου;

-Δεν ξέρω. Συμβαίνει. Απλά έχω τη διάθεση, μου βγαίνει και ο κόσμος γύρω μου «τσιμπάει». Δεν ξέρω αν τους κάνω καλό ή όχι...

-Μ’ έχεις μπερδέψει πάντως. Είσαι ηθοποιός ή τραγουδιστής; Ή και λίγο μοντέλο;

-Όταν ασχολείσαι με την εικόνα, είτε ως σκηνοθέτης, είτε ως ηθοποιός, είτε ως παραγωγός, είτε ως παρουσιαστής, είναι μία δουλειά. Και από την μεριά μου, δεν μπορώ να κυνηγήσω τα καλούπια ούτε τις ταμπέλες. Ό,τι σπούδασα, έτσι όπως μου το έχωσαν στο κεφάλι κι’ έτσι όπως το έκανα στην Αμερική, με αυτό τον τρόπο μου βγαίνει. Και μ’ αρέσει! Με την μουσική ασχολήθηκα από πολύ μικρό παιδί, τη φωνή τη δούλευα και στη σχολή, σπούδασα σκηνοθεσία, μετά έκανα παραγωγή και όλο αυτό λειτουργεί σε μένα σαν κάτι το ενιαίο, σαν να δίνω εικόνα στον κόσμο. Και το κάνω επειδή έχω ανάγκη να το κάνω κι’ όχι επειδή απλά πρέπει να πάω να βγάλω το μεροκάματό μου. Έτσι ξεσπάω, έτσι έχω ισορροπία. Αλλιώς θα ήμουνα με χάπια, κλεισμένος σε ένα ψυχιατρείο.

RODRIGO CRUZ SANTOS: ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Από τότε μου μεγάλωνε στις φτωχογειτονιές της Βραζιλίας, το 26χρονο σήμερα μοντέλο έμαθε να ζει την κάθε του στιγμή, τον κάθε του έρωτα, με μεγάλο πάθος και ένταση.     

Η πόλη Σαλβαντόρ Ντε Μπαία είναι η «μαγική πόλη» των Βραζιλιάνων, η «πύλη προς την ευτυχία». Είναι η «Cidade de Sao Salvador de Bahia de Todos os Santos», όπως μου το λέει με την προφορά της χώρας του ο Rodrigo, που σημαίνει «πόλη του Αγίου Σωτήρα στον κόλπο των Αγίων Πάντων!». Μου τα περιγράφει όλα προσθέτοντας το εξωτικό, πολύχρωμο και κάπως πορτογαλικό ντεκόρ που έχει κρατήσει εξιδανικευμένα στο μυαλό του για την πόλη όπου γεννήθηκε. Νοσταλγεί την παραλία της Itapua, ένα τοπικό φαγητό, το acaraje, θυμάται τη διασημότερη μαγείρισσα της περιοχής, την Cira, που ο πάγκος της έγραφε «Acaraje da Cira», το νησάκι Ilha de Frades, τα μικροσκοπικά σπίτια και τα γελαστά παιδάκια που έτρεχαν ξυπόλητα στην άσφαλτο, την εκκλησία Bonfim όπου έπαιζε μικρός στο προαύλιό της. Σχεδόν συγκινείται με όλα αυτά. «Η πόλη μου φημίζεται για την εξωστρέφεια των κατοίκων της. Για την καλοσύνη και την αθωότητα τους. Και φυσικά για τον μεγάλο ερωτισμό τους. Έτσι έμαθα να λειτουργώ κι’ εγώ από παιδί. Ποτέ δεν είχα, για παράδειγμα, δεύτερες σκέψεις όταν ξεκινούσα κάτι ή όταν γνώριζα πρώτη φορά μία κοπέλα. Αν ήταν να ερωτευτώ, μου συνέβαινε αμέσως και κεραυνοβόλα. Έπεφτα με τα μούτρα. Και πάντοτε με μεγάλο πάθος! Δεν είναι τυχαίο που τα παράτησα όλα και ήρθα στην Ελλάδα επειδή ερωτεύτηκα πολύ μία γυναίκα, την Ειρήνη Χειρδάρη. Χωρίς να ξέρω ούτε μία λέξη ελληνικά!».

ΧΑΡΗΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣ: THE POLO PLAYER

Ο 32χρονος Χάρης είναι πρωταθλητής πόλο και προπονητής, ιδιοκτήτης μαγαζιών στο Χαλάνδρι, «αρέσει πολύ στα κορίτσια» σύμφωνα με όσους τον ξέρουν καλά, και από τον Οκτώβριο θα είναι πρωταγωνιστής στη νέα τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1, «Τρίχες». Επίσης, είναι ανιψιός του Υφυπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, Γεράσιμου Γιακουμάτου.

Τον Σεπτέμβριο του 1991 ένα 9χρονο αγόρι βρέθηκε με το πορτοκαλί του σκουφάκι στο δημοτικό κολυμβητήριο Χαλανδρίου, ανάμεσα σε αρκετούς, ήδη αναγνωρισμένους από την ελληνική ομοσπονδία αθλητές κολύμβησης και πόλο και, με την παρότρυνση του επίσης αθλητή μπαμπά του, Δημήτρη Γιακουμάτου (αδελφού του σημερινού Υφυπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, Γεράσιμου Γιακουμάτου), έπεσε με φόρα μέσα στην πισίνα. «Το νερό θα σε σηκώσει ψηλά, μην το φοβάσαι!», του είχε πει λίγο πριν ο πατέρας του. Κι’ είχε δίκιο. Από εκείνη τη μέρα ήταν σαν να διέγραψε από την-παιδική-καθημερινότητά του τα playstation, τις τρίμηνες καλοκαιρινές διακοπές, τις κυριακάτικες εκδρομές, το παιχνίδι με τους φίλους του γύρω από την εκκλησία του αγίου Νικολάου Χαλανδρίου, τα μελλοντικά εφηβικά ξενύχτια. Για πάντα. «Απ’ την αρχή είχα λατρέψει το άθλημα και δεν με ένοιαζε να κάνω θυσίες για να τα καταφέρω σ’ αυτό. Κάθε μου ημέρα-είτε ήταν γιορτή, είτε Κυριακή, είτε αργία, είτε καθημερινή-ήταν αφιερωμένη στο πόλο. Σκέψου ότι τη μέρα που μπήκα πρώτη φορά στην πισίνα ένιωσα σαν να ήμουν ήδη έτοιμος γι’ αυτό. Σα να ανήκα κιόλας εκεί, από τη μέρα που γεννήθηκα», μου λέει ο 32χρονος σήμερα Χάρης. «Αυτό που μου είχε μείνει από εκείνα τα χρόνια-πέρα από τους αγώνες και τα πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχα-ήταν επίσης η πολύ καλή παρέα που έκανα μαζί με παιδιά με τα οποία ήμασταν ήδη φίλοι από το σχολείο όπου πηγαίναμε, το 4^ο Αμαρουσίου. Την κολύμβηση την λάτρεψα από την αρχή, το πόλο όμως το αγάπησα σιγά σιγά, δεν ήταν “κεραυνοβόλος έρωτας” αυτό, αν και στο τέλος με κέρδισε για πάντα. Σήμερα του “χρωστάω” κυρίως την πειθαρχία που έδωσε στη ζωή μου, την υπομονή και φυσικά τον καλώς νοούμενο συναγωνισμό για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, σε ό,τι κι αν κάνω».

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Χάρης έγινε ένας από τους βασικούς αθλητές του «Νηρέα Χαλανδρίου», για ένα χρόνο ανήκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού και αργότερα εργάστηκε ως προπονητής της γυναικείας και ανδρικής ομάδας του «Νηρέα». «Το όνειρό μου ήταν πάντα να δημιουργώ καλούς παίκτες. Αυτό έκανα, λοιπόν, για 7 χρόνια, μαζί με όλα αυτά τα αγόρια και κορίτσια που είχαν περάσει από την ομάδα, πολλά από τα οποία έπαιξαν στην εθνική ομάδα και άλλα στις καλύτερες ομάδες της Ελλάδας. Είμαι πολύ περήφανος για όλους αυτούς τους αθλητές μου!», μου λέει πίνοντας ένα ποτήρι παγωμένο νερό και αφήνοντας το επάνω σε ένα λευκό τραπεζάκι, δίπλα από την πισίνα του ξενοδοχείου όπου βρισκόμαστε για τη φωτογράφισή του.