ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ-ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ ΣΗΜΕΡΑ - "ΕΛΕΝΗ" ALPHA TV

ΟΙ ΠΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - "ΕΛΕΝΗ" ALPHA TV

ΔΙΑΣΗΜΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΠΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΣΕ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΗΛΙΚΙΑ - "ΕΛΕΝΗ" ALPHA TV

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ: ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ALPHA TV - "ΕΛΕΝΗ"

CALLIOPE: CHILDREN OF THE LIGHT

Η διεθνής φωτογράφος Calliope μιλάει για το νέο της project «Children Of The Light» στο οποίο συμμετέχουν γνωστοί και «άγνωστοι» νέοι άνθρωποι, που αποτυπώνει το φως μιας Ελλάδας που δεν «βλέπουμε» πια.

«Από μία παρόρμηση ξεκίνησα να δημιουργώ το “Children Of The Light”. Ήθελα να κάνω κάτι που να έχει σχέση με τη χώρα μου, με την Ελλάδα, την οποία αγαπώ πολύ και μου είχε λείψει όλα αυτά τα χρόνια που ζούσα στο εξωτερικό-από τα 17 μου μόλις χρόνια. Πιστεύω πως το μέλλον, ιδιαίτερα τώρα που ζούμε μέσα σε αυτή την κρίση, είναι τα παιδιά. Σε αυτά, λοιπόν, αφιέρωσα αυτό το project. Κι’ όπως αγαπώ τα παιδιά μου, αγαπώ όλα τα παιδιά. Αισθάνομαι μία σύνδεση μαζί τους. Επίσης, πιστεύω πολύ στο φως, στην καλοσύνη, στην αγάπη, σε όλα τα ωραία και ευγενικά ιδεώδη. Η Ελλάδα είναι φως. Εξ ου και το “light”».
«Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να πείσω όλα αυτά τα νέα παιδιά που συμμετέχουν σε αυτό το project να φωτογραφηθούν. Ίσως γιατί ξέρουν ότι θα κάνω κάτι ποιοτικό. Αυτό απέδειξα εξάλλου και με το πρώτο μου βιβλίο, τις “Παραδοσιακές φορεσιές”. Οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι εγώ θα κάνω πράγματα που έχουν αξία και θα μείνουν στο χρόνο. Εμείς θα έχουμε φύγει, αλλά αυτά θα υπάρχουν ως ντοκουμέντα. Και γράφουμε ιστορία όταν κάνουμε τέτοιου είδους projects». 

«Περισσότερα από τα μισά χρόνια της ζωής μου τα έχω ζήσει στο εξωτερικό. Και νομίζω πως οι Έλληνες του εξωτερικού αγαπάμε περισσότερο την Ελλάδα από όσους ζουν στη χώρα. Την ιδανικοποιούμε, είναι η βάση μας, το αίμα μας. Μπορεί να περνάμε φανταστικά σε μία άλλη χώρα, αλλά ξέρουμε πως τελικά ανήκουμε μόνο εκεί όπου είναι οι ρίζες μας».

ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ: ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΚΑΙΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Την προηγούμενη Κυριακή, η Ευγενία ξύπνησε από τις 6:30. Όπως, άλλωστε, κάνει κάθε μέρα. Έβαλε χαμηλά τη μουσική στο cd player του σπιτιού της, στα Μελίσσια – τη «Βαρκαρόλλα» από την όπερα «Τα Παραμύθια του Χόφμαν» που λατρεύει-, έφτιαξε έναν φρέντο εσπρέσο σκέτο για την ίδια, ετοίμασε πρωινό-δημητριακά, γιαούρτια, κρουασάν βουτύρου, μαρμελάδες και χυμούς πορτοκάλι-για τα παιδιά της, τον 18χρονο Αλέξανδρο, την 16χρονη Θεοδώρα και τον 8χρονο Περσέα, ενώ παράλληλα πηγαινοερχόταν από την κουζίνα στο σαλόνι έχοντας συνεχώς στην αγκαλιά της τον μόλις 24 ημερών Αλκαίο, λέγοντάς του όλα εκείνα τα λογάκια που ξέρει πως θα τον ακολουθούν για πάντα στη ζωή του: «ψυχή μου», «αγάπη μου», «μωρό μου». Τα μεγαλύτερα παιδιά την παρακάλεσαν να πάνε βόλτα στη θάλασσα. Δεν ήταν προετοιμασμένη γι’ αυτό. Αλλά δεν θα μπορούσε να τους χαλάσει το χατίρι, τώρα που τελείωσαν πια με τα διαβάσματα τους και είχαν πλέον αρκετό ελεύθερο χρόνο. Μαζί τους θα ήταν και ο Αλκαίος. Ξαφνιάστηκα. Ιδιαίτερα όταν μου ανέφερε πως ο Άδωνις Γεωργιάδης έλειπε για κάποιες μέρες στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, ώστε να συμμετάσχει στη σύνοδο του ΟΑΣΕ, και επομένως όλα θα τα έκανε μόνη της. «Που θα τον άφηνα τον μικρό;», μου είπε το απόγευμα, με εμφανή την απορία στο πρόσωπο της. 
-Δεν έχετε νταντά μέσα στο σπίτι;
-Ποτέ δεν υπήρχε! Κατά καιρούς, είχα ανθρώπους που με βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού, αλλά σε μεγάλες περιόδους της ζωής μου είχα τα παιδιά, έκανα τις δουλειές του σπιτιού, ενώ παράλληλα ασχολιόμουν και με τη μουσική μου. Ήταν πολύ δύσκολες εποχές, αλλά πάντα τα κατάφερνα μ’ αυτά.  
-Και ξυπνάς συγκεκριμένες ώρες μέσα στο βράδυ, για να ταΐσεις το μωρό;
-Ε, βέβαια! Ποιος θα το κάνει; Και, ευτυχώς, ο Άδωνις είναι πολύ υποστηρικτικός. Είμαι από πάνω απ’ το μωρό, όπως ήμουν από πάνω από όλα μου τα παιδιά. Τα παιδιά, μέχρι να μιλήσουν, δεν άφηνα να τα πιάσει κανένας, γιατί θεωρούσα ότι μπορεί να τους κάνει κακό και να μην μπορούν να μου το πούνε. 
-Γιατί θα δώσετε το όνομα «Αλκαίος» στον μικρό;-Θέλαμε να δώσουμε ένα μουσικό όνομα στο παιδί, σίγουρα αρχαίο και ελληνικό, γιατί μας αρέσουν πολύ αυτά τα ονόματα, λόγω της δύναμης και της ενέργειάς τους. Έψαχνα να βρω ένα όνομα που να μην είναι συνηθισμένο, το οποίο να έχει και μία όμορφη ιστορία. Το όνομα «Αλκαίος» τα συμπεριλαμβάνει όλα: γιος του Περσέα και της Ανδρομέδας, πολύ σπουδαίος λυρικός ποιητής της αρχαιότητας, μεγάλος καρδιοκατακτητής ως ιστορικό πρόσωπο, ενώ ως μυθικό πρόσωπο το όνομα «Αλκαίος» ήταν το πρώτο όνομα του Ηρακλή, που σημαίνει «πολύ δυνατός». Το συγκεκριμένο όνομα, λοιπόν, περιλαμβάνει την τέχνη και τη δύναμη - και η δύναμη είναι κάτι που ένας καλλιτέχνης χρειάζεται πολύ!
-Ήταν συνειδητή η απόφασή σας να γίνετε γονείς αυτή τη φορά ή έτυχε;
-Δεν έτυχε. Ήταν απολύτως συνειδητή η απόφαση. Από τα τέσσερά μου παιδιά, ήταν η πρώτη φορά που ήθελα να κάνω τόσο πολύ ένα μωρό! Πιστεύω δηλαδή ότι, αν δεν είχα ήδη κάνει παιδιά, το πραγματικό μου βιολογικό ρολόι θα χτυπούσε τώρα. Τα άλλα τρία παιδιά έτυχαν και, κάθε φορά που μου τύχαιναν, μου ερχόταν ο ουρανός σφοντύλι, λόγω των πολλών υποχρεώσεων. Αν και-και αυτό είναι κάτι που ξέρουν τα παιδιά μου-, σε κάθε παιδί έδινα όσα περισσότερα μπορούσα να δώσω την δεδομένη στιγμή. Ωστόσο, το τελευταίο μας μωρό θέλαμε πολύ να το κάνουμε-και εγώ και ο Άδωνις.

ΡΟΥΛΑ ΡΕΒΗ: Η SURVIVOR

Χρειάστηκε μεγάλη υπομονή για να πειστεί τελικά η Ρούλα (η φωτογράφος των εξωφύλλων και των stars για 22 συνεχή χρόνια και μία από τις διασημότερες της Ελλάδας) να δώσει την πρώτη της συνέντευξη. «Θα θέλει κι’ αυτός να με ρωτήσει για τον Τότσικα, τη Μακρυπούλια και όλους αυτούς που φωτογραφίζω», ίσως να σκεφτόταν. Κι’ ήταν λογικό. Αλλά η ζωή της, αυτή που μου αφηγήθηκε εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου που βρεθήκαμε στο Κολωνάκι, είναι-όπως υποψιαζόμουν, βλέποντας κάποιες από τις εικόνες της-πολύ πιο συναρπαστική από τη σχέση με τον σύντροφό της και τους διάσημους φίλους της.

«Υπήρξα ένα παιδί που έζησε την παιδική και εφηβική του ηλικία σε δύο κύκλους: τον πολύ συνεσταλμένο, ντροπαλό, και “κλειστό” στην αρχή και, στην εφηβεία μου, τον πολύ επαναστατικό, αντιδραστικό, ενίοτε φτάνοντας, πολλές φορές, ακόμη και την ίδια μου τη ζωή, στα άκρα της-δεν ήταν οι λίγες οι στιγμές που πλησιάζα κυριολεκτικά στην άκρη του γκρεμού, αλλά η ευθύνη της επιβίωσης δεν με άφηνε τελικά να πέσω. Θα σου εξηγήσω. Μεγάλωσα στο Πασαλιμάνι, στον Πειραιά. Οι γονείς μου, όταν με γέννησαν, ήταν ήδη 16 και 19 χρόνων-είχαν μάλιστα αποκτήσει άλλο ένα παιδί δύο χρόνια προηγουμένως, την αδελφή μου. Είχαν ερωτευτεί πολύ οι γονείς μου όταν πρωτογνωρίστηκαν, κλέφτηκαν, τους πιάσανε, τους πάντρεψαν, κι εμείς, τα παιδιά, ουσιαστικά μεγαλώσαμε με την γιαγιά και τον παππού, τους γονείς του μπαμπά μου. Ήμασταν πάρα πολύ φτωχοί, κι αν δεν υπήρχε η γιαγιά και ο παππούς μου να μας βοηθάνε, δεν θα τα καταφέρναμε. Οι γονείς μου, όμως, έπειτα από κάποιο χρονικό διάστημα, ξεκίνησαν να μην τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους. Καθόλου καλά. Κι’ όλο αυτό που ζούσα είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξω ραγδαία, να μεταβληθώ ουσιαστικά σε ένα άλλο άνθρωπο: ενώ πριν από την εφηβεία μου ήμουν η πάρα πολύ καλή μαθήτρια που συμμετείχε στις γιορτές του σχολείου, που ασχολείτω με τον αθλητισμό, που έπαιρνε βραβεία, που οι καθηγητές έλεγαν στη μάνα μου “μην την αφήσεις χωρίς να στη στείλεις κάπου να σπουδάσει”, έγινα ένα κορίτσι οργισμένο με όλους και με όλα, που ξεκίνησε να έχει πολύ έντονη ζωή, να καπνίζει πολύ, να πίνει αλκοόλ, να κάνει συνεχείς απουσίες στο σχολείο, να μπαίνει μέσα σε χώρους αναρχικών, που τελικά άρχισε να μένει μόνο του από τα 17 του χρόνια. Κι’ όλο αυτό ξεκίνησε απ’ τον μπαμπά μου: ενώ του μοιάζω, μετά από όλα αυτά, συν το γεγονός ότι δεν δούλευε και δανειζόταν δεξιά κι αριστερά, με αποτέλεσμα να έχουμε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, με έκανε, κυριολεκτικά μέσα σε μία μέρα, να τον μισήσω! Κι’ έτσι, απομακρύνθηκα από την οικογένειά μου. Κυρίως, γιατί δεν άντεχα άλλο να βλέπω τη μητέρα μου λυπημένη. Γιατί εκείνη ήταν ο ήρωας της ζωής μου, το πρότυπο μου, η “κούκλα” μου, η “θεά” μου, η αγάπη μου η μεγάλη-αυτή και η αδελφή μου είναι οι μεγαλύτερες λατρείες της ζωής μου, πιο δυνατές και οι δύο κι’ από 10 άντρες μαζί...Έκανα πάρα πολλά για να φύγει ο πατέρας μου από τη ζωή μας-κυρίως για να το συνειδητοποιήσει η μάνα μου και να το αποφασίσει η ίδια-, αλλά δεν έφυγε ποτέ. Για να καταλάβεις, μόλις πριν από λίγα χρόνια αποφάσισαν τελικά να χωρίσουν, όταν πια ο μπαμπάς μου ξεκίνησε να μένει με μία άλλη γυναίκα. Αυτά τα λέω για όλα αυτά τα νέα παιδιά που, αυτή τη στιγμή, αντιμετωπίζουν κάποιο παρόμοιο οικογενειακό πρόβλημα: εμένα, αυτό που με έσωζε πάντα, ήταν το συναίσθημα της αγάπης που εισέπραττα από την μάνα μου και την αδελφή μου, καθώς και η σκέψη του “δεν μπορεί κανείς να με γλιτώσει αν συμβεί κάτι! Πρέπει μόνη μου να φροντίσω για όλα!”».  

ΣΑΣΑ ΜΠΑΣΤΑ: ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία της συνέντευξη και φωτογράφηση, η 26χρονη πια Σάσα ζει το όνειρό της ως τραγουδίστρια με την πρώτη της επιτυχία. Επίσης, ξυπνά πρωί, γυμνάζεται, συγυρίζει, μαγειρεύει και δηλώνει «κορίτσι για σπίτι», έχοντας πια βρει τον κατάλληλο για εκείνη σύντροφο που «δεν τον αλλάζω με τίποτα»

Κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης χαμογελάει συνεχώς. Είναι -και δείχνει- χαρούμενη, κάποιες στιγμές, όσο ετοιμάζεται, συγκινείται στέλνοντας μηνύματα από το κινητό της, ενώ ταυτόχρονα λέει στη μακιγιέζ «μυστικά για νόστιμα κανελόνια». Με ξαφνιάζει. Το ίδιο έκανε και κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας. Η Σάσα δεν είναι πια το κορίτσι που απαντά σε ό,τι τη ρωτήσεις αυθόρμητα, χωρίς στρογγυλοποιήσεις και δεύτερες σκέψεις. Σήμερα είναι αυστηρή στις εκφράσεις της, δεν θέλει να μιλάει πολύ, προσέχει την κάθε της πρόταση, αποδεικνύοντας ότι πράγματι κάτι άλλαξε σε εκείνη τα τελευταία χρόνια: κυρίως εικόνες, παραστάσεις και άνθρωποι που είναι δίπλα της, κάτι σαν φύλακες άγγελοί της. Είναι χαρακτηριστικό πως τίποτα δεν γίνεται πια -επιλογή τραγουδιών, εμφανίσεις και χειρισμός της δημόσιας εικόνας της- χωρίς τον τελικό λόγο μιας πολύ στενής ομάδας συνεργατών της, η οποία αποτελείται κυρίως από τους δημιουργούς μεγάλων επιτυχιών στο τραγούδι, τους Χριστόδουλο Σιγανό και Valentino (σύντροφό της τα τελευταία χρόνια, μουσικό παραγωγό, dj, στιχουργό και διευθυντή προγράμματος του Sfera 102.2). Συγχρόνως, η Σάσα απολαμβάνει την επιτυχία που γνωρίζει σήμερα στο τραγούδι -που πάντα αγαπούσε- και τις πολύ επιτυχημένες εμφανίσεις της σε όλη την Ελλάδα. Και χαίρεται πολύ, όπως μου αναφέρει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας, γι’ αυτά που έχει καταφέρει! Θέλει να μου μιλήσει καταρχάς για την πιο ευτυχισμένη της επαγγελματικά στιγμή μέχρι τώρα. «Φυσικά ήταν η συνεργασία μου με τον Valentino, έναν άνθρωπο που έχει αφήσει εποχή με τις μαγικές διασκευές του στην Ελλάδα», ξεκινά να λέει. «Ημουν πολύ τυχερή που “άγγιξε” κι εμένα και κάναμε το “Μου ’μαθες έρωτα”. Valentino σημαίνει επιτυχία», συνεχίζει καθώς πίνει μια ακόμη γουλιά από τον φρέσκο χυμό πορτοκάλι που έχει μπροστά της. «Θέλω επίσης, προτού αρχίσουμε τη συνέντευξή μας, να γράψεις τα πολλά “ευχαριστώ” μου, πάνω απ’ όλους, στον Χριστόδουλο Σιγανό που οδηγεί την όλη κατάσταση -ξέρει αυτός-, στον Στέλιο Μαρμαρά για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε, καθώς και σε όλους τους ανθρώπους που με βοήθησαν στα πρώτα μου βήματα». Αγγίζει με τα δάχτυλά της τις άκρες των μαλλιών της, παίζει για λίγο με το καλαμάκι που είναι μέσα στο ποτήρι και με ρωτάει, με την ίδια αθώα χροιά της φωνής της, όπως παλιά: «Λοιπόν; Τι θες να μάθεις για μένα;».
-Τι άλλαξε στη ζωή σου τα τελευταία χρόνια;

-Πολλά! Καταρχάς, όνειρα που είχα κι εγώ ως κορίτσι, τα οποία ήταν αδύνατο και δύσκολο να αγγίξω, τα άγγιξα. Δεν πίστευα ποτέ πως θα έρθει η ώρα που θα κάνω το πρώτο μου σοβαρό επαγγελματικό βήμα και θα δουν τα μάτια μου με συγκίνηση τον κόσμο να τραγουδάει και να χορεύει το τραγούδι μου. Ξέρω ότι για κάποιους άξιους συναδέλφους που έχουν κάνει πάρα πολλές επιτυχίες, μια ακόμα επιτυχία ίσως να ήταν κάτι αναμενόμενο και δεδομένο. Για μένα, όμως, ήταν κάτι πολύ μεγάλο, το πρώτο μου βήμα. Επίσης, αντιμετώπισα τη ζωή μου -σε όλους τους τομείς- με περισσότερη ωριμότητα, ξεκαθαρίζοντας μέσα μου όχι τα «πρέπει» αλλά τα «θέλω» μου. Εκανα στην άκρη τις σκιές και ακολούθησα δρόμους με περισσότερο φως, τους δρόμους που με κάνουν ευτυχισμένη. Αν με ρωτούσες για τα λάθη μου, θα σου απαντούσα πως ναι, έχω κάνει, αλλά και τα λάθη είναι στο πρόγραμμα.

ΣΤΕΛΛΑ ΜΠΕΖΑΝΤΑΚΟΥ: ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ COMEBACK!

Η Στέλλα λέει πως πλησιάζει τα 40, συγκατοικεί με τον σύντροφό της τα τελευταία 4 χρόνια, είναι σχεδόν τριών μηνών έγκυος και διαβάζει καθημερινά την Αγία Γραφή από το internet. Αν αυτό δεν είναι η απόλυτη ανατροπή στον κόσμο της showbiz, τότε τι είναι;

-Έχεις σκεφτεί το σοκ που θα προκαλέσεις με την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης σου;

-Γιατί το λες αυτό;

-Μα, δεν είναι; Ανατρέπεις όλη την εικόνα της sexy και χυμώδους Μπεζ, με τις προκλητικές φωτογραφίσεις και εμφανίσεις, που όλοι αγαπήσαμε…

-Καταρχάς, πάρα πολύ sexy κοπέλες-και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό-, κάποια στιγμή, κάνουμε παιδί. Αυτό, λοιπόν, συνέβη και με μένα. Όταν είχα αποφασίσει να ασχοληθώ με τις φωτογραφίσεις, την τηλεόραση και τις εμφανίσεις στην πίστα, ήμουν σε πολύ μικρότερη ηλικία. Τότε άλλα ήθελα από τη ζωή μου, σήμερα άλλα αναζητώ. Στη δεκαετία, λοιπόν, των 20 μου χρόνων, δεν περνούσε καν από το μυαλό μου να κάνω ένα παιδί αλλά, όσο κυλούσαν τα χρόνια, και ειδικά τώρα που βρήκα το άλλο μου μισό, το σκεφτόμουν όλο και περισσότερο. Τώρα λοιπόν, ένα χρόνο πριν μπω στα 40, αισθανόμουν απόλυτα έτοιμη να γίνω μάνα! Κοίτα, εγώ είμαι μία γυναίκα που έχει χορτάσει από πολλά. Σε σημείο που ένιωσα κορεσμό. Δεν έχω απωθημένα από τη ζωή, γι’ αυτό και θεωρώ ότι θα γίνω μία μάνα-υπόδειγμα. Κι αν δεν έκανα αυτή την περίοδο της ζωής μου ένα παιδί, δεν θα ένιωθα ολοκληρωμένη ως γυναίκα και ως προσωπικότητα. Και το έκανα. Ok, είμαι η Στέλλα που ξέρετε, που τραγουδάει, που φωτογραφίζεται, που την αγαπάει ο κόσμος, που τη σταματούν στο δρόμο, που είναι star, αλλά υπάρχει και μία άλλη Στέλλα: η Στέλλα η απλή κοπέλα της διπλανής πόρτας, η νοικοκυρά, που θα φροντίσει τον άντρα της, που θα ενδιαφερθεί για το σπίτι της, που θα μιλήσει με τον περιπτερά, που κάνει απλά και καθημερινά πράγματα όπως όλος ο υπόλοιπος κόσμος.

-Ο πατέρας του παιδιού ποιος είναι;

-Είναι ο σύντροφός μου, ο Χρήστος, με τον οποίο συγκατοικούμε 4 χρόνια. Ωστόσο, δεν επιδιώκουμε την δημοσιότητα. Και δεν θέλαμε να διαφημίσουμε την ευτυχία μας-αν και, όπως πολύ καλά ξέρεις, θα μπορούσα να το κάνω, όπως κάνουν πολλοί και πολλές-, γιατί ο σύντροφός μου δεν αποζητά την έκθεση της προσωπικής μας ζωής και εγώ, ως γυναίκα του, το σεβάστηκα απόλυτα. Μην σου πω, ότι μου αρέσει κιόλας πολύ όλο αυτό…

-Με τι ασχολείται ο σύντροφός σου; Είναι και αυτός του καλλιτεχνικού χώρου;

-Όχι, καμία σχέση. Δύο καλλιτέχνες μέσα στο ίδιο σπίτι δεν θα χωρούσαν (γελάει). Παλιά ασχολιόταν με την πολιτική, τώρα απέχει. Έχει ένα εκτροφείο ροτβάιλερ, παρέχει εκπαίδευση σε σκύλους, ενώ έχει και κάποια κτήματα που τα νοικιάζει για διάφορους λόγους, όπως για την εκμετάλλευση φωτοβολταικών κλπ.

-Έχεις γίνει πια, δηλαδή, ένα κορίτσι για σπίτι, Μπεζ;

-Αυτό δείχνει η πορεία των πραγμάτων. Έχει ωριμάσει πια η Στέλλα που ξέρατε. Μου αρέσει πλέον να περνώ ώρες στο σπίτι μου, να πηγαίνω στο σούπερμαρκετ, να φροντίζω τον σύντροφό μου, να χαζεύουμε εκπομπές στην τηλεόραση, να τρώμε γλυκά που μας αρέσουν, να μαζεύονται φίλοι μας και να συζητάμε ή να παίζουμε επιτραπέζια παιχνίδια. Λόγω της καριέρας που έχτισα με τόσο κόπο, όλα αυτά μου είχαν λείψει υπερβολικά τα τελευταία χρόνια. Τώρα ξαναβρίσκω την απλή ζωή, έξω από τα φώτα, μια ζωή που δεν είχα ζήσει.

-Διαγράφεις κάτι από την παλιά Στέλλα;

-Θα ήταν σαν να διέγραφα τον παλιό μου εαυτό! Αλλά, ως ώριμη γυναίκα πλέον, κάποιες κινήσεις του παρελθόντος δεν θα τις έκανα.

-Για κάποιους, όμως, είναι σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από εκείνο το κοριτσάκι που τραγουδούσε «θέλεις τραλαλά, θέλω τραλαλό, θέλεις γλειφιτζούρι, χωνάκι παγωτό» και «στο κορμί μου σαν μπλουζάκι», που έπαιξε σε τηλεπαιχνίδι και απολάμβανε την δημοσιότητα…

-Θυμάμαι τον πατέρα μου που μου έλεγε: «Στελλίτσα, κορίτσι μου, κάποια στιγμή, θα ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου, θα είσαι 70 χρόνων, και δεν θα το χεις καταλάβει!». Είχε δίκιο. Τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα. Η αθωότητά και η παιδικότητά μου απέναντι στον κόσμο και στα πράγματα μπορεί να έχει κολλήσει στα 19 μου χρόνια, αλλά το μυαλό και η σκέψη μου αφορούν μία γυναίκα που ξέρει πια τι θέλει, στην ηλικία που σήμερα βρίσκομαι. 

-Είναι αλήθεια η αστική φήμη που υπάρχει για σένα και λέει ότι είχες ξαναμείνει έγκυος στο παρελθόν, αλλά απέβαλες, λόγω συνθηκών;

-Όχι, αυτό είναι μόνο φήμη. Αλλά, δεν με πειράζει να λέγονται για μένα διάφορα, γιατί αυτό είναι κάτι που συμβαίνει με τους περισσότερους καλλιτέχνες. Μόνο εγώ ξέρω ποια είναι η αλήθεια για τον εαυτό μου, για τη ζωή μου και την προσωπικότητά μου…Για να σου απαντήσω, είναι η πρώτη φορά που μένω έγκυος. Είχα παντρευτεί μία φορά, στα 21 μου, αλλά τότε δεν είχα κυοφορήσει.

-Σκέφτεστε να παντρευτείτε με τον σύντροφό σου;

-Ζούμε σαν ένα παντρεμένο ζευγάρι, σαν ένα παραδοσιακό αντρόγυνο. Θεωρώ ότι δεν θα αλλάξει κάτι αν παντρευτούμε, αλλά θα χαρούν οι γονείς μας αν συμβεί. Και, αν παντρευτούμε, θα ήθελα αυτό να γίνει με θρησκευτικό γάμο, γιατί πιστεύω πολύ και θα ‘θελα να πάρω και την ευλογία του Χριστού, στον οποίο έχω πίστη. Άλλωστε, από πολύ μικρή, ο Θεός ήταν στήριγμά μου κάτι που, κάποιες φορές, με δίχαζε ανάμεσα στην καλλιτέχνιδα και στον άνθρωπο-Στέλλα. Τώρα, όμως, Του έχω αφοσιωθεί ολοκληρωτικά: μπαίνω στο internet, σχεδόν καθημερινά, ψάχνω και ερευνώ, διαβάζω χωρία της καινής διαθήκης και αγαλλιάζω μέσα μου. Ηρεμώ. Έχω μάλιστα και πνευματικό, ενώ εξομολογούμαι και κοινωνώ όποτε αισθάνομαι έτοιμη μέσα μου.

-Πας και εκκλησία;

-Σίγουρα δύο με τρεις φορές το μήνα. 

-Η καριέρα σου σε τι στάδιο βρίσκεται πια;

-Κάνω εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό-στην επαρχία, στην Αθήνα, σε clubs και μεγάλα μαγαζιά. Συνειδητά, όμως, απέχω πια από την τηλεόραση. Μου έχουν προτείνει κατά καιρούς να βγω, αλλά δεν θέλω να το κάνω αν δεν υπάρχει σοβαρός λόγος. Με κούρασαν πια όλα αυτά! Επίσης, να σου πω ότι ετοιμάζουμε με τον σύντροφό μου να ανοίξουμε ένα café-bar στη Γλυφάδα...Άκου να δεις. Έτσι όπως βιώνω τώρα τον έρωτα και την αγάπη με τον σύντροφό μου, είναι κάτι που δεν έχω ξαναζήσει. Στην αρχή ήμουν πολύ καψούρα μαζί με τον Χρήστο, τώρα όμως είμαι βαθιά ερωτευμένη μαζί του και τον αγαπώ πραγματικά. Του ανήκω! Σε αυτόν και στο παιδί μας!

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Μάρτιο του 2014. Φωτογραφίες: Γιάννης Χατζηγεωργίου

TZENH BANOY: ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΕ ALPHA TV - "ΕΛΕΝΗ"

ΜΑΡΙΝΑ ΒΕΡΝΙΚΟΥ: Η ΖΩΗ, ΕΝΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ...

Ατόλη, New Caledonia

Cyclone reef Tufi Papua New Guinea

Ile De Pins, New Caledonia

Sefoa Papua New Guinea

Solomon Islands

Tufi, Papua, New Guinea

Tufi, Papua, New Guinea

Tufi, Papua, New Guinea

Tufi, Papua, New Guinea

Οι μαγικές φωτογραφίες που ανεβάζει τελευταία στο instagram από κάποιο απ’ τα ταξίδια της-μέρος μάλλον κι αυτά ενός ακόμη από τα επιτυχημένα φωτογραφικά της λευκώματα που θα ακολουθήσουν-με έκαναν να επικοινωνήσω μαζί της ζητώντας της άλλη μία συνέντευξη. Βρισκόταν ήδη πλάι στη θάλασσα με τα παιδιά της, σε ένα από τα νησιά του Αιγαίου...
-Είστε ήδη μια πολύ γνωστή φωτογράφος, έχοντας συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις και έχοντας εκδώσει μια σειρά από φωτογραφικά βιβλία. Συγχρόνως, σας αρέσουν τα ταξίδια. Πως συνδυάζετε τη φωτογραφία με τα ταξίδια; Πόσο απαραίτητο κομμάτι της ζωής σας είναι το ταξίδι και η φωτογραφία;

-Είμαι διαποτισμένη από τις ελληνικές αισθήσεις. Τώρα που όλοι έχουμε φωτογραφικές μηχανές, σημασία έχει πως τις χρησιμοποιούμε. Η φωτογραφία, για μένα, είναι οπτική εγγρήγορση και ψυχική ετοιμότητα. Είναι ένας τρόπος να μαθαίνω για τον κόσμο γύρω μας. Είναι ένα διαβατήριο στην κατανόηση. Με απασχολεί ο κόσμος, έτσι όπως είναι, και μέσα απ’ αυτόν βρίσκω τις ομορφιές που τον υπερβαίνουν. Προσπαθώ η δουλειά μου να μην είναι απλά ένα μέσο καταγραφής και απεικόνισης της πραγματικότητας, αλλά να συνδέεται άριστα με το συναίσθημα, τη μορφή και το περιεχόμενο. Φωτογραφίζω τα νησιά της Ελλάδας και αποκαλύπτω εκείνες τις ευαισθησίες που συντροφεύουν τις μυστικές μου στιγμές. Υπάρχουν ενότητες της δουλειάς μου που αναφέρονται σε συγκεκριμένο τόπο, σε συγκεκριμένη στιγμή, σε μία εικόνα και όλα να δένονται όσο γίνεται πιο αρμονικά, έντεχνα, με νόημα και συμβολισμούς. Φωτογραφίζω τα τοπία της Κύπρου, την Ακρόπολη, τις εκκλησίες της Σίφνου. Αισθάνομαι ότι είμαι ένας πολίτης του κόσμου και ταξιδεύοντας μακριά, από την Ανταρκτική, την έρημο της Ναμίμπια, τις κοσμοπολίτικες πόλεις, μέχρι την Παπούα-Νέα Γουινέα, αισθάνομαι ότι αποκτούν άλλη αξία οι αναφορές μου, οι φωτογραφίες μου που έχουν σχέση με τη ρίζα μου και τον τόπο μας...

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΑΣΛΑΝΗ...

Απέναντι από το γραφείο του, στον τρίτο όροφο του ατελιέ-σπιτιού του στου Ψυρρή, η Ακρόπολη φωτισμένη, οι κεραμιδένιες σκεπές από τα σπίτια της Πλάκας, το Αστεροσκοπείο, η Ρωμαϊκή και Αρχαία Αγορά, ο Λυκαβηττός, μικρές πλατείες και δρόμοι σε μικρογραφία – «μία άλλη Αθήνα, διαφορετική και τόσο μαγικά όμορφη όταν την κοιτάς από ψηλά», μου έλεγε. «Αυτή η εικόνα με εμπνέει», μου εξηγούσε μετά από λίγο, καθώς φορούσε το καλό του κοστούμι «για να πάμε αργότερα μια βόλτα μαζί, να πάρω λίγο αέρα», δείχνοντας μου κάτι που ζωγράφισε τελευταία με τους χρωματιστούς του μαρκαδόρους που είχε αφημένους επάνω σε ένα μικρό ξύλινο τραπεζάκι. Παντού φωτογραφίες του: Από επιδείξεις μόδας αγκαλιά με διάσημα μοντέλα που «τώρα χαθήκαμε, να ναι όμως καλά», τη Μελίνα Μερκούρη, δύο προέδρους Δημοκρατίας, κάποιους ξένους δημοσιογράφους που έρχονταν για να καλύψουν τα events και να πάρουν συνέντευξη από «τον Έλληνα σχεδιαστή που κατέκτησε τη μόδα στην Ελλάδα» (όπως έγραφε ο τίτλος από ρεπορτάζ του «Ταχυδρόμου» που είχε σφηνωμένο στη γωνία ενός μεγάλου καθρέφτη), φίλους του, ανθρώπους που κάποτε γνώριζε πολύ καλά και τον τελευταίο καιρό σκεφτόταν «που να ναι; Τι να κάνει;».Ήταν παράξενη η ψυχοσύνθεσή του τελευταία, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια που τον γνώριζα-έμοιαζε να γελούσε αλλά να κλαίει ταυτόχρονα, να μιλάει για χαρά και να εννοεί τη λύπη, να εξηγεί τις επιτυχίες αλλά να υπονοεί τις μεγάλες αποτυχίες της ζωής του...

ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ: "ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΩ ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΙΟ ΕΥΣΥΓΚΙΝΗΤΗ"

-Διαβάζω στο blog σας, ότι στην τελευταία σας επίσκεψη στην Κύπρο περάσατε υπέροχα. Τι το ιδιαίτερο είχε αυτή η φορά το ταξίδι σας στο νησί μας;

-Καταρχήν πρέπει να πω ότι πάντα στην Κύπρο περνάω υπέροχα, είναι τόση η αγάπη του κόσμου, τόση η ζεστασιά και η ανταπόκριση του που, κάθε φορά, υπάρχει η αίσθηση ότι επιστρέφω για να δω αγαπημένους φίλους. Φέτος βέβαια είχα έναν λόγο ακόμη να είμαι χαρούμενη, αφού πληροφορήθηκα ότι ένα ξεχωριστό για μένα βιβλίο, το «Βαλς με δώδεκα θεούς», θα γίνει σήριαλ για τον ΑΝΤ1 Κύπρου με την υπογραφή της Μαρίας Γεωργιάδου.

-Θα μπορούσατε ποτέ να εγκατασταθείτε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στην Κύπρο, προκειμένου να γράψετε ένα επόμενο βιβλίο σας;

-Μάλλον δύσκολο το θεωρώ κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι δεν είμαι μονή μου- έχω οικογένεια την οποία δεν θα μπορούσα ν αποχωριστώ για ένα τόσο μεγάλο διάστημα.

-Ποιες ήταν οι αναφορές σας, προκειμένου να γράψετε το τελευταίο σας βιβλίο «όσο αντέχει η ψυχή»;

-Όσο κι αν ψάχνω στο μυαλό μου, δυσκολεύομαι να θυμηθώ τι ήταν αυτό που γέννησε την Ηρώ μου. Υποθέτω ότι αυτή η ιστορία, σαν να βρισκόταν μέσα μου από πάντα και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να βγει...

-Η...δική σας ψυχή πόσο αντέχει;

-Όχι μονό άδικη μου, αλλά η ψυχή κάθε ανθρώπου μπορεί να αντέξει τα πάντα, όταν χρειαστεί. Καλό είναι, κι αν είμαστε τυχεροί στην ζωή μας, να μην χρειαστεί να ανακαλύψουμε ποτέ τις αντοχές της- ίσως τρομάξουμε κι εμείς οι ίδιοι!

-Ποια είναι η διαδικασία συγγραφής ενός καινούριου βιβλίου; Υπάρχει κάποια «ιεροτελεστία»;

-Η ιδέα έρχεται από το πουθενά και αργά ωριμάζει στο μυαλό μου. Δεν κρατώ σημειώσεις- θεωρώ ότι αν μια ιδέα είναι καλή θα επιστρέψει καλύτερη και πιο εδραιωμένη. Όταν αισθανθώ το κεφάλι μου έτοιμο να εκραγεί, τότε ξέρω ότι είναι η ώρα να ξεκινήσω. Από εκεί και μετά, δουλεύω καθημερινά και ζω την ζωή των ηρωίδων μου.

-Ποτέ ανακαλύψατε για πρώτη φορά αυτή σας την έφεση στο γράψιμο;

-Πρέπει να ήμουν γύρω στα δέκα, όταν έγραψα το πρώτο μου παραμυθάκι και συνέχισα και στην εφηβεία με μικρά διηγήματα, νουβέλες, πριν ολοκληρώσω εκεί -γύρω στην τρίτη λυκείου-, το πρώτο μου πολυσέλιδο «βιβλίο». Γενικά, η σχέση μου με το χαρτί και το μολυβί, ήταν πάντα άριστη.

-Υπάρχουν μέρες που βλέπετε σαν «αντίπαλό» σας την λευκή σελίδα;

-Όχι βέβαια! Αυτή ακριβώς λευκή σελίδα, δεν είναι αντίπαλος, αλλά πρόκληση! Δεν μου έχει τύχει ποτέ να με προδώσει το μυαλό μου ή να θέλω να γράψω και να μην μπορώ γιατί η έμπνευση με έχει εγκαταλείψει. Το μόνιμο άγχος μου, είναι μη και δεν προλάβω να γράψω όσα έχω στο μυαλό μου.

-Το γεγονός ότι έχετε την δική σας οικογένεια -με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό-, δεν σας αποσπά από το να αφοσιωθείτε ολοκληρωτικά και απερίσπαστη στη συγγραφή βιβλίων;

-Παρόλο που τα παιδιά μου είναι μεγάλα και οι ώρες που είμαι μόνη μου είναι πολλές, όταν χρειάζονται την μητέρα τους είμαι εκεί, όπως είμαι πάντα διπλά στον άντρα μου, τριάντα χρόνια τώρα. Ο μόνος που...πάσχει είναι ο ύπνος και η ξεκούραση μου.

-Ο σύζυγος σας είναι ο πρώτος αναγνώστης των βιβλίων σας;

-Φυσικά! Εκείνος τα διαβάζει αμέσως μόλις τυπώσω και κάνει και την πρώτη... Άτυπη επιμέλεια, αφού έχει ταλέντο στο να ανακαλύπτει λάθη, χρονικές ανακολουθίες και ότι άλλο μπορεί να μου έχει ξεφύγει πάνω στην ορμή της δουλειάς.

-Τα παιδιά σας είναι οι επόμενοι αναγνώστες σας;

-Αμέσως μετά τον άντρα μου, σειρά έχει η μητέρα μου και ύστερα ο γιος μου. Η κόρη μου, το έχω πει άπειρες φόρες, δεν είναι αναγνώστρια γενικώς.

-Υπήρξαν περίοδοι κατάθλιψης στη ζωή σας και πως τις αντιμετωπίσατε;

-Η λέξη «κατάθλιψη» είναι πολύ βάρια και, τον τελευταίο καιρό, την χρησιμοποιούμε με μεγάλη ευκολία- και το θεωρώ λάθος. Υπήρξαν λοιπόν περίοδοι στην ζωή μου, που τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και αισθανόμουν πιεσμένη, αλλά η λογική βοήθησε πολύ. Σκεφτόμουν πάντα ότι τα όσα με έκαναν ευτυχισμένη, ήταν περισσότερα από όσα με έκαναν να λυπάμαι. Και όσα μπορούσαν να αλλάξουν πάλευα να τα αλλάξω. Για τα υπόλοιπα, απλώς αποδεχόμουν την ματαιότητα κάθε προσπάθειας.

-Το γράψιμο είναι ψυχοθεραπεία για εσάς;

-Δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι. Η συγγραφή δεν είναι πανάκεια για όλα μας τα απωθημένα. Είναι, όμως, κάτι που εμένα προσωπικά με γεμίζει απόλυτα, με κάνει ευτυχισμένη, βρίσκει διέξοδο η δημιουργικότητα μου, ταξιδεύει το μυαλό και η ψυχή μου.

-Κλαίτε συχνά, κύρια Μαντά; Και για ποιους λόγους;

-Νομίζω ότι όσο μεγαλώνω, γίνομαι πιο ευσυγκίνητη- το δάκρυ έρχεται σε περισσότερες περιπτώσεις. Κλαίω από χαρά, από κούραση, από νεύρα. Η λύπη τώρα πια με παγώνει, με μουδιάζει, δεν με κάνει να κλαίω.

-Έχετε κάνει ποτέ κακό στον εαυτό σας και στην συνέχεια να το μετανιώσετε;

-Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που κάνει κακό στον εαυτό του και δεν το μετανιώνει! Εσκεμμένα πάντως, το..αποφευγω. Σίγουρα πιέζω τον εαυτό μου παρά πολύ γιατί θέλω να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου και, πολλές φόρες, το καταλαβαίνω ότι αποβαίνει εις βάρος μου, αλλά δεν το μετάνιωσα ποτέ!

-Ποιο θεωρείτε ότι ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σας;

-Που δεν έκανα τουλάχιστον αλλά δύο παιδιά!

-Λένε για τους συγγραφείς ότι είναι «παράξενα» και «ιδιαίτερα» άτομα. Εσείς τι είδους «παραξενιές» έχετε;

-Μου ζητάτε να...δυσφημίσω τον εαυτό μου; Πάντως νομίζω ότι κάθε άνθρωπος έχει ιδιαιτερότητες και δεν είναι θέμα ενασχόλησης, αλλά χαρακτήρα. Η μονή διάφορα, είναι ίσως ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα- η οπτική γωνία αν θέλετε. Στα δικά μου μάτια, φωτίζονται ίσως διαφορετικά κάποια πράγματα και χάνονται άλλα...

-Αν σας ρωτούσε κάποιος στο δρόμο τι δουλεία κάνετε, τι θα του απαντούσατε;

-Μα φυσικά «οικιακά» και θα συμπλήρωνα ότι «είμαι σύζυγος και μητέρα». Δεν θεωρώ την συγγραφή επάγγελμα για να το αναφέρω, όπως δεν θα ανέφερα τα χόμπι μου.

-Υπήρξαν στιγμές που καβαλήσατε το καλάμι λόγω των υψηλών πωλήσεων των βιβλίων σας; Που ξεφύγατε;

-Η όποια επιτυχία, ήρθε όταν ήμουν πολύ μεγάλη για να...αλλάξω μεταφορικό μέσο! Παράλληλα, όταν ξέρεις ακριβώς που οφείλεις το όνομα σου, και στην περίπτωση μου, στον κ. Ψυχογιό-τον έκδοτη μου- και στην αγάπη του κόσμου, δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγεις. Είναι, ας πούμε, οι δικλείδες ασφάλειας σου. Αν σε αυτά τα δύο προσθέσεις την οικογένεια, τότε είσαι ασφαλής.

-Ποτέ δεν είπατε, «αφού με θαυμάζει τόσος κόσμος είμαι σπουδαία συγγραφέας»;

-Είναι πολύ ξένες σε μένα αυτές οι λογικές. Ο κόσμος με αγάπησε γιατί ξέρει ότι μέσα μου είμαι πάντα η Λένα και όχι η Μαντά. Και έτσι με αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια- έτσι με αποκαλεί όταν μου απευθύνεται-, κι αυτό δεν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω!

-Κλονίστηκε ποτέ η αυτοπεποίθηση σας, λόγω των αυστηρών κριτικών και της αμφισβήτησης στη δουλειά σας;

-Η κριτική έχει έναν συγκεκριμένο σκοπό: Να μας βοηθά να γινόμαστε καλύτεροι, όταν είναι τεκμηριωμένη και απαλλαγμένη από εμπάθειες. Όταν συναντώ, λοιπόν, μια τέτοια κριτική την παίρνω πολύ σοβαρά υπόψην μου. Με τις υπόλοιπες δεν ασχολούμαι, δεν θυμώνω, δεν...κλονίζομαι. Έχω πάρει τόση αγάπη από το αναγνωστικό κοινό, είμαι τόσο γεμάτη και τόσο πλήρης, που δεν μου αφήνονται περιθώρια για μικροψυχίες.

-Με τόσο υψηλές πωλήσεις βιβλίων, να υποθέσω πως ζείτε πια αρκετά άνετα οικονομικά;

-Ο εκδότης μου, ο κ. Ψυχογιός, είναι από τους πιο έντιμους στον χώρο και από τους πιο γενναιόδωρους. Παρόλα αυτά, έχω και έναν άξιο άντρα που δεν φοβήθηκε ποτέ την δουλειά και πάντα εξασφάλιζε την οικογένεια του. Ζούσαμε πολύ καλά και πολύ πριν έρθουν τα βιβλία. Απλώς, τώρα εξασφαλίζουμε και τα παιδιά μας.

-Για το τέλος, θα λεγάτε, κύρια Μαντά, ότι είστε ευτυχισμένη από την ζωή που ζήσατε και ζείτε;

-Απόλυτα! Έκανα την οικογένεια που πάντα ονειρευόμουν, έχω έναν θαυμάσιο σύζυγο, δύο άξια παιδιά, γεμάτα ευγένεια και σεβασμό στον κόπο των γονιών τους, ένα σπίτι γεμάτο αγάπη και γέλιο, καλούς και αγαπημένους φίλους και το μονό που ζητάω από τον Θεό, είναι υγεία για να απολαύουμε τους κόπους μας.

Δημοσίευση στο "Life", τον Ιούλιο του 2012. Οι φωτογραφίες είναι του Γεράσιμου Φρόνιμου. Το τελευταίο βιβλίο της Λένας Μαντά «Όσο αντέχει η ψυχή», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΦΑΚΗΣ: "Η ΚΥΠΡΟΣ ΘΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΟ 2016"

-Τι προβλέπετε για την Κύπρο, μετά τις νέες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις;

-Η Κύπρος είναι-μοιραία-συνακόλουθη της Ελλάδας. Η κρίση ξεκίνησε το 2010-ακόμη και αν δεν ήταν ακόμη τότε ορατή για κάποιους-και θα διαρκέσει, στην υπόγεια διαδρομή της, μέχρι το τέλος του 2013, ενώ από το Φθινόπωρο του 2011 μέχρι το Φθινόπωρο του 2013 εντοπίζεται ο πυρήνας αυτής της δυσκολίας. Το 2013 θα είναι ο πάτος, ο πυθμένας αυτής της κρίσης-κυρίως για την Ελλάδα-με πολύ πιο έντονο το πρώτο εξάμηνο, κατά τη διάρκεια του οποίου, από πλευράς φυσικής, συμπιέζεται ο χρόνος-κάτι, όμως, που δεν θα φαίνεται στα μάτια μας. Αυτή, λοιπόν, η συμπίεση θα προκαλέσει ραγδαία γεγονότα και αλλαγές-περισσότερο δυσάρεστες και μεταρρυθμιστικές και λιγότερο ευχάριστες και διασκεδαστικές. Εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι άμυνα και ψυχραιμία, όχι πανικός. Όλο αυτό, να ξέρεις, δεν είναι τυχαίο: Ξεκινάει από μία άτυπη «δικτατορία του κεφαλαίου» και από το «τέταρτο Ράιχ», αφού οι Γερμανοί επέστρεψαν για να ελέγξουν και να κατακτήσουν τον κόσμο διά μέσου του χαρτονομίσματος και όχι του τανκ.

-Η Κύπρος θα είναι σε καλύτερη μοίρα από αυτό που ζει και θα ζήσει στο προσεχές μέλλον η Ελλάδα;

-Πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας το εξής: Το 2013 και το 2014 θα γίνει ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα στη Μέση Ανατολή. Το επόμενο χρονικό διάστημα ο Άσαντ θα έχει πέσει και βλέπω ότι θα γίνει ένα μεγάλο μπραφ στη Μέση Ανατολή, μέσω του οποίου οι Τούρκοι θα επιτεθούν στο Ιράν-και όχι οι Εβραίοι ή οι Ισραηλινοί. Να είσαι επίσης βέβαιος ότι θα γίνει πόλεμος μεταξύ Τουρκίας και Ιράν για το Κουρδιστάν, θα γίνουν πολλές αναμοχλεύσεις και αλλαγές. Και όλο αυτό το «μακελειό» θα χρειαστεί χρόνια για να ξεπεραστεί εντελώς. Σε γενικές γραμμές, πιστεύω ότι η δεκαετία του 2010 θα είναι από χέρι διαταραγμένη-και εδώ θα πρέπει κανείς ατομικά να προτάξει την ψυχραιμία του, ακόμη και αν χάσει τα πάντα.

-Αυτό πως θα λειτουργήσει για την Κύπρο, αφού όλα αυτά θα γίνονται στην περιοχή μας;

-Και ως μία περίεργη «σανίδα σωτηρίας», αλλά και ως «βαβούρα». Δεν θα είναι κάτι εύκολο όλο αυτό για την Κύπρο. Ωστόσο, αυτό το οποίο θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, είναι ότι ο άξονας Ανατολή-Δύση δεν θα υπάρχει πια, θα έχουμε μόνο τον άξονα Βορρά-Νότου. Εκεί θα βρίσκεται η αντίθεση. Και σε ό,τι αφορά την Κύπρο, το νησί αυτό θα «χρησιμοποιηθεί» τόσο από το Νότο όσο και από το Βορρά, αφού είναι ούτως ή άλλως πολυχασμένο-από την περίοδο ακόμη των Σταυροφοριών. Και αυτό προβλέπω πως θα συνεχιστεί. Γιατί η Κύπρος είναι το σταυροδρόμι, είναι η «Ελβετία» της Μεσογείου και του Νοτιοανατολικού άκρου της Ευρώπης-αυτή είναι η μοίρα της. Επομένως, η «ανήσυχη» Μέση Ανατολή θα επηρεάσει την Κύπρο, αλλά θα της δώσει και το πλεονέκτημα ότι εκεί θα μπορέσει κάποιος να περιφρουρηθεί. Επομένως, μπαίνει μεν στο Μνημόνιο η Κύπρος, αλλά θα είναι σε λιγότερο δύσκολη μοίρα απ ότι η Ελλάδα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ακολουθεί μία δύσκολη εποχή. Κι αν η Ελλάδα είναι υδροχόος, η Κύπρος είναι λέων, και επειδή ο Κρόνος είναι στον σκορπιό, θα την αναγκάσει να αναδομηθεί στη βάση της, να βάλει καινούργιους κανόνες στην εσωτερική της οικονομία και στις συναλλαγές. Θα μπει φρένο στον ξιπασμό και στην πανδαισία. Άλλωστε, ζούμε την εποχή του survive, όχι του glam-συνεπώς, πολλές παλιές συνήθειες των Κυπρίων θα πεθάνουν οριστικά.

-Βλέπετε να υπάρχει πιθανότητα επανένωσης της Κύπρου;

-Όχι, δεν θα επανενωθεί η Κύπρος-τουλάχιστον μέσα στα επόμενα χρόνια-με τη μορφή που υπήρχε πριν από το 1974, αλλά ίσως μόνο ως ομοσπονδία-οποιασδήποτε μορφής. Και αυτό, όμως, προβλέπω ότι θα αργήσει ακόμη να γίνει. Είναι πολύ δύσκολο να γίνει η Κύπρος αυθεντική ελληνόφωνη και να εκδιωχθεί ο Τουρκικός πληθυσμός από το βόρειο κομμάτι-σίγουρα για τα επόμενα δέκα χρόνια. Αν δεν φτάσουμε στο 2020 δεν παγιώνεται ο νέος χάρτης της υδρογείου, όπου θα δούμε να ενισχύονται οι νέες επιρροές.  

-Τι προβλέπετε για τις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν τον Φεβρουάριο στην Κύπρο;

-Το πολιτικό σκηνικό θα αλλάξει στην Κύπρο. Και η στροφή θα γίνει προς τα συντηρητικά, προς τα δεξιά. Μετά τον Ιανουάριο-που ο Άρης στον Υδροχόο κάνει μία δύσκολη γωνία-, ο Φεβρουάριος θα είναι ένας αρκετά καλός μήνας-από όλες τις απόψεις. Το δύσκολο πέρασμα θα γίνει τον Απρίλιο και το Μάιο-εκεί θα συμβούν πολλά γεγονότα και θα χρειαστεί ψυχραιμία. Σε γενικές γραμμές, να έχετε στο μυαλό σας ότι το 2013 δεν θα είναι ένα εύκολο έτος, αλλά ένα έτος όπου ο κυρίαρχος του θανάτου θα πάρει πολλούς με το δρεπάνι του-κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν το 2012 συνέβη ο θάνατος, το 2013 θα έχουμε το μνήμα. Όσοι έφυγαν, «έκλεισαν», τελείωσαν ή θα τελειώσουν άμεσα-με οποιοδήποτε τρόπο-δεν θα ξαναγυρίσουν. Αλλάζουν οι τάσεις και το ομαδικό ασυνείδητο, κάτω από το βάρος αυτής της οικονομικής κρίσης.

-Με όλο αυτό που προβλέπετε να συμβεί το επόμενο χρονικό διάστημα στην Μέση Ανατολή, η Τουρκία θα βγει ενισχυμένη;

-Όχι. Δεν θα είναι εύκολος ένας πόλεμος με την Περσία και, το μήλον της έριδος, το Κουρδιστάν, θα παγιωθεί.

-Κάποιοι κάνουν λόγο τελευταία και για επιστροφή της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες, μέσα στα αμέσως επόμενα χρόνια…

-(χαμογελάει) Αυτά είναι λιγάκι ρομαντικά και μυθιστορηματικά.

-Η Κύπρος πότε προβλέπετε να εξέλθει της κρίσης;

-Για μία διετία θα έχουμε αλλαγή πλεύσης και τακτικής-θα συμβεί μία μεταμόρφωση, μία μεταρρύθμιση και θα αλλάξουν πολλές νοοτροπίες. Για να στο πω πιο λαϊκά για να το καταλάβεις, αυτό που θα γίνει το επόμενο χρονικό διάστημα θα μοιάζει με μία Κύπρο που ήταν καθολική και ξαφνικά να ανακαλύπτει τον Λούθηρο. Θα συμβεί μία μεγάλη εσωτερική στροφή των κατοίκων και προβλέπω ότι η Κύπρος θα αναγεννηθεί πια το 2016.

-Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, τι προβλέπετε για το 2013;

-Το 2013 θέλει κίνηση-ψυχής και σώματος. Δεν θέλει να μείνει κανείς σε αδράνεια κι ούτε να παραμείνει στην κατάσταση του πανικού και της τρέλας. Πρέπει ο καθένας μας να επινοήσει και να αναπτύξει τεχνικές ή τακτικές επιβίωσης με τα μέσα που διαθέτει η θέση του, η αντίληψη του, η παιδεία του και το ένστικτό του. Όποιος δεν αποφασίσει να μπει σ αυτή την κίνηση, θα χάσει. Το ζητούμενο για το 2013 θα είναι η επιβίωση. 

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Ιανουάριο του 2013. Η φωτογραφία είναι του Charlie Makkou. 

ΒΙΚΥ ΚΑΓΙΑ: "ΕΧΩ ΚΛΑΨΕΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ"

Μετά από 20 χρόνια καριέρας στο χώρο της μόδας, η 34χρονη σήμερα Βίκυ είναι ίσως από τις ελάχιστες Ελληνίδες που δικαιούνται να μιλούν για «διεθνή καριέρα» και «καταξίωση στις πρωτεύουσες της μόδας διεθνώς». Σήμερα, μέσα από το δικό της workshop, μιλάει για όλα όσα-ευχάριστα ή δυσάρεστα- έζησε και συνεχίζει να βιώνει στην επαγγελματική αλλά και στην προσωπική της πορεία.

Μία μεγάλη σκάλα με κόκκινο χαλί που οδηγεί σε ένα «ανοιχτό» λευκό χώρο με minimal διακόσμηση και διάσπαρτα σκαμπό και καρεκλάκια γύρω γύρω, με μεγάλα παράθυρα που κοιτούν στην καρδιά της Αθήνας- στου Ψυρρή-και «ξεκούραστα» χρώματα, είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς μπαίνοντας στο «Εργαστήρι μόδας» της Βίκυς, το «Fashion Workshop» της. Με υποδέχεται άβαφη-αλλά, συγκλονιστικά όμορφη-, με το νέο της look, το κοντό της μαλλί που της πάει ομολογουμένως πολύ και σκέφτεται να το κρατήσει, φορώντας ένα αέρινο φόρεμα και χαμογελώντας μου διάπλατα. Κάθεται στην αναπαυτική πολυθρόνα απέναντι μου, πίνει από ένα μπουκαλάκι που κρατά στα χέρια της λίγο νερό και ξεκινά να μου μιλά για το «παιδί» της, το νέο της «δημιούργημα». «Αυτή η σχολή προέκυψε από μία δική μου εσωτερική ανάγκη. Μαζί με φίλους μου-κομμωτές, στυλίστες, φωτογράφους, σχεδιαστές, μακιγιέζ-, συζητούσαμε πώς αυτός ο μαγικός χώρος της μόδας θα μπορέσει να μεταλαμπαδευτεί σε νέα παιδιά αφού- και λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και λόγω του ότι πολύ καλοί επαγγελματίες βρέθηκαν στο εξωτερικό-, υπάρχει ανάγκη στο χώρο για νέο αίμα, νέους ταλαντούχους ανθρώπους, που να δουλεύουν με βάση τις σημερινές συνθήκες ζωής. Σε αυτή τη σχολή δεν έχουμε καμία σχέση με το modeling, είναι ένα εργαστήριο μόδας, έχουμε δύο workshops- fashion styling και fashion writing- και μέσα σ αυτά υπάρχουν πάρα πολλά διαδραστικά μαθήματα για να βοηθήσουν τον σπουδαστή να αποκτήσει την ευρεία γνώση της μόδας και να τα κάνει όλα. Διότι, όπως όλοι ξέρουμε πια, σε αυτή τη ζωή δεν υπάρχουν σολίστες αλλά ορχήστρες, και πρέπει να ξέρεις να κάνεις λίγο απ όλα.

-Πιστεύεις ότι η μόδα θα επανέλθει σε ό,τι ήταν στα 80s ή στα 90s;

-Βεβαίως και θα επανέλθει, γιατί η μόδα-όπως και όλα τα άλλα στη ζωή- είναι κύκλος και γυρνάει. Όλα τα πράγματα περνάνε μία μεγάλη ανηφόρα και μετά έναν κορεσμό πριν ανέβουν ξανά. Θεωρώ μάλιστα ότι ακόμη και μέσα στον επόμενο χρόνο θα αρχίσουν σιγά σιγά να ανεβαίνουν τα πράγματα και αυτοί που πραγματικά αξίζουν και έχουν καταφέρει-με τις τεράστιες δυσκολίες των τελευταίων χρόνων- να επιβιώσουν του ξεκαθαρίσματος, θα είναι οι δημιουργοί του αύριο. Και όλη αυτή η κάθαρση που γίνεται είναι μεν οδυνηρή αλλά αναγκαία για να γεννηθεί το καινούργιο. Οι νέοι άνθρωποι, λοιπόν, που θα βρεθούν σε αυτή τη νέα εποχή, θα πρέπει να είναι δημιουργικοί, άξιοι, εργατικοί, υπομονετικοί, πειθαρχημένοι και-κυρίως-να μην έχουν τουπέ ή κακή συμπεριφορά.

-Εσύ τα διέθετες όλα αυτά;

-Και με το παραπάνω. Η υπομονή και η πειθαρχία μου ήταν τα δύο εκείνα χαρακτηριστικά που με βοήθησαν να κάνω κάποια πράγματα και να πετύχω σε έναν ορισμένο βαθμό. Όσο, όμως, κι αν τα κατάφερνα κάποιες φορές, ποτέ δεν εφησύχαζα, αλλά πάντα επεδίωκα να βελτιώνομαι. Ασφαλώς, θα μπορούσα να παραμείνω στο Παρίσι, στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη και να κάνω διεθνή καριέρα, ασφαλώς θα μπορούσε να είναι και μικρότερη η καριέρα μου, αλλά σε μένα αυτό έτυχε και αυτό εκτίμησα. Το ζητούμενο ωστόσο είναι να εξελίσσεσαι συνεχώς.

-Μετάνιωσες που επέστρεψες στην Ελλάδα;

-Στην αρχή έκλαιγα πολύ, έλεγα «γιατί έφυγα από τη Νέα Υόρκη, εκεί όπου είχα τους φίλους και τη ζωή μου;», στην Ελλάδα, όμως, ήταν άλλα τα δώρα: Έκανα δύο ταινίες, έπαιξα στο θέατρο με τον Σταμάτη Φασουλή, έκανα τηλεόραση, άνοιξα τη δική μου τη σχολή. Απλά, όλοι μας θα πρέπει να συλλογιστούμε κάποια στιγμή ότι ποτέ δεν μπορούμε να έχουμε συνεχώς το «καλάθι» μας γεμάτο. Έχασα μεν το lifestyle της Νέας Υόρκης που όλα λειτουργούν με σύστημα και με τη σειρά τους, ήρθα σε μία πόλη που όλα είναι λίγο φλου, όμως κέρδισα πολλή δημιουργία εδώ, πολλή γνώση, μπήκα σε ξένα λημέρια, άκουσα, έμαθα και νιώθω ευλογημένη που έδωσα την ευκαιρία στον εαυτό μου να ζήσω σε αυτό τον μαγικό ελληνικό κόσμο τα τελευταία 5 χρόνια.

-Έχεις πεινάσει ποτέ ως μοντέλο;

-Όχι, ποτέ. Ήταν πάντα έτσι το σκαρί μου. Τρώω τα πάντα και από λίγο. Περισσότερο με το δέρμα μου είχα θέματα, με το σώμα μου ποτέ.

-Δεν αντιμετώπισες ποτέ προβλήματα νευρικής ανορεξίας;

-Ποτέ! Το «κλειδί» το δικό μου είναι ότι δεν είμαι λαίμαργη-τρώω όσο πεινάω και μετά σταματάω. Σχεδόν κάθε δύο ώρες, για παράδειγμα, τρώω ένα σνακ.

-Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετώπισες στη διεθνή σου πορεία στη μόδα;

-Η μοναξιά κυρίως. Ειδικά στην αρχή. Ευτυχώς, επειδή ήμουν και είμαι κοινωνικός άνθρωπος, γρήγορα βρήκα το δρόμο μου, αμέσως βρήκα φίλους, προσαρμόστηκα εύκολα και όλα πήγαν καλά. Ακόμη και ο ανταγωνισμός του εξωτερικού ήταν θυμάμαι κάτι που είχε σοκάρει, διότι μέχρι τότε εγώ ήμουν τύπου «η μικρή πριγκίπισσα της μόδας» στην Ελλάδα που μου τα είχαν όλα έτοιμα. Θυμάμαι να περιμένω στις ουρές με πανέμορφα κορίτσια, που κανέναν δεν ένοιαζε ποια είμαι και τι είχα καταφέρει στην Ελλάδα, που μου μιλούσαν ακόμη και άσχημα κάποιες φορές και απότομα... Τα πρώτα μου χρόνια στο Παρίσι ήταν ένα πολύ γερό «χαστούκι»- θυμάμαι να έχω κλάψει άπειρες φορές και ακατάπαυστα. Αλλά αυτό είναι τελικά και μεγάλη κάθαρση.

-Συνεχίζεις να κλαις συχνά;

-Συχνά όχι, αλλά όταν κλαίω ξεκουράζομαι πια από την πίεση και το στρες. Παλιότερα έκλαιγα πολύ πιο πολύ.

-Ακόμη και για έρωτές σου;

-Γενικά, είμαι ευαιθητούλα- καρκίνος γαρ στο ζώδιο. Ναι, έχω κλάψει πολύ. Ειδικά μέχρι τα 27 μου, ήταν σαν να μου πατούσες ένα «κουμπί» και έκλαιγα. Και για φίλους μου που με είχαν προδώσει και για άλλα θέματα. Από το σχολείο θυμάμαι ότι έκλαιγα πολύ, γιατί με πρόσβαλλαν συνέχεια επειδή ήμουν μοντέλο…

-Τι σου έλεγαν δηλαδή;

-Έλεγαν διάφορα: «Φαντάσου τι κάνει αυτή για να γίνει τόσο γρήγορα γνωστή» ή γονείς που έλεγαν στους συμμαθητές μου «μην την κάνετε παρέα, θα σας μυήσει στην κολασμένη ζωή», κάτι τέτοια.

-Σε αγχώνει ο χρόνος που περνάει;

-Κάθε άλλο! Μου αρέσει! Καμία ρυτίδα, καμία αλλαγή δεν με τρομάζει. Αυτά είναι μικροπράγματα μπροστά στα σοβαρά που μας συμβαίνουν καθημερινά.

-Πάντα ήσουν τόσο αισιόδοξη στη ζωή σου;

-Ναι, γιατί δεν είχα ποτέ άλλη επιλογή. Μόνο με την αισιοδοξία, την καλή θέληση και τη σκληρή δουλειά, μπορούσα να σταθώ στο εξωτερικό, να ζω καλά, να πληρώνω τους φόρους μου, να κάνω τους φίλους μου και να λέγομαι «πολίτης της Νέας Υόρκης» και «πολίτης του Παρισιού». Με την κατήφεια, την κακή συμπεριφορά και την γκρίνια, δεν πας ούτε ένα βήμα παραπέρα. Κι όσες φορές έπεσα στο mood της θλίψης, στο «πω πω τι έχω πάθει» ή «δεν αντέχω άλλο, είμαι κουρασμένη», τα πράγματα μου πήγαιναν ακόμη πιο χάλια. Κι έτσι κατάλαβα ότι μου κάνει πάρα πολύ καλό να χαμογελώ, να συνειδητοποιήσω πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να γκαντεμιάζουμε και να μοιρολογάμε. Άλλωστε, από μικρή, ποτέ δεν εστίαζα στο κακό αλλά πάντα στο καλό των άλλων και αυτό ήταν κάτι που μάλλον κουβαλούσα στο DNA μου και με βοήθησε και στην συνέχεια της ζωής μου.

-Θα σε ενδιέφερε να μπεις ξανά στο χώρο της τηλεόρασης;

-Και ναι και όχι. Η τηλεόραση ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα στην καριέρα μου, ένα καταπληκτικό «δώρο» που μου έμαθε πολλά πράγματα, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να είναι και η δουλειά της ζωής μου και να είμαι 15 χρόνια στο γυαλί. Δεν το είδα ποτέ έτσι. Δοκίμασα διάφορα πράγματα στην τηλεόραση-κάποια από αυτά μου πήγαν κάποια όχι- και, αν μου τύχει κάτι στο μέλλον που να με ενδιαφέρει και να μπορώ να το κάνω, έχω κάθε καλή διάθεση να το δοκιμάσω. Επί τούτου, όμως, να βγω στην τηλεόραση γιατί «πρέπει» να είμαι στο γυαλί, δεν θα το κάνω.

-Ο Νίκος γιατί έγινε ο άντρας της ζωής σου;

-(χαμογελάει) Είναι πολύ ήρεμος και έχει μία «παιδική» προσωπικότητα που εμένα μου αρέσει πολύ- είναι κι αυτός πολύ χαρούμενος, θέλει να κάνει τα sports του, να βγαίνει. Αυτό εμένα με ξεκουράζει, με ξεκολλάει από το καθημερινό.

-Είναι ο άντρας που θέλεις να μείνει στη ζωή σου για πάντα;

-Το «για πάντα» και το «ποτέ» δεν τα ξέρω-και, όσες φορές τα είπα, στο τέλος έφαγα τα μούτρα μου. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου, όχι μόνο στον ερωτικό τομέα. Θεωρώ ότι τα πράγματα δεν είναι δεδομένα στη ζωή, πρέπει να τα παλεύουμε, να τα καλλιεργούμε και, ιδιαίτερα οι σχέσεις, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που πρέπει να του δίνεις συνεχώς τροφή.

-Εσύ πως τροφοδοτείς τη σχέση σου;

-Προσπαθώ να είμαι όσο γίνεται πιο αυθόρμητη και θέλω ο καθένας μας να έχει και το δικό του χώρο και χρόνο, τους δικούς του φίλους, να κάνουμε πράγματα μαζί τα οποία να ευχαριστούν και τους δύο και να μην πιέζεται κανείς γι αυτά. Νομίζω ότι κυρίως με καλή διάθεση κρατάς ζωντανή μία σχέση.

-Δεν ζηλεύεις το Νίκο;

-Η ζήλια δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου-δεν υπήρξε ποτέ. Και είμαι τυχερή γιατί ούτε ο Νίκος ζηλεύει. Όταν εμπιστεύεσαι απόλυτα τον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να είναι στη ζωή σου, αυτό σου δίνει επιπλέον πόντους, σου δίνει υπερηφάνεια.

-Σε αφορά η μητρότητα;

-Πολύ! Και θέλω μάλιστα να κάνω μία μεγάλη οικογένεια!

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Σεπτέμβριο του 2012. 

ΜΑΡΙΝΑ ΒΕΡΝΙΚΟΥ: "ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ"

Με ένα φωτογραφικό της κλικ αποτυπώνει εικόνες, πρόσωπα, τοπία, αναμνήσεις, συναισθήματα- χαράς ή λύπης-, υπέροχες και μοναδικές εμπειρίες μίας άλλης διάστασης των πραγμάτων- όλα αυτά που συνήθως δεν «βλέπουμε» με «γυμνό» μάτι. Η Μαρίνα μιλάει για όλα εκείνα που κατανόησε βαθιά μέσα από τα δεκάδες της ταξίδια στον κόσμο.

-Έχοντας ταξιδέψει σχεδόν σε όλο τον κόσμο, τι ήταν αυτό που σας έκανε να προχωρήσετε, πριν από λίγους μήνες, στην έκδοση ενός φωτογραφικού λευκώματος αποκλειστικά αφιερωμένου στην Ακρόπολη, με τίτλο «My Acropolis», και όχι- για παράδειγμα- στην έκδοση ενός λευκώματος που να περιλαμβάνει φωτογραφίες από όλα σας τα ταξίδια;

-Το «My Acropolis» είναι ένα φωτογραφικό λεύκωμα το οποίο δουλεύω εδώ και δέκα χρόνια, όταν το 2002 μετακόμισα σ’ ένα σπίτι με θέα την Ακρόπολη. Έχω εκδώσει στο παρελθόν βιβλία με θέματα από ταξίδια στο εξωτερικό, αλλά επειδή η Ελλάδα είναι ο τόπος που μεγάλωσα, ο τόπος που ζω, αγαπώ και εκτιμώ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, ήταν προτεραιότητα για μένα να κάνω κάτι που να έχει θέμα την πατρίδα μας σε αυτή τη δύσκολη χρονική συγκύρια. Σε κάθε περίπτωση, το αιώνιο αναλλοίωτο φως και η ενέργεια που αντανακλά η Ακρόπολη, είχε μαγική επίδραση πάνω μου από την πρώτη στιγμή.

-Θυμάστε ποιο ήταν το πρώτο σας ταξίδι, αλλά και η πρώτη εικόνα που εισπράξατε ως «ταξιδιώτης»;

-Ταξίδευα πολύ με τον πατέρα μου από πολύ μικρή ηλικία. Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω τα ταξίδια γιατί το καθένα έχει τις δικές του αναμνήσεις και εμπειρίες. Πάντως, μου έκαναν μεγάλη εντύπωση οι εικόνες από την Ινδία. Ήμουν τότε 14 ετών.

-Πότε συνειδητοποιήσατε ότι τα ταξίδια θα αποτελούσαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σας;

-Η συνειδητοποίηση έρχεται σταδιακά και τα ταξίδια αποτελούν πράγματι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Το ίδιο ισχύει και για τον πατέρα μου και είμαι πολύ τυχερή που είναι αναπόσπαστο κομμάτι και της ζωής του συζύγου μου.

-Ήταν και κάτι σαν ένα είδος «φυγής»;

-Δεν θα το έλεγα φυγή. Είναι ένας τρόπος να γνωρίσει κανείς καλύτερα τον κόσμο.

-Ακόμη και σήμερα, έχοντας τη δική σας οικογένεια πια, συνεχίζετε να φεύγετε για μακρινά ταξίδια, όπως κάνατε στο παρελθόν;

-Ναι, δεν έχει αλλάξει κάτι όσο αφορά τα ταξίδια μου. Για καλή μου τύχη έχω τη μητέρα μου, τη γιαγιά μου και τα καλύτερα πεθερικά του κόσμου, στην Κύπρο, για να φροντίζουν τα παιδιά μας όσο λείπουμε.

-Θυμάστε κάτι ξεχωριστό που είχε κάποιο τελευταίο σας ταξίδι; Μία εικόνα;

-Ένας από τους αγαπημένους προορισμούς του συζύγου μου είναι η Αφρική. Θυμάμαι σ’ ένα πρόσφατο ταξίδι μας στην Ουγκάντα που περπατούσαμε οκτώ ώρες μέσα στη ζούγκλα για να δούμε μία οικογένεια από γορίλες, από τους 760 εναπομείναντες στον κόσμο.

-Κάποιοι χαρακτηρίζουν ως «όνειρο ζωής» ένα ταξίδι στην Άπω Ανατολή ή σε συγκεκριμένες περιοχές της Άπω Ανατολής. Εσείς τι θα λέγατε;

-Έχω ταξιδέψει σε όλες νομίζω τις χώρες της Άπω Ανατολής.  Η κάθε μία έχει τη δική της μοναδικότητα. Εξακολουθώ να βρίσκω πιο ενδιαφέρον ένα ταξίδι στην Ινδία. Βέβαια, αν κανείς μέσα από τα ταξίδια του γνωρίσει την Ελλάδα, όπου και να πάει μετά, θα συνειδητοποιήσει πως ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου.

-Η Νέα Υόρκη παραμένει για κάποιους η ωραιότερη πόλη του κόσμου. Συμφωνείτε μ αυτό ή τη θεωρείτε υπερεκτιμημένη;

-Δεν είναι υπερεκτιμημένη. Λατρεύω τη Νέα Υόρκη. Έχει ένταση, δύναμη, είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστική για να ζήσεις και να δημιουργήσεις και αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στην αιχμή των γεγονότων.

-Είναι τόσο επικίνδυνη η Λατινική Αμερική όσο λένε;

-Όταν ταξιδεύεις, σε όποιο μέρος και αν βρίσκεσαι, πρέπει να είσαι προσεκτικός. Πως ντύνεσαι, τι φοράς πάνω σου, που κινείσαι.  Έχω πάει σε πολλά μέρη της Λατινικής Αμερικής:  Από το πιο βόριο μέρος στην Κολομβία μέχρι και το πιο νότιο, τη Γη του Πυρός στην Αργεντινή. Μπορεί συγκεκριμένες πόλεις και χωριά να έχουν κάποιο βαθμό επικινδυνότητας, αλλά όχι, δεν θα έλεγα ότι είναι επικίνδυνα.

-Αλήθεια, δεν κινδυνεύσατε ποτέ σε κάποιο σας ταξίδι;

-Η μόνο φορά στη ζωή μου που αισθάνθηκα κίνδυνο ήταν σ’ ένα ταξίδι που πραγματοποίησα με τρεις φίλες μου στη Τζαμάικα, όπου σε μία βόλτα μας, ήρθε ένας ράσταμαν να μας ζητήσει δέκα ευρώ. Μία από τις φίλες μου του μίλησε άσχημα και αυτός άρχισε να μας κυνηγάει και να μας λέει ότι θα μας σκοτώσει. Το δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι όταν βρίσκεσαι σε ξένη χώρα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός στη συμπεριφορά σου και, σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν κάποιος σου ζητάει λεφτά, είναι καλύτερα να έχεις φροντίσει ώστε να μπορέσεις να του δώσεις.

-Εκτός από την- πολύτιμη- φωτογραφική σας μηχανή, τι άλλο συνήθως σας είναι απαραίτητο να βάλετε στη βαλίτσα σας προτού ταξιδέψετε;

-Το διαβατήριο, το κινητό μου, τις πιστωτικές μου κάρτες, γυαλιά και καπέλο.

-Συνήθως ξεκινάτε με συγκεκριμένο πρόγραμμα προτού πραγματοποιήσετε κάθε σας ταξίδι ή αφήνεστε στην τύχη και στην πρόκληση της στιγμής;

-Διοργανώνουμε τα ταξίδια μας αλλά πολύ εύκολα, αν χρειαστεί, αλλάζουμε το πρόγραμμά μας.

-Σημασία τελικά έχει ο δρόμος προς το ταξίδι-η περιπέτεια ίσως- ή ο καθαυτός προορισμός; Σας έτυχε, δηλαδή, ποτέ να αλλάξετε το πρόγραμμα σας επειδή κάτι σας συνέβη στην πορεία που να σας έκανε να αλλάξετε ακόμη και τον τελικό προορισμό σας;

-Το ταξίδι είναι πράγματι μία περιπέτεια και ο προορισμός έχει τη σημασία του. Αλλά όπως λέει και ο ποιητής, «να μη βιάζουμε το ταξίδι». Πολλές φορές αλλάζουμε πορεία στη διάρκεια του ταξιδιού. Ο σύζυγός μου και εγώ είμαστε εύκολοι ταξιδιώτες: Μπορεί να έχουμε κανονίσει να πάμε κάπου, να μας πει κάποιος για έναν καλύτερο προορισμό και να αλλάξουμε το πρόγραμμά μας χωρίς καμία δυσκολία.

-Υπήρξε ποτέ ταξίδι σας που να το αποφασίσατε την τελευταία στιγμή- ακόμη και τις τελευταίες ώρες προτού μπείτε στο αεροπλάνο;

-Ναι.  Κάποτε είχαμε κανονίσει να πάμε Δανία, φτάσαμε στο αεροδρόμιο καθυστερημένα και χάσαμε το αεροπλάνο, κοιτάξαμε τον πίνακα πτήσεων και τελικά βρεθήκαμε στην Ιταλία.

-Υποθέτω πως θα είναι δύσκολο να αποφασίσετε, αλλά συνέβη κάποιο από τα ταξίδια που έχετε κάνει να έχει χαραχθεί στη μνήμη σας ως ιδιαίτερα πολύτιμο; Και για ποιο λόγο;

-Πριν επισκεφτώ την Ανταρκτική, δεν φανταζόμουνα ότι υπήρχε μέρος στον κόσμο που δεν έχει υπάρξει ποτέ πόλεμος, το περιβάλλον προστατεύεται, τα πουλιά και τα θηλαστικά δεν φοβούνται τους ανθρώπους. Η Ανταρκτική είναι ένα μοναδικό μέρος στον πλανήτη μας και προσφέρει ατέλειωτες εντυπωσιακές εικόνες. 

-Υπάρχει κάποιο ταξίδι που να έχετε «απωθημένο»;

-Το ταξίδι που έχω «απωθημένο» και ελπίζω να το πραγματοποιήσουμε φέτος τα Χριστούγεννα είναι Παπούα-Νέα Γουινέα για να γνωρίσω τις φυλές τους.

-Η Σίφνος, με αφορμή και το προηγούμενο λεύκωμά σας «235»,  παραμένει μέχρι σήμερα το πιο πολύτιμό σας ταξίδι που δύσκολα θα μπορούσε να συγκριθεί με κάποιο άλλο;

-Ναι.  Η μαγεία της Σίφνου είναι κάτι που δεν έχω βρει πουθενά αλλού στον κόσμο.

-Τι θα προτείνατε σε κάποιον ξένο που έρχεται στην Ελλάδα- για μία εβδομάδα, μέσα στον Αύγουστο- να επισκεφθεί;

-Αν θέλει να ξεκουραστεί και να αισθανθεί τη μαγεία των κυκλαδίτικων νησιών, τη Σίφνο. Αν θέλει να ζήσει κοσμικά και να διασκεδάσει, τη Μύκονο.

-Γνωρίζω ότι έχετε επισκεφθεί αρκετές φορές και την Κύπρο. Τι το ιδιαίτερο πιστεύετε ότι έχει το νησί μας που ίσως εμείς, ως μόνιμοι κάτοικοί του, να μην το συνειδητοποιούμε;

-Από μικρή άκουγα τον πατέρα μου να μου μιλάει για την Κύπρο και το πόσο ωραίο νησί είναι.  Είμαι τυχερή που η οικογένεια του άντρα μου κατάγεται και ζει στην Κύπρο.  Η Κύπρος, αν δεν υπήρχαν τα πολιτικά προβλήματα, είναι ένας παράδεισος.  Έχει ανθρώπινες διαστάσεις σε όλα τα επίπεδα- από το μέγεθος της χώρας μέχρι τις πόλεις, τα χωριά, τις αποστάσεις. Ίσως γι’ αυτό δεν την άφησαν ήσυχη.  Η διχοτόμηση είναι ένα αγκάθι στην καρδιά όλων μας.

-Κλείνοντας, ποιο είναι το πιο πολύτιμο που σας έχουν προσφέρει μέχρι σήμερα τα ταξίδια σας; Συγκεκριμένοι άνθρωποι; Εικόνες; Κάποια μαθήματα ζωής;

-Όλα τα παραπάνω. Με τις παραστάσεις «ανοίγει» το μυαλό.  Αποκτάς μεγαλύτερη κατανόηση για τους ανθρώπους. Ερμηνεύεις τα γεγονότα με την απαραίτητη αποστασιοποίηση που σε βοηθάει να έχεις μια πιο ψύχραιμη αντίληψη και σίγουρα άπειρα μαθήματα ζωής.

-Συνέβη, δηλαδή, να αναθεωρήσετε ακόμη και κομμάτια της δικής σας ζωής έπειτα από κάποιο σας ταξίδι; Με ποιο τρόπο;

-Η αναθεώρηση έρχεται σιγά-σιγά μέσα από τα ταξίδια και τη συνειδητοποιείς με το πέρασμα των χρόνων.

Δημοσίευση στο περιοδικό "Omikron" Κύπρου, τον Αύγουστο του 2012. Όλες οι (εξαιρετικές) φωτογραφίες, ανήκουν στην κ. Βερνίκου και έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί σε όλα τα λευκώματα που εξέδωσε η κ. Βερνίκου και τα οποία κυκλοφορούν σε όλα τα βιβλιοπωλεία Ελλάδας και Κύπρου.