CALLIOPE: CHILDREN OF THE LIGHT

Η διεθνής φωτογράφος Calliope μιλάει για το νέο της project «Children Of The Light» στο οποίο συμμετέχουν γνωστοί και «άγνωστοι» νέοι άνθρωποι, που αποτυπώνει το φως μιας Ελλάδας που δεν «βλέπουμε» πια.

«Από μία παρόρμηση ξεκίνησα να δημιουργώ το “Children Of The Light”. Ήθελα να κάνω κάτι που να έχει σχέση με τη χώρα μου, με την Ελλάδα, την οποία αγαπώ πολύ και μου είχε λείψει όλα αυτά τα χρόνια που ζούσα στο εξωτερικό-από τα 17 μου μόλις χρόνια. Πιστεύω πως το μέλλον, ιδιαίτερα τώρα που ζούμε μέσα σε αυτή την κρίση, είναι τα παιδιά. Σε αυτά, λοιπόν, αφιέρωσα αυτό το project. Κι’ όπως αγαπώ τα παιδιά μου, αγαπώ όλα τα παιδιά. Αισθάνομαι μία σύνδεση μαζί τους. Επίσης, πιστεύω πολύ στο φως, στην καλοσύνη, στην αγάπη, σε όλα τα ωραία και ευγενικά ιδεώδη. Η Ελλάδα είναι φως. Εξ ου και το “light”».
«Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να πείσω όλα αυτά τα νέα παιδιά που συμμετέχουν σε αυτό το project να φωτογραφηθούν. Ίσως γιατί ξέρουν ότι θα κάνω κάτι ποιοτικό. Αυτό απέδειξα εξάλλου και με το πρώτο μου βιβλίο, τις “Παραδοσιακές φορεσιές”. Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι εγώ θα κάνω πράγματα που έχουν αξία και θα μείνουν στο χρόνο. Εμείς θα έχουμε φύγει, αλλά αυτά θα υπάρχουν ως ντοκουμέντα. Και γράφουμε ιστορία όταν κάνουμε τέτοιου είδους projects». 

«Περισσότερα από τα μισά χρόνια της ζωής μου τα έχω ζήσει στο εξωτερικό. Και νομίζω πως οι Έλληνες του εξωτερικού αγαπάμε περισσότερο την Ελλάδα από όσους ζουν στη χώρα. Την ιδανικοποιούμε, είναι η βάση μας, το αίμα μας. Μπορεί να περνάμε φανταστικά σε μία άλλη χώρα, αλλά ξέρουμε πως τελικά ανήκουμε μόνο εκεί όπου είναι οι ρίζες μας».

ATHENS GAY PRIDE - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΙΟΥΝΙΟΣ 2014)

 

«Θα σε αγκαλιάσω στη μέση δρόμου! Μόνο έτσι θα καταλάβεις πόσο σε αγαπάω!». Ο τρόπος που η Μαριώ άρπαξε την φίλη της από το μπράτσο και ξεκίνησε να τη φιλάει μπροστά στους φωτογράφους και στους ξένους ρεπόρτερ ήταν η δική της «πράξη θάρρους», η δική της «κίνηση υπερηφάνειας», η μοναδική της «οικογενειακή υπόθεση». Κι’ έτσι ξεκίνησαν να χαϊδεύει η μία το κεφάλι της άλλης και να γελάνε χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κρατώντας σφικτά στα χέρια τους την πολύχρωμη σημαία που, λίγο πριν, είχαν αγοράσει από τους εθελοντές της 10^ης Γιορτής Υπερηφάνειας της Αθήνας, στην πλατεία Κλαυθμώνος-ναι, ήταν ευτυχισμένες, πραγματικά ευτυχισμένες! Είχαν προηγηθεί, στις άκρες της μεγάλης παρέλασης, ο Γιώργος Καμίνης, η Ελένη Λουκά, η Πάολα Ρεβενιώτη, ακτιβιστές, μέλη gay οργανώσεων από το εξωτερικό, οι απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, trans ακτιβίστριες, η Κατερίνα Στικούδη που προετοιμαζόταν για το πρόγραμμά της επάνω στο stage, αγόρια και κορίτσια που χόρευαν στην άσφαλτο ή πάνω στο άρμα πετώντας τα μπλουζάκια τους-αφόρητη η ζέστη, ο ιδρώτας έσταζε στην οδό Σταδίου. Ροζ χαρτάκια πεταμένα μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη με συνθήματα, παίρνω στα χέρια μου ένα με μαύρα γράμματα που γράφει «λόγο δεν θα δώσω, αν με την Κατερίνα ή τον Χρήστο θα καυλώσω» και, ασυναίσθητα, κοιτάω τη διμοιρία των ΜΑΤ που παραφυλάει, μήπως μπουκάρουν από τα στενά της πλατείας Συντάγματος τίποτα Χρυσαυγίτες.

  

ΣΜΥΡΝΗ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΙΟΥΛΙΟΣ 2014)

Ένα ανεπαίσθητο αεράκι με χτυπούσε στο κεφάλι, καθισμένος το πρωί της Τρίτης στην προκυμαία της Σμύρνης. Ήταν σαν τα φαντάσματα των νεκρών να με είχαν πιάσει απ' το λαιμό και να με τράβαγαν με κρότο προς τα κάτω, από τον πάτο του νερού όπου βρίσκονταν. Κοιτούσα, πολλές φορές, μια τη θάλασσα, μια τη λεωφόρο Ataturk που περνάει μπροστά από την παραλία, μια τα ελάχιστα ελληνικά σπιτιά που είχαν χτιστεί πριν από το 1922 και παρέμεναν ανέπαφα από την τσιμεντοποίηση της υπόλοιπης πόλης, μια το Κορδελιό (σημερινό Carci Aka) απέναντι-το σκεπασμένο από την ομίχλη και την υγρασία που αγκάλιασε την Τρίτη ολόκληρη την πόλη-, μια την είσοδο στη συνοικία της Πούντας (σημερινό Alsancan) που με περίμενε για το καλύτερο καζαν ντιπί της Σμύρνης, στο ζαχαροπλαστείο "Sevinc Pastanesi" (πολύ κοντά στην οδό "Kibris")... Αν είσαι Έλληνας και ξέρεις τα βασικά από ιστορία, είναι πολύ δύσκολο να μην συγκινηθείς περπατώντας στους δρόμους της, γνωρίζοντας ότι εκεί όπου σήμερα κάθονται υπομονετικά Τούρκοι ψαράδες κρατώντας τα μακρυά καλάμια τους, κάποτε ο Σμύρνης Χρυσόστομος καλωσόριζε τους ευζώνους και τα ελληνικά στρατεύματα (μπροστά ακριβώς από το σημερινό κτήριο του Νάτο, πίσω από τη γαλλική σχολή και το "Otel Kilim"). Κι είναι λογικό... Εικόνες από την παλιά Αρμένικη συνοικία, το Μπαιρακλί, το Παραλέλι, τον Φραγκομαχαλά, το σιδηροδρομικό σταθμό του Αιδινίου, την κεντρική πλατεία Konak με το διάσημο ρολόι, το δαιδαλώδες παλιό παζάρι...

Εικόνες και πρόσωπα. Πολλά που βλέπονται και άλλα τόσα που συναισθάνονται...
 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΞΟΡΙΝΟΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014) - ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014) - ΟΤΑΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΑΓΩΣΕ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ "ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ" ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΦΩΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ (ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2014)