ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΤΟΣ: "Ο ΣΠΙΛΜΠΕΡΓΚ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΣΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ: MICHAEL, YOU ARE MY GREEK SITE NOW!"

«Στον ενικό να μου μιλάς», ήταν η πρώτη του κουβέντα όταν είχα μπει στο σπίτι του στα Ιλίσια-Δεκέμβριος ήταν του 2005. Η Χάιδω, η γυναίκα του, μόλις είχε επιστρέψει από τη λαϊκή και συγύριζε τα πράγματα στην κουζίνα: Ντομάτες, αγγουράκια στο κάτω ράφι του ψυγείου, κολοκυθάκια, μελιτζάνες στο πάνω, φακές και γίγαντες μέσα στα ντουλάπια της κουζίνας, «τα φασολάκια θα τα αφήσω στον πάγκο γιατί αρέσουν στο Μιχάλη μου». Μου είχε φανεί περίεργο, σ’ εκείνο το μικρό τριάρι του πρώτου ορόφου, να μιλάμε για Hollywood, γυρίσματα στο εξωτερικό, Γκρέκορυ Πεκ, Άντονυ Κουίν και Αλ Πατσίνο…«Μην τρελαίνεσαι», μου εξηγούσε. «Δουλειά είναι όλα». Από κάποιο ράφι στο σαλόνι, είχε τραβήξει τα σενάρια από το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και «το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» για να δω «πως δουλεύουν εκεί», σε ένα μικρό τραπεζάκι, κοντά στο μπαλκόνι, μία κορνιζαρισμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία με εκείνον αγκαλιά με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, σε κάποιο σημειωματάριο οδηγίες από μία Αμερικανίδα παραγωγό και ένα απόκομμα αεροπορικού εισιτηρίου «Νέα Υόρκη-Αθήνα». Μόλις είχε επιστρέψει από (άλλο ένα) ταξίδι του στο Hollywood. Εκεί όπου βρισκόταν για τα γυρίσματα μίας ακόμη ταινίας.
-Το ξέρεις ότι το «Μόναχο», η ταινία στην οποία πρωταγωνιστείς με σκηνοθέτη τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, θα είναι ένα από τα φαβορί φέτος για να πάρει Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας;
-Μακάρι. Θα υπάρχει και μία ταινία στα βραβεία Όσκαρ στην οποία συμμετέχει ένας Έλληνας ηθοποιός.
-Είναι εντυπωσιακό πάντως ότι υπάρχει στην Ελλάδα ηθοποιός που να έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ξένου κινηματογράφου και αυτό να μην είναι γνωστό στην ίδια του τη χώρα...
-Η Ελλάδα, αγάπη μου γλυκιά, τρώει τα παιδιά της. Εάν εγώ πάω τώρα και παίξω σε μια υπερπαραγωγή και πάρω βραβείο Όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου, με αντιπάλους τον Ρομπερτ Ντε Νίρο, τον Ντάστιν Χοφμαν, τον Αλ Πατσινο, τον Τζακ Νίκολσον, και έρθω εδώ, θα μου πούνε «ε… καημένε, και τι έγινε;». 
-Δεν νομίζω να συνέβαινε κάτι τέτοιο...
-Στην Ελλάδα επικρατούν οι άχρηστοι, οι ατάλαντοι και οι ανίκανοι.
-Γιατί έχεις αυτή την πίκρα από τους Έλληνες;
-Γιατί δεν γίνονται σωστά πράγματα. Ένας ξένος ηθοποιός έχει τον ατζέντη του. Ο Έλληνας δεν τον έχει. Ένας νέος ηθοποιός εδώ που θα παίξει σε ένα σήριαλ, έχει γίνει πρωταγωνιστής, και τύχει να γίνει και εξώφυλλο σε κάποιο από αυτά τα περιοδικά που κυκλοφορούν, τότε δεν το συζητάμε καθόλου, μας βλέπει αφ’ υψηλού. Ποιο; Αυτό το μέχρι πρότινος παιδάκι. Αυτό το έβλεπα και προχθές στην εκδήλωση που διοργάνωσε το «TV Έθνος». Φωνάξανε παιδάκια που έχουνε κάνει 3 ή 4 σήριαλ. Τι λέτε ρε κύριοι, σοβαρολογείτε;  Κοίταξε, σε κάθε γραφείο παραγωγής υπάρχει και κάποιος που κάνει το casting και λειτουργεί με δικά του κριτήρια και πλαίσια. Αυτός επηρεάζει τον παραγωγό. Εδώ, στο γόνατο γίνεται το casting, ενώ στο εξωτερικό ο casting director είναι πολύ μεγάλη υπόθεση.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ: Ο "ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΟΡΑΣ" ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ

Κάθεται σε ένα τραπεζάκι μόνος του στο φουαγιέ του χοροθεάτρου Ροές, πίνει αναψυκτικό, τρώει την κρέπα του, δύο ώρες πριν ξεκινήσει η παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με την Δήμητρα Ματσούκα και μου λέει πως δεν τον πειράζει, δεν πρόλαβε να φάει όλη τη μέρα, αν θέλω να ξεκινήσουμε να μιλάμε. Στρίβει τσιγάρο, το ανάβει, με προειδοποιεί ότι είναι πολύ κλειστός χαρακτήρας, ότι δεν ανοίγεται πολύ στη ζωή του, ότι προτιμάει να τα κρατάει όλα μέσα του, δεν εκφράζεται και αυτό-το καταλαβαίνει-είναι κακό, ιδιαίτερα στις προσωπικές του σχέσεις, όταν δεν είπε τα «σ αγαπώ» που έπρεπε ή τα «δεν θέλω να σε χάσω» τη στιγμή που θα μπορούσε. Όχι από φόβο. Από μία τάση του να κρατάει πολλά πράγματα για τον εαυτό του. Παρόλο, μου λέει, που έχει μία αντίφαση στο χαρακτήρα του: Είναι πολύ παρορμητικός. «Παρεξηγούμαι πολύ, αν και οι προθέσεις μου είναι πολύ καλές. Στις ερωτικές σχέσεις αυτό είναι ένα πρόβλημα. Δεν μπορείς μόνο να εισπράττεις την αγάπη του άλλου, πρέπει και να την ανταποδίδεις. Εγώ αυτό προτιμώ να το κάνω με τις πράξεις μου, στα λόγια δεν είμαι καλός. Ενώ αισθάνομαι πράγματα, δεν τα λέω ποτέ. Είμαι κακός σύντροφος σε αυτά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νιώθω». Στην παράσταση του Ρήγου εμφανίζεται, από την αρχή μέχρι το τέλος- περισσότερο από μία ώρα επάνω στη σκηνή-, γυμνός. Αλλά, κανέναν μέχρι τώρα, δεν έχει σοκάρει η εμφάνισή του. Ούτε φυσικά τον ίδιο. Το αντίθετο. Ίσως λόγω των προηγούμενων παραστάσεων του Κωνσταντίνου Ρήγου, κάποιοι να το περίμεναν, να μην το θεώρησαν ταμπού. Και παρόλο που μόλις φέτος τελείωσε ο Μιχάλης τη σχολή του, ο Ρήγος τον επέλεξε ύστερα από οντισιόν που έκανε να υποδυθεί εκείνος τον αυτοκράτορα. Πρωταγωνιστής από την πρώτη του δουλειά. «Το θέμα του γυμνού, το είχα συζητήσει λίγο πριν ξεκινήσουμε τις πρόβες, αλλά και κατά τη διάρκειά τους, με τον Κωνσταντίνο. Στην τελική, δεν νιώθω γυμνός, αυτό είναι το κουστούμι μου, είναι ο ρόλος μου, υποστηρίζω αυτό. Δεν αισθάνομαι άβολα. Η μοναδική φορά που θα αισθανθώ κάπως περίεργα θα είναι όταν έρθουν οι γονείς μου από την Κύπρο για να δουν την παράσταση. Εκεί θα είμαι “κάπως”». Ο Μιχάλης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1985, έζησε εκεί μέχρι τα 8 του χρόνια με τους γονείς και τα δύο του αδέλφια και μετά μετακόμισαν στην Κύπρο- από εκεί κατάγεται. Αλλαγή κουλτούρας, διαφορετική νοοτροπία, αλλά προσαρμόστηκε γρήγορα, το μόνο που τον δυσκόλευε ήταν η διάλεκτος, πολλές φορές έκανε λάθος στις λέξεις που χρησιμοποιούσε, τον παρεξηγούσαν, τον κορόιδευαν. Με τον ίδιο τρόπο τον αντιμετώπιζαν και όταν ξεκίνησε να ασχολείται με το χορό. Με επιφύλαξη. Και κάποια σχόλια πίσω από την πλάτη. «Πολλά χρόνια έπαιζα μπάσκετ, μου άρεσε ο αθλητισμός. Αλλά ο χορός με κέρδισε σχεδόν αμέσως. Από τα 12 μου χρόνια. Είχα δει μία παράσταση φλαμένκο, μου άρεσε πάρα πολύ και η μητέρα μου με παρακίνησε να πάω στη σχολή χορού του ξάδελφού μας για να δοκιμάσω μήπως μου αρέσει περισσότερο, δεν ήθελε να μου το στερήσει αν πράγματι είχα ταλέντο εκεί. Χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα σε ένα στούντιο να παρακολουθώ μαθήματα. Στην Κύπρο είναι περίεργο το περιβάλλον, δεν μπορεί πολύ εύκολα ένα αγόρι να κάνει κλασσικό μπαλέτο, είναι ταμπού. Κι εγώ σκεφτόμουν “τι θα πουν οι άλλοι, αν πω ότι πάω τώρα να κάνω μαθήματα μπαλέτου;”. Τώρα μετανιώνω που τότε κώλωσα. Το θεωρούσα το απόλυτο γυναικείο είδος χορού. Αντίθετα, οι γονείς μου ήταν πολύ ανοιχτοί άνθρωποι, όταν αποφάσισα να έρθω στην Αθήνα για να σπουδάσω χορό στην Κρατική σχολή χορού δεν με εμπόδισαν. Και στο Λύκειο ένιωθα άσχημα, έλεγα στους φίλους μου “σήμερα δεν μπορώ να βγω” και όταν με ρωτούσαν το λόγο, τους έλεγα “έχω μάθημα χορού”. Γελούσαν. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα πολύ άβολα. Ακόμη πιο περίεργο ήταν όταν υπηρετούσα φαντάρος στην Κύπρο, όταν έβγαινα στην αναφορά και αιτούμουν υπηρεσιακό “επειδή πρέπει να πάω στα μαθήματα χορού μου”. Καταλαβαίνεις την αντίδραση». Υπήρξαν μάλιστα και στιγμές που σκέφτηκε να τα παρατήσει. Στο πρώτο έτος της σχολής του («αισθανόμουν ότι πήγαινα άλλα τρία χρόνια φαντάρος, δεν έζησα αυτό που λένε κάποιοι φοιτητική ζωή, κοιμόμουνα νωρίς, ξυπνούσα νωρίς και όλη τη μέρα ήμουν στη σχολή μου»), αλλά και την περίοδο που πήγαινε στη δευτέρα λυκείου. «Όσο μεγάλωνα, όσο γινόμουνα από παιδάκι άντρας, ήταν πολύ άβολο για μένα να είμαι το μοναδικό αγόρι ανάμεσα σε 15 κορίτσια, ήταν μία κατάσταση Billy Elliot. Από την άλλη βέβαια ένιωθα και πολύ τυχερός γιατί βρισκόμουνα με τόσες γυναίκες γύρω μου». Και το γεγονός ότι είναι ένας straight ανάμεσα σε τόσους gay σε αυτή τη δουλειά, τον έφερε ποτέ σε δύσκολη θέση; «Ποτέ. Με τη ίδια λογική και εγώ, σαν straight, δεν θα την έπεφτα ποτέ σε μία λεσβία. Υπήρξαν περίεργες ματιές σε αποδυτήρια και καμαρίνια από διάφορους, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπορώ να αναγκάσω τον άλλον να μην κοιτάει. Είναι σαν να μπαίνω εγώ σε ένα καμαρίνι γεμάτο με γυμνά κορίτσια. Αποκλείεται να μην κοιτάξω». Καταλαβαίνει πως είναι δύσκολο για ένα χορευτή, ιδιαίτερα στα πρώτα του βήματα όπως είναι τώρα εκείνος, να επιβιώσει μόνο από αυτή τη δουλειά. Τα πρωινά εργάζεται σε μεσιτικό γραφείο, μέχρι το απόγευμα που θα ξεκινήσουν οι πρόβες, οι παραστάσεις του. Παλιά δούλευε σε μπαρς. Όταν έχει ελεύθερο χρόνο, δεν θέλει να βγαίνει. Προτιμά να μένει στο σπίτι του στους Αμπελόκηπους, να φροντίζει το σκύλο του τον Πόγκο, να βλέπει ταινίες σε dvd, «προσπαθώ να ξεφύγω από όλα και να συναντιέμαι με τον εαυτό μου». Την περίοδο που μεταδιδόταν το So you think you can dance, το παρακολουθούσε, αλλά ο ίδιος δεν θα ήθελε ποτέ να πάει εκεί και να συμμετάσχει. «Δεν κατακρίνω τα παιδιά που πήγαν εκεί, αλλά εγώ θα προτιμούσα να δουλεύω στο μεσιτικό γραφείο παρά να βγω στην τηλεόραση και να κάνω show». Στα προσωπικά του, του αρέσει η συντροφικότητα. Θέλει, μου λέει, «να είναι ζευγαρωμένος». «Υπήρξε περίοδος που δεν ήθελα να είμαι σε σχέσεις-ιδιαίτερα την περίοδο των 20 μου χρόνων-αλλά τώρα αυτό επιδιώκω, όσο μεγαλώνω με καλύπτει να είμαι ζευγάρι, να έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου». Προσέχει το σώμα του, αλλά ποτέ δεν είδε τον εαυτό του ναρκισσιστικά. «Το προσέχει» μου λέει, «όπως όλος ο κόσμος». «Δεν μαγειρεύω στο σπίτι, από την άλλη όμως αποφεύγω τα junk food. Δεν είμαι στρατιώτης σ αυτά. Αν βγω μάλιστα με παρέα θα πιω αλκοόλ κανονικά, όπως όλοι, δεν τρελαίνομαι, ούτε στερούμαι. Εξάλλου, το σώμα, σε εμάς τους χορευτές διαμορφώνεται, ο μόνος λόγος για να στηθώ μπροστά στον καθρέφτη και να με κοιτάξω, θα είναι για να δω αν έχω σωστή στάση του σώματός μου, αν καμπουριάζω, αν έχω λόρδωση. Ποτέ δεν είχα ναρκισσισμό με μένα». Τελειώνει το τσιγάρο του, το παιδεύει 40 λεπτά, όλο το ανάβει και όλο αυτό σβήνει, αλλά θέλει να μου πει για το τέλος ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς το χορό, το λατρεύει, είναι κομμάτι πια της ιδιοσυγκρασίας του. «Ξέρω τι θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου, άσχετα με το τι μπορεί να συμβαίνει γύρω μου». Πίνει την τελευταία γουλιά από το αναψυκτικό του, μου λέει πως χρειάζεται μισή ώρα για να ετοιμαστεί και σηκώνεται για να πάει στο καμαρίνι του. Να βγάλει τα ρούχα του, να μακιγιαριστεί, να υποδυθεί ακόμη ένα βράδυ, τον γυμνό αυτοκράτορα.

Δημοσίευση στο "Down Town", το Νοέμβριο του 2009 με αφορμή την παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα». Η πρώτη φωτογραφία ανήκει στην Μαριλένα Σταφυλίδου από την παράσταση του Δημήτρη Παπαιωάννου «Μέσα», οι υπόλοιπες στον Κωνσταντίνο Ρήγο από την παράσταση «τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» που είχε παρουσιαστεί στο χοροθέατρο «Ροές» με συμπρωταγωνίστριά του την Δήμητρα Ματσούκα.

ΕΛΕΝΗ ΚΑΣΤΑΝΗ: "ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ, ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΛΕΠΤΗ"

Με περιμένει στο café του «Πανελληνίου», κοντά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, όσο ο γιος της θα κάνει την προπόνησή του εκεί, σε κάποιο άθλημα που του αρέσει. «Εδώ χαλαρώνω. Είναι χαρά θεού!», μου λέει καθώς ζητάει έναν διπλό μέτριο ελληνικό και λίγα κουλουράκια, «απ τα ωραία σας!». «Ό,τι θέλει η Ελένη μας!», φωνάζει ο σερβιτόρος απ το μικρό κουζινάκι και γελάει.

-Πάντα ήσασταν η ψυχή της παρέας; Έτσι όπως σας βλέπω τώρα, εξωστρεφή και κοινωνική;

-Ναι, ήμουν το κεντρικό πρόσωπο, είχα πλάκα, έκανα χιούμορ. Ανέκαθεν. Μου έλεγαν, θυμάμαι, οι δάσκαλοι μου στο σχολείο ότι τους θύμιζα ένα κοριτσάκι που έπαιζε σε μία διαφήμιση στη Merenda-που να ξεραν τότε ότι στο μέλλον θα γινόμουνα ηθοποιός; Από τότε μάλιστα που αναλογίζομαι τον εαυτό μου-ασυνείδητα στην αρχή- στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη και έκανα την ηθοποιό ή χόρευα τουίστ στα τραπέζια. Τέτοια τρέλα! Έχω κάνει όλες τις «γελοιότητες» που κάνουν τα μικρά κοριτσάκια! Ενσυνείδητα πια έγινε όταν είδα πρώτη φορά θεατρική παράσταση, στα 10 μου χρόνια. Κόντευε να σταματήσει η καρδιά μου όταν είχε ανοίξει η αυλαία! Και να σκεφτείς ότι οι γονείς μου δεν είχαν καμία σχέση με τα καλλιτεχνικά: Ο πατέρας μου δούλευε στο δήμο και η μητέρα μου ήταν μοδίστρα-έραβε μάλιστα πολύ ωραία ρούχα κι εγώ είχα μεγαλώσει μέσα στα υφάσματα.

-Από μικρή είχατε τόσο χιούμορ; Πάντα γελούσατε;

-Όχι πάντα. Έχασα το πατέρα μου όταν πήγαινα στην πρώτη γυμνασίου-ήμουν τότε 12 χρόνων. Και πάντα είχα μια βαθιά στεναχώρια μέσα μου κι έναν βαθύ καημό για το θάνατο του πατέρα μου... Νομίζω μάλιστα πως αυτό με έκανε να παίζω και τόσο καλά το δράμα. Επειδή έχω πονέσει πολύ μικρούλα. Το χιούμορ, λοιπόν, ήταν πλέον η σανίδα σωτηρίας μου. Γιατί μου έλειπε πολύ ο μπαμπάς μου, του είχα μεγάλη αδυναμία. Ήταν 52 χρόνων όταν πέθανε.

-Το ξεπεράσατε ποτέ;

-Ποτέ! Τις πρώτες μέρες θυμάμαι ότι πήγαινα στο σχολείο με την αδελφή μου, ντυμένες και οι δύο στα μαύρα...(συγκινείται) Κοίτα, ο χαμός του μπαμπά μου είναι μία πληγή που δεν έκλεισε ποτέ. Ποτέ. Κι εγώ, ακόμη και στις ερωτικές ή στις φιλικές μου σχέσεις, πάντα αναζητούσα έναν πατέρα. Σκέψου ότι ακόμη και ο άντρας που παντρεύτηκα, έμοιαζε πολύ με τον μπαμπά μου: Ήταν μελαγχολικός, δεν μίλαγε πολύ, ήταν σοβαρός-όπως ακριβώς και ο μπαμπάς μου.

-Εσείς είστε εσωστρεφής;

-Πολύ! Και νομίζω ότι όλοι οι ηθοποιοί που θεωρούμαστε κωμικοί, είμαστε εσωστρεφείς. Τάσεις μελαγχολίας δεν έχω αλλά, όσο περνάνε τα χρόνια, κάνω λιγότερο ξόδεμα σε πράγματα που αφορούν στη ζωή μου.

-Ξοδευόσασταν άσκοπα παλιά; Αυτό νιώθατε;

-Ναι. Τώρα η ζωή μου είναι διαφορετική-ίσως και λόγω του παιδιού μου. Ο γιος μου πλέον είναι η μεγάλη προτεραιότητα στη ζωή μου, ενώ παλιά ήταν η καριέρα. Από τότε, όμως, που γεννήθηκε το παιδί μου, ποτέ δεν έπαιζα και θέατρο και τηλεόραση ταυτόχρονα, γιατί δεν ήθελα να λείπω από το παιδί μου απ το πρωί μέχρι το βράδυ. Τα κανόνιζα με τέτοιο τρόπο τα πράγματα, που να είμαι μαζί με το γιο μου.

-Και δεν είχατε ανασφάλειες μήπως σας «ξεχάσουν»;

-Όχι. Είναι το φυζίκ μου έτσι που δεν ξεχνιέμαι εγώ (γελάει). Δεν είμαι εγώ «η όμορφη» που θα περάσει η μπογιά μου! Μην σου πω ότι προτιμώ να είμαι μία «καλή ηθοποιός» παρά «η όμορφη». Και επειδή δεν ήμουν ποτέ η ενζενί, άργησα και να προχωρήσω στη δουλειά μου-έπαιζα αρχικά στα ΔΗ.ΠΕ.Θ.Ε και μετά στην Αθήνα. Κατάλαβα, όμως, ότι όσο πιο αργά κάνεις καριέρα, τόσο πιο σίγουρα και δικά σου είναι τα πράγματα, τόσο πιο σωστές επιλογές κάνεις.

-Ήταν τροχοπέδη στην αρχή της καριέρας το ότι δεν ήσασταν «η όμορφη»;

-Θα ήταν τροχοπέδη αν δεν το συνειδητοποιούσα και νόμιζα ότι είμαι «η θεά»! Και να λέω «γιατί δουλεύει η Ματσούκα και δεν δουλεύω εγώ;». Ή να έχω παράπονο, γιατί να παίζει ένα συγκεκριμένο ρόλο η Ματσούκα και να μην τον παίζω εγώ; Το θέμα σε αυτή τη δουλειά δεν είναι μόνο το να έχεις ταλέντο, είναι και το να στοχεύσεις και σωστά: Να ξέρεις που πρέπει να αποταθείς, πώς να διαχειριστείς το ταλέντο σου. Και πολλοί άνθρωποι καταστρέφονται επειδή δεν ξέρουν πως να διαχειριστούν το ταλέντο τους. Απ την άλλη, οι πραγματικά ταλαντούχοι άνθρωποι, ποτέ δεν χάνονται. Αν χαθεί κάποιος ταλαντούχος, κάτι άλλο θα φταίει- ίσως να μην είναι συνεργάσιμος, να μην αφήνει χώρο στους διπλανούς. Εγώ, για παράδειγμα, θέλω να παίζω με άτομα που είναι καλύτερα από μένα, για να έχω να φτάσω κάποιον. Τι πληκτικό που θα ήταν να είσαι εσύ ο σπουδαίος και όλοι οι άλλοι δίπλα σου οι ποταποί! Το μόνο που απαιτώ εγώ από αυτή τη δουλειά, είναι να αμείβομαι σωστά. Αυτό.

-Ποια είναι η σχέση σας με τα χρήματα;

-Δεν είναι καλή. Είμαι του ξοδέματος, δεν κάνω αποταμιεύσεις. Θυμάμαι, όταν ήμουνα φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη- στη Βιομηχανική-, ό,τι χρήματα μου έδινε η μητέρα μου τα ξόδευα όλα! Μπορεί να αγόραζα μία μπούρδα, ένα μαξιλάρι που μου άρεσε και να έμενα νηστική για μία εβδομάδα. Δεν ζήταγα όμως επιπλέον χρήματα, ούτε δανειζόμουν-γενικά η λέξη «δάνειο» είναι κάτι έξω από εμένα. Σκέψου ότι δεν κάνω δάνεια, δεν έχω βίζες, δεν έχω παίξει ποτέ λεφτά σε τυχερά παιχνίδια ή στο χρηματιστήριο. Ξοδεύω μόνο όσα έχω, αλλά μου έρχονται. Κι είμαι μάλιστα και από τις τυχερές που έχω βγάλει καλά λεφτά και από τις διαφημίσεις.

-Ποτέ δεν καβαλήσατε το καλάμι;

-Ποτέ. Την καριέρα μου την έχτισα σιγά σιγά. Ξεκίνησα ανοίγοντας μία πόρτα, μετά άνοιγα δύο πόρτες και ύστερα ήρθαν τα πρώτα λόγια. Έτσι άρχισα στο θέατρο. Επειδή έκανα καλά τη δουλειά μου, μου έδιναν λίγο παραπάνω κάθε φορά.

-Και δεν χρειάστηκε ποτέ να πείτε «εγώ είμαι η Καστάνη»;

-Αυτό το λέω μόνο όταν πρόκειται να πληρωθώ. Όταν έκανα παλιά μία διαφήμιση είπα «επειδή θα το κάνω πολύ καλά, θέλω να πάρω αυτά τα χρήματα». Και μου τα έδωσαν. Τότε όμως…

-Περάσατε ποτέ κρίση ηλικίας;

-Τώρα μπορεί να την περάσω. Αλλά δεν με αγχώνει η ηλικία, δεν ήμουν ποτέ ο μίσχος που θα χαθεί και θα μαραθεί το λουλούδι-μην τρελαθούμε! Είμαι πολύ γήινη, τα πόδια μου είναι πολύ καλά βιδωμένα στη γη, δεν πετάω στα σύννεφα. Και με τη δουλειά μου έτσι λειτουργώ. Ξέρεις τι πιστεύω; Όσο ψηλά και να φτάσεις σε αυτή τη δουλειά, ουσιαστικά δεν κάνεις τίποτα. Γιατί είναι αέρας η δουλειά μας!

-Είχατε ποτέ άγχος με την εμφάνιση σας, με τα επιπλέον κιλά σας;

-Τον εαυτό μου τον έχω απέναντι και τον πυροβολώ. Χάλια είμαι! Το φαγητό, όμως, είναι ένα πάθος, όπως πολλά άλλα. Άλλοι πέφτουν στα ποτά, άλλοι στα ψυχοφάρμακα, εγώ έχω πέσει στο φαί. Τι να κάνουμε; Έχω κάνει άπειρες δίαιτες, τα δοκίμασα όλα, έχω πάει σε διατροφολόγους, σε διαιτολόγους, τίποτα. Επίσης μαγειρεύω πολύ καλά- θα μπορούσα να κάνω καριέρα και ως μαγείρισσα στο μέλλον- και αυτό συμβάλλει, όπως καταλαβαίνετε, ακόμη περισσότερο στην αύξηση των κιλών. Αυτοσαρκάζομαι κιόλας μ αυτό. Δεν έχω πρόβλημα.  

-Έτσι ήσασταν και στην εφηβεία σας; Αυτή τη σχέση είχατε με το σώμα σας;

-Επειδή στην εφηβεία μου δεν ήμουν χοντρούλα, πολλές φορές τώρα στην ζωή μου εθελοτυφλώ, νομίζω ότι είμαι αδύνατη! Και χειρίζομαι το σώμα μου, σαν να είμαι λεπτή. Ακόμη και στις ερωτικές μου σχέσεις, κινούμαι σαν να είμαι λεπτή (γελάει)! Σκέψου ότι στην εφηβεία μου ταυτιζόμουνα με τη Μάρθα Καραγιάννη που είχε καμπύλες, όχι με τη Λάσκαρη. Κοίτα, ο σημερινός άνθρωπος, στη σημερινή κοινωνία, με την πίεση που δέχεται από παντού, κάπου θα ξεσπάσει. Ε, εγώ το κάνω με το φαγητό! Και ευτυχώς που έχω τη μεγάλη τύχη να κάνω μία δουλειά η οποία είναι ψυχοθεραπευτική-γιατί το θέατρο μου γιατρεύει την ψυχή. Αν και παρόλο που είναι πολύ σκληρή η δουλειά μας, πολλές φορές έχω φύγει κλαίγοντας απ αυτήν.

-Για ποιο λόγο;

-Γιατί είναι πολύ ανταγωνιστική δουλειά, είναι πολύ σκληρή, είναι πολλές φορές μία ζούγκλα την οποία δεν μπορώ να αντέξω. Είμαι σχεδόν 30 χρόνια στο θέατρο, και ακόμη δεν έχω συμβιβαστεί με κάποια πράγματα.

-Συνεχίζετε να κάνετε όνειρα;

-Το παντοτινό μου όνειρο είναι να είμαι ξαπλωμένη σε μία ξαπλώστρα στη θάλασσα (γελάει). Είναι πολύ ταπεινό και ποταπό το όνειρό μου, αλλά αυτό μ αρέσει: Η πλήρης ακινησία. Θα μπορούσα να ζω για πάντα σε ένα ξενοδοχείο και να μην κάνω τίποτα. Και να ναι μαζί μου και το παιδί μου βέβαια.

-Πως είναι η σχέση σας μαζί του, τώρα που μπαίνει στην εφηβεία;

-Πολύ καλή. Και με τον μπαμπά του θέλω να έχει πολύ καλές σχέσεις, γιατί πιστεύω ότι πιο σημαντικό ρόλο παίζει ο πατέρας στη διαμόρφωση ενός αγοριού, παρά η μάνα. Πρέπει να είσαι κοντά στα παιδιά, προσπαθώ να εξηγώ στο γιο μου, να του λέω την αλήθεια. Για το σχολείο, για παράδειγμα, του λέω «αυτή είναι η δουλειά σου», ή «κοίταξε πόσο πολύ δουλεύει η μαμά». Με πρακτικά παραδείγματα, για να γίνεται πιο κατανοητό.

-Πάντα θέλατε να κάνετε ένα παιδί;

-Πάντα. Και θα μπορούσα να έχω κάνει πολλά παιδιά. Γιατί η μητρότητα δεν διδάσκεται-ή το χεις ή δεν το χεις. Αν δεν έκανα, λοιπόν, αυτή τη δουλειά, θα έκανα πολλά παιδιά.

-Έχετε καθόλου ανασφάλειες στη ζωή σας;

-Είμαι ατρόμητη! Και να μου πεις «πήγαινε εκεί να πολεμήσεις», θα το κάνω. Δεν φοβάμαι τίποτα-ίσως να είναι κι ο χαρακτήρας μου τέτοιος. Είμαι σαν τα βουνά της Κρήτης, της πατρίδας μου: Ό,τι και να μου ρίξουν εγώ θα το σηκώσω. 
Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Αύγουστο του 2012. 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΦΩΝΤΑΣ ΚΟΥΤΣΙΟΥΜΠΑΣ: ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΠΑΛΗΣ - GREEK GRECO-ROMAN WRESTLER ATHLETES (PART 2)

«Όταν σε εγκαταλείπουν οι άλλοι, εσύ δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου!», μου λέει ο Φώντας Κουτσιούμπας, Ολυμπιονίκης ελληνορωμαϊκής πάλης στην κατηγορία των 120 κιλών και σημαντικός πρεσβευτής της Ελλάδας στο εξωτερικό, όταν τον συναντώ σε μία ακόμη προπόνηση με τον αδελφό του, στον Άγιο Κοσμά. «Αν και αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα σε σχέση με τη στήριξη που θα έπρεπε να έχουμε από την Ομοσπονδία μας, εντούτοις, πολλές φορές υπερτερούμε από άλλους αθλητές, ξένους, που αγωνίζονται κανονικά με τις ομάδας τους στο εξωτερικό, συστηματικά, με πρόγραμμα και με τη στήριξη των κρατών τους. Εδώ, ό,τι κάνουμε το κάνουμε συνήθως με δική μας πρωτοβουλία», συμπληρώνει ο Γιώργος, επίσης Ολυμπιονίκης και πρωταθλητής ελληνορωμαϊκής πάλης, στα 96 κιλά. Επιστρέφουν για λίγο ακόμη στην προπόνησή τους. Αγκαλιάζονται και είναι μαζί μία μεγάλη γροθιά. Πολύ δυνατή-όσο τα σώματά τους.

Δημοσίευση της συνέντευξης στο περιοδικό «Down Town», το 2008. Οι φωτογραφίες είναι του Κωνσταντίνου Ρήγου. Στις δύο τελευταίες φωτογραφίες ποζάρουν με τον μικρότερο αδελφό τους, επίσης πρωταθλητή ελληνορωμαικής πάλης (Δες και Part 1, σε προηγούμενη ανάρτηση, με ετικέτα "Down Town").

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΦΩΝΤΑΣ ΚΟΥΤΣΙΟΥΜΠΑΣ: ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΛΛΗΝΟ ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΠΑΛΗΣ - GREEK GRECO-ROMAN WRESTLER ATHLETES (PART 1)

Κρατάει δύο βάρη των 40 κιλών και τα σηκώνει με γρήγορες κινήσεις «για να ζεσταθεί». Ό,τι κάνει για προθέρμανση, για άλλους θα ήταν η κατάληξη. Ο Γιώργος Κουτσιούμπας, ο πρωταθλητής στην κατηγορία των 96 κιλών της ελληνορωμαϊκής πάλης- με ύψος 1.93-, με σημαντικές διακρίσεις σε βαλκανικούς, πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους αγώνες, μιλάει καταρχήν για το άθλημά του: «Οι περισσότεροι έχουν την εντύπωση ότι οι παλαιστές είναι μικρόσωμοι ή ότι κυλιούνται μέσα στις λάσπες. Δεν ξέρουν πως αυτό είναι άθλημα και- για να μιλήσουμε ειδικότερα- ότι υπάρχει διαβάθμιση κατηγοριών». Τον ρωτάω πως διατηρείται σε αυτά τα κιλά: «Συνήθως, πριν από τους αγώνες, σε περίοδο προπόνησης, είμαι κάποια κιλά παραπάνω από τα επιτρεπόμενα. Τώρα, για παράδειγμα, είμαι παραπάνω από 100. Λίγες μέρες πριν από τους αγώνες όλοι οι αθλητές προσέχουμε τη διατροφή μας, ώστε να καταφέρουμε να φτάσουμε στα κιλά μας». «Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι αυτό που κάνουμε είναι εύκολο. Κάνουν λάθος. Η ελληνορωμαϊκή πάλη χρειάζεται ψυχή!», προσθέτει ο αδελφός του Γιώργου, Φώντας, επίσης πρωταθλητής Ελλάδος στην ελληνορωμαϊκή πάλη και Ολυμπιονίκης.

Απόσπασμα συνέντευξης του Γιώργου και του Φώντα, στο περιοδικό Down Town, τον Αύγουστο του 2006. Οι φωτογραφίες είναι της Ιωάννας Τζετζούμη. Η φωτογράφιση έγινε στο κλειστό γυμναστήριο ελληνορωμιακής πάλης, στον Άγιο Κοσμά. Στην τρίτη, στην τέταρτη και στην έκτη φωτογραφία ποζάρει μόνος του ο Γιώργος (Δες και Part 2, με φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Ρήγου).

ΜΑΡΙΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥ: "ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΝΑ ΑΡΕΣΩ"

Η ζωή του Μάριου μοιάζει να χωρίζεται σε δύο περιόδους, εντελώς διαφορετικές: Τότε- πριν από 8 χρόνια- ήταν ο νέος και ωραίος ζεν πρεμιέ αυτός που έγινε ξαφνικά διάσημος και αναγνωρίσιμος, the next best thing. Τώρα, δεν τον αφορά η δημοσιότητα, κοιτάει από απόσταση τη δουλειά του, μοιάζει να είναι κάποιος άλλος- πιο συνειδητοποιημένος- δεν τον νοιάζουν τα περιττά. Ο Μάριος, στα 31 του, δείχνει πια να ξέρει τι ακριβώς θέλει απ την ίδια τη ζωή.

-Έχεις κάνει λάθη μέχρι τώρα σε αυτή τη δουλειά;

-Πάρα πολλά! Ακόμη και αυτά όμως είναι μέσα στο πρόγραμμα. Δεν πιστεύω στην έννοια «λάθος», ακόμη και αυτά τα «λάθη» είναι μέσα στις επιλογές μας. Από τη στιγμή που παίρνουμε την απόφαση να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο δρόμο πρέπει να είμαστε και έτοιμοι να τον υποστηρίξουμε.

-Ακόμη και αν περιλαμβάνει κακές επιλογές;

-Ακόμη και αν περιλαμβάνει κάκιστες επιλογές. Εγώ τις υποστηρίζω, κάθε επιλογή μου την υποστηρίζω, την ώρα που είναι να διαβείς το δρόμο της πρέπει να την υποστηρίξεις. Εκ του αποτελέσματος βγαίνουν πολλά συμπεράσματα.

-Πόσο μεγάλη είναι η δική σου ευθύνη σε αυτές τις κακές επιλογές;

-Έχω ολοκληρωτικά την ευθύνη. Εγώ θα μπορούσα να επιλέξω να κάνω ή να μην κάνω κάτι, όμως μετά από 8 χρόνια σε αυτό το χώρο και χωρίς να έχω κάνει πολλές δουλειές- από επιλογή μου- πιστεύω ότι είναι καλό για έναν ηθοποιό να κάνει λάθη και να δοκιμάζεται μέσα από αυτά. Πρέπει να πέσεις λίγο, να φας σκατά, για να μπορέσεις να ξανασηκωθείς. Μόνο έτσι μπορείς να γίνεις καλύτερος και να γεννήσεις. Ακόμη και σαν άνθρωπος.

-Τι σε κάνει να ξανασηκώνεσαι;

-Ίσως το πείσμα μου, ένας τσαμπουκάς που με πιάνει απέναντι στα πράγματα που λέω ότι όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι τόσο μικρά μπροστά στην όλη εικόνα. Πάνω απ όλα είναι να είμαστε καλά, μία επιτυχία παραπάνω ή λιγότερη δεν κάνει τη διαφορά.

-Υπήρξαν στιγμές στη ζωή σου που δεν ήσουνα καλά;

-Πολλές. Και κατάλαβα πολλά. Κατάλαβα ότι η ευτυχία μετριέται σε στιγμές, η ζωή μας είναι μία μακρά περίοδος δυστυχίας με μικρές στιγμές ευτυχίας. Αυτές όμως τις λίγες στιγμές ευτυχίας πρέπει να τις αφήνεις να γράφουν μέσα σου και να αντισταθμίζουν όλη αυτή τη δυστυχία που βλέπεις γύρω σου ή βιώνεις εσύ ο ίδιος.

-Όταν ξεκινούσες και ήσουνα ο νέος, ο ωραίος, ο ζεν πρεμιέ, ο καινούργιος πρωταγωνιστής, ένιωσες να χάνεις- άθελά σου- το παιχνίδι; Ήταν τότε που «έχασες» τον εαυτό σου;

-Ήταν κάτι που είχα βιώσει τότε. Εγώ δεν έχω καμία σχέση με τον Μάριο του τότε, τότε έκανα πράγματα που τώρα δεν θα τα είχα κάνει. Είναι και η αντιμετώπιση του ίδιου του συστήματος απέναντι στα προϊόντα της, το θέαμα είναι ένα προϊόν μέχρι να βγει το επόμενο.

-Ποια ήταν τα λάθη σου;

-Τότε γούσταρα που τα έκανα. Όλα. Αν ξαναγύριζα πίσω πάλι τα ίδια θα έκανα γιατί θα είχα εκείνα τα μυαλά. Ίσως θα ήθελα- με τα μυαλά που έχω σήμερα- να έχω τη στάση που έχω τώρα απέναντι στα πράγματα. Δεν δίνω συνεντεύξεις πια- πολύ σπάνια- αποφεύγω την δημοσιότητα, την έκθεση, τις φωτογραφήσεις. Απέχω πλήρως τα τελευταία χρόνια από όλο αυτό που συμβαίνει.

-Για ποιο λόγο απέχεις;

-Γιατί είναι κάτι που δεν με αφορά. Ως ηθοποιός πρέπει να με αφορά μόνο η δουλειά μου. Δεν πρόκειται ποτέ να απαντήσω, για παράδειγμα, σε ερωτήσεις που αφορούν την προσωπική μου ζωή, το τι κάνω ή το τι δεν κάνω. Την προσωπική μου ζωή τη βιώνω εγώ ο ίδιος. Τότε, ας πούμε, με ενδιέφερε τι θα πει ο απέναντί μου, τώρα πια δεν με ενδιαφέρει, δεν με αφορά κάτι τέτοιο.

-Κάποιοι τότε είχαν πει ότι είχες ξεφύγει, ότι είχες καβαλήσει το καλάμι.

-Διασκέδαζα πάρα πολύ τότε με την όλη κατάσταση, αλλά ποτέ δεν ένιωσα ότι είμαι κάτι ιδιαίτερο. Είχα ανθρώπους γύρω μου που με συγκρατούσαν και είχα μάθει και εγώ ο ίδιος να είμαι προσγειωμένος. Απλά τότε ό,τι έκανα το βίωνα διαφορετικά.

-Μία από τις κακές σου επιλογές ήταν και τότε που είχες υποδυθεί τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τότε που γραφόταν ότι έρχονταν γυναίκες και σου φιλούσαν τα χέρια;

-Καταρχήν, είναι ψέμα το ότι έρχονταν οι θεατές και μου φιλούσαν τα χέρια, αυτό δεν συνέβαινε. Συγκινούνταν με το έργο, αλλά μέχρι εκεί. Τότε δεν ήταν κακή επιλογή αυτή η παράσταση, αλλά τώρα πιθανότατα να μην το έκανα. Κάθε επιλογή μου όμως τη στήριξα.

-Υπάρχουν πράγματα που έγιναν στην αρχή της πορείας σου και σε στεναχώρησαν;

-Όλα αυτά τα έχω αφήσει πολύ πίσω μου.

-Είσαι ένας άλλος τώρα;

-Επί της ουσίας δεν αλλάζεις, αλλάζει η χωροταξία του εαυτού σου απέναντι στα πράγματα. Τώρα είμαι σε μία φάση πολύ πιο μεστή.

-Πως προέκυψε στη ζωή σου το θέατρο;

-Τυχαία. Η ενασχόληση μου με την ηθοποιία προέκυψε από την αγάπη μου για το σινεμά, αυτό ήταν το έναυσμα. Ακόμη και τώρα η μεγάλη μου αγάπη είναι ο κινηματογράφος παρόλο που έχω κάνει μόνο μία – από κινηματογραφικής άποψη- δουλειά, τον «Τελευταίο άρχοντα των Βαλκανίων». Γυρίστηκε σε φιλμ, ήταν γαλλικής παραγωγής και προβλήθηκε από την ΕΡΤ.

-Μικρός τι ήθελες να γίνεις;

-Ήθελα να ασχοληθώ με τον αθλητισμό, έπαιζα πολύ μπάσκετ, επηρεασμένος ίσως από τους θριάμβους του 87. Ήταν ένα άθλημα που λάτρευα, με συγκινούσε.

-Τα τελευταία χρόνια τι έκανες;

-Συμμετείχα σε αυτή τη γαλλική παραγωγή που προβλήθηκε από την ΝΕΤ, και στη σειρά «Φιλοδοξίες» για τρία χρόνια.

-Σου λείπει το θέατρο;

-Όχι. Μπορεί να σου ακούγεται περίεργο, αλλά εμένα δεν είναι η ζωή μου το θέατρο. Για να σου λείψει κάτι πρέπει να μπορείς να εκφραστείς μέσα από αυτό. Θα μου έλειπε μόνο αν ήθελα να κάνω ένα ρόλο και δεν μπορούσα να τον κάνω, δεν υπάρχει κάτι που να με συγκινεί αυτή την περίοδο. Το θέατρο είναι όμορφο και ιδιαίτερο και για να το κάνεις πρέπει να υπάρχει λόγος. Πολλές φορές κάνουμε θέατρο χωρίς λόγο, ενώ τηλεόραση κάνουμε για τα χρήματα- αυτός, ναι, είναι ένας λόγος. Δυστυχώς το θέατρο δεν μπορείς να το κάνεις ούτε για τα χρήματα ούτε για να γίνεις γνωστός προς τα έξω. Υπάρχουν πολλές παραστάσεις που συμβαίνουν χωρίς λόγο.

-Για τα χρήματα κάνεις τηλεόραση;

-Δεν είναι ο πρώτος λόγος. Ο πιο σημαντικός λόγος που κάνω τηλεόραση είναι γιατί μου αρέσει να το κάνω και το κάνω. Η «καρδιά ενός αγγέλου» είναι από τα πιο αξιόλογα σήριαλ που έχουν γυριστεί τελευταία.

-Ποιος λόγος θα σε έκανε να επιστρέψεις στο θέατρο;

-Η συνεργασία με έναν καλό σκηνοθέτη, με έναν άνθρωπο που θα με έκανε να πάω λίγα βήματα παρακάτω. Αυτό μου έμαθε ο δάσκαλός μου και ένας από τους φιλοσόφους του χώρου, ο Μίνως Βολανάκης. Με έναν τέτοιο άνθρωπο θα μπορούσα να κάνω θέατρο και μόνο θέατρο.

-Όταν είδαν κάποιοι τις φωτογραφίες σου είπαν ότι θα μπορούσες να είσαι μοντέλο, ότι έχεις μεγάλη φωτογένεια. Αισθάνεσαι ωραίος;

-Τι ωραίος; Είμαι σε μία περίοδο της ζωής μου που δεν υπάρχει καν αυτό για μένα. Δεν υφίσταται. Η μεγαλύτερη παγίδα για έναν ηθοποιό είναι να εγκλωβιστεί στην εμφάνισή του.

-Νομίζω πως στο παρελθόν ήσουνα και εσύ εγκλωβισμένος μέσα σ αυτό.

-Πιτσιρικάδες όλοι μπορεί να περάσουμε από αυτή τη φάση. Τώρα πια δεν με αφορά, είναι κάτι που έχω αφήσει πολύ πίσω μου. Δεν με ενδιαφέρει να αρέσω. Ένα από τα «λάθη» που είχα κάνει παλιά είναι ότι με ενδιέφερε να αρέσω και να είμαι αρεστός. Ο ηθοποιός καταστρέφεται από τον ίδιο του τον εαυτό και από την εικόνα του, η εικόνα τη μία στιγμή υπάρχει και την άλλη δεν υπάρχει. Όταν σβήσουν τα φώτα δεν έχει κανέναν δίπλα του, ούτε καν την εικόνα του. Εγώ δεν πιστεύω ούτε στην εξωτερική, ούτε στην εσωτερική ομορφιά, αυτά είναι παραμύθια για σεμνότυφους. Πιστεύω στην παρουσία του ανθρώπου, αυτό που πάει να βγάλει, στην ενέργεια που έχει ο άλλος.

-Αυτό αναζητάς και σε μία ερωτική σχέση;

-Σε μία ερωτική σχέση δεν αναζητώ τίποτα, είτε συμβαίνει, είτε όχι. Θέλω όταν συμβαίνει κάτι να συμβαίνει από μόνο του, να μην το οδηγώ εγώ σ αυτό.

-Θέλεις να παντρευτείς, να κάνεις οικογένεια, παιδιά;

-Ο γάμος σαν έννοια δεν μου λέει πολλά πράγματα, η συντροφικότητα όμως, το να περάσω τη ζωή μου με μία γυναίκα μου λέει πάρα πολλά. Το να είμαι με τη σύντροφό μου και να υπάρχει δέσιμο μου λέει πολλά, το να υπάρξει και παιδί μέσα από αυτό είναι ακόμη πιο δυνατό. Αυτό δεν χρειάζεται να έχει απαραίτητα και κοινωνική επισημοποίηση. Ο γάμος δεν είναι κάτι που σκέφτομαι τώρα, αύριο όμως το πρωί μπορεί να πάω να παντρευτώ και να μην πω τίποτα σε κανέναν, μόνο στη γυναίκα που αγαπώ. Γενικότερα δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα μοντέλα, δεν με εκφράζουν.

-Στα down σου πως είσαι;

-Ξέρεις τι κατάλαβα όλα αυτά τα χρόνια; Μεγαλύτερη αξία στη ζωή έχουν τα down παρά τα up. Για μένα, ένας από τους λόγους που θα πω ότι άξιζε που πέρασα από αυτή τη ζωή είναι για τα άσχημα που έχω ζήσει, για τα σηκώματα που έχω κάνει. Το δυσκολότερο δεν είναι όταν είσαι επάνω να παραμείνεις εκεί, το δυσκολότερο είναι όταν είσαι κάτω να σηκωθείς. Αυτό χρειάζεται μεγάλη δύναμη. Τώρα πια δεν γονατίζω τόσο εύκολα. Όταν περνάω μία δύσκολη φάση έχω ένα σάκο του μποξ και τον πελεκάω, ξεσπάω πάνω σε ένα σάκο και αδειάζω. Ευτυχώς που γνωρίζω  από πολεμικές τέχνες και δεν ματώνω (χαμογελάει).

-Τώρα πως είσαι;

-Πάρα πολύ καλά. Γενικότερα νιώθω ότι είμαι και δεν είμαι σ αυτό το χώρο. Πάντα ήμουνα με το ένα πόδι έξω, μου αρέσει πολύ να υποδύομαι έναν χαρακτήρα αλλά δεν αισθάνομαι καλά στα πέριξ.

-Μου δίνεις την εντύπωση ότι δεν είσαι άνθρωπος καριέρας, ότι δεν σε αφορά κάτι τέτοιο.

-Σε καμία περίπτωση. Τι καριέρας; Τι σημαίνει «καριέρα»; Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Η στιγμή με αφορά, είτε στη ζωή, είτε στη δουλειά μου.

-Έχεις κάνει ακραία πράγματα στη ζωή σου;

-Πολλά. Είναι κάποιες πολύ προσωπικές μου στιγμές που δεν θέλω να αναφέρω. Θυμάμαι, για παράδειγμα, μία φορά που από τα νεύρα μου πήρα τους δρόμους με τα πόδια, έφυγα από την Αθήνα και έφτασα στο Μαραθώνα για να βουτήξω στη θάλασσα.

-Γιατί δεν χτύπησες το σάκο του μπόξ;

-(γέλια) Τότε δεν υπήρχε. Πήρα τα βουνά και τα λαγκάδια.

-Ποια είναι η προτεραιότητα στη ζωή σου τώρα;

-Να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπώ, να είμαι καλά και να με ευχαριστεί αυτό που κάνω. Μόνο αυτά.

Δημοσίευση στο περιοδικό Down Town τον Οκτώβριο του 2007 (οι φωτογραφίες είναι του Βαγγέλη Κύρρη). Δες επίσης συνέντευξή του στο blog, με τίτλο "Δεν είμαι προιόν κανενός" που δημοσιεύθηκε στο Down Town τον Απρίλιο του 2011). 

ΚΑΙΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ Ο ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ"

Η Καίτη, δεν δίνει συχνά συνεντεύξεις. Παλαιότερα, δεν έδινε καθόλου. Αλλά, όταν αποφασίσει να μιλήσει για την ίδια, για τον εαυτό της, για όλα όσα απασχολούν το μέσα της, καταλαβαίνεις ότι αυτοί που λένε ότι «οι κωμικοί ηθοποιοί έχουν και έναν άλλο, πιο μελαγχολικό κόσμο στην ψυχή τους», ίσως να έχουν δίκιο.

-Εισέπραξες ποτέ αντιπάθεια από τον κόσμο;

-Δεν νομίζω ότι ο κόσμος αντιπαθεί τους ηθοποιούς που παίζουν περίεργους ρόλους, ο κόσμος ξέρει ότι αυτό που βλέπει είναι ένας ρόλος και οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα τρόπους για να συμπαθήσουν ακόμη και έναν «κακό» ήρωα. Εμένα πάντως μου αρέσουν οι «κακοί» ήρωες, οι περίεργοι. Ένα τρανταχτό παράδειγμα ήταν η Σωσώ που δεν ήταν και ο πιο συμπαθής ρόλος ή χαρακτήρας. Η συμπάθεια του κόσμου προς αυτήν, ήταν τεράστια! Το ένιωσα. Ίσως γιατί ήταν ένας ρόλος δοσμένος με πολύ μεγάλες δόσεις χιούμορ.

-Πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις τον εαυτό σου στην τηλεόραση;

-Χάλια! Λέω πάντα «δεν το κανα αυτό έτσι» ή «έπρεπε να το κάνω αλλιώς». Είμαι μονίμως στην γκρίνια.

-Σε ενοχλεί να σε ταυτίζουν με κωμικούς ρόλους;

-Μακάρι να με ταυτίζουν με κωμικούς ρόλους. Είναι μεγάλη μου τιμή να με λένε «κωμική ηθοποιό», θεωρώ ότι η κωμωδία είναι ένα πολύ δύσκολο είδος. Η κωμωδία άλλωστε μου αρέσει πιο πολύ, αυτή η διαφορετική ματιά που έχει, η υπονόμευση.

-Στη ζωή σου γελάς εύκολα;

-Όχι πολύ εύκολα. Θα γελάσω με τους φίλους μου, με την καθημερινότητά μου, με τον εαυτό μου όταν αυτοσαρκάζομαι, αλλά δεν είμαι χάχας.

-Λένε για τους ηθοποιούς οι οποίοι έχουν ταυτιστεί με κωμικούς ρόλους, ότι στην προσωπική τους ζωή είναι μελαγχολικοί. Αυτό ισχύει και στην δική σου περίπτωση;

-Ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, ιδιαίτερα στην εποχή μας, δεν μπορεί παρά να είναι μελαγχολικός με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Σίγουρα, δεν είμαι και ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου, δεν γελάω όλη μέρα, ούτε χαίρομαι συνεχώς. Απλά, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και μπορώ να ανατρέψω την κατάσταση όταν είμαι στις «μαύρες» μου. Ακόμη όμως και τις «μαύρες» μου στιγμές, θέλω να τις ζω, όχι χαλαρά και χωρίς να φοβάμαι. Κανείς δεν θέλει να στενοχωριέται, αλλά ακόμη και τις πιο σκοτεινές σου στιγμές πρέπει να τις ζεις γιατί είναι δικές σου. Ίσως και επειδή πιστεύω ότι μετά από «μαύρες» καταστάσεις, πάντα κάτι πολύ φωτεινό βγαίνει.

-Πως ζεις αυτές τις περιόδους;

-Μου αρέσει να είμαι με κόσμο- με φίλους μου, να γελάσουμε, να περάσουμε καλά-, μου αρέσει να βγαίνω, αλλά επιλέγω πολλές στιγμές και ώρες να είμαι μόνη μου. Εμένα μου αρέσει η μοναχικότητα, όχι η μοναξιά. Άλλωστε, όταν είμαι μόνη μου, δεν νιώθω μοναξιά, επιλέγω τις στιγμές για να είμαι μόνη μου, γιατί έτσι αισθάνομαι καλύτερα τη δεδομένη στιγμή. Και μάλιστα είναι πολλές αυτές οι στιγμές.

-Τι κάνεις όταν είσαι μόνη σου;

-Συνήθως διαβάζω ή είμαι στο computer. Αυτό όμως που μου αρέσει πιο πολύ και είναι και κάτι που κάνω από παιδί, είναι να κάθομαι και να χαζεύω. Να σκέφτομαι. Κάθομαι στο παράθυρο του σπιτιού μου, κοιτάω έξω και παρατηρώ όλα όσα συμβαίνουν γύρω. Έχω μετρήσει όλα τα κεραμίδια του απέναντι σπιτιού (γελάει).

-Είσαι εσωστρεφής;

-Εντελώς! Είναι πολύ έντονη η εσωστρέφειά μου.

-Από παιδί έτσι ήσουνα;

-Ναι. Μάλιστα μπορώ να σου πω ότι τώρα έχω λίγο ανοιχτεί, παλιά ήμουνα ακόμη πιο εσωστρεφής. Νομίζω είναι φυσιολογικό αυτό που μου συμβαίνει. Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, υπάρχουν άλλες που δεν νιώθεις και τόσο καλά και θες να τα βρεις με σένα. Το θέατρο λειτούργησε και λίγο σαν ψυχοθεραπεία στη ζωή μου. Και με γλίτωσε, πολλές φορές, από διάφορα. Ως παιδί ήμουνα πολύ κλειστό, πολύ ντροπαλό. Ήμουνα ένα αφόρητα ντροπαλό. Και, τώρα που το σκέφτομαι, μέχρι σήμερα νομίζω ότι κουβαλάω πολύ έντονα αυτή την ντροπαλότητα μου. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα περάσουν άνετα μέσα από πολύ κόσμο, αισθάνομαι μία έμφυτη συστολή, θέλω να κάνω στροφή και να φύγω ή κοντοστέκομαι κάπου λίγο αμήχανα.

-Από μικρή ήθελες να γίνεις ηθοποιός;

-Καθόλου, ούτε κατά διάνοια. Αυτό που ήθελα πιο πολύ να κάνω, αλλά τελικά δεν μπόρεσα, ήταν να γίνω γιατρός. Άλλαξαν κάποια τα συστήματα στις εξετάσεις, δεν μπήκα στην ιατρική, αλλά μπήκα στη φιλολογία. Δίδαξα μάλιστα και δύο χρόνια σε σχολείο ως αναπληρώτρια.

-Πως ήταν η επαφή σου με τους μαθητές;

-Την πρώτη χρονιά ήταν πολύ ωραία, μου άρεσε. Είχα τελειώσει παράλληλα και τη δραματική σχολή, αλλά νόμιζα ότι μου άρεσε πιο πολύ αυτό. Τη δεύτερη όμως χρονιά, δεν μου άρεσε, έκανα πίσω.

-Ο έρωτας έπαιξε σημαντικό ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη ζωή σου;

-Βέβαια. Ουαί κι αλίμονο μου, αν δεν έπαιζε αυτό το ρόλο. Νιώθεις αλλιώς όταν είσαι ερωτευμένος, είναι κάτι που δεν μπορείς να κρύψεις, ανοίγεσαι πιο πολύ. Αν σου συμβαίνουν πράγματα τα οποία σε κάνουν να νιώθεις καλά, συντελούν πιο πολύ στο να φωτίζεται περισσότερο η ζωή σου. Αυτό το ρόλο παίζει και ο έρωτας.

-Σου λείπει το να αποκτήσεις δικά σου παιδιά;

-Όχι. Δεν μου λείπει. Άλλωστε, έχω μεγαλώσει τα παιδιά της αδελφής μου και, κάποιες στιγμές, ένιωσα σαν να είχα η ίδια δύο παιδιά.

-Σε έχει επηρεάσει η οικονομική κατάσταση που ζούμε; Προσέχεις περισσότερο, Καίτη;

-Έχω επηρεαστεί, αλλά ποτέ δεν ήμουνα ο άνθρωπος που πρόσεχε τα λεφτά του. Δεν είμαι ο πλέον σπάταλος άνθρωπος, αλλά αυτό που είχα πάντα το έχω και τώρα. Έχω την αίσθηση ότι δεν κατάλαβε ακόμη ο Έλληνας τι σημαίνει κρίση και ελπίζω ότι τα πράγματα δεν θα γίνουν τόσο τραγικά όσο θεωρούσαμε ότι θα είναι.

-Αλήθεια, έχεις μετανιώσει για δουλειές που έκανες στην τηλεόραση;

-Ποτέ. Γενικότερα, δεν μετανιώνω εύκολα. Είμαι σίγουρη για τις αποφάσεις μου. Και για τα «ναι» μου είμαι ευχαριστημένη, αλλά και για τα «όχι» μου. Για καθετί που έχω επιλέξει στη ζωή μου, για κάποιο λόγο το επέλεξα. Κάποιοι άνθρωποι είναι λίγο πιο τυχεροί και οι επιλογές που έχουν κάνει ήταν αυτές που ήθελαν, σε κάποιους άλλους όμως δεν έκατσαν τόσο πολύ τα πράγματα.

-Άρα είσαι από τις τυχερές.

-Ναι. Αισθάνομαι τυχερός άνθρωπος όσον αφορά τη δουλειά μου. Ήμουνα πάντα σε θέση να επιλέγω κάποια πράγματα, σε θέση να λέω «όχι».

-Και για τη ζωή σου αισθάνεσαι το ίδιο τυχερή, όπως και στα επαγγελματικά σου;

-Ναι. Ζω τη ζωή μου, όπως θα ήθελα. Σαφέστατα δεν έχω όλα όσα είχα ονειρευτεί, δεν είμαι ένας καθόλα ευτυχισμένος άνθρωπος, αλλά νομίζω ότι πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που ονειρεύεται. Δεν νομίζω να φτάσει ποτέ ένας άνθρωπος και να πει «Α! Ωραία. Τώρα τα έχω όλα». Είναι αδύνατον. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει.

-Σήμερα τι σου λείπει;

-Μου λείπουν οι παρέες. Αυτό το παρείστικο που υπήρχε παλιά, που βγαίναμε, που συναντούσες κόσμο, μου έχει λείψει. Νομίζω ότι οι άνθρωποι έχουν απομονωθεί, έχουν κλειστεί και αυτό δεν είναι καθόλου ωραίο, δεν μου αρέσει. Επίσης, μου λείπει και το τσιγάρο στα μαγαζιά (γελάει). Αυτό μου λείπει πολύ. Χθες βράδυ προσπαθούσαμε να βρούμε ένα μαγαζί να φάμε για να μπορέσω να καπνίσω και δεν έβρισκα.

-Δεν σκέφτηκες ποτέ να κόψεις το τσιγάρο;

-Το χω κόψει ένα χρόνο και πολλοί μπορεί να νομίζουν ότι το χω ακόμη κομμένο. Μην φανταστείς, ελάχιστα τσιγάρα καπνίζω τη μέρα.

-Γιατί το ξανάρχισες;

-Γιατί μ αρέσει! Το ευχαριστιέμαι.

-Έχεις φοβίες;

-Έχω πολύ έντονη υψοφοβία. Και τη φοβία του αεροπλάνου. Αν και- και σε αυτό το θέμα-, έχω λίγο καλυτερέψει. Μπαίνω μέσα στο αεροπλάνο, ταξιδεύω αρκετά συχνά αλλά, μόλις απογειωνόμαστε, φοβάμαι.

-Θυμάσαι ένα ωραίο σου ταξίδι;

-Είναι πολλά, δεν είναι μόνο ένα. Ξαφνικά και αρκετά μεγάλη, ανακάλυψα πόσο πολύ μου αρέσουν τα ταξίδια. Μου αρέσει κιόλας να οδηγώ πολύ, μου είναι πολύ ευχάριστο να παίρνω το αυτοκίνητό μου και να φεύγω. Βάλε με να οδηγήσω 50 ώρες, δεν με νοιάζει. Έχω πάει μέχρι την Ιταλία με το αυτοκίνητο.

-Αυτό είναι και ένα είδος απόδρασης;

-Μπορεί. Αλλά και μόνος σου μπορείς να αποδράσεις, στο σπίτι σου, στο χώρο σου. Ακόμη και μέσα από μία ταινία που θα δεις ή μία θεατρική παράσταση. Εξαρτάται από τις στιγμές και τη φάση στην οποία βρίσκεσαι. Κοίτα, ενώ έχω ένα γενικότερο άγχος με τα πράγματα και με τη δουλειά μου, δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα αγχωθούν ιδιαίτερα με τη ζωή τους. Κουλάρω εύκολα. Έχω όμως και ένα ελάττωμα: Μπορώ να σου μεταδώσω το άγχος μου, την πίεσή μου και να τα πάρεις εσύ (γελάει).

-Τι μπορεί να σε πιέσει;

-Όταν χάνω την ελευθερία μου, όταν κάποιος με πιέζει για να μην κάνω αυτό το οποίο θέλω, όταν αισθάνομαι εγκλωβισμένη. Επίσης, δεν μου αρέσει όταν τα πράγματα γύρω μου δεν έχουν αισθητική, όταν υπάρχει μία κακογουστιά. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μου αρέσουν, γιατί είμαι και ένας άνθρωπος γκρινιάρης, έχω αυτό το ελάττωμα. Μετά μου περνάει, ηρεμώ. 

Δημοσίευση στο περιοδικό Down Town, τον Νοέμβριο του 2010. 

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ: DREAMING ON THE WAVES

Συνήθως τον πειράζουν για το επίθετό του. Ότι είναι «Χειμώνας» ενώ το άθλημά του είναι για Καλοκαίρι και ήρεμη θάλασσα που να βοηθάει τα σκάφη να προχωράνε πιο γρήγορα στους αγώνες, να κάνουν πιο εύκολα ελιγμούς. Ο Βαγγέλης στα 27 του, είναι μία από τις ελπίδες μας για διακρίσεις και μετάλλια στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες. 

Για αρκετή ώρα ο Βαγγέλης μου εξηγούσε νοήματα και όρους της ιστιοπλοΐας, για τα πανιά, τις ειδικές σημαδούρες στη θάλασσα- σήματα αγώνων- το room to pass (τον τρόπο δηλαδή που μπορεί να χωθεί το ένα σκάφος ανάμεσα στο άλλο και να το προσπεράσει στην κούρσα) το pumping και τα άκυρα τραβήγματα μέσα στο νερό που ίσως βγάλουν τον αθλητή εκτός αγώνων (αυτό έτυχε και στον ίδιο τον προηγούμενο μήνα που βρισκόταν στο Πεκίνο για την ολυμπιακή προετοιμασία), τις αντίστοιχες κίτρινες και κόκκινες κάρτες του ποδοσφαίρου που ισχύουν και στο δικό του άθλημα, το ιδιόμορφο «κλέψιμο» μεταξύ των σκαφών που θα προσθέσει βαθμούς και- μάλλον- μία καλή θέση (ή μία καλύτερη) στον πίνακα κατάταξης, από αυτή που είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή στην «πάντα αυστηρή», όπως μου λέει, «βαθμολόγηση». Από τέτοιες καλές θέσεις ο Βαγγέλης είναι πλήρης: Επτά φορές πρωταθλητής Ελλάδος, ασημένιο στο παγκόσμιο νέων του 98, χάλκινο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2002, σημαντικές διακρίσεις σε πανευρωπαϊκά και μεσογειακά τουρνουά, ενώ (από παλιές δημοσιεύσεις αθλητικών εφημερίδων στα site τους) διαβάζω ότι οι αθλητικογράφοι τον θεωρούν ως τον καλύτερο ιστιοπλόο στην κατηγορία των lazer που υπάρχει αυτή τη στιγμή στο χώρο του αθλητισμού στην Ελλάδα, μία απ τις ελπίδα μας για ολυμπιακή διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ξαφνιάζεται όταν του λέω. Μπορεί και να τον ενοχλούν κάτι τέτοια πομπώδη. Παρόλο που- όλοι αυτοί οι ειδικοί συμφωνούν- αυτή είναι η αλήθεια. «Εγώ απλά προσπαθώ για το καλύτερο. Όλα αυτά ξεκινάνε από την αγάπη μου για τη θάλασσα, δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω μακριά της. Ακόμη και στις διακοπές μου, παρόλο που κανονικά θα έπρεπε να απομακρύνομαι από οτιδήποτε θα θυμίζει την καθημερινότητά μου εγώ επιδιώκω πάντοτε να κάνω διακοπές σε κάποιο νησί, αλλά όχι κάπου κοσμικά Απλά να υπάρχει η αίσθηση του νερού γύρω μου, ότι ανά πάσα στιγμή συμβεί κάτι εγώ θα μπορώ να πέσω στα κύματα και να τα ξεχάσω όλα, να ηρεμήσω». Δεν είναι τυχαίο που το σπίτι του στην Καστέλλα βλέπει πιάτο τη θάλασσα απέναντι, και αυτή, μου λέει, είναι η καλύτερη ώρα της μέρας του. Να ξυπνάει πολύ πρωί για την προπόνησή του, να κάνει βάρη σαν προθέρμανση στο δωμάτιό του, να διαβάζει για λίγο τα μαθήματά του (είναι στο τέταρτο έτος στις «διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές» στο πανεπιστήμιο του Πειραιά), να κοιτάει τον κόσμο που πάει στις δουλειές του, τα σκάφη που πηγαινοέρχονται, και- βέβαια- να προσπαθεί να καταλάβει τις προθέσεις της θάλασσας («σαν ερασιτέχνης μετεωρολόγος», μου λέει), αν θα είναι ήρεμη σήμερα ή φουρτουνιασμένη, αν θα τον δυσκολέψει στην προπόνηση κρατώντας με μεγαλύτερη δύναμη τα πανιά ή αν θα του φερθεί με τον καλύτερό της τρόπο. Έτσι δηλαδή, όπως της φέρεται κι αυτός. «Η θάλασσα έχει τη συμπεριφορά γυναίκας. Πρέπει να την προσέξεις, να τη συγχωρέσεις, να της δείξεις κατανόηση, να την αγαπήσεις. Αν δεν πας με τα νερά της, δεν θα έρθει ούτε αυτή με τα δικά σου. Από παιδί το κατάλαβα αυτό, από τα 6 μου χρόνια που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Μου το έλεγαν οι προπονητές μου αλλά το καταλάβαινα και ο ίδιος ότι ο πρωταθλητισμός -που ήταν ο δικός μου στόχος- χρειάζεται απόλυτη αφοσίωση. Ότι το νερό είναι σύμμαχος στις διακρίσεις που θέλεις να πετύχεις, όχι εχθρός». Τα ξανθά του μαλλιά, το ανοιχτόχρωμό του δέρμα, τα πράσινά του μάτια, μπορεί να οφείλονται στη Βόρεια Ευρώπη που γεννήθηκε και έζησε για λίγο καιρό λόγω σπουδών των γονιών του, παρόλο που και οι δύο είναι Έλληνες. Ενοχλείται όταν του λέω ότι- μάλλον- αρέσει πολύ, του φέρνω παράδειγμα τα δύο κορίτσια που μας σερβίρουν στο μικρό café της πλατείας Μαβίλη που όλο τον κοιτάνε, όλο κάτι ψιθυρίζουν μεταξύ τους, και όλο μας ρωτάνε «θέλετε κάτι άλλο να σας φέρω; Όλα καλά;». Ο Βαγγέλης μοιάζει να μην έχει την παραμικρή αίσθηση της πολύ καλής εξωτερικής του εμφάνισης («εμφάνιση μοντέλου» του λέω κάποια στιγμή και ενοχλείται), να μην γνωρίζει τα καλά του χαρακτηριστικά που δεν έχουν κατ ανάγκη όλοι οι αθλητές, να μην ξέρει ότι η διαδρομή από το μετρό του Μεγάρου Μουσικής απ όπου ήρθε ήταν γεμάτη με έντονα βλέμματα (αυτά που είδα εγώ απ την πλατεία). Ο Βαγγέλης αδιαφορεί για όλα αυτά, παρόλο που- εντάξει- κολακεύεται όταν του τα αναφέρω. Ίσως και να ξαφνιάζεται που έχουν συμβεί όλα αυτά τα τελευταία 45 λεπτά και αυτός χαμπάρι δεν πήρε από τίποτα. «Είμαι άνθρωπος των σχέσεων. Πάντα μου άρεσε να έχω σταθερή σχέση, μία μόνιμη σύντροφο δίπλα μου. Εδώ και δύο χρόνια έχω σχέση. Νομίζω πως αυτό μου φέρνει ηρεμία, με χαλαρώνει από αυτό το συνεχές στρες με τους αγώνες. Ξέρεις ότι θα γυρίσεις στο σπίτι και θα βρεις έναν άνθρωπο να πεις μαζί του δυο τρεις κουβέντες και να ηρεμήσεις. Στην αρχή κοιτάω όπως όλοι οι άντρες την εξωτερική εμφάνιση αλλά αργότερα αυτό που θα μετρήσει για να δεθώ με τον άνθρωπό μου είναι η προσωπικότητα και να είναι δυναμική. Επίσης να καταλαβαίνει ότι το άθλημα μου χρειάζεται αρκετό χρόνο από τις ώρες της μέρας μου και να μην γκρινιάζει γι αυτό». Όλα αυτά τα λόγια ίσως να δίνουν την εικόνα ενός πολύ καλού παιδιού, πειθαρχημένου, οργανωμένου, απολύτως αφοσιωμένου στη δουλειά, στη σύντροφο και στην οικογένειά του. Κι όμως. Ο Βαγγέλης των 12 χρόνων ήταν ένας μικρός αλητάκος, παράδειγμα προς αποφυγήν για όλα τα παιδιά του σχολείου. Αποβολές, μέτριοι βαθμοί, κακή συμπεριφορά στους καθηγητές και στους φίλους του που δεν ανήκαν στην ιδιότυπη μαθητική ομάδα, της οποίας- φυσικά- ήταν ο αρχηγός. Από εκεί το πάω, αλλού το πηγαίνω, αυτός επιστρέφει στη θάλασσα. «Ο αθλητισμός με ηρέμησε. Μέχρι τότε ήταν σαν να έβλεπα αλλού και γύρισα ξαφνικά το κεφάλι μου και αντίκρισα κάτι άλλο- εντελώς διαφορετικό- για τη ζωή μου. Μερικοί λένε πως γεννιούνται για κάτι συγκεκριμένο, ότι έχουν ένα προορισμό. Ο δικός μου ήταν το νερό. Ακόμη και τα hobby μου δεν έχουν κάτι άλλο, μόνο θάλασσα. Από τις απλές ρακέτες μέχρι surfing. Δεν θα μπορούσα να με φανταστώ να κάνω κάτι άλλο και ευτυχώς που είχα από πολύ νωρίς διακρίσεις και έτσι δεν χρειάστηκε να εργαστώ κάπου άλλου, είμαι ήδη- λόγω μεταλλίων- αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού, όλα μου τα προσέφερε από την αρχή το άθλημα». Τα ταξίδια που έχει κάνει είναι ένα από αυτά. Στο Σίδνευ, στο Μαιάμι, στο Ντουμπάι, στο Κανκούν, στο Μεξικό, στη Μαγιόρκα, στη Μασαλία, στο Κέιπ Τάουν, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Στο Ρίο θυμάται το μεγάλο καρναβάλι με τις Βραζιλιάνες και τους βραζιλιάνους να μην σταματάνε ποτέ το χορό και να τους παρακολουθεί με θαυμασμό (αν και ο ίδιος δεν χορεύει ποτέ), τα ατελείωτα parties, και- φυσικά- τις σκληρές πρωινές προπονήσεις. Επίσης θυμάται και έναν καρχαρία, έναν μεγάλο καρχαρία που ξαφνικά βρέθηκε μπροστά του στις ακτές του Κειπ Ταουν. Ακριβώς όπως στις ταινίες, σαν εκείνον με τα μεγάλα δόντια και τα μαύρα πτερύγια στα «Σαγόνια του καρχαρία» που έβλεπε στην τηλεόραση όταν ήταν μικρός κρυφά από τους γονείς του με την παρέα του. Μου καταρρίπτει όλους τους μύθους για το πώς μοιάζουν πραγματικά οι καρχαρίες, ότι ουσιαστικά κυνηγούν μικρά ψάρια, κολυμπάνε δίπλα από τους ανθρώπους και δεν πειράζουν κανένα, είναι ακίνδυνοι. Σαν κάτι συνηθισμένο και καθημερινό. Και δεν φοβήθηκες Βαγγέλη όταν είδες καρχαρία; Καθόλου; «Αφού βρισκόταν στο νερό. Γιατί να φοβηθώ;». 

Δημοσίευση στο περιοδικό Down Town, τον Σεπτέμβριο του 2007 (οι φωτογραφίες είναι της Ιωάννας Τζετζούμη).

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ: "ΣΤΑ 37 ΜΟΥ ΕΧΩ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ"

Ο Νίκος του «Ορέστη», της «Αντιγόνης», της Επιδαύρου, του «Αυτή η νύχτα μένει», των απαιτητικών παραστάσεων του Λευτέρη Βογιατζή και, ταυτόχρονα, ο Νίκος της τηλεόρασης, του «4», της οικογένειας που δημιούργησε πρόσφατα, των φωτογραφήσεων, των fans που αναγνωρίζουν σε αυτόν τον «δύσκολο» αλλά «εξαιρετικά γοητευτικό» πρωταγωνιστή. Ο Νίκος καταφέρνει να ισορροπεί σε όλα αυτά με μαεστρία. Σχεδόν αριστοτεχνικά.

Όταν φτάνει στο studio για τη φωτογράφησή μας είναι ήδη πολύ κουρασμένος, έχει αργήσει από την προηγούμενή του δουλειά, οι πρόβες του για τον «Ορέστη» θα συνεχιστούν τελικά την επόμενη μέρα, αφήνει το κράνος της μηχανής του σε μία καρέκλα και μου ζητάει να ξεκινήσουμε αμέσως για να τα προλάβουμε όλα. «Με ζαλίζει αυτή η ζέστη» μου λέει κάποια στιγμή, και μου ζητάει ένα φλιτζάνι καφέ. Χωρίς γάλα, χωρίς ζάχαρη.

-Νιώθεις άνετα πια με την αναγνωρισιμότητα;

-Νιώθω καλά, είναι κάτι ωραίο, κάτι ευχάριστο, δεν έχω θέμα με την αναγνωρισιμότητα. Βέβαια, παλιά, αυτό δεν συνέβαινε με την περίπτωσή μου, σχεδόν κανείς δεν με αναγνώριζε πριν κάνω κάποιους ρόλους στην τηλεόραση.

-Σε έφεραν ποτέ κάποιοι σε δύσκολη θέση;

-Όχι. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι εγώ είμαι στο κόσμο μου. Και τελικά μου κάνει καλό όλο αυτό που γίνεται με τους ανθρώπους στο δρόμο, με βγάζει λίγο από τον δικό μου κόσμο, τις σκέψεις μου, πράγματα που κουβαλάω από την πρόβα, από την προσωπική μου ζωή, από αυτά στα οποία βυθίζομαι. Μου δίνει χαρά. Βγαίνω σε μία πιο άμεση επικοινωνία.

-Αρχίζεις να εξωτερικεύεις πράγματα από σένα; Έχεις γίνει πια πιο κοινωνικός;

-Δεν έχω αλλάξει καθόλου στη βάση μου. Ίσως, στα 37 μου, να έχω γίνει πιο «κανονικός».

-Παλιά πως ήσουνα;

-Πιο κομπλεξικός.

-Τώρα δεν είσαι;

-Και τώρα είμαι, αλλά λιγότερο. Κοίτα, μερικά πράγματα με ενοχλούν, δεν είμαι εύκολος άνθρωπος, είμαι με τις ώρες μου, είμαι νευρικός, έχω θέματα. Σίγουρα δεν είμαι ένας άνθρωπος «μες στην τρελή χαρά»- κι αυτό δεν αλλάζει. Μέσα μου λοιπόν, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Έχει αλλάξει η ζωή μου, οι εμπειρίες μου, αλλά δεν νομίζω ότι αλλάζει κανείς στην ουσία του. Ο ίδιος είμαι.

-Στο λένε συχνά οι άλλοι ότι είσαι δύσκολος άνθρωπος;

-Δύσκολος άνθρωπος είμαι για τους ανθρώπους που έχουν ερωτική σχέση μαζί μου και για τους ανθρώπους που με αγαπούν, όπως είναι η οικογένειά μου. Ναι, εκεί είμαι πολύ δύσκολος άνθρωπος. Για τους συνεργάτες μου όμως, δεν είμαι και τόσο, ίσα ίσα που νομίζω ότι είμαι πολύ ανεκτικός, σέβομαι πάρα πολύ το χώρο του άλλου. Έχω κωλύματα, έχω φιλοδοξίες, αλλά δεν έχω φερσίματα πρωταγωνιστή. Δεν ξέρω πώς να διαφημίσω, ας πούμε, τον εαυτό μου, μου φαίνεται μάλιστα αστείο να αυτοπροβάλλομαι και να αυτοδιαφημίζομαι. Σχεδόν γελοίο. Έχω κάνει διάφορες μαλακίες για τις οποίες έχω μετανιώσει- κυρίως σε φωτογραφήσεις-, αλλά όλα αυτά τα αφήνω πάντα μέχρι ενός ορίου και μέσα σε αυτό που πραγματικά είμαι. Αντίθετα, στην ουσία της δουλειάς μου, είμαι πάρα πολύ προσεκτικός.

-Υπήρξαν πράγματα που έκανες με το «πρέπει» και όχι με το «θέλω» σου;

-Ό,τι έγινε, συνέβη στην ώρα που έγινε, την ώρα που έπρεπε, οι επιλογές που κάνουμε γίνονται για κάποιο λόγο. Και τα «όχι» μας και τα «ναι» μας, για κάποιο λόγο γίνονται. Όχι, δεν μετανιώνω για κάτι. Από τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα, από τον τρόπο που θέλω να δουλεύω, από αυτό που αισθάνομαι ότι μου αρέσει να κάνω, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Έχουν αλλάξει κάποια πράγματα μόνο σε σχέση με τον τρόπο που θέλω να ζω συνολικότερα τη ζωή μου. Γνωρίζω όμως ότι, η  δουλειά αυτή, σε τραβάει σε περιοχές έξω από τη ζωή, σε ακραίες στιγμές και, κάποιες φορές, είναι δύσκολο να βρεις τη δική σου ζωή, τον εαυτό σου, μέσα στην πραγματική ζωή.

-Χάνεις τον εαυτό σου μέσα σε ρόλους;

-Όχι. Χάνομαι όμως στις παρεξηγήσεις που κάνω, στο όριο που χάνω. Οι ρόλοι τι είναι; Είναι μία διαδρομή δική μας, είναι κομμάτια μας.

-Τον «Ορέστη» που υποδύεσαι τώρα, τον κουβαλάς και στο σπίτι;

-Με απασχολεί πολύ. Είναι συνέχεια μέσα στο κεφάλι μου και στη ζωή μου κάτι που, καμιά φορά, σε κάνει να χάνεις το όριο.

-Σε ποιες περιπτώσεις χάνεις το όριο;

-Χάνω συνέχεια το όριο... Κάπως τραβιέσαι από τη ζωή σου και είσαι πάντα με μία δεύτερη σκέψη, δεν είσαι μόνο εσύ και ο εαυτός σου, είσαι εσύ και κάτι άλλο. Σαν να έχεις και μία άλλη, μία δεύτερη ζωή.

-Έχεις χάσει πράγματα από τη ζωή σου, 16 χρόνια στο θέατρο;

-Φαντάζομαι πως ναι, αλλά δεν θα μπορούσα να κάνω άλλη δουλειά. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε κάτι άλλο και, η αλήθεια είναι, αυτό είναι πολύ αγριευτικό. Είναι σαν να κλείνει ο ορίζοντας, πρέπει να σκέφτεσαι τον εαυτό σου μόνο σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Ευτυχώς που το θέατρο έχει άπειρες δυνατότητες- τουλάχιστον θεωρητικά.

-Βαρέθηκες πράγματα που ζούσες μέχρι τώρα;

-Τον εαυτό μου έχω βαρεθεί. Και συνεχίζω να με βαριέμαι πολλές φορές και συχνά: Τις σκέψεις μου, το μυαλό μου, τον τρόπο που σκέφτομαι μερικά πράγματα που με μπερδεύουν, όταν δεν μπορώ να βγω από κακές σκέψεις ή από καταστάσεις που με εγκλωβίζουν.

-Είναι περισσότερο γκρίζες οι σκέψεις σου παρά φωτεινές;

-Όχι. Είναι και φωτεινές. Απλά, μερικές φορές, τα πράγματα μοιάζουν αδιέξοδα. Ιδιαίτερα σε απλά και πρακτικά θέματα, όπως στο πώς θα ταιριάξω το σούπερμαρκετ με την πρόβα, με την τάδε συνέντευξη και με το παιδί μου. Αυτή η πραγματικότητα με φέρνει συχνά σε δύσκολη θέση.

-Ο Πέτρος, ο γιος σου, ο οποίος είναι ήδη δυο χρόνων, δεν σε ισορροπεί σε όλα αυτά που μου περιγράφεις;

-Ο Πέτρος δεν με ισορροπεί, ο Πέτρος μου δίνει μία πολύ μεγάλη ευτυχία και μία πολύ μεγάλη δύναμη. Μου δίνει νόημα. Μόνο εγώ μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου να ισορροπήσει. Κανείς άλλος.  

-Με όλες αυτές τις πολύωρες πρόβες για τον «Ορέστη», καταφέρνεις τουλάχιστον να βρίσκεις χρόνο για σένα;

-Φυσικά. Μου αρέσει να κάνω βόλτες με τον Πέτρο και την Έλενα, τη σύντροφό μου, στην Ακρόπολη, στο Φάληρο, να βλέπω φεστιβάλ, παραστάσεις, μου αρέσει να πηγαίνω για τρέξιμο, να διαβάζω, να ακούω μουσική στο youtube, να βλέπω λίγη τηλεόραση τα βράδια και να χαλαρώνω. Είμαι στον κόσμο μου, αλλά -ταυτόχρονα-, μέσα στον κόσμο.

-Παλιά νομίζω δεν είχες καν τηλεόραση στο σπίτι σου.

-Είχα, αλλά απέφευγα να παρακολουθώ. Τώρα προσπαθώ να βλέπω αλλά όχι πολύ, γιατί μετά κατρακυλάω. Να, τώρα που έχει μουντιάλ βλέπω κανά αγώνα, παρακολουθώ ειδήσεις, καμιά ταινία.

-Νιώθεις άνετα εσύ με τον εαυτό σου στην τηλεόραση;

-Με την τελευταία δουλειά- το «4»-, πολύ. Δεν απορρίπτω την τηλεόραση. Εμένα με ενδιαφέρει αυτό που θα κάνω να είναι κάτι καλό, αυτό με αφορά.

-Η οικονομική κρίση σε έχει επηρεάσει;

-Εγώ είμαι ούφο, δεν έχω σχέση με λεφτά, είμαι καταστροφή στα οικονομικά θέματα, είμαι μπάζο. Τα δίνω όλα και δεν έχω καμία αίσθηση της οικονομικής αξίας των πραγμάτων. Αυτό που αποδεικνύεται όμως τώρα με την οικονομική κρίση, είναι ότι τα λεφτά δεν είναι κανενός.

-Δεν κάνεις αποταμίευση;

-Δεν έχω καμία σχέση με τα χρήματα. Εγώ πιστεύω ότι τα λεφτά είναι ένα κοινόχρηστο πράγμα, μπορεί κάποιος να σε σταματάει στο δρόμο, να σου ζητάει χρήματα και να του τα δίνεις χωρίς όμως να σε κλέβει. Δεν γίνεται να έχεις εσύ 40 ευρώ και ο άλλος να μην έχει τίποτα, δεν γίνεται εγώ να μην έχω έστω μία δουλειά και εσύ να έχεις τρεις.

-Όταν βλέπεις ζητιάνους στο δρόμο, παιδάκια στα φανάρια, τους δίνεις πάντα λεφτά;

-Εννοείται! Δεν το σκέφτομαι καν. Και δεν θεωρώ ότι αυτό είναι ελεημοσύνη. Και δεν με νοιάζει καν αν μου λένε «αυτός είναι ναρκομανής, μην του δίνεις», δεν με αφορά. Στα πράγματα πρέπει να υπάρχει δικαιοσύνη, αν εσύ έχεις λεφτά και δεν δίνεις στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, αυτό- κάποια στιγμή- θα σε βρει.

-Έχεις κάνει υποχωρήσεις για τα λεφτά;

-Όχι. Έκανα τηλεόραση και για τα λεφτά αλλά προσπάθησα στην τηλεόραση να κάνω ό,τι καλύτερο υπήρχε. Αν μπορούσα να ζω μόνο από το θέατρο και από τις ταινίες, δεν θα έκανα τηλεόραση. Γιατί σ εμένα, το θέατρο είναι η ζωή μου.

-Συνεχίζεις να λες τόσα «όχι», όσα έλεγες παλιά;

-Πιο πολλά «όχι» λέω τώρα.

-Κάποιοι όμως θα περίμεναν ότι τώρα, με το παιδί, θα έβαζες λίγο νερό στο κρασί σου. Ότι θα έκανες κάποιες υποχωρήσεις.

-Δεν μου αρέσει να κάνω το παιδί μου άλλοθι γι αυτά που επιλέγω. Καθόλου. Δεν το επιτρέπω στον εαυτό μου! Επειδή όντως όμως έχω ευθύνες και δεν είμαι μόνος μου πια στη ζωή, προσπαθώ μεν να βγάζω κάποια χρήματα, αλλά να μην γίνομαι ρόμπα. Δεν θέλω να με ρωτήσει κάποια στιγμή ο γιος μου «τι είναι αυτό που έκανες;» και να του απαντήσω «το κανα για σένα!». Ό,τι κάνω το κάνω για μένα και εγώ εκτίθεμαι στα μάτια μου.

-Σου αρέσει ο κόσμος που ζεις, Νίκο;

-Τι να μ αρέσει, ρε συ; Πλάκα μου κάνεις; Εμένα, η πραγματικότητα γενικά, ποτέ δεν με ικανοποιούσε. Ίσως γιατί είμαι φύση και θέση ρομαντικός άνθρωπος, θα ήθελα να τα φτιάξω όλα απ την αρχή, αν μπορούσα θα ήθελα να τα αλλάξω όλα. Νομίζω δε ότι, για να αντιμετωπιστεί αυτό, θα πρέπει ο καθένας να είναι ήρεμος, να δουλεύει με τον εαυτό του, να ξέρει την υποκειμενικότητα στα όνειρά του. Από μία ηλικία και μετά, βλέπω ότι οι άνθρωποι είναι πολύ βαρετοί και πάρα πολύ δυστυχείς. Δεν κάνουν όνειρα.  

-Εσύ είσαι ευτυχισμένος;

-Είμαι σε μία ζωντανή κατάσταση... Άκου, εγώ δεν εννοώ ευτυχία ως μία κατάσταση που γελάει συνέχεια, αλλά σαν κάτι που είναι ζωντανό και που ζητάει κάτι ακόμη από τον κόσμο, κάτι που δεν είναι τελειωμένο, κάτι που είναι ενεργό.

Δημοσίευση στο περιοδικό Down Town, τον Ιούλιο του 2010 (η γυμνή φωτογραφία του Νίκου προέρχεται από το site της Lifo, όταν είχε φωτογραφηθεί για φιλανθρωπικό σκοπό από τον Γιάννη Μπουρνιά).

ΔΗΜΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ: "ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ"

Αυτό που τραγουδάει, το ζει. Ό,τι γράφει, το έχει προηγουμένως αισθανθεί. Ο 25χρονος Δήμος είναι από τις λίγες περιπτώσεις νέων μουσικών που ό,τι ακούμε από εκείνον, δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητά του.

Είναι μεσημέρι Σαββάτου. Ο Δήμος μόλις ξύπνησε, πίνει νες μέτριο με γάλα και αισθάνεται λίγο ζαλισμένος. Ανάβει τσιγάρο, μου ζητάει πέντε λεπτά, πίνει μερικές γουλιές και ξεκινάμε την κουβέντα μας.

-Ξύπνησες λίγο άσχημα σήμερα το πρωί;

-Χάλια. Ήπια λίγο παραπάνω χθες- είχα πάει στο Σταυρό του Νότου, εκεί όπου τραγουδούσα πέρσι-, δεν είμαι συνηθισμένος στο να βγαίνω έξω και μου ήρθε λίγο απότομο όλο αυτό.

-Έβγαινες πιο πολύ στο παρελθόν;

-Έβγαινα πάρα πολύ, έπινα ακόμα πιο πολύ, πέρασα από μία φάση στην οποία τα έκανα όλα στο πολύ τους. Είχα μία εφηβεία φουλ εκκεντρική. Δεν είχα καμία πίεση απ την οικογένειά μου στο να μην βγω, στο να κάτσω σπίτι, οι γονείς μου με άφηναν πάρα πολύ ελεύθερο. Αυτό που ήθελαν περισσότερο από μένα ήταν να μην γίνω τεμπέλης, αυτή ήταν η έγνοια τους. Πάντα δηλαδή θυμάμαι να είχαμε εγερτήριο στο σπίτι στις 7:30 το πρωί, ό,τι μέρα και να ήταν, όποια εποχή- είτε γιορτή, είτε καθημερινή.

-Πρόλαβες να βγάλεις λεφτά, από τη μέρα που έγινες αναγνωρίσιμος;

-Έχω ένα μειονέκτημα: Δεν μπορώ να κάνω καλή διαχείριση των οικονομικών μου. Από μικρός το είχα αυτό. Θυμάμαι ότι μου έδιναν χαρτζιλίκι 100 ευρώ στην αρχή του μήνα, μου έμενε 1 ευρώ και ήθελα να το χαλάσω κι αυτό. Με τίποτα δεν μπορούσα να έχω λεφτά επάνω μου και, δυστυχώς, σε κάποια πράγματα, όσο και να μεγαλώνεις, δεν μαζεύεσαι. Πάω στο σουπερμάρκετ τώρα και παίρνω δύο καρότσια με πράγματα που ουσιαστικά δεν τα χρειάζομαι. Ευτυχώς αρχίζω πια να συνειδητοποιώ κάποιες καταστάσεις, γιατί καταλαβαίνω ότι τα πράγματα είναι δύσκολα. Είναι λάθος μου όλο αυτό και θα πρέπει να το αλλάξω.

-Κατέβηκες στους δρόμους να διαδηλώσεις, για όλα αυτά που γίνονται τον τελευταίο χρόνο στη χώρα μας;

-Όχι. Θεωρώ όμως πως πρέπει να κατεβαίνει ο κόσμος, γιατί είναι το μόνο όπλο που έχει για να ταρακουνήσει κάποιους. Κάποτε διαδήλωνα κι εγώ αλλά νομίζω ότι όποιος είναι καλά, έχει τη δουλειά του, μπορεί και τρώει καθημερινά, δεν έχει τόσα άγχη, δεν μπορεί να μιλάει, φαίνεται πολύ υποκριτικό. Να βγω και να πω εγώ τι; Είναι και λίγο κοροϊδία. Είναι σαν να βλέπεις κάποιους να διαδηλώνουν στην πορεία με το Armani κοστούμι τους. Ε, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό! Απ την άλλη, μπορείς να ταρακουνήσεις κάποιες καταστάσεις που δεν μπορούν οι άλλοι να το κάνουν, μέσα από μία συναυλία σου π.χ, κάποια φιλανθρωπική εκδήλωση, κάτι διαφορετικό, κάτι που να προσφέρει- και αυτό- στο σύνολο.

-Είσαι μοναχικός τύπος;

-Αρκετά. Υπάρχουν ώρες που μου αρέσει να είμαι μόνος μου, δεν μου αρέσει η πολυκοσμία. Θέλω να έχω γύρω μου μόνο ένα δύο ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε, δεν μπορώ το party animal, δεν περνάω καλά με αυτό τον τρόπο. Μου αρέσει πολύ η μικρή παρέα, η μοναξιά και όχι το μπούγιο.

-Και στα 18 σου ήσουνα έτσι;

-Ανέκαθεν. Με κούραζε ο πολύς κόσμος. Σκέψου ότι, όταν ήμουνα φοιτητής στην Κοζάνη, είχα κάτσει σχεδόν ένα μήνα μέσα στο σπίτι, χωρίς να δω άνθρωπο. Δεν ήθελα. Έβγαινα έξω μόνο για να πάρω τα τσιγάρα μου, τα ποτά μου, ήταν μία σκληρή περίοδος για μένα, με απασχολούσαν διάφορα. Ίσως να μην είμαι και από τους πιο εύκολους ανθρώπους.

-Είσαι και στις προσωπικές σου σχέσεις το ίδιο δύσκολος;

-Όχι, αν και παλιά ήτανε δύσκολα τα πράγματα και εκεί. Κοίτα, όταν κάνεις μία σχέση και τελειώνει την πρώτη φορά σε ένα μήνα, τη δεύτερη σε δύο μήνες, την τρίτη σε ένα μήνα και όλη σου η ζωή περιστρέφεται γύρω από σχέσεις του ενός και των δύο μηνών, κάποια στιγμή λες «δεν γίνεται, ρε γαμώτο, να φταίνε μόνο οι άλλοι. Κάποια μαλακία κάνω, για να τα διαλύω όλα». Έμαθα να γίνομαι πιο δεκτικός, να δίνω τόπο στην οργή, να μην δίνω μία και να τα κλοτσάω όλα στον αέρα με την πρώτη μικρή αφορμή.

-Ερωτεύτηκες πολύ στη ζωή σου;

-Πολύ. Πάρα πολύ! Με ψυχολόγους, με όλα τα κλασσικά. Δύο ψυχολόγους είχα αλλάξει, όταν ήμουνα μικρός. Και με βοήθησε λίγο να ξελαμπικάρω όλο αυτό, να καταλάβω πράγματα για συμπεριφορές μου. Ξενέρωνα με τον εαυτό μου, με το είναι μου, με μένα. Μία ζωή όμως, για να είναι ολοκληρωμένη, θα πρέπει να έχει εντάσεις, γαλήνη, πάλι φουρτούνες, αλλά να μπορείς και να τα διαχειρίζεσαι όλα αυτά: Και τον πόνο και τον έρωτα και τη χαρά.

-Έχεις κλάψεις πολλές φορές για τα ερωτικά σου;

-Αμέτρητες. Ακόμα κλαίω. Αλλά, πάντα μόνος. Με παρέα δεν μου βγαίνει (γελάει). Γενικά, είμαι άνθρωπος των άκρων, η κυματομορφή μου είναι με γωνίες, δεν είναι κυκλική, οπότε κάθε μου συναίσθημα το ζω στο πικ του. Ενθουσιάζομαι εύκολα, κλαίω εύκολα.

-Πως σου περνάει η στεναχώρια σου;

-Συνήθως μου αρέσει η στεναχώρια μου, την αναζητάω. Πριν πέσω καμιά φορά στο κρεβάτι και έχω καιρό να μελαγχολήσω, θα κάτσω να σκεφτώ κάτι επίτηδες για να μελαγχολήσω. Θα λιώσω, θα κλαίω στον ύπνο μου. Σαν χαζό. Είναι ανάγκη μου το κλάμα, όπως και η χαρά.

-Τώρα σε τι φάση είσαι;

-Αγαπάω πολύ το σπίτι, τη ζεστασιά, ήσυχα πράγματα, με πολύ δημιουργία, με πολύ κοντινούς μου ανθρώπους γύρω μου.

-Έχεις κάποιον δικό σου άνθρωπο για να αγαπάς;

-Πάντα. Εγώ δεν μπορώ να ζήσω, χωρίς να αγαπιέμαι και να αγαπάω. Αυτό είναι το οξυγόνο μου. Όταν θα καταλάβω ότι τελικά δεν αγαπιέμαι θα τερματίσω, μπορεί να πάθω εγκεφαλικό. Για την καβάντζα βέβαια, έχω και ένα σκύλο. Όταν δεν θα έχω λοιπόν κάποιον να με αγαπάει, θα έχω σίγουρα το σκύλο μου. Είμαι εξαρτημένος από την αγάπη.

-Πάντοτε ήσουνα από κάτι εξαρτημένος;

-Ναι. Δεν θυμάμαι ποτέ στη ζωή μου, να μην εξαρτιέμαι από κάτι ή από κάποιον άνθρωπο. Το τσιγάρο, για παράδειγμα, δεν νομίζω να το κόψω ποτέ, δεν θέλω. Σαν «πρεζάκι» νιώθω ορισμένες φορές, πάντα όμως με κάτι διαφορετικό. Αυτό βέβαια μπορεί να σε φέρει και στα άκρα. Μπορεί να φτάσεις στα άκρα π.χ αν δεν κάνεις τη δουλειά που επιθυμείς- κάτι που μου συνέβη- ή αν δεν έχεις την κοπέλα που θέλεις- κάτι που επίσης μου συνέβη. Και να κάνεις και κακό.

-Έφτασες ποτέ να κάνεις κακό στον εαυτό σου;

-Πολλές φορές, πολύ κακό. Όχι απόπειρες αυτοκτονίας και τέτοια, δεν κατέληξα στα νοσοκομεία… Άλλου είδους.

-Με ποιο τρόπο;

-Να τον βλάπτω με διάφορα πράγματα: Με ποτά, με τσιγάρα…

-Με ναρκωτικά;

-Όχι, ποτέ με ναρκωτικά. Γενικά, είμαι αυτοκαταστροφικός. Μία απογοήτευση μπορεί να με φέρει στο να μην ασχοληθώ για δύο μήνες με τη μουσική μου, με τη δουλειά μου που υπερλατρεύω, να με κάνει να μην θέλω να βγω από το σπίτι, να μην θέλω να δω άνθρωπο. Με αυτό τον τρόπο όμως, χάνεις πολύτιμα χρόνια από τη ζωή σου. Το ξέρω. 

-Τι άλλο δεν σου αρέσει στον εαυτό σου;

-Η γαμημένη η αναβλητικότητα που έχω και το γεγονός ότι παρασύρομαι πάρα πολύ εύκολα. Αν με αφήσεις στον γκρεμό και δεν είσαι εκεί για να με τραβήξεις, θα πέσω. Δεν μπορώ να πάρω εύκολα μπρος. Μπορεί να περιμένω στα φανάρια, να έχει ανάψει το πράσινο, αλλά εγώ να θέλω την κόρνα μου για να ξεκινήσω. Και αυτό συμβαίνει και στη ζωή μου: Πάντα τρώω μία κόρνα  όταν ανάψει το πράσινο γιατί εγώ, από μόνος μου, δεν το βλέπω ποτέ.

-Σήμερα από τι είσαι εξαρτημένος; Από έναν έρωτα ίσως;

-Ναι. Είναι μία περίοδος που έχω μία εξάρτηση ερωτική, αλλά αυτή είναι ωραία εξάρτηση. Σε κάνει άλλον άνθρωπο. Πιστεύω ότι με βελτιώνει αυτό που ζω, με καλυτερεύει. 

Δημοσίευση στο περιοδικό Down Town, τον Δεκέμβριο του 2010.