ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: ΜΟΝΤΕΛΟ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ

Το μοντέλο και παρουσιαστής ποτέ δεν εγκλωβίστηκε στις επιλογές που ίσως να του επέβαλε η εξωτερική του εμφάνιση.

Την προηγούμενη μέρα της συνάντησής μας είχε καεί λιγάκι απ’ τον ήλιο. Ξεχάστηκε, όπως μου εξηγεί, και δεν χρησιμοποίησε το αντηλιακό του στη Μύκονο, στην παραλία της Παράγκας όπου του αρέσει να κολυμπά τα απογεύματα, ενδιάμεσα της δουλειάς του στο Rock n’ Roll και στο Balthazar, εκεί όπου κάνει φέτος το Καλοκαίρι δημόσιες σχέσεις, πίστεψε πως δεν χρειαζόταν προϊόντα με δείκτη προστασίας ούτε ενυδάτωση – τον ξεγέλασε, λέει, το ξαφνικό μπουρίνι του Σαββάτου. Ακόμη κι αν ξαφνιάζεται όταν του λέω πως δεν γίνεται όλα αυτά τα χρόνια στο modeling, με συνεργασίες που δεν περιορίζονται στην ισπανική Vogue, στο γαλλικό, ισπανικό, και ιταλικό GQ, στο L’Officiel, αλλά και σε αρκετές διεθνείς διαφημιστικές καμπάνιες, καταλόγους και πασαρέλες, να μην ξέρει βασικά «μυστικά» ανδρικής ομορφιάς, δείχνει να εννοεί στ’ αλήθεια όσα μου αναφέρει και να συνεχίζει να συμπεριφέρεται κάπως ανέμελα -αν και με αυτοπεποίθηση- σε ό,τι αφορά στην εξωτερική του εμφάνιση. Και μοιάζει λίγο σαν αστειάκι όταν ο Δημήτρης Αλεξάνδρου ισχυρίζεται πως «η ομορφιά δεν έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση αλλά με τον εσωτερικό κόσμο του κάθε ανθρώπου, την αύρα που εκπέμπει, το πόσο δεκτικός και γενναιόδωρος είναι με τα συναισθήματα του και με τους ανθρώπους γύρω του». Αλλά είσαι απολύτως βέβαιος πως όταν λέει «δεν ονειροβατώ», χαϊδεύοντας λίγο νευρικά τα μούσια του -το σήμα κατατεθέν του στη δουλειά τα τελευταία χρόνια- καθισμένος σε ένα κόκκινο τριθέσιο καναπέ, το εννοεί. «Η προσωπικότητα είναι που τελικά βοηθά να διατηρήσεις τις επαγγελματικές σου σχέσεις, ώστε να κρατηθούν ακέραιες μέσα στο χρόνο. Κανείς δεν θα πάρει σε μια δουλειά έναν άνθρωπο που έχει κακό χαρακτήρα, όσο ωραίος κι αν θεωρείται. Πιστεύω ότι η ομορφιά μου, όπως την εννοούν οι άλλοι, είναι ο λόγος μου, η ντομπροσύνη».

ΜΑΡΙΑ ΗΛΙΑΚΗ: "ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΥΚΛΟΥΣ"

Στην πρώτη της συνέντευξη μετά τη συμφωνία της με τον Σκάϊ για την παρουσίαση της νέας της εκπομπής «Αυτά είναι…», η παρουσιάστρια μιλάει στο «thema people» για τη νέα της συνεργασία με τον Μάκη Πουνέντη, το τέλος του «Δέστε τους», τις σχέσεις της με το Νίκο Μουτσινά και την Κατερίνα Καινούργιου, ενώ απαντά και στις φήμες για την προσωπική της ζωή.

Η Μαρία πάντα έμενε στην Νέα Σμύρνη, κοντά στο Άλσος, λίγα στενά πιο πάνω από τη λεωφόρο Συγγρού. «Εδώ είναι η γειτονιά μου, οι αναμνήσεις μου, οι άνθρωποι που αγαπώ, αλλά και οι εικόνες εκείνων που έχασα για πάντα. Και μου είναι δύσκολο να χάνω τις αναφορές μου, θα ήμουν “ξένο σώμα” κάπου αλλού», μου λέει το πρωινό της Κυριακής που συναντηθήκαμε. Προτού ξεκινήσουμε την κουβέντα μας, ετοιμάζεται να ανεβάσει μία φωτογραφία στον προσωπικό της λογαριασμό στο twitter (η Μαρία έχει τους περισσότερους followers στο twitter από κάθε άλλη ελληνίδα celebrity, πλησιάζοντας τις 300 χιλιάδες), με παιδάκια να παίζουν με τα skateboards τους στο πλακόστρωτο, δίπλα από τα cafe, ενώ ταυτόχρονα θέλει να την κοινοποιήσει και στο προσωπικό της site, το www.mariailiaki.gr.

-Τι θα περιλαμβάνει το «Αυτά είναι…» στον Σκάϊ;

-Θα είναι μία εκπομπή φτιαγμένη με πολύ κέφι, που ακριβώς επειδή την ετοιμάσαμε με πολύ ενθουσιασμό και χαμογελώντας, έτσι θα θέλαμε να την αντιμετωπίζει και ο τηλεθεατής. Όποτε συναντούσα κόσμο στο δρόμο, μου έλεγε «μας δίνετε χαρά!». Αυτή τη χαρά, λοιπόν, θέλουμε να συνεχίζουμε να δίνουμε στους ανθρώπους, να τους ψυχαγωγούμε, να τους κάνουμε να αισθάνονται όμορφα αυτές τις δύο ώρες που θα μας παρακολουθούν καθημερινά, από τις 15:00 έως τις 17:00.

-Πολύ εύκολα πάντως θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος πως το επιτυχημένο ραδιοφωνικό δίδυμο Μαρίας Ηλιάκη και Μάκη Πουνέντη μεταφέρεται πια και στην τηλεόραση….

-Και πολύ σωστά θα μπορούσε να το υποθέσει αυτό κάποιος, γιατί όντως με τον Μάκη είχαμε μία υπέροχη συνεργασία στο ραδιοφωνο. Βέβαια, αλλιώς λειτουργείς στο ένα Μέσο και διαφορετικά στο άλλο. Τηλεοπτικά είμαστε δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, με αλλιώτικες αναφορές, γούστα και απόψεις. Ο Μάκης είναι ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ, μου δημιουργεί σιγουριά, γι’ αυτό και όταν ήρθαμε στον Σκάϊ ήταν το πρώτο πρόσωπο που ήθελα να βρίσκεται μαζί μου.  

ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ: ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΚΑΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Την προηγούμενη Κυριακή, η Ευγενία ξύπνησε από τις 6:30. Όπως, άλλωστε, κάνει κάθε μέρα. Έβαλε χαμηλά τη μουσική στο cd player του σπιτιού της, στα Μελίσσια – τη «Βαρκαρόλλα» από την όπερα «Τα Παραμύθια του Χόφμαν» που λατρεύει-, έφτιαξε έναν φρέντο εσπρέσο σκέτο για την ίδια, ετοίμασε πρωινό-δημητριακά, γιαούρτια, κρουασάν βουτύρου, μαρμελάδες και χυμούς πορτοκάλι-για τα παιδιά της, τον 18χρονο Αλέξανδρο, την 16χρονη Θεοδώρα και τον 8χρονο Περσέα, ενώ παράλληλα πηγαινοερχόταν από την κουζίνα στο σαλόνι έχοντας συνεχώς στην αγκαλιά της τον μόλις 24 ημερών Αλκαίο, λέγοντάς του όλα εκείνα τα λογάκια που ξέρει πως θα τον ακολουθούν για πάντα στη ζωή του: «ψυχή μου», «αγάπη μου», «μωρό μου». Τα μεγαλύτερα παιδιά την παρακάλεσαν να πάνε βόλτα στη θάλασσα. Δεν ήταν προετοιμασμένη γι’ αυτό. Αλλά δεν θα μπορούσε να τους χαλάσει το χατίρι, τώρα που τελείωσαν πια με τα διαβάσματα τους και είχαν πλέον αρκετό ελεύθερο χρόνο. Μαζί τους θα ήταν και ο Αλκαίος. Ξαφνιάστηκα. Ιδιαίτερα όταν μου ανέφερε πως ο Άδωνις Γεωργιάδης έλειπε για κάποιες μέρες στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, ώστε να συμμετάσχει στη σύνοδο του ΟΑΣΕ, και επομένως όλα θα τα έκανε μόνη της. «Που θα τον άφηνα τον μικρό;», μου είπε το απόγευμα, με εμφανή την απορία στο πρόσωπο της. 
-Δεν έχετε νταντά μέσα στο σπίτι;
-Ποτέ δεν υπήρχε! Κατά καιρούς, είχα ανθρώπους που με βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού, αλλά σε μεγάλες περιόδους της ζωής μου είχα τα παιδιά, έκανα τις δουλειές του σπιτιού, ενώ παράλληλα ασχολιόμουν και με τη μουσική μου. Ήταν πολύ δύσκολες εποχές, αλλά πάντα τα κατάφερνα μ’ αυτά.  
-Και ξυπνάς συγκεκριμένες ώρες μέσα στο βράδυ, για να ταΐσεις το μωρό;
-Ε, βέβαια! Ποιος θα το κάνει; Και, ευτυχώς, ο Άδωνις είναι πολύ υποστηρικτικός. Είμαι από πάνω απ’ το μωρό, όπως ήμουν από πάνω από όλα μου τα παιδιά. Τα παιδιά, μέχρι να μιλήσουν, δεν άφηνα να τα πιάσει κανένας, γιατί θεωρούσα ότι μπορεί να τους κάνει κακό και να μην μπορούν να μου το πούνε. 
-Γιατί θα δώσετε το όνομα «Αλκαίος» στον μικρό;-Θέλαμε να δώσουμε ένα μουσικό όνομα στο παιδί, σίγουρα αρχαίο και ελληνικό, γιατί μας αρέσουν πολύ αυτά τα ονόματα, λόγω της δύναμης και της ενέργειάς τους. Έψαχνα να βρω ένα όνομα που να μην είναι συνηθισμένο, το οποίο να έχει και μία όμορφη ιστορία. Το όνομα «Αλκαίος» τα συμπεριλαμβάνει όλα: γιος του Περσέα και της Ανδρομέδας, πολύ σπουδαίος λυρικός ποιητής της αρχαιότητας, μεγάλος καρδιοκατακτητής ως ιστορικό πρόσωπο, ενώ ως μυθικό πρόσωπο το όνομα «Αλκαίος» ήταν το πρώτο όνομα του Ηρακλή, που σημαίνει «πολύ δυνατός». Το συγκεκριμένο όνομα, λοιπόν, περιλαμβάνει την τέχνη και τη δύναμη - και η δύναμη είναι κάτι που ένας καλλιτέχνης χρειάζεται πολύ!
-Ήταν συνειδητή η απόφασή σας να γίνετε γονείς αυτή τη φορά ή έτυχε;
-Δεν έτυχε. Ήταν απολύτως συνειδητή η απόφαση. Από τα τέσσερά μου παιδιά, ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να κάνω τόσο πολύ ένα μωρό! Πιστεύω δηλαδή ότι, αν δεν είχα ήδη κάνει παιδιά, το πραγματικό μου βιολογικό ρολόι θα χτυπούσε τώρα. Τα άλλα τρία παιδιά έτυχαν και, κάθε φορά που μου τύχαιναν, μου ερχόταν ο ουρανός σφοντύλι, λόγω των πολλών υποχρεώσεων. Αν και-και αυτό είναι κάτι που ξέρουν τα παιδιά μου-, σε κάθε παιδί έδινα όσα περισσότερα μπορούσα να δώσω την δεδομένη στιγμή. Ωστόσο, το τελευταίο μας μωρό θέλαμε πολύ να το κάνουμε-και εγώ και ο Άδωνις.

ΣΙΣΣΥ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ: "ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΝΤΑΝΤΑ!"

Η Σίσσυ είναι το παράδειγμα της γυναίκας που, αν και αναγνωρίσιμη και επιτυχημένη στην καριέρα της, με τρεις διαφορετικές δουλειές στην καθημερινότητά της, καταφέρνει να κρατά αριστοτεχνικά τις ισορροπίες ανάμεσα σε εκείνη, στον σύζυγό της και στα δύο τους παιδιά-με το μικρότερο να είναι μόλις 7 μηνών. Αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερό της ταλέντο, τότε ποιο είναι;

-Λένε πως οι επιλογές μας, σε πολλούς τομείς της ζωής μας, έχουν τη βάση και το έναυσμά τους στην παιδική μας ηλικία. Πιστεύεις πως δεν θα είχες ασχοληθεί σήμερα με τον χώρο της μόδας, αν δεν είχες ήδη τις αναφορές από την μοδίστρα γιαγιά σου;

-Η αλήθεια είναι πως η γιαγιά μου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ζωή μου-και σε πολλούς τομείς της, όχι μόνο στο χώρο της μόδας! Ήταν μία πολύ γλυκιά γυναίκα που πραγματικά με σημάδεψε και με καθοδήγησε σε πολλά επίπεδα. Από εκείνη την ηλικία, μεγαλώνοντας, αλλά και αργότερα, για τον μεγάλο μου γιο, πάντα έφτιαχνα ρουχαλάκια. Δεν φανταζόμουν ότι θα τα μοιραστώ και με άλλο κόσμο, αλλά τελικά έγινε και αυτό και είμαι πολύ χαρούμενη!

-Πάντα θυμάσαι τον εαυτό σου να ενδιαφέρεται για τις νέες τάσεις, τους σχεδιαστές, να ενημερώνεται σε σχέση με ό,τι καινούργιο στο χώρο αυτό;

-Όχι πάντα, σχεδόν ποτέ! Για μένα μόδα είναι ότι σου αρέσει να φοράς, ότι σε κολακεύει και σε κάνει να νιώθεις άνετα. Οι τάσεις υπάρχουν, με ενδιαφέρουν, αλλά πιο πολύ με ενδιαφέρει το να νιώθω άνετα με αυτό που φοράω. Έτσι προσαρμόζω την μόδα στο δικό μου στυλ και όχι το ανάποδο.

-Βρισκόταν αρκετό καιρό η ιδέα του www.minisize-sissychristidou.gr στο μυαλό σου ή προέκυψε ξαφνικά, ως κάτι νέο και δημιουργικό για σένα;

-Η αλήθεια είναι πως το σκεφτόμουν αρκετό καιρό, όταν ήμουν έγκυος στον πρώτο μου γιο. Τελικά πέρυσι, που ήμουν έγκυος στον δεύτερο, βρήκα τον χρόνο να το ξεκινήσω, και μετά από ένα σχεδόν χρόνο και πολλή δουλειά, βγήκε στον αέρα όπως το ονειρευόμουν!

ΒΙΚΥ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: "ΜΕ ΦΛΕΡΤΑΡΟΥΝ, ΕΝΩ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ"

-Πως καταφέρνεις να είσαι πάντα τόσο αισιόδοξη, παρά τα όσα μπορεί να συμβαίνουν στη ζωή σου αλλά και γενικότερα;

-Κι εγώ έχω αναρωτηθεί γι αυτό, αλλά μάλλον πρέπει να γεννήθηκα έτσι. Είναι γονιδιακό: Γεννήθηκα αισιόδοξη. Και αυτό, παρά τις δυσκολίες και παρά τα όσα συμβαίνουν στη ζωή ολονών μας. Με τον ίδιο τρόπο που κάποιος γεννιέται γαλανομάτης, ξανθός και πάει λέγοντας… 
-Έτσι ήσουν από παιδί;
-Ναι. Αυτό ήταν κάτι που μου είχε μάθει ο μπαμπάς μου-η μεγάλη αυτή πρόσφατη απώλεια της ζωής μου-αλλά και η μαμά μου. Πάντα έβλεπα μισογεμάτα τα πράγματα, ποτέ δεν είδα κάτι μισοάδειο. Πάντοτε αντίκριζα την προοπτική στο να γίνει κάτι καλύτερο και όχι στο πόσο χάλια είναι κάτι ή πόσο ατελές. Γιατί ήξερα πως, ακόμη κι αυτό το ατελές, έχει τις δυνατότητες να γίνει τέλειο.
-Και πως αντιμετώπιζες τις στιγμές που τα πράγματα στη ζωή σου δεν πήγαιναν έτσι όπως εσύ θα επιθυμούσες;
-Έλεγα πάντα ότι είναι μία δοκιμασία που θα πρέπει να την περάσω γιατί θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο, γιατί θα μου διδάξει πράγματα. Όπως σε όλους τους ανθρώπους, έτσι και σε μένα, έχουν συμβεί πολλά άσχημα στη ζωή-δεν αποτελώ εξαίρεση. Θέματα που αφορούν στην υγεία, στην εργασία, στην οικογένεια γενικότερα. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τα προβλήματα-αυτή είναι η ανθρώπινη μοίρα. Το έζησα και πρόσφατα αυτό, όταν έφυγε ο πατέρας μου απ τη ζωή, που τόσο πολύ αγαπούσα…Ξέρεις, είναι σαν αυτό που υπάρχει στην επιτύμβια πλάκα του Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο: «Σαν να ‘χαν ποτέ τελειωμό τα βάσανα και οι στεναγμοί του κόσμου…». Και από αυτά τα βάσανα-σε διαβεβαιώ-δεν ξεφεύγει κανείς...

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ: ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ

Περίπου δύο χρόνια ζητάμε- με όλους τους δυνατούς τρόπους- μία μεγάλη συνέντευξη με τον άνθρωπο που κατάφερε να αναδείξει μία καθημερινή αντρική παρέα σε ό,τι πιο περιζήτητο και ενδιαφέρον προβάλλεται τους τελευταίους μήνες στην βραδινή ζώνη της ελληνικής τηλεόρασης, μέσα από την τηλεόραση του ΑΝΤ1, και να ανατρέψει τις μέχρι τότε υπάρχουσες «τηλεοπτικές ισορροπίες». Δεν ήταν εύκολο. Κυρίως, λόγω των πολύ πιεσμένων χρόνων του Αντώνη. Ωστόσο, η δέσμευσή του ότι, αν και σπάνια δίνει πια συνεντεύξεις- ειδικά στα ελληνικά περιοδικά-, επειδή αυτή είναι κάτι που αφορά την Κύπρο και τους Κύπριους φίλους του, θα το κάνει μακροπρόθεσμα, ήταν η επιβεβαίωση αυτών που θα διαβάσετε πιο κάτω αφού, επίσης σπάνια, ο παρουσιαστής και εμπνευστής του «Ράδιο Αρβύλα» είναι- ταυτόχρονα- τόσο γλαφυρός, χειμαρρώδης, καυστικός, λεπτομερής, και με τόσο πηγαίο χιούμορ (εκεί όπου χρειαζόταν) στις απαντήσεις του που μας απέστειλε- και με την υποσημείωση: «Στέλνω τους θερμούς μου χαιρετισμούς». Αντώνη, από καρδιάς ευχαριστούμε.
-Στην εκπομπή, σε βλέπουμε να σατιρίζεις πρόσωπα που υπάρχουν γύρω μας και «απασχολούν», να έχεις αιχμηρό χιούμορ, κάποιες φορές να θυμώνεις, κάποιες άλλες να γελάς με όλα όσα συμβαίνουν. Αυτό είναι και η πραγματικότητά σου, έτσι δηλαδή λειτουργείς κι εσύ στην καθημερινότητά σου; Ή όλο αυτό συμβαίνει επειδή απλά είσαι ένας εξαιρετικά καλός επαγγελματίας;
-Νομίζω πως έτσι είμαι και στην ζωή μου και αυτό δεν ισχύει μόνο για μένα. Όλοι στο Ράδιο Αρβύλα, είναι και στην καθημερινότητά τους όπως τους βλέπετε και στην τηλεόραση.
-Θα έλεγες πως κατά βάση είσαι μοναχικός άνθρωπος- ως προσωπικότητα και ως ιδιοσυγκρασία;
-Δε θα έλεγα ότι είμαι μοναχικός άνθρωπος. Αντιθέτως, θεωρώ τον εαυτό μου κοινωνικό και μου αρέσει η συντροφιά, απλά σίγουρα θα επιλέξω τη μοναξιά από τη λάθος συντροφιά και σίγουρα, κάποιες φορές θα αναζητήσω και την μοναχικότητά μου. 
-Είναι φανερό, μέσα από το Ράδιο Αρβύλα, ότι είσαι ένα έντονα πολιτικοποιημένο άτομο- με την ευρύτερη έννοια του όρου- και πως έχεις πολύ ισχυρή άποψη για όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα, στην Κύπρο, αλλά και σε όσα γίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο και μας αφορούν. Θα ήθελα καταρχήν τη γνώμη σου ή το συναίσθημά σου για την «μεταβατική» πολιτικά περίοδο που περνά αυτή την περίοδο η Ελλάδα, κάτι που επηρεάζει- έστω και έμμεσα- και την Κύπρο…
-Αυτή η μεταβατική πολιτική περίοδος που περνάει η Ελλάδα, για την ώρα εμένα μου φαντάζει ιδιαίτερα διαδικαστική και όχι ουσιαστική. Θέλω να πω ότι το μόνο πράγμα που είναι μεταβατικό είναι προφανώς η διακυβέρνηση της χώρας σε διαδικαστικό επίπεδο. Η πολιτική αντίληψη και η πολιτική φιλοσοφία που φαίνεται να διέπει ακόμα τους εκπροσώπους του Δημοκρατικού μας Συστήματος, μάλλον παραμένει ίδια. Είναι πάντως πολύ απογοητευτικό όλο αυτό που γίνεται, το ότι δηλαδή και στην Ελλάδα και σε παγκόσμιο δυστυχώς επίπεδο δεν υπάρχουν ηγέτες με όλη τη σημασία της λέξης, με θάρρος, με τόλμη, με νέες ιδέες, με φαντασία. Ίσως ακούγεται ρομαντικό, αλλά θεωρώ ότι η φαντασία είναι ένα απαραίτητο κομμάτι της πολιτικής και δυστυχώς απουσιάζει παγκοσμίως- ηγέτες οι οποίοι θα ανατρέψουν πολλά από τα πράγματα που σήμερα θεωρούμε δεδομένα και είναι 100% λάθος και αυτά τα δεδομένα οδηγούν τους ανθρώπους, τους λαούς και τα κράτη στη δυστυχία και σε όλα αυτά τα απίστευτα προβλήματα, όπως για παράδειγμα το Νομισματικό Σύστημα και το Σύστημα Οικονομίας με όλα τα παρακλάδια του, Χρηματιστήρια κ.λπ. Πρέπει να εμφανιστούν επιτέλους πολιτικοί, οι οποίοι θα ανατρέψουν όλους αυτούς τους «καρκίνους» των κοινωνιών μας. Γιατί μόνο με πολιτική βούληση ανατρέπονται όλα αυτά. Όσο η πολιτική βρίσκεται ένα βήμα κάτω από τις λεγόμενες αγορές, δε θα δούμε κανένα χαΐρι σε κοινωνικό και ανθρώπινο επίπεδο γιατί αυτό που πάντα πρέπει να προηγείται είναι ο άνθρωπος κι η κοινωνία, αλλά δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Ειδικά τώρα, για τη συγκεκριμένη μεταβατική Κυβέρνηση που υπάρχει αυτή την περίοδο στην Ελλάδα, υπάρχει μια επιπλέον απογοήτευση. Τα δύο μεγάλα κόμματα προκειμένου να νομιμοποιήσουν την Κυβέρνηση αυτή ως Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, αγκάλιασαν ακροδεξιά στοιχεία από το κόμμα του Λ.Α.Ο.Σ και έτσι φτάσαμε να έχουμε αυτή τη στιγμή Υπουργούς οι οποίοι, στην καλύτερη περίπτωση, εκδήλωναν τις ακροδεξιές απόψεις τους εκφράζοντας απαξίωση για πολλά Δημοκρατικά κατορθώματα- όπως π.χ το Πολυτεχνείο- και στη χειρότερη περίπτωση ήταν ηγέτες της ΕΠΕΝ και κυκλοφορούσαν με λωστάρια στο κέντρο της Αθήνας, ξυλοκοπώντας ανθρώπους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σήμερα Υπουργοί μας, έστω και γι’ αυτό το μικρό μεταβατικό χρονικό διάστημα. Είναι τρομακτικά απογοητευτικό και ιδιαίτερα επικίνδυνο.
-Επειδή έχεις πολύ εμπεριστατωμένη γνώμη για τους Ελλαδίτες πολιτικούς, την οποία εκφράζεις- ακόμη και αιχμηρά κάποιες φορές, αλλά πολύ εύστοχα, μέσα από την τηλεόραση-με βάση την ενημέρωση που έχεις από τις εφημερίδες, από τις ειδήσεις και από το διαδίκτυο, θα ήθελα να μου πεις ποια είναι η δική σου γνώμη για τον Κύπριο πρόεδρο, Δημήτρη Χριστόφια, με βάση και τα τελευταία γεγονότα που έγιναν στο νησί, στη Ναυτική βάση στο Μαρί, αλλά και στη διερευνητική επιτροπή που ακολούθησε, ένα γεγονός που έγινε πρώτη είδηση και στην Ελλάδα…
-Θα ήθελα να αποφύγω να απαντήσω στην ερώτηση αυτή σχετικά με τον Κύπριο Πρόεδρο- πιστέψτε με, σπανίως αποφεύγω να απαντήσω σε ερωτήσεις πολιτικού περιεχομένου, δεν έχω κανένα λόγο, παρά μόνο το ότι θα ήταν επιπόλαια η απάντησή μου-, γιατί δεν τον ζω τον άνθρωπο αυτόν. Ό,τι και να διαβάζεις, όποια ενημέρωση και να έχεις, αν δε βιώνεις καθημερινά κι αν δεν παρακολουθείς από κοντά μια κατάσταση, δεν νομίζω ότι μπορείς να έχεις κάποια εμπεριστατωμένη άποψη. Και τα δεδομένα που έχω, δεν μου επιτρέπουν να εκφράσω μια άποψη για τον Κύπριο Πρόεδρο. Βέβαια, όσον αφορά στα γεγονότα που έγιναν στο νησί, στη Ναυτική Βάση, ό,τι και να πει κανείς δεν μπορεί να εκφράσει το μέγεθος της εγκληματικής μαλακίας (συγχωρήστε με αλλά δεν μπορώ να βρω μια πιο ευγενική έκφραση για το συγκεκριμένο περιστατικό). Εκείνη την εποχή θυμάμαι στο «Ράδιο Αρβύλα» είχαμε πει, με σατιρική βέβαια διάθεση, ότι αυτό το τραγικό γεγονός είναι η πιο ισχυρή απόδειξη του ότι η Κύπρος είναι Ελληνική, γιατί μόνο στην Ελλάδα μπορεί να γίνονται τέτοια απίστευτα γεγονότα. 
-Στις εκλογές του Φεβρουαρίου στην Ελλάδα- αν τελικά γίνουν τότε- εσύ τι προτίθεσαι να ψηφίσεις; Ή θα τηρήσεις αποχή;
-Θα ψηφίσω στις εκλογές του Φεβρουαρίου. Δε θα σας πω τι, αλλά θα ψηφίσω και σε καμία περίπτωση δε θα απέχω από τις εκλογές.
-Είσαι περισσότερο απογοητευμένος από την πολιτική και τους πολιτικούς ή γενικότερα από την κοινωνία, τους πολίτες και τις επιλογές που έχουν κάνει;
-Έχω πει αρκετές φορές και στο «Ράδιο Αρβύλα» και σε κάποιες άλλες συνεντεύξεις ότι από τους πολιτικούς κι από την πολιτική εννοείται ότι είμαι απίστευτα απογοητευμένος και εννοείται ότι οι πολιτικοί έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για όλα αυτά που ζούμε. Αλλά, από την άλλη, είμαι απογοητευμένος και από εμάς τους πολίτες -από όλους μας- και όπως είχα πει, θεωρώ πάρα πολύ χρήσιμο αν θέλουμε πραγματικά να πάμε μπροστά, όσο δυνατά αγανακτούμε με τους πολιτικούς μας, άλλο τόσο να αγανακτήσουμε και με τους εαυτούς μας, γιατί  νομίζω πως μόνο έτσι θα αλλάξουν τα πράγματα. Είμαι φανατικός υποστηρικτής του «αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου, πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον εαυτό σου». 
-Εσύ έζησες ποτέ στη ζωή σου πολύ φτωχικά;
-Πολύ φτωχικά, όχι δεν έζησα ποτέ τη ζωή μου, ούτε πολύ πλούσια επίσης. Μεγάλωσα σε μία οικογένεια που είχα πάντα όλα αυτά που είχα ανάγκη και μερικές φορές αυτά που ήθελα, και νομίζω ότι αυτή είναι μια πολύ ισορροπημένη συνθήκη για να μεγαλώσει ένα παιδί. 
-Δώσε μου μία πολύ έντονη εικόνα που σου έρχεται τώρα στο μυαλό από τα παιδικά σου χρόνια….Μπορεί να είναι κάτι ευχάριστο ή κάτι πολύ δυσάρεστο…
-Δε θα δώσω μια συγκεκριμένη εικόνα. Έχω μια γενική εικόνα από τα παιδικά μου χρόνια. Θυμάμαι, με όλες τις λεπτομέρειες, πολλές στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά η γενικότερη εικόνα που έχω είναι μια εικόνα ευτυχίας και ανεμελιάς. Μια εικόνα, η οποία οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό στις διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε και στο μεγαλύτερο βαθμό βέβαια στους γονείς μου, τους οποίους και ευχαριστώ πολύ γι αυτό. 
-Λένε πως «πατρίδα μας είναι η παιδική μας ηλικία». Εσύ πως ήσουν ως παιδί; Κοινωνικό; Μοναχικό; «Επαναστάτης»; Υπάκουος; Ζωηρός;
-Ως παιδί ήμουν σίγουρα κοινωνικός. Υπερκοινωνικός θα έλεγα, σίγουρα ζωηρός, πολύ ζωηρός, πολύ δραστήριος. Επαναστάτης… δεν ξέρω ακριβώς πως το εννοείτε αλλά σίγουρα δεν ήμουν υπάκουος. Αλλά δεν αντιδρούσα μόνο και μόνο για να αντιδράσω, αντιδρούσα μόνο όταν πραγματικά διαφωνούσα με αυτό που προσπαθούσαν να μου επιβάλουν.  
-Έχεις κάνει πράγματα στη ζωή σου για τα οποία να ντρέπεσαι ή να μετανιώνεις;
-Όχι δεν έχω κάνει τίποτα τόσο σημαντικό για το οποίο να ντρέπομαι ή να μετανιώνω.
-Ζητάς εύκολα συγνώμη όταν διαπιστώνεις ότι έχεις κάνει λάθος; Η τελευταία φορά πότε ήταν;
-Αν διαπιστώσω ότι έχω κάνει λάθος, πιστεύω πως ναι ζητάω απευθείας συγνώμη. Η τελευταία φορά ήταν σε μία προσωπική μου φιλική σχέση. 
-Καταφέρνεις όλα αυτά τα χρόνια να κρατάς μία πολύ καλή ισορροπία σε σχέση με όλο αυτό που «απαιτεί» η δημοσιότητα από τους ανθρώπους που εκτίθενται στην τηλεόραση και με αυτό που εσύ πραγματικά θέλεις. Ωστόσο, πώς αντιδράς με εξώφυλλα περιοδικών που σε χαρακτηρίζουν ως «τον πιο sexy άντρα της Ελλάδας» (περιοδικό People- 2010) ή ως έναν «από τους πιο περιζήτητους εργένηδες στην Ελλάδα» με φωτογραφίες σου, για παράδειγμα, από τις καλοκαιρινές σου διακοπές παίζοντας ρακέτες;
-Μέσα σε όλο αυτό το παιχνίδι, πακέτο (δεν ξέρω κι εγώ πώς να το χαρακτηρίσω) της δουλειάς μου, υπάρχουν και πολλά πράγματα που γίνονται και αφορούν εμένα αλλά γίνονται χωρίς εμένα. Αυτά που περιγράφετε είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν μπορώ να πω ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος δεν κολακεύεται όταν του κάνουν και κάποια κομπλιμέντα ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο στόχος μου αυτός, δεν είναι το ενδιαφέρον μου και με τις πράξεις μου αισθάνομαι ότι δε συμμετέχω και καθόλου σε όλο αυτό. Από ‘κει και πέρα δεν είμαι διατεθειμένος, το καλοκαίρι για παράδειγμα, να κρύβομαι και να μην το χαίρομαι όπως θέλω- δεν το έκανα ποτέ και δε νομίζω ότι έχω σκοπό να το κάνω ποτέ. Οπότε, όλο αυτό, δε με κάνει να αντιδρώ και ιδιαίτερα, ούτε θετικά ούτε αρνητικά θα έλεγα, απλά ξέρω ότι υπάρχει όλο αυτό και μέχρι εκεί. 
-Υπάρχουν στιγμές που να σε ενοχλεί τόσο πολύ η δημοσιότητα που θα προτιμούσες να μην σε ήξερε κανείς, ώστε να κάνεις αυτό που πραγματικά επιθυμείς χωρίς το φόβο ενός αδιάκριτου φωτογραφικού κλικ;
-Εμένα με βοηθάει πολύ το γεγονός ότι ζω στη Θεσσαλονίκη και δεν έχω μεταφέρει την προσωπική μου ζωή στην Αθήνα και έτσι αυτά τα φωτογραφικά «κλίκ» τα οποία περιγράφετε, εδώ είναι εκ των πραγμάτων πολύ λιγότερα. Αλλά νομίζω ότι όλα αυτά βολεύονται και ακόμα κυριότερα νομίζω ότι δεν έχει κανένα ιδιαίτερο νόημα να γκρινιάζεις για πράγματα τα οποία είναι συνέπειες των επιλογών σου.
-Όλο αυτό όμως δεν εγκλωβίζει και την προσωπική σου ζωή;
-Όχι, δε νιώθω ότι εγκλωβίζει ιδιαίτερα την προσωπική μου ζωή όλο αυτό. Όπως είπα και πριν, όλα είναι θέματα επιλογών. Μπορείς να τα διαχειριστείς, αν πραγματικά θέλεις να τα διαχειριστείς. Εξάλλου, μην τρελαθούμε κιόλας, στην Ελλάδα είμαστε. 
-Θα ήθελα να μου προσδιορίσεις τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου άντρα, έτσι όπως εσύ τον αντιλαμβάνεσαι…
-Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, ούτε νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω με λεπτομέρεια στην ερώτηση αυτή. Αυτό που γενικά θα πω, είναι ότι τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου άντρα ή καλύτερα τα χαρακτηριστικά ενός άντρα, είναι πάντα διαχρονικά. Είναι διαχρονικές οι αξίες που χαρακτηρίζουν έναν άντρα, από όποια εποχή και αν προέρχεται.
-Με ποια πράγματα γελάς συνήθως;
-Σε αυτή την ερώτηση μου είναι πολύ δύσκολο να σας απαντήσω γιατί γελάω τόσο πολύ και τόσο συχνά, μην ξεχνάτε τι δουλειά κάνουμε, μην ξεχνάτε ποια είναι η παρέα μου, οι συνεργάτες μου, οπότε γελάμε πολύ, στις εκπομπές μας στον αέρα, στο ραδιόφωνο, μεταξύ μας. Δεν μπορώ να απαντήσω με κάτι συγκεκριμένο.
-Υπάρχουν βράδια που θα προτιμούσες να μην έχεις εκπομπή, αλλά να προτιμούσες, στις 11 το βράδυ, να ήσουν κάπου άλλού και να κάνεις κάτι άλλο που να σε ευχαριστούσε περισσότερο;
-Το «Ράδιο Αρβύλα» το λατρεύω, πραγματικά το λατρεύω, είναι μια πολύ αληθινή εκπομπή που με εκφράζει σε πολλά επίπεδα, αλλά αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό του που με ενοχλεί κάποιες φορές, είναι αυτό ακριβώς που αναφέρετε στην ερώτησή σας, ότι η εκπομπή βγαίνει στις 11 η ώρα το βράδυ και μάλιστα ζωντανά. Πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να είσαι στις επάλξεις μέχρι αργά το βράδυ και όχι μόνο αυτό, πρέπει να έχεις την περισσότερη ενέργεια και το περισσότερο κέφι σου από τις 23:00 μέχρι τις 00:30 περίπου. Αυτό είναι ένα μικρό πρόβλημα στην καθημερινότητά μας μερικές φορές και υπήρχαν όντως πολλά βράδια που θα προτιμούσα να πήγαινα σπίτι μου και να έβλεπα «Ράδιο Αρβύλα», παρά να πήγαινα στο στούντιο και να έκανα το «Ράδιο Αρβύλα».
-Αν το βράδυ της Δευτέρας δεν είχες εκπομπή, τι άλλο θα ήθελες να κάνεις εκείνη την ώρα;
-Αν δεν είχα εκπομπή ένα βράδυ, αυτό που θα ήθελα να κάνω, γιατί είναι και αυτό που μου λείπει περισσότερο, είναι να κάτσω σπίτι με φίλους για ωραία κουβέντα, ταινία…Κάτι τέτοιο, απλό.
-Να υποθέσω ότι, με τόσο έντονη επαγγελματική δραστηριότητα (τηλεόραση, ραδιόφωνο, επιχείρηση), έχεις καταφέρει να γίνεις και αρκετά πλούσιος οικονομικά;
-Τα τελευταία 20 περίπου χρόνια που εργάζομαι εντατικά στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και σε κάποιες επιχειρήσεις, ναι, είναι αλήθεια ότι έχω κάνει χρήματα. 
-Ποτέ δεν σε αφορούσαν «τα λεφτά», η «επαγγελματική καταξίωση», η «φήμη», όλα αυτά δηλαδή που θέτουν κάποιοι άντρες σε προτεραιότητα της ζωής τους για να αισθανθούν πραγματικά επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι;
-Κοιτάξτε να δείτε, γνωρίζω εκ των προτέρων ότι πολλοί θα αντιμετωπίσουν καχύποπτα αυτήν την απάντηση μου, ίσως και δικαιολογημένα, αλλά δεν με πολυενδιαφέρει γιατί αυτή είναι η αλήθεια μου. Και η αλήθεια είναι ότι από τότε που ξεκίνησα αυτήν την υπόθεση και ήμουν πειρατής στο ραδιόφωνο έως και σήμερα, είχα και συνεχίζω να έχω, τόση μεγάλη αγάπη και πάθος για αυτά- κυρίως για το ραδιόφωνο αλλά και για την τηλεόραση στη συνέχεια-, τόσο μεγάλο πάθος λοιπόν που το χρήμα δεν ήταν ποτέ ο αυτοσκοπός μου, ήταν μια συνέπεια, ευχάριστη αν θέλετε, όλων αυτών που κάνω. Ο στόχος μου ήταν να κάνω τα πράγματα που αγαπάω, όσο καλύτερα γίνεται- κυρίως αυτό με ενδιέφερε. Εξάλλου, από ένα σημείο και μετά, υπήρχαν πολλοί τρόποι για εύκολο χρήμα τους οποίους ποτέ δεν ακολούθησα. Η επαγγελματική καταξίωση, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, είναι να νιώθω ότι κάνω καλά, έντιμα και με αξιοπρέπεια αυτό που κάνω, μια καταξίωση δηλαδή κυρίως προς τον εαυτό σου. Η φήμη που προκύπτει από τα πράγματα με τα οποία αποφάσισα να ασχοληθώ, θα ήμουν ψεύτης αν σας έλεγα ότι δε με ενδιέφερε καθόλου. Αλλά, η αλήθεια είναι ότι με ενδιέφερε λιγότερο από το πάθος και την αγάπη μου για τα αντικείμενα αυτά και, ειδικά με την πορεία των χρόνων, η ένταση του ενδιαφέροντος αυτού μειώθηκε ακόμα περισσότερο.
-Τι είναι, λοιπόν, για σένα ευτυχία; Πως την προσδιορίζεις- είτε με λέξεις, είτε ως εικόνα; Τι σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένο, Αντώνη;
-Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση… Τι είναι για μένα ευτυχία και τι με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο… Θα αποπειραθώ να την απαντήσω με τον κίνδυνο να αναιρέσω την ίδια μου την απάντηση, είτε μετά από μερικά λεπτά, είτε μετά από χρόνια. Νομίζω ότι προσωπικά, ευτυχισμένο με κάνουν οι καλοί φίλοι, η καλή παρέα, η μουσική, η επαφή με την φύση, η ενασχόληση με τις τέχνες γενικότερα… Πάνω κάτω αυτά στην παρούσα φάση.
-Το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής σου είναι η οικογένειά σου, οι φίλοι σου, η σύντροφός σου;
-Αυτήν την περίοδο το πιο σημαντικό κομμάτι στη ζωή μου είναι φυσικά η οικογένειά μου και οι φίλοι μου. 
-Έχεις κάνει ποτέ κακό στον εαυτό σου;
-Όχι δεν έχω κάνει ποτέ κακό στον εαυτό μου- όσο μπορώ να θυμηθώ. Εκτός από το ότι επέτρεψα στο Στάθη Παναγιωτόπουλο να λέει τα ανέκδοτα του στο «Ράδιο Αρβύλα», κατά τ’ άλλα δεν έχω κάνει κάποιο άλλο κακό στον εαυτό μου.
-Κλαις εύκολα; Με τι;
-Θα μπορούσα να πω πως ναι. Και τα πράγματα που με συγκινούν είναι η μουσική, οι ανθρώπινες ιστορίες, ο ανθρώπινος πόνος, η μαγεία της φύσης, το ανθρώπινο θάρρος και οι τέχνες.
-Συγνώμη κιόλας, αλλά γιατί φλερτάρεις δημόσια τον Κωστάκη, μέσα από την εκπομπή; Γιατί δεν προστατεύεις την προσωπική σου ζωή;
-Θα σας εξηγήσω… Ενώ είμαι ένας άνθρωπος που γενικότερα σέβομαι την προσωπική μου ζωή, όταν το πάθος είναι τόσο έντονο, όταν ο πειρασμός- στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Κωστάκης-, είναι τόσο ισχυρός, ακόμα και άνθρωποι σαν εμένα, χάνουν όλες τους τις αντιστάσεις και πέφτουν στο επίπεδο να φλερτάρουν δημοσίως και τηλεοπτικά έναν άνθρωπο. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μην μου μιλάτε όμως για αυτό το θέμα, γιατί με πλήγωσε πάρα πολύ και ακόμα μαζεύω τα κομμάτια μου από αυτόν τον χωρισμό.
-Να υποθέσω, αν κρίνω από τις γενικότερες απόψεις σου, ότι συμφωνείς με το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία παιδιών από gay ζευγάρια;
-Συμφωνώ σίγουρα με το σύμφωνο συμβίωσης, με το γάμο των ομοφυλοφίλων- όπως θέλετε πείτε το- και πιστεύω ότι πρέπει να έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τους ετεροφυλόφιλους σε ότι αφορά το θέμα γάμος. Όσον αφορά την υιοθεσία παιδιών, εκεί είμαι πιο προβληματισμένος, αν και κλίνω περισσότερο προς το ναι, αλλά σίγουρα με μεγαλύτερο προβληματισμό και προϋποθέσεις.  
-Ποια είναι η άποψη σου για τη θρησκεία;
-Τις θρησκείες δεν τις χωνεύω και πολύ- ειδικά τις μεγάλες, κυρίαρχες θρησκείες. Θεωρώ ότι είναι η πιο χυδαία μορφή εξουσίας και αυτό γιατί εκμεταλλεύονται την ιερή ανάγκη του ανθρώπου για ένα πνευματικό και ψυχικό καταφύγιο. Τις θεωρώ υπαίτιες για πολλά δεινά που καταδυναστεύουν τους ανθρώπους και για ένα τεράστιο κομμάτι της καθημερινής δυστυχίας των κοινωνιών, ακόμα και ψυχολογικών προβλημάτων αν θέλετε, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι διαφωνώ με το βαθύτερο νόημα κάθε θρησκείας που είναι η αγάπη. Απλά πιστεύω ότι σχεδόν καμία- επαναλαμβάνω, από τις κυρίαρχες θρησκείες-, ουσιαστικά δεν εκπροσωπεί αυτό: δεν εκπροσωπεί, δηλαδή, την αγάπη.
-Δεν κάνεις ποτέ το σταυρό σου σε δύσκολες στιγμές;
-Εννοείται ότι κάνω τον σταυρό μου. Μην ξεχνάτε ότι η κοινωνική εκπαίδευση και ο τρόπος με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει, είναι μια από τις πιο ισχυρές δυνάμεις επάνω μας.
-Καπνίζεις καθόλου;
-Ελάχιστα.
-Πίνεις;
-Κανονικά.
-Πως θα ξεκουραστείς και θα αποσυμπιεστείς σήμερα το βράδυ, μετά από τόση δουλειά; 
-Το βράδυ μου σήμερα θα τελειώσει περίπου στη 1 η ώρα, όταν θα έχουμε φύγει από το στούντιο του «Ράδιο Αρβύλα» και θα πηγαίνω προς το σπίτι και αυτό που θα επιλέξω να κάνω είναι να δω μια ταινία- όσο καλύτερη γίνεται.

Δημοσίευση στο "Icon" Κύπρου, τον Δεκέμβριο του 2011.

ΒΙΚΥ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: "ΜΕΤΑ ΤΑ 40, ΤΟ SEX ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ"

Η «βασίλισσα της βραδινής ζώνης στην ελληνική τηλεόραση», αφού το «πακέτο» της εκτοξεύει κάθε εβδομάδα την τηλεθέαση σε ποσοστά μεγαλύτερα του 30%, μιλάει για τα «όμορφα μυστικά» της, την οικογένειά της, την τηλεόραση, τις ρυτίδες, την διατροφή της, την fit σιλουέτα της που δεν φθείρεται στο χρόνο.

-Νιώθεις την ίδια αγωνία όταν ξεκινά μία νέα τηλεοπτική σεζόν όπως στο παρελθόν ή πλέον αισθάνεσαι πιο ασφαλής, σε σχέση με τα νούμερα τηλεθέασης και την αποδοχή από τον κόσμο;

-Η αλήθεια είναι ότι αυτή η επαφή, όλα αυτά τα χρόνια, σου δίνει μία ασφάλεια ότι ο κόσμος έχει δηλώσει την πολύ μεγάλη του αγάπη-και αυτό είναι υπέροχο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι σου αφαιρεί την αγωνία του να προσπαθείς για το καλύτερο. Και επίσης, δεν έχεις πια το άγχος τόσο για το αν θα έχει αποδοχή αυτό που θα κάνεις όσο για το αν αυτό που θα κάνεις πρώτα απ όλα αρέσει σ εσένα τον ίδιο, αν θα είναι άρτιο και θετικό. Γι αυτό κι εμείς, στο «πάμε πακέτο», πάντα θέλουμε η εκπομπή μας να έχει μία θετική σήμανση.

-Δεν σε κούρασε τόσα χρόνια αυτή η εκπομπή; Δεν είναι ρουτίνα πια για σένα;

-Πραγματικά είναι περίεργο γιατί, ενώ είμαι άνθρωπος που βαριέται εύκολα γενικά-γι αυτό και κάνω πολλά και διαφορετικά πράγματα στη ζωή μου-, κάποιες σταθερές δεν τις αλλάζω με τίποτα. Μία από αυτές είναι και το «πάμε πακέτο», μία εκπομπή που με κάνει πραγματικά καλύτερο άνθρωπο. Αυτό και μόνο αρκεί για να νιώθω κάθε φορά ανανεωμένη. Όπως είναι και το beach volley μία άλλη σταθερά μου, που δεν βαριέμαι ποτέ.

-Νιώθεις περισσότερο ασφαλής που βρίσκεσαι στον Alpha, σε σχέση με τον ΑΝΤ1 ή το Mega Ελλάδας με τα γνωστά οικονομικά προβλήματα-στις περισσότερες από τις εταιρείες παραγωγής- πληρωμών των συνεργατών τους;

-Να σου πω την αλήθεια, θα ένιωθα ακόμη περισσότερο ασφαλής αν είχε παραμείνει ο Alpha στον Όμιλο RTL. Γιατί, όπως καταλαβαίνεις, άλλο είναι να ανήκει ο Alpha σε έναν εύρωστο τηλεοπτικό πανευρωπαϊκό Όμιλο και άλλο να είναι ένα εθνικό κανάλι που προσπαθεί να βρει τις ισορροπίες του μέσα σε αυτό το γενικότερο κλυδωνισμό με σήματα κινδύνου ναυαγίου, που συμβαίνει στην Ελλάδα. Είναι λογικό να αισθανόμασταν πιο ασφαλείς. Κι είναι χαζό και παράλογο αν οποιοσδήποτε πει το αντίθετο-δεν έχει λογική. Έχει ίσως μόνο σκοπιμότητα. Δεν υπάρχει Έλληνας, από τον τελευταίο εργάτη μέχρι τον μεγαλύτερο επιχειρηματία, που να μην αντιμετωπίζει αυτή την εποχή προβλήματα στην Ελλάδα. Τώρα τι θα γίνει; Δεν ξέρω!

-Νιώθεις φόβο;

-Ναι, στο μέτρο που νιώθουν όλοι οι Έλληνες.

-Έχεις υπάρξει από τις ακριβοπληρωμένες της ελληνικής τηλεόρασης;

-Όλα είναι σχετικά-τι θεωρεί κανείς «ακριβοπληρωμένο» και τι όχι. Αλλά έχω υποστεί κι εγώ μείωση, όπως όλοι.

-Ωστόσο, υποθέτω πως τα χρήματα που παίρνεις από τον Aplha Ελλάδος ξεπερνούν τις 3 χιλιάδες ευρώ, κάτι που σίγουρα δεν αποτελεί τον μισθό του μέσου Έλληνα σήμερα. Έτσι δεν είναι;

-Πότε οι μισθοί στην τηλεόραση ήταν ο μισθός του μέσου Έλληνα; Αυτό δεν ίσχυε ποτέ. Κοίτα, γενικότερα, τα ταλέντα πληρώνονται περισσότερο από τις ουσιαστικές αξίες. Δηλαδή, εγώ έχω δύο πτυχία και ένα μεταπτυχιακό. Δεν πληρώνομαι όμως γι αυτά, για τα οποία προσπάθησα τόσο πολύ στη ζωή μου. Τα πτυχία μου ήταν με άριστα. Κοπίασα, έδωσα χρόνο απ τη ζωή μου, στερήθηκα, λόγω διαβάσματος δεν έβγαινα έξω, κουράστηκα, αλλά δεν πληρώθηκα ποτέ γι αυτά. Έτυχε να πληρωθώ γι αυτό το «επικοινωνιακό», όπως το ονομάζουν κάποιοι, ταλέντο που λένε πως διαθέτουμε όλοι οι άνθρωποι της τηλεόρασης. Και αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους που δουλεύουν σ αυτήν.

-Αυτό δεν είναι άδικο;

-Πολύ! Και γι αυτό, άλλωστε, το συγκρίνω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Όπως είναι και άδικο κάποιος να έχει κάνει καριέρα πανεπιστημιακή, να παίρνει ένα μισθό μετριότατο και ο άλλος να έχει μία ωραία φωνή και να παίρνει, σε μία μόνο βραδιά, δύο μηνιάτικα του καθηγητή-τουλάχιστον. Αυτό, όμως, συμβαίνει παντού: Τα ταλέντα πληρώνονται περισσότερο από τη γνώση.

-Αντιμετωπίζεις κι εσύ οικονομικά θέματα στην οικογένειά σου;

-Υπάρχει οικογένεια που να μην έχει οικονομικά θέματα αυτή την περίοδο; Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Αλλά, είμαι φύση αισιόδοξος άνθρωπος και έχω ένα καλό ένστικτο ότι η Ελλάδα θα βγει πιο δυνατή απ αυτό που συμβαίνει.

-Έχεις σκεφτεί πότε θα ήταν η ιδανική χρονική περίοδος για σένα, ώστε να σταματήσεις να κάνεις πράγματα στην τηλεόραση και να ασχοληθείς με κάτι άλλο;

-Όχι. Δεν το χω σκεφτεί. Πιστεύω πως θα έρθει από μόνο του. Ούτε έχω σκεφτεί τι άλλο θα ήταν αυτό που θα μπορούσα να κάνω μετά. Να σου πω κάτι; Δεν βλέπω το λόγο γιατί να μην είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που έχουμε στην παρούσα στιγμή, να μην διεκδικούμε να είμαστε όσο το δυνατόν καλύτεροι σε σχέση με αυτό που κάνουμε τώρα και να πρέπει να μεμψιμοιρούμε. Δεν είμαι άνθρωπος που δεν σέβεται τη στιγμή του και δεν τη χαίρεται. Είμαι άνθρωπος που ζει το παρόν με όλα του τα κύτταρα και όταν θα αντιμετωπίσω το πρόβλημα, όταν αυτό έρθει, τότε θα προσπαθήσω να βρω μία λύση. Αλλά, γιατί να πρέπει να αγχωθώ τώρα να βρω μία λύση για κάτι που δεν έχει προκύψει καν;

-Γενικότερα πάντως, φαίνεσαι από τους ανθρώπους που δεν αντιμετώπισαν ιδιαίτερα προβλήματα στη ζωή τους.

-Αυτό το λες εσύ! Βεβαίως και έχω αντιμετωπίσει: Και έχω μείνει πολύ καιρό χωρίς δουλειά, και έχω χτυπήσει πόρτες και δεν άνοιγε καμία, και προβλήματα υγείας έχω αντιμετωπίσει-πολύ σοβαρά-στην οικογένειά μου, και απώλειες. Όπως όλοι.

-Συνήθως πως αντιμετωπίζεις τα προβλήματα που έρχονται;

-Όταν είναι υγείας, διαλύομαι. Ιδιαίτερα όταν αφορούν σε αγαπημένα μου πρόσωπα. Σε μένα έχουν συμβεί πάρα πολλά θέματα υγείας, αλλά είμαι δυνατή και τα χειρίζομαι.

-Από όλα τα μυστικά ομορφιάς που προτείνεις κατά καιρούς-και μέσα από το www.omorfamystika.gr, το προσωπικό σου site- ποιο είναι κατά τη γνώμη σου το σημαντικότερο;

-Η θετική σκέψη. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να υπάρξει όμορφος άνθρωπος εξωτερικά, αν δεν έχει μέσα του ομορφιά. Επίσης, ένας άνθρωπος με ηρεμία, ισορροπία, ειλικρινή ματιά είναι ένας όμορφος άνθρωπος-γιατί όλα αυτά, πηγάζουν από μέσα. Προσωπικά, δεν έχω δει όμορφους ανθρώπους που να είναι ημίτρελοι! Όπως έχω δει ανθρώπους οι οποίοι να είναι υγιέστατοι σωματικά και ψυχικά αλλά να μην έχουν τα τέλεια χαρακτηριστικά και, παρόλα αυτά, να εκπέμπουν ομορφιά. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ομορφιά χωρίς σωματική και ψυχική υγεία. Είναι αδύνατον!

-Σε πρακτικό επίπεδο, τι κάνεις για τον εαυτό σου; Γυμνάζεσαι καθημερινά, για παράδειγμα;

-Δεν κάνω γυμναστική, beach volley κάνω. Σου εξομολογούμαι ότι στη ζωή μου δεν έχω σηκώσει ποτέ ούτε ένα κιλό βαράκια! Γενικώς, με ψυχαναγκάζει λίγο το γυμναστήριο. Όποτε έχω πάει, δεν το κανα επειδή μ αρέσει το γυμναστήριο, αλλά γιατί «πρέπει». Ενώ παίζω beach volley γιατί μ αρέσει! Είναι τεράστια η διαφορά! Για μένα η καλύτερη άσκηση είναι η αταξική- αυτή που μπορούν να κάνουν όλοι-, το περπάτημα. Που δεν είναι ούτε ακριβό, ούτε απευθύνεται σε συγκεκριμένες κατηγορίες, φύλο ή ηλικία. Είναι η καλύτερη άσκηση! Είκοσι λεπτά περπάτημα τη μέρα κάνουν θαύματα.

-Στη διατροφή σου υπάρχει κάτι που προσέχεις ιδιαίτερα;

-Δεν παίρνω, ούτε έχω μέσα στο ψυγείο μου, αναψυκτικά. Επίσης, δεν έχω στο σπίτι λευκό υδατάνθρακα-π.χ άσπρο ψωμί ή άσπρο ρύζι-, όλα είναι ολικής αλέσεως και ψαγμένα, κατά το δυνατόν βιολογικά. Προσπαθώ οι υδατάνθρακες που παίρνουμε να είναι σύνθετοι, γιατί και κάνουν πολύ καλό στο πεπτικό σύστημα λόγω των ινών που περιέχουν, άρα προλαβαίνεις τον κίνδυνο του παχέος εντέρου, και απελευθερώνουν την ενέργεια για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενώ το να φας ένα γλυκό με λευκό αλεύρι και ζάχαρη θα σου δώσει μεν ενέργεια για λίγη ώρα, αλλά μετά θα πέσεις πάλι απότομα. Κι όπως καταλαβαίνεις, εγώ είμαι πάντα μέσα στην ενέργεια! (γελάει). Παρόλα αυτά, δεν πίνω καφέ. Θα πιω καφέ μόνο όταν είμαι στις διακοπές μου και χαλαρή-ίσως να μην μπορώ να ετοιμάσω κακάο εκεί όπου βρίσκομαι. Γενικά, θέλω να ξέρεις, ότι δεν στερούμαι. Γιατί πιστεύω ότι η απόλυτη στέρηση έχει αρνητικά αποτελέσματα.

-Το sex είναι ένα από τα «όμορφα μυστικά» για μία γυναίκα;

-Εννοείται, όπως και για έναν άντρα.

-Πως αλλάζει το sex σε μία γυναίκα, μετά την ηλικία των 40 στην οποία βρίσκεσαι εσύ σήμερα;

-Μετά τα 40 ξέρεις περισσότερο πως λειτουργεί το σώμα σου, έχεις μεγαλύτερη αυτογνωσία, γνωρίζεις τι θέλεις και ξέρεις και πώς να το ζητήσεις.

-Άρα είναι και καλύτερο;

-Σίγουρα! Πιστεύω ότι για τις γυναίκες το sex είναι καλύτερο μετά τα 40- σε αντίθεση με τους άντρες. Βέβαια, αν κρίνω από τον άντρα μου, δεν έχει καμία απολύτως αλλαγή (γελάει). Λένε, όμως, ότι αλλιώς λειτουργεί ο άντρας στα 30 του και αλλιώς στα 40 του. Είναι σχετικά αυτά.

-Έχεις καθόλου ανασφάλειες σε σχέση με την εμφάνισή σου;

-Καμία! Αρέσω στον άντρα μου- και αυτό μου αρκεί. Γιατί να πρέπει να αρέσω στο πανελλήνιο; Δεν έχω τέτοιες αγωνίες. Άλλωστε, δεν πιστεύω ότι έχω κάνει βήματα στη ζωή μου επειδή είμαι «συμπαθητική» ή «όμορφη». Έχω κάνει βήματα γιατί ίσως έχω μία ισορροπημένη προσωπικότητα. 

-Κοιτώντας το πρόσωπό σου στον καθρέφτη, όταν δεις μία ρυτίδα δεν θα σκεφτείς ότι ήρθε η στιγμή για να κάνεις την πρώτη σου πλαστική επέμβαση;

-Μα τι λες τώρα; Ούτε για 30 ρυτίδες δεν θα έμπαινα σε αυτή τη διαδικασία! Έχω ρυτίδες. Ε, και;

-Τι διαφορές βρίσκεις στον εαυτό σου στην ηλικία των 42 που βρίσκεσαι σήμερα, σε σχέση με αυτή των 22;

-Αν σου πω ότι σήμερα περνάω καλύτερα; Είμαι πιο ήρεμος άνθρωπος. Ενώ τότε δεν ήξερα το στίγμα μου. Και πιστεύω πως το στίγμα σου το βρίσκεις και το μαθαίνεις μετά τα 35. Νομίζω ότι διανύω μία πολύ ωραία φάση στη ζωή μου-και τα παιδιά μου έχουν αυτονομηθεί και νιώθω πολύ χαλαρή πια, πιο ήρεμη, δεν έχω αυτά τα άγχη της μικρομαμάς που είχα ίσως στις μικρότερες ηλικίες των γιων μου. Από την άλλη, όταν έχεις σημειώσει και κάποια επιτυχία στη δουλειά σου, αυτό είναι μεγάλη επιβεβαίωση. Λειτουργείς με άλλον αέρα σιγουριάς και αυτογνωσίας. Και αυτό είναι μεγάλη κατάκτηση για έναν άνθρωπο.  

-Πέρασες την κρίση ηλικίας των 40;

-Μπα, όχι. Εδώ πέρα παίζω beach volley και οι αντίπαλές μου, οι οποίες είναι 18 και 20 χρόνων, πέφτουν κάτω κι εγώ συνεχίζω (γελάει). Τι μου λες; Καμία κρίση ηλικίας!

-Ο άντρας σου συνεχίζει να σε φλερτάρει, όπως συνέβαινε τον πρώτο καιρό της σχέσης σας;

-Πολύ! Με κάνει και νιώθω πολύ ευτυχισμένη γιατί με κάνει να αισθάνομαι συνεχώς ποθητή. Και αυτό είναι ένα ακόμη από τα «όμορφα μυστικά».

-Συζητάς με τους γιους σου τα προσωπικά τους;

-Τα πάντα! Μέχρι απίστευτες λεπτομέρειες. Επειδή έχω μάθει με τα παιδιά μου να λέμε τα πάντα, αρχίζουν να μου λένε και πράγματα που ίσως δεν θα έπρεπε να μου πουν (γελάει). Αλλά, αφού νιώθουν αυτά άνετα…

-Δεν είναι επικίνδυνο η μητέρα να μετατρέπεται σε φίλη;

-Όχι. Είναι επικίνδυνο η μαμά να μετατρέπεται μόνο σε φίλη. Είμαι φίλη όταν πρέπει και μαμά όταν πρέπει-υπάρχει ισορροπία. Και εγώ και τα «όχι» μου θα πω και τιμωρία θα επιβάλω, αλλά θα είμαι και φίλη όταν θα θελήσουν να μου εξομολογηθούν τα μύχια μυστικά τους.

-Με τις κοπέλες τους είσαι επιφυλακτική;

-Καθόλου! Να είμαι επιφυλακτική με τα κοριτσάκια; Ας περάσουν καλά τα παιδιά (γελάει)!

-Τι είδους πεθερά πιστεύεις πως θα είσαι;

-Θα ήθελα πολύ να είμαι cool. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Εύχομαι! Μέχρι στιγμής πάντως εγώ είμαι πιο άνετη με τα κορίτσια των αγοριών μας, παρά ο άντρας μου.

Δημοσίευση στο "Omikron" Κύπρου, το Σεπτέμβριο του 2012. Το προσωπικό site της Βίκυς στο internet, με καθημερινές συμβουλές ομορφιάς, διατροφής και υγείας είναι το www.omorfamystika.gr. Η επιμέλεια της φωτογράφισης για το "Omikron" έγινε από τον Στέφανο Μάλαμα. 

ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΝΗ: Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Ενάμιση χρόνο μετά την «αναγκαστική» εγκατάστασή της στο Πέρθ της Αυστραλίας- λόγω της εργασίας του συζύγου της εκεί- η εδώ και 30 χρόνια ελληνίδα δημοσιογράφος, που έχει δουλέψει με δικές της εκπομπές στην ελληνική τηλεόραση αλλά και σε όλα σχεδόν τα έντυπα της Ελλάδας- αυτή που οι «ποιοτικοί» τη λατρεύουν γιατί, λένε, «είναι δικιά μας» και οι υπόλοιποι «γιατί η Ρίκα αυτοσαρκάζεται και έχει ευθυτενές χιούμορ»-, μιλάει πρώτη φορά για αυτή την «μακρινή» της εμπειρία που ζει στην πέμπτη ήπειρο και στέλνει «αγωνιστικούς χαιρετισμούς» διαπερνώντας μέσω των ιντερνετικών ινών δεκάδες χώρες, θάλασσες, λίμνες και ωκεανούς.

Το email της Ρίκας ήταν απροσδόκητο: Κάτι δικό μου βρήκε στο internet, κάτι σχολίασε, ξεκινήσαμε να μιλάμε, να μου λέει «ήταν ένα δώρο που μου ήρθε η Αυστραλία. Τεράστιο!» συνεχίζοντας και με άλλες διευκρινήσεις στις απορίες μου: «Εξοικειώθηκα, δυστυχώς, με ένα απειροελάχιστο κομματάκι της Αυστραλίας. Δεν την ταξίδεψα όσο θα ήθελα-έχουμε βλέπεις μια οικογένεια-επαγγελματικές υποχρεώσεις, κι έναν πιτσιρίκο να φροντίσουμε. Απολαμβάνω, όμως, κάθε  δευτερόλεπτο, αυτής της εμπειρίας: Ακόμα και τις στιγμές της  αβεβαιότητας, της μοναξιάς, της μεγάλης νοσταλγίας. Στο κάτω-κάτω, κανείς δεν μας υποσχέθηκε τον παράδεισο, στην Ελλάδα, στην Αυστραλία- τουλάχιστον όχι  πριν τα τινάξουμε. Και τότε ακόμα… δεν υπάρχει εγγύηση». Συμφωνήσαμε να κάνουμε μία συνέντευξη για την Κύπρο- θα ήταν η πρώτη φορά που θα μιλούσε τόσο πολύ για αυτήν την απροσδόκητη, για εμάς, «μετανάστευσή» της, λόγω της εργασίας του συζύγου της εκεί. Και ίσως αυτή η συνέντευξη να γίνει και ένας μικρός «φάρος» για όλους εκείνους που σκέφτονται τελευταία ότι «η Αυστραλία είναι ο μόνος προορισμός»- από έναν άνθρωπο που, μέσα από τη δημοσιογραφία για 30 περίπου χρόνια, ξέρει πολύ καλά να αποκωδικοποιεί σωστά ανθρώπους, γεγονότα, καταστάσεις. 

-Πως είναι η καθημερινότητά σου στην Αυστραλία; Τι κάνεις κάθε μέρα; Πως κυλάει ο χρόνος σου εκεί; Τι ώρα ξυπνάς; Τι ώρα κοιμάσαι;

-Ξυπνάω στις έξι το πρωί, πολύ αργά για τις συνήθειες  του  Πέρθ: Αφού  για να καταλάβεις, εδώ με θεωρούν ακαμάτρα και υπναρού που σηκώνομαι τόσο…αργά- στις έξι το πρωί είναι ήδη  όλοι στο δρόμο, τρώνε πρωινά πλακώνονται στα τζόκινγκ, στα σέρφ, στα μπρέκφαστ, τα καφενεία, τα εστιατόρια, οι δρόμοι, γεμάτα! Εγώ φροντίζω σπίτι, παιδί, νηπιαγωγείο, κι από τις έξι το απόγευμα, μαζευόμαστε στο σπίτι- όπως όλες οι οικογένειες εδώ. Ύπνος κατά τις δέκα-για τους άλλους-, κατά τη μία για το δικό μας σπίτι-είμαστε το μόνο φως στη γειτονιά ανοιχτό μετά τις έντεκα, θα μας βρεις εύκολα μέσω δορυφόρου! Τώρα εδώ είναι κατακαλόκαιρο, οπότε έχουμε τα που-σου-κου για εκδρομές,  βουτιές, και καμιά βεγγέρα σε ελληνικά στέκια. Όχι κι άσχημα, αλλά δυσκολεύομαι, βρε παιδάκι μου, να συνηθίσω τα ωράρια. Προχτές το πρωί ξύπνησα-να ήταν εξήμιση; Επτά παρά τέταρτο το πρωί;-  κι από το παράθυρο μου είδα μια έγκυο γυναίκα, ντυμένη αθλητικά, να τρέχει σαν δαιμονισμένη σπρώχνοντας ένα καρότσι μ ένα νεογέννητο- έκανε την πρωινή της γυμναστική!  Την καμάρωσα για τα κότσια της αλλά- τι τα θες-, είναι κάτι στιγμές σαν αυτή, που νομίζω ότι έχω προσγειωθεί από άλλο πλανήτη- και δεν έχω και πολύ άδικο.

-Πού δουλεύεις;

-Δουλεύω αναγκαστικά μόνο γράφοντας. Ευτυχώς έχω κρατήσει –με την ψυχή στο στόμα- κάποιες  αραιές, έκτακτες συνεργασίες στην Αθήνα, -είμαι πάντα και σταθερά μέλος του www.protagon.gr Tώρα εξετάζω το ενδεχόμενο να συνεργαστώ με  ομογενεικές εκδόσεις στη χώρα. Ευτυχώς υπάρχει υλικό και ενδιαφέρον- δεν έχω παράπονο. Χρόνο δεν έχω!

-Foul time job δεν έχεις εκεί;

-Για foul time δουλειά στην Αυστραλία, πολύ δύσκολο, όταν έχεις μικρό παιδί και σπίτι να κρατήσεις. Δεν συμβιβάζονται τα ωράρια. Εδώ οι γυναίκες επιστρέφουν στην εργασία-χωρίς πρόβλημα, όταν «ξεπαιδίζουν».  Υπάρχουν επιδοτούμενα πανεπιστήμια και προγράμματα που τις ενθαρρύνουν να εργαστούν, όταν μεγαλώσουν τα παιδάκια και η μαμά έχει ελεύθερο χρόνο. Κανείς δεν πάει  χαμένος εδώ,  αρκεί να θέλει να δουλέψει: Η ανεργία είναι πολύ χαμηλή- μόνο οι τεμπέληδες λουφάρουν.

-Για ποιο λόγο φύγατε πέρσι οικογενειακώς για την μακρινή αυτή ήπειρο; Είχε συμβάλει στην απόφασή σου αυτή και η εργασιακή ανασφάλεια που αισθανόσουν στην Ελλάδα για την ανανέωση ή όχι κάθε σεζόν των συμβάσεων που είχες με την ΕΡΤ;

-Δεν είχα κανένα παράπονο από την ΕΡΤ- ποτέ.  Όλοι οι συνάδελφοι ζούμε σε μόνιμη αβεβαιότητα- αυτό ήταν συνηθισμένο για μας. Και πέρσι, και φέτος, και όλα  τα χρόνια.  Ούτε από τους εργοδότες μου στην ελεύθερη αγορά αντιμετώπισα δυσκολίες. Τους ανακοίνωσα ότι έπρεπε να λείψω για οικογενειακούς λόγους, σταυροφιληθήκαμε και πήραμε τους δρόμους μας.  Τώρα για το φευγιό: Φύγαμε οικογενειακώς- και προγραμματισμένα,  ξενιτευτήκαμε  οικογενειακώς και οικογενειακώς επιστρέφουμε.  Σε δόσεις! Ο σύζυγός μου πήρε  εκπαιδευτική άδεια από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας για να  ολοκληρώσει έρευνες στο αντικείμενό του (ψυχιατρική), σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας.  Είναι μια συνηθισμένη διαδικασία στους ακαδημαϊκούς, μόνο που πρέπει να προγραμματιστεί καιρό πριν- κι εμείς ξέραμε ότι υπήρχε στο μέλλον μας η Αυστραλία εδώ και τρία χρόνια.

-Υπάρχουν στιγμές που μετανιώνεις για την απόφαση σου αυτή; Που λες «τι λάθος έκανα! Σαν την πατρίδα μου, πουθενά άλλη! Πικρό το ψωμί της ξενιτιάς!»;

-Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Κάθε μέρα  νιώθω ευγνωμοσύνη που απέκτησα την εμπειρία να ζήσω σε αυτή τη χώρα: Την ενδιαφέρουσα, προκλητική, γεμάτη μέλλον Αυστραλία, ένα κράτος  καλοκουρδισμένο, αποτελεσματικό, που το «μελετώ» σαν αξιοθέατο. Μη φανταστείς ότι έχουν αγγίξει την τελειότητα, αλλά σίγουρα σέβονται πολύ τον άνθρωπο. Το κράτος είναι στην υπηρεσία του πολίτη και ο πολίτης «νοιάζεται» για την κοινωνία του, όπως νοιάζεται τα παιδιά του. Αυτά τα θαυμάζω  και τα παρατηρώ  κάθε μέρα. Και κάθε νύχτα κάνω σάλτο στη  νοσταλγική μαυρίλα: Δεν αντέχω τόση ευρυθμία,  μού ρχεται να τρέξω νύχτα στο αεροδρόμιο, να προσγειωθώ με αλεξίπτωτο σ΄ ένα ταβερνάκι στην Αθήνα, να λέω σαχλαμάρες με τους κολλητούς μέχρι τις τρεις το πρωί, με το αμάξι μου διπλοπαρκαρισμένο στο πεζοδρόμιο, με τα αλάρμ να αναβοσβήνουν, δίπλα στον ξέχειλο κάδο με τα σκουπίδια που έχουν να μαζευτούν δέκα μέρες. Κι όλα αυτά να είναι συνηθισμένα και κανείς να μην εντυπωσιάζεται. Α, κι ένα ψωραλέο αδέσποτο να τρίβεται στα πόδια μας για ένα κομμάτι μπριτζόλα. Εδώ δεν έχουμε αδέσποτα. Δεν έχω δει ούτε ένα στην πόλη, στη γειτονιά, εδώ και δεκαοκτώ μήνες. «Τι τα κάνουν;», ρώτησα. «Καλύτερα να μην ξέρεις» μου είπαν.

-Είναι αλήθεια ότι εκεί υπάρχει πολύ ισχυρή παροικία Ελλήνων και Κυπρίων που βοηθούν ο ένας τον άλλον, κάτι σαν την «εβραϊκή μασονία», ή είναι όλα αυτά άλλος ένας μακρινός μύθος και το αλληλοφάγωμα διαπρέπει και εις την αλλοδαπήν;

-Συγγνώμη που θα σου κάνω πουρέ τις θεωρίες συνωμοσίας, αλλά εδώ, όπως και παντού, στο εξωτερικό, το μόνο κριτήριο να σε «βοηθήσει» κάποιος, είναι οι ικανότητές σου, τα προσόντα σου. Δεν έχει καμιά σημασία αν είσαι Έλληνας, εξωγήινος , μουσουλμάνος, βουδιστής, Εβραίος ή Κινέζος. Κάνεις για τη δουλειά; Προσλαμβάνεσαι. Δεν κάνεις;   Δεν παίρνεις τη δουλειά.  Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα. Ακούγεται σκληρό για κάποιους, αλλά για μένα αυτό είναι μία ανακούφιση…

-Τι σου λένε οι Αυστραλοί φίλοι σου για την κατάσταση στην Ελλάδα έτσι όπως έχει πια διαμορφωθεί; Μισούν κι αυτοί τους έλληνες, σου λένε «εσείς φταίτε για όλα, γιατί είστε λαμόγια και τεμπέληδες»;

-Με τίποτα! Ξέρουν στην Αυστραλία, από πρώτο  χέρι, ότι οι  ελληνικής καταγωγής  μετανάστες είναι δουλευτεράδες, έντιμοι, άψογοι στα  φορολογικά τους, κοινωνικά δίκαιοι και τίμιοι. Οπότε, ο Αυστραλός δεν μασάει στην όποια  ακραία προπαγάνδα: Αφού σκέφτεται-και πολύ λογικά-, ότι οι Έλληνες της Αυστραλίας που ο ίδιος γνωρίζει, οι γείτονες, οι συνάδελφοι, οι συμμαθητές του, είναι άνθρωποι έντιμοι, αυτοδημιούργητοι, που συνέβαλλαν στην προκοπή της χώρας. Αναγνωρίζουν ότι κάναμε επιπολαιότητες στο χειρισμό των οικονομικών μας στην Ελλάδα, αλλά συχνά διαβάζω στις  Αυστραλιανές εφημερίδες  ότι οι Έλληνες «τιμωρούνται», και μάλιστα με ιδιαίτερη σκληρότητα: «Πόσες αυτοκτονίες, , πόσες αναταραχές, πόση φτώχεια,  πρέπει ακόμα να αντέξουν  οι έλληνες εργαζόμενοι;» ήταν  το ερώτημα που έθετε η μεγαλύτερη εφημερίδα της  Δυτικής Αυστραλίας σε ολοσέλιδο αφιέρωμά της, μόλις πριν λίγα εικοσιτετράωρα. Άδικο έχουν;

-Σκέφτεσαι καθόλου «θεέ μου, ευτυχώς που έχω γλιτώσει εγώ την οικονομική κρίση!»;

-Τρελάθηκες; Η «πλούσια» αλλά σεμνή στον τρόπο ζωής αυτή χώρα, είναι η καλύτερη «προπόνηση» για την ελληνική κρίση: Μαθαίνεις να απλώνεσαι μέχρι εκεί που φτάνει το πάπλωμα σου, χωρίς σουσουδισμούς και άχρηστες επιδείξεις πλούτου-που εδώ, στο χαλαρό Περθ, μεταξύ άλλων, θεωρούνται και ασύλληπτα κακόγουστες! Μεταξύ μας, δεν ήμουν ποτέ και ο τύπος που έκανε τρέλες για να εντυπωσιάσει, αλλά εδώ πλέον βεβαιώθηκα δια παντός  ότι το χαμηλό προφίλ είναι το αιώνιο chic. Ποτέ δεν χάνεις, όταν   ζεις διακριτικά. 

-Τι σε δυσκολεύει πιο πολύ στην καθημερινότητα σου εκεί;

-Η… «κυπριακή» οδήγηση- τη βάζω πρώτη, επειδή είναι αδύνατον να συνηθίσω να οδηγώ στο «άλλο» ρεύμα. Κατά τα άλλα, σοβαρό ζήτημα είναι η αβάσταχτη ακρίβεια στα βασικά είδη στέγασης και διατροφής- δεν είναι μόνο δικό μου πρόβλημα, απλώς μένουμε σε μια Πολιτεία που έχει χάσει τη μπάλα στις τιμές: Όλος ο κόσμος, ακόμα και οι πλούσιοι, βογγάνε και παραπονιούνται. Θες ένα παράδειγμα;  Τριάντα δολάρια το κιλό τα σκόρδα! Επίσης, πολύ αστυνομία βρε παιδί μου- έχει αστυνομία εγκλημάτων, αστυνομία μετανάστευσης, αστυνομία ποδηλάτων, ιπτάμενη αστυνομία, πλωτή αστυνομία, έφιππη αστυνομία, αστυνομία  για πατίνια, τροχαία αστυνομία, κάθε γωνία και ραντάρ, κάθε στροφή και αλκοτέστ, έχουμε βαρεθεί να ξεφυσάμε σε μπουκαλάκια!  Πίνουμε ένα κρασί και μας βγαίνει ξινό, αν θα φτάσουμε σπίτι μας ίσια, ή με τα βραχιολάκια και την κλούβα. Δεν κάνω βλακείες: Ακολουθώ  και σέβομαι κανόνες της χώρας που έχω την τιμή να με φιλοξενεί, αλλά δεν είμαι και συνηθισμένη σε τόσο στενό μαρκάρισμα. Αυτός ο «Αδελφός» είναι κομματάκι μεγάλος…

-Προσαρμόστηκες εύκολα; Θυμάσαι μικρά ή μεγάλα λάθη που έκανες σε πρακτικά πράγματα στην αρχή, τα οποία για τους Αυστραλούς θεωρούνται αυτονόητα;

-Στη  αρχή, είσαι ψαρωμένος, σε πιάνουν εύκολα κορόιδο οι επιτήδειοι που ξέρουν να «μαδάνε» τον ξένο σαν κοτόπουλο, αλλά σε λίγες βδομάδες- και με τη βοήθεια καλών ανθρώπων-, μαθαίνω να αποφεύγω τις παγίδες.

-Κυκλοφορούν καγκουρό στους δρόμους;

-Ναι, κυκλοφορούν στους δρόμους, και ο θεός  να σε φυλάξεις αν τρακάρεις με καγκουρό-μοσχάρι. Νικάει το καγκουρό, όχι το αυτοκίνητο.  

-Κοιμάσαι τα βράδια με κοάλα;

-Όχι,  δεν  έχω κοιμηθεί με κοάλα. Μπορεί να πάτησα τα πενήντα, αλλά τόσο απελπισμένη δεν είμαι!

-Κολύμπησες τα Χριστούγεννα στις παραλίες αγκαλιά με τον Άγιο Βασίλη;

-Ναι, κολύμπησα τα Χριστούγεννα με τον Άγιο Βασίλη: Είναι παράδοση να βγάζεις τα Χριστούγεννα στην παραλία, με βουτιές, τοπικό κρασί και σαντουϊτσάκια, στην άμμο, ντυμένος Ρούντολφ με μαγιό ή χριστουγεννιάτικο δέντρο.  

-Ερωτεύονται οι Αυστραλοί όπως οι Έλληνες; Σου έκανε κάποιος καμάκι στο δρόμο όταν κυκλοφορείς; Είναι και αυτοί νευρικοί; Βρίζουν στα φανάρια; Υπάρχουν εκεί τρόποι διασκέδασης σαν τα δικά μας ελληνικά μπουζούκια για να ξεφεύγουν από την καθημερινότητά τους;

-Στα τα φανάρια, και παντού στο δρόμο, με βρίζουν- αυτό είναι σίγουρο-, γιατί ακόμα αφαιρούμαι και οδηγώ Ελλαδίτικα. Νευρικοί, καθόλου- ήσυχοι είναι οι άνθρωποι, και υπομονετικοί. Καμάκι; Ε, ίσως κάποιο κομπλιμέντο μου κάνουν, αραιά και που, το οποίο  το δέχομαι πολύ ευχαρίστως. αφού μεταξύ μας, στην ηλικία μου- έκλεισα τα 50 πριν τρεις Κυριακές- δεν…βρέχει και κομπλιμέντα κάθε μέρα.  Καμάκι ποτέ. Ούτε στην Αυστραλία, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στο Βόρειο Πόλο. Συνοδεύομαι. Αλλά και μόνη μου όταν κυκλοφορώ, πάλι «συνοδεύομαι», νομίζω μια γυναίκα το δείχνει αυτό χωρίς να το λέει. Μπουζούκια για τους έλληνες, όποιος ψάχνει βρίσκει. Και διασκεδάζει και καψουρεύεται όμορφα κι ωραία, όπως τα ξέρουμε. Αλλά οι Αυστραλοί έχουν θέμα με το ποτό: Το πάνε στα άκρα, είναι κοινωνική πληγή. Συνήθως πίνουν και βγαίνουν για να γίνουν κομμάτια: Έχω δει να πέφτουν κάτω, να  κάνουν εμετό στους δρόμους, να  παραπατάνε, καμιά φορά να δέρνονται άνευ λόγου, για εκτόνωση. Και την άλλη μέρα να είναι οι άψογοι κύριοι και κυρίες. Δεν το χουν αυτό το «διασκεδάζω όμορφα, κάνω τα γούστα μου». Του στυλ «θα πιώ ένα ποτάκι, σ ένα κούλ μέρος θα γελάσω λίγο, θα μαζευτώ σπίτι». Αλλά δεν είναι πολλά αυτά τα μέρη εδώ στο Πέρθ- θα χρειαστεί να πάς μια Μελβούρνη, ένα Σίδνεϋ, για να έχεις περισσότερες  επιλογές. Εδώ στο Πέρθ έχει όμως καταπληκτικές συναυλίες, και παραστάσεις  από Στήβι Γουόντερ μέχρι Sade,  όπερα,  εκδηλώσεις φανταστικές, μέχρι ελεύθερες για το κοινό, εκθέσεις, τέχνη, εβδομάδα μόδας, μουσεία, μπαλέτα, δεν είναι μια πόλη χωρίς κουλτούρα- το αντίθετο: θεάματα δρόμου, καμπαρέ, υπαίθριες εκθέσεις γλυπτικής, και δεν συμμαζεύεται.  O,τι θες το βρίσκεις, αν έχεις βέβαια χρόνο και λεφτά, γιατί τα περισσότερα είναι τόσο ακριβά...

-Κάποιοι φαντάζονται τους Αυστραλούς και την Αυστραλία κάτι σαν «επίγειο παράδεισο»- μία πλούσια χώρα με πολιτισμένους και πάντα χαρούμενους κατοίκους. Υπάρχει πουθενά λύκος στο παραμύθι με την κοκκινοσκουφίτσα;

-Εδώ είναι ο Παράδεισος- κι η κόλαση εδώ. Όπου κι αν μένεις. Πάντα  εκτιμάς τον οργανωμένο, ξένοιαστο, χωρίς άγχος, αυστραλέζικο τρόπο ζωής. Και πάντα, την ίδια στιγμή, κάτι αποζητάς από τον τόπο σου κάτι  νοσταλγείς. «Τι λείπει, τι φταίει, και η καρδιά μου κλαίει;».

-Υπάρχουν πολλοί Έλληνες και Κύπριοι που σκέφτονται τελευταία- λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών- να μεταναστεύσουν εκεί. Τι θα τους συμβούλευες; Να το ρισκάρουν; Πού να απευθυνθούν; Ποιες είναι οι μικρές λεπτομέρειες που θα πρέπει να προσέξουν μην πέσουν ξαφνικά από τα σύννεφα;

-Να βεβαιωθούν ότι θα έρθουν νόμιμα, με καλό  βιογραφικό και σαφείς  προοπτικές εργασίας, να μελετήσουν και να συμβουλευτούν κατά γράμμα τις οδηγίες που δίνει η κυβέρνηση της χώρας για το αν η ειδικότητά τους έχει ζήτηση, σε ποιες Πολιτείες, και για ποιες ηλικίες. Να μην πέσουν στα νύχια επιτήδειων που υπόσχονται  τρελά πράγματα. Να εμπιστευτούν τις ιστοσελίδες της Αυστραλιανής υπηρεσίας μετανάστευσης- είναι σαφείς και σωστές.

-Ποια είναι τα καλά και ποια τα κακά του να είσαι μετανάστης σε μία τόσο μακρινή χώρα, από τη δική σου εμπειρία μέχρι τώρα;

-Τα καλά είναι ο ήρεμος , χαλαρός τρόπος ζωής, άγχος μηδέν! Τα όχι καλά νέα εδώ στη Δυτική  Αυστραλία -δεν ξέρω για τις άλλες πόλεις ή πολιτείες, είναι πολύ μακριά, δεν έχω άποψη- είναι ότι θυσιάζεται, χάνεται, εξαφανίζεται η ελληνικότητά σου. Η γλώσσα εγκαταλείπεται. Αυτό είναι το τίμημα ακούγεται πολύ σκληρό για μας που δεν γεννηθήκαμε εδώ, αλλά δεν ενοχλεί τους συμπατριώτες μας της δεύτερης και τρίτης  γενιάς που έχουν αφομοιωθεί στο περιβάλλον. Σε γενικότερο επίπεδο, με τι φόντα να τους κάνω εγώ κηρύγματα, με  τι θάρρος να κάνω κριτική;  Έφτασαν εδώ Έλληνες πριν εκατό, πενήντα, σαράντα χρόνια, πέρασαν δια πυρός και σιδήρου για να προκόψουν, με σκληρή δουλειά, σε τρομερές εποχές, με απερίγραπτες θυσίες. Εγώ; Μια περαστική, τουρίστας είμαι. Αυτό μου έλειπε, να βγάλω και γλώσσα. Μόνο το σεβασμό μου μπορώ να εκφράσω στα κότσια τους. Και μια ευχή: Να μη χαθούν τα ελληνικά τελείως- η γλώσσα μας είναι ήδη είδος προς εξαφάνιση εδώ, στην ελληνική παροικία…

-Με το χέρι στην καρδιά, δεν λες καμιά φορά «Το παιδί μου στην Ελλάδα ήθελα να μεγαλώσει, ρε γαμώτο, κι όχι στα ξένα μέρη!»;

-Το παιδί μας  θα μεγαλώσει ακριβώς και όπου εκείνο γουστάρει. Δεν είναι ιδιοκτησία μας. Προς το παρόν είναι μόνο  πεντέμισι, και  όπου πάμε πάει. Είναι υποχρεωτικό! Για μετά, βλέπουμε…

-Τι σου λείπει πιο πολύ απ την Ελλάδα, εκτός από τον μουσακά, τις τηγανιτές πατάτες, τα τσιφτετέλια της Μενεγάκη, τις βόλτες σου στο Ψυχικό και το μποτιλιάρισμα στους δρόμους ως έναν καλό τρόπο για να ξεσπάς από την πιεσμένη σου ψυχολογία;

-Η μαμά μου! Είμαι πολύ μπανάλ;

-Ειλικρινά πες μου, συγκινήθηκες καθόλου τώρα που γράφοντάς μου αυτές τις απαντήσεις αναγκαστικά σκέφτεσαι τη χώρα σου και φέρνεις στο μυαλό σου εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις αγαπημένες; Ε, Ρικάκι μου;

-Μπα! Αντιπαθώ τις κλάψες. Αν ρωτάς, ναι, ζορίστηκα. Πολύ.  Όμως, κάθε μέρα έκανα  ή μάθαινα κάτι καινούριο, που με απέκοψε  από  τις ευκολίες μου- τις παλιές, οικείες συνήθειές μου. Πήρε λίγες στροφές ακόμα το μυαλό μου, εκεί που είχα συνηθίσει στα ίδια πρόσωπα, τα  ίδια δεδομένα. Έμαθα να κολυμπάω στον ωκεανό, εκεί που δεν βουτούσα ούτε  το δαχτυλάκι μου.  Να μη φοβάμαι τα κύματα, να τα αφήνω με εμπιστοσύνη να με παίρνουν ή να βουτάω από κάτω. Αν ήμουν νεώτερη θα προσπαθούσα και για σέρφ αλλά  άσε, Γιάννη:  Μην αφήσουμε και κανένα γοφό… αμανάτι στην Αυστραλία-θα τον χρειαστούμε πίσω στην Ελλάδα! Για να …τρέχουμε, αφού τώρα μας έχουν βάλει στην τρεχάλα- και για να κυνηγήσουμε τι;  Την ουρά μας; Τη σκιά μας; Ένας Θεός ξέρει…Πάντως, το γοφό μου τον θέλω, οπότε σέρφ όχι, ευχαριστώ…

Δημοσίευση στο περιοδικό "Down Town Κύπρου", τον Απρίλιο του 2012.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΑΡΜΟΥΤΣΟΣ: "ΣΤΑ 29 ΜΟΥ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΗΚΑ"

Στα 41 του τα έχει ζήσει όλα. Ή σχεδόν όλα. Η αναγνωρισιμότητα του «Master Chef» μας έκανε να ανακαλύψουμε ένα πρόσωπο που δεν μιλάει συχνά- αν και το τηλέφωνό του χτυπάει συνεχώς για συνεντεύξεις-, που είναι ένας πολύ ενδιαφέρων άντρας, που λέει ιστορίες, που είναι «ωραίος τύπος» και που το «καθωσπρέπει» δεν ήταν ποτέ κομμάτι της δικής του ιδιοσυγκρασίας. Ίσως και να το σιχαίνεται. Ο Δημήτρης είναι ένας άντρας που παραμένει στη λεπτή κόκκινη κλωστή της δημοσιότητας, αλλά όχι πλέον των ορίων του.

Στο εστιατόριο όπου είναι σεφ, το «Αλάτσι», του δημοσιογράφου Σταύρου Θεοδωράκη, με κερνάει τσικουδιά, το κινητό του χτυπάει συνεχώς- είτε με κλήσεις, είτε με μηνύματα-, το βάζει στο αθόρυβο «για να κάνουμε δουλειά» και έχει μισή περίπου ώρα στη διάθεσή του. Μου μιλάει για την Κύπρο, πόσο πολύ αγαπάει το νησί, πόσο θετικά αλλάζει η διάθεσή του όταν φτάνει εκεί. «Θέλεις λίγη ακόμη τσικουδιά;», μου λέει και ξαναγεμίζει το ποτήρι. Είναι πολύ κουρασμένος, το βράδυ της Τετάρτης που συναντιόμαστε. Όλη μέρα σε γυρίσματα για το Master Chef Junior του Mega, τρέξιμο με το μαγαζί, για κάτι άλλες δουλειές, δεν πρόλαβε ούτε να φάει. Τρία παξιμάδια μόνο. «Γιατί είμαι και σε δίαιτα», λέει και γελάει.

«Μου λείπει πολύ το να καθίσω για ώρες μόνος στο σπίτι. Έχω να το ζήσω πολλά χρόνια αυτό. Περνάω 12-13 ώρες κάθε μέρα στο “Αλάτσι”, άλλες 3-4 ώρες κάνοντας διάφορα γύρω γύρω, κάποιες άλλες σε γυρίσματα και μου μένει ένα πολύ μικρό διάστημα για το σπίτι. Με ξεκουράζει να αδειάζω το μυαλό μου. Να φεύγουν όλα και να κάτσω λίγο κάτω με άδειο μυαλό. Και αυτό μπορείς να το κάνεις οπουδήποτε, αρκεί να έχεις εκπαιδεύσει τον εαυτό σου να το κάνει. Μένουν έτσι μόνο τα ωραία πράγματα μέσα στο μυαλό σου όπως, στην περίπτωση μου, το πόσο ωραία πέρασα για παράδειγμα με το γιο μου τη Δευτέρα που ήμασταν μαζί στα Χανιά, όπου μένει με τη μητέρα του, που τρώγαμε μαζί και γεμίζαμε με κέτσαπ τις πατάτες. Αν δεν ήταν εδώ ο γιος μου, δεν θα μενα ούτε μία μέρα στην Ελλάδα. Ναι μεν είμαι μακριά από αυτόν, αλλά δεν είμαι διαδρομή Αμερική- Ελλάδα, είμαι Αθήνα- Χανιά, που παίρνω ένα αεροπλάνο και σε 20 λεπτά είμαι εκεί».

«Παλιά έφτανα στα όριά μου πολύ πιο γρήγορα και σχεδόν καθημερινά. Για οτιδήποτε. Ακόμη και για τα πιο ασήμαντα. Το χω ελαττώσει, όμως, πάρα πολύ αυτό».

«Προέρχομαι από φτωχή οικογένεια. Και ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος του χρήματος. Αν με δεις τώρα, φοράω παπούτσια που κάνουν 60 ευρώ, παντελόνι που κάνει άλλα 60 ευρώ και μπλουζάκι που κάνει 10 ευρώ, το οποίο φτιάχνει μια καλή μου φίλη στα Εξάρχεια. Στ αρχίδια μου τα λεφτά! Έχω φάει πολλά λεφτά σε αλκοόλ, σε ναρκωτικά, σε ταξίδια. Για τίποτα δεν μετάνιωσα από όλα αυτά. Όλα εμπειρίες ήτανε. Μετάνιωσα μόνο που δεν τα κοψα όλα αυτά πιο νωρίς κι έτσι έχασα κάποια χρόνια».

«Όλα αυτά δεν μου καναν κακό. Κακό θα μου έκαναν αν δεν ζούσα, αν μου άφηναν κάποιο κουσούρι. Αλλά μου έδωσαν μόνο εμπειρίες. Κρατάς από αυτό το ότι έζησες, το ότι ξαναγεννήθηκες, το ότι έγινες πολύ δυνατός. Όποιος καταφέρει και περάσει από αυτό το πράγμα αλώβητος, σε πληροφορώ ότι βγαίνει πάρα πολύ δυνατός μετά στη ζωή του».

«Αυτός που κάνει ναρκωτικά, στα τελευταία του στάδια έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στην αρχή αυτού του πράγματος, έχει πλάκα, είναι ωραία, περνάς καλά, έχει χαβαλέ. Στη μέση αρχίζεις και πέφτεις λίγο και ξεκινάει να σου γίνεται ανάγκη- γιατί στην αρχή δεν είναι. Όταν λοιπόν αυτή η ανάγκη γίνει επιτακτική, γίνει 3-4 φορές τη μέρα και είναι “που θα βρω λεφτα να πάρω την επόμενη μου δόση;”, γίνεται κατάντια. Εκεί έχεις χάσει και την αυτοπεποίθησή σου. Και θεωρώ ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο σε έναν άνθρωπο από το να χάσει αυτό το κομμάτι του εαυτού του. Αν χάσεις την αυτοπεποίθησή σου, αρχίζουν και καταρρέουν όλα όσα έχεις μέσα σου. Αυτό έγινε και με μένα. Γιατί ξέρεις ότι οι άλλοι δεν σε κοιτάνε με το ίδιο μάτι, λένε “ο κακομοίρης, κοίτα πώς έχει γίνει!”».

«Δεν αποφασίζεις από τη μία μέρα στην άλλη να τα κόψεις. Οι περισσότεροι ναρκομανείς το σκέφτονται σε όλη τους την πορεία. Θεωρώ μάλιστα ότι όλοι οι χρήστες σκέφτονται “πρέπει να τα κόψω!”. Απλά είναι αυτό το κλικ που πρέπει να κάνεις μέσα σου, για να τα σταματήσεις. Γιατί όλα είναι στον εγκέφαλο. Οι πόνοι δεν κρατάνε, περνάνε. Ο σκοπός, όμως, είναι να βρεις το δρόμο μόνος σου».

«Εγώ, αυτό που είχα σταθερό σε όλα αυτά τα “κακά” χρόνια, τα “πέτρινα”, ήταν η μαγειρική. Είχα μία δουλειά και αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Όταν μπήκα για να κάνω αποτοξίνωση, πάλι μαγείρευα, οπότε αυτό με έσωσε, με κράταγε. Έλεγα “τώρα είμαι εδώ, αλλά θα ξυπνήσω και θα πάω στο μαγειρείο για να μαγειρέψω για όλους αυτούς τους ανθρώπους για τους οποίους πρέπει να μαγειρεύω πρωί μεσημέρι βράδυ. Και θα βγω μετά έξω και θα πούνε όλοι αυτοί, Μπράβο ρε μάγειρα, φάγαμε καλά”. Το μυαλό μου έφευγε με αυτό τον τρόπο. Και πρέπει να βάλεις έναν άλλο σκοπό στο μυαλό σου, για να μπορέσεις να ξεφύγεις».

«Εγώ ξαναγεννήθηκα στα 29 μου, όταν τα κοψα όλα αυτά. Εκτιμάς μετά, όχι μόνο την καθημερινότητα, αλλά και την ίδια τη ζωή. Γιατί ξαναγεννιέσαι ουσιαστικά. Με μυαλό, όμως, αυτή τη φορά. Γιατί έχεις περάσει αυτή τη φοβερή εμπειρία. Και, πίστεψέ με, αυτό είναι ένα ταξίδι φοβερά τρομακτικό. Έτσι όπως κατέληξε η ζωή μου, κρίνοντας το αυτό τώρα, θεωρώ καλό το ότι το πέρασα όλο αυτό. Γιατί δεν μου άφησε κουσούρια και γιατί πλέον δεν με ενοχλεί. Γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν αλκοόλ. Εγώ έχω να πιω 11 χρόνια. Μου λένε “πιες ένα ποτηράκι κρασί”, λέω “παιδιά δεν θέλω, ευχαριστώ”. Αν βάλω κρασί στο στόμα μου αρρωσταίνω, δεν μπορώ, το χω τελείως αποβάλει. Το ίδιο πράγμα είναι και τα ναρκωτικά. Μπορεί να είναι βουνά από ναρκωτικά δίπλα μου κι εγώ τίποτα. Σε άλλες εποχές θα έκανα βουτιά μέσα. Τώρα λέω “παιδιά να περάσετε καλά, γεια σας”. Χέστηκα. Ξέρεις τι καλό που είναι αυτό; Γιατί έχεις βάλει τον εγκέφαλό σου σε μια ισορροπία και λες “αφού έκανα αυτό και το πέρασα, τα υπόλοιπα μου φαίνονται γελοία”».

«Το πρώτο μου τατουάζ το έκανα στα 15 μου. Πάντα μ άρεσε. Μ άρεσε η τέχνη, κάπου το χα δει, κάπως μου είχε κάτσει, άρχισα να το ψάχνω, πήγα στον “Τζίμη” στην Πλάκα- γιατί τότε μόνο αυτός έκανε τατουάζ στην Ελλάδα, αφού τη δεκαετία του 80 αυτό το πράγμα ήταν συνδεδεμένο με ναρκομανείς. Με το που ξεμύτισα από το καβούκι μου, έψαξα κάπως το όλο θέμα, έκανα και ένα ταξίδι στο εξωτερικό, έκανα το πρώτο μου τατουάζ και μετά απλά συνέχισα. Αν μου έλεγες τότε “τι θες να γίνεις;” θα σου έλεγα “τατουατζής”. Για να γίνεις όμως καλός τατουαζτής πρέπει να χεις το χέρι, πρέπει να μπορείς να ζωγραφίζεις και εγώ δεν το χω αυτό καθόλου. Οπότε έγινα μάγειρας».

«Ζούσα σε ένα σπίτι όπου όλοι μαγείρευαν. Δύο τρία φαγητά κάθε μέρα, μυρωδιές, ερχόντουσαν θείες, έφερναν φαγητά, έφευγαν φαγητά από το σπίτι απ τη μάνα μου κι από τη γιαγιά, ερχόντουσαν γειτόνισσες στο σπίτι για να μαγειρέψουν. Άλλη κοινωνία τότε, άλλη Ελλάδα. Υπήρχε ανταλλαγή φαγητών, ανταλλαγή συνταγών, όλες οι γυναίκες είχαν τετράδια που έγραφαν συνταγές. Το τετράδιο της γιαγιάς μου ήταν γεμάτο από λάδια και ζάχαρη».

«Δεν είμαι τύπος της οργάνωσης. Μπορώ να οργανώσω οποιαδήποτε κουζίνα μου δώσεις, αλλά αν μου πεις “οργάνωσε τα δικά σου θέματα”, δεν θα το κάνω εύκολα. Έχω κάτι φλασάκια με συνταγές, αλλά κι αυτά δεν τα χω κάπου μαζεμένα. Απ την άλλη, είναι και λίγο η καύλα να μην το κάνεις αυτό, γιατί έτσι βάζεις το μυαλό σου να σκέφτεται συνέχεια. Μπορεί, από μία συνταγή που θυμάσαι ότι την έχεις κάνει πριν από 7 χρόνια και ήταν πολύ καλή, να δοκιμάζεις να την κάνεις τώρα, να μην την θυμάσαι ακριβώς, να την κάνεις λίγο αλλαγμένη και να σου βγαίνει ένα τελείως διαφορετικό πράγμα. Ίσως και καλύτερο».

«Ο γιος μου, ο Δημήτρης, πάει 10 χρόνων. Αυτός με ενθουσιάζει πολύ στη ζωή μου. Αυτός και τα σκυλιά μου. Ο γιος μου δεν είναι διαφορετικός μαζί μου, λόγω της δημοσιότητας. Δεν μπορώ όμως να σου πω ότι, όλο αυτό με την αναγνωρισιμότητα, δεν επηρεάζει το παιδί και είναι κάτι που όντως σκέφτομαι στο πώς θα το χειριστώ. Αυτά είναι οι μαλακίες που δεν είχα σκεφτεί καν όταν είπα το “ναι” για να κάνω τηλεόραση. Είναι από τα πράγματα που δεν πέρασαν καν από το μυαλό μου. Δεν ήξερα την έκταση αυτού του πράγματος. Εγώ πήγα στην τηλεόραση σαν την παρθένα στο γαμήσι. Ενώ η πουτάνα, όταν πάει για γαμήσι, είναι συνειδητοποιημένη. Η παρθένα, όμως, δεν είναι».

«Το κακό με τη δημοσιότητα είναι ότι δεν υπάρχει ένα εγχειρίδιο για να σου πει πώς να τη χειριστείς. Πρέπει να μπεις μέσα σ αυτό για να το ζήσεις. Το τι είναι όμως κακό για μένα, μπορεί να είναι καλό για σένα που είσαι ήδη διάσημος. Εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου διάσημο. Για να μαστε ξηγημένοι».

«Δεν είμαι αχάριστος για την τηλεόραση. Σε δύσκολους καιρούς, όπως αυτούς που ζούμε τώρα, είναι μία  ευκαιρία να βγάλεις καλά λεφτά. Η τηλεόραση δεν είναι τέχνη. Και εγώ δεν κάνω στην τηλεόραση κάτι φοβερά ποιοτικό, κάνω ένα παιχνίδι μαγειρικής. Ο πρώτος και κύριος λόγος που αποφάσισα να το κάνω ήταν τα λεφτά. Έβγαλα κάποια από την τηλεόραση, κάποια άλλα από τα γύρω γύρω. Με πολλή δουλειά όμως. Γιατί εκεί που πέρσι δούλευα 12 ώρες τη μέρα, φέτος δουλεύω 17, αφού πλέον κανένας δεν έρχεται να σου δώσει χρήματα έτσι απλά. Πρέπει να τα δουλέψεις πάρα πολύ καλά για να τα χεις. Αν δεν είχα το γιο μου, μπορεί και να μην έκανα τηλεόραση. Δεν είμαι βέβαιος αυτό». 

«Δεν βλέπω τηλέοραση. Να φανταστείς, πήρα τηλεόραση στο σπίτι το Καλοκαίρι, όταν έπρεπε να δω τα Master Chef για να καταλάβω τι είναι. Dvd βλέπω, αλλά ξεχνάω να τα επιστρέψω στο video club. Προχθές έδωσα 100 ευρώ για 2 dvd επειδή είχα ξεχάσει να τα γυρίσω πίσω. Διαβάζω, όμως, πολύ. Τώρα έχω ένα κώλυμα με τα αστυνομικά».

«Αυτό το τατουάζ που έχω στο δεξί μου καρπό, είναι ένα χελιδόνι. Είναι κάτι που έχουν οι ναυτικοί, γιατί το χελιδόνι σήμαινε την επιστροφή στην γη μετά από πολλά ταξίδια στη θάλασσα. Το έκανα κι εγώ για να συμβολίζει τη δική μου επιστροφή. Μετά από τις τρικυμίες». 

Δημοσίευση στο περιοδικό Icon, τον Ιούνιο του 2011.