ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΑΣΛΑΝΗ...

Απέναντι από το γραφείο του, στον τρίτο όροφο του ατελιέ-σπιτιού του στου Ψυρρή, η Ακρόπολη φωτισμένη, οι κεραμιδένιες σκεπές από τα σπίτια της Πλάκας, το Αστεροσκοπείο, η Ρωμαϊκή και Αρχαία Αγορά, ο Λυκαβηττός, μικρές πλατείες και δρόμοι σε μικρογραφία – «μία άλλη Αθήνα, διαφορετική και τόσο μαγικά όμορφη όταν την κοιτάς από ψηλά», μου έλεγε. «Αυτή η εικόνα με εμπνέει», μου εξηγούσε μετά από λίγο, καθώς φορούσε το καλό του κοστούμι «για να πάμε αργότερα μια βόλτα μαζί, να πάρω λίγο αέρα», δείχνοντας μου κάτι που ζωγράφισε τελευταία με τους χρωματιστούς του μαρκαδόρους που είχε αφημένους επάνω σε ένα μικρό ξύλινο τραπεζάκι. Παντού φωτογραφίες του: Από επιδείξεις μόδας αγκαλιά με διάσημα μοντέλα που «τώρα χαθήκαμε, να ναι όμως καλά», τη Μελίνα Μερκούρη, δύο προέδρους Δημοκρατίας, κάποιους ξένους δημοσιογράφους που έρχονταν για να καλύψουν τα events και να πάρουν συνέντευξη από «τον Έλληνα σχεδιαστή που κατέκτησε τη μόδα στην Ελλάδα» (όπως έγραφε ο τίτλος από ρεπορτάζ του «Ταχυδρόμου» που είχε σφηνωμένο στη γωνία ενός μεγάλου καθρέφτη), φίλους του, ανθρώπους που κάποτε γνώριζε πολύ καλά και τον τελευταίο καιρό σκεφτόταν «που να ναι; Τι να κάνει;».Ήταν παράξενη η ψυχοσύνθεσή του τελευταία, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια που τον γνώριζα-έμοιαζε να γελούσε αλλά να κλαίει ταυτόχρονα, να μιλάει για χαρά και να εννοεί τη λύπη, να εξηγεί τις επιτυχίες αλλά να υπονοεί τις μεγάλες αποτυχίες της ζωής του...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ: "ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΩ"

-Σε έχουν χαρακτηρίσει κατά καιρούς καινοτόμο, πρωτοπόρο στο είδος σου, εκκεντρικό, ταυτόχρονα ροκ και λαϊκό, «αλήτη», αλλά και πολύ ευαίσθητο. Ήταν επιδίωξη σου στην πορεία της καριέρας σου να κάνεις «διαφορετικά» πράγματα ώστε να ξεχωρίσεις και, ενδεχομένως, να προκαλέσεις; Ή ήταν αποφάσεις της στιγμής και λειτουργούσες πάντα σ αυτά-αλλά και γενικότερα στη ζωή σου-με βάση το ένστικτο; 

-H αλήθεια ενός καλλιτέχνη είναι αυτό που έχει μέσα του και αυτό καλείται να εκφράσει. Καμιά φορά, αυτό μπορεί και να είναι αντιφατικό-για να μην πω τις πιο πολλές φορές-, αλλά, αν τελικά το διαχειριστείς σωστά, δημιουργικό. Κάπως έτσι λοιπόν πορεύομαι: δεν με ενδιαφέρουν οι κατασκευές και τα ευρήματα. Άλλωστε, ο κόσμος έχει ένστικτο και ξεχωρίζει το αληθινό από το ψεύτικο.

-Σε προβλημάτισε ποτέ «τι θα πει το κοινό μου αν κάνω κάτι που ίσως να έρχεται σε κόντρα με τα γούστα και την αισθητική του»;

-Μα, δεν υπάρχει ένα κοινό με μια και μόνο συγκεκριμένη αισθητική-και ευτυχώς κιόλας. Σε μια πορεία καριέρας-γιατί φέτος κλείσαμε αισίως, όπως ξέρετε, 20 χρόνια δισκογραφίας- ψάχνεσαι, ανακαλύπτεις καινούργια «θέλω» και πειραματίζεσαι. Από την άλλη, αυτό που μετράει, εκτός από την αλήθεια, είναι και η συνέπεια. Κάπως έτσι προσπαθώ να πορεύομαι.

-Υποθέτω πως, με παρόμοιο τρόπο, αντιδρούσες ακόμη και όταν, πιτσιρικάς ακόμη, τραγουδούσες στην Πάτρα λαϊκά τραγούδια φορώντας μοντέρνα ρούχα και σκουλαρίκια, σε ένα «κόσμο» όπου βασίλευαν οι γραβάτες και τα σκουρόχρωμα κοστούμια…Πως απαντούσες, λοιπόν, στις «συμβουλές» συναδέλφων και μαγαζατόρων να «προσαρμοστείς» στα μέχρι τότε στιλιστικά δεδομένα;
-Πολύ απλά, έκανα αυτό που πίστευα. Μπορεί να έτρωγα τα μούτρα μου, μπορεί όμως και να δικαιωνόμουν...
-Υπάρχει ένας αστικός μύθος που λέει ότι 12 μόλις χρόνων ακόμη, είχες πει «με αυθάδεια» στη Μαρινέλλα ότι εσύ και εκείνη είστε συνάδελφοι…Πως αυτή γέλασε και σου απάντησε «πέρασε μέσα εσύ» και πως τότε είχες μπει σε καμαρίνι για πρώτη φορά στη ζωή σου…Είναι αληθινό αυτό το περιστατικό;

-(γελάει) Ναι, είναι αληθινό. Μικρός ήμουν, δεν είχα, όπως καταλαβαίνετε, καμιά αίσθηση…κινδύνου.

-Πάντα αυτό ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, Γιώργο; Να γίνεις τραγουδιστής; Γιατί σε κάποιες παλαιότερες συνεντεύξεις σου δήλωσες πως μέσα σου «έχεις και το ψώνιο του ηθοποιού»…

-Και τα δυο τα ήθελα! Τελικά υπερίσχυσε το «θέλω» για το τραγούδι, αλλά ποτέ δεν είναι αργά…
-Θεωρείς πως θα ήταν εντελώς διαφορετικά τα πράγματα στη ζωή και στην πορεία της καριέρας σου, αν δεν σε ανακάλυπτε ο Νίκος Μουρατίδης, ο οποίος μάλιστα αναφερόμενος σε σένα είχε πει στο παρελθόν: «Ήταν ακόμη ένα στοίχημα που ήθελα να κερδίσω. Να φτιάξω εξαρχής έναν άγνωστο καλλιτέχνη»;

-Τι να πω; Η ιστορία δε γράφεται με «αν». Μεγαλώνοντας, κατάλαβα-και αυτό το λέω πλέον και στους νεωτέρους μου-ότι έχει μεγάλη σημασία να είσαι σφουγγάρι και να παίρνεις από ανθρώπους που αντιλαμβάνεσαι ότι ξέρουν παραπάνω πράγματα από σένα, μερίδιο από τον πλούτο της γνώσης τους.

-Τι σου λείπει περισσότερο από εκείνη την «αθώα» ενδεχομένως για σένα, εποχή; Τι κρατάς και τι πετάς;

-Μου αρέσει που μεγαλώνω, δεν φοβάμαι το χρόνο και νιώθω πολύ ήρεμα μ’ αυτό. Παρόλα αυτά, πάντα σκέφτεσαι με γλυκύτητα τα χρόνια της αθωότητας γιατί, όπως είπα και πριν, πολύ απλά δεν έχεις την αίσθηση του κινδύνου. Και αυτό έχει μια γοητεία...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ: ΤΟ ΜΗΛΟΝ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ (;)

Η Ελισάβετ Σπανού έδειχνε ήδη ταραγμένη στις ερωτήσεις του Γιώργου Λιάγκα για να διευκρινίσει το «μέγα μυστήριο» της gossip επικαιρότητας αν είχε τελικά ή όχι σχέση με το international top model (κυριολεκτικά και όχι καθ υπερβολή), Δημήτρη Αλεξάνδρου. Έγινε ένα rewind στις δηλώσεις του μοντέλου («ήταν ένα φλερτ που δεν έφτασε ποτέ στο σημείο ώστε να χρεωθεί ως σχέση»), εκείνη απάντησε πως η ίδια (πίστευε πως) είχε σχέση μαζί του για δύο μήνες και ήταν ερωτευμένη αλλά από τα περιοδικά έμαθε ότι εκείνος «δεν είχε σχέση μαζί της», πως αισθάνθηκε απόρριψη και, προσπαθώντας (μάταια) να βάλει σε τάξη τα συναισθήματά της, η Βίκυ Παγιατάκη έδωσε τη χαριστική βολή: «άλλο σχέση, άλλο αρπαχτή της μιας  βραδιάς!». Μύλος. Αντίθετα, η Τόνια Σωτηροπούλου (το, για δευτερόλεπτα, κορίτσι του James Bond) μιλούσε με άνεση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες που την είχαν εντοπίσει πριν από δύο βδομάδες σε μία βραδινή της έξοδο, μασώντας αργά-αργά την τσίχλα της, για τον έρωτα (και τη σχέση) της με τον πρώην ηλεκτρολόγο, personal trainer και body builder. Ο Δημήτρης, ωστόσο, παραμένει cool απέναντι σε όλο αυτό το γαϊτανάκι στο οποίο (άθελά του;) μπλέχτηκε, αποφεύγοντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε δημοσιότητα ή συνέντευξη που θα μπορούσε να τον ρίξει στον λάκκο με τις ύαινες. «Δυστυχώς, βρέθηκα εκτεθειμένος χωρίς να θέλω να προκαλέσω, θέλω να μιλάω μέσα από τη δουλειά μου» είπε κάποια στιγμή, ενισχύοντας ταυτόχρονα (με την σοβαρότητά του) και κάποιες παλαιότερες δηλώσεις του που αφορούσαν στις απόψεις του για τις σχέσεις: «Δεν συμφωνώ στην άποψη που λέει ότι “όλοι οι άντρες θα απατήσουν αν τους δοθεί η ευκαιρία”. Η μεγαλύτερη σχέση που έχω κάνει ήταν τρία χρόνια και, φυσικά, ήμουν πιστός. Τώρα, αν στα πέντε ή στα έξι, μού γύρναγε το κεφάλι, δεν μπορώ να το ξέρω»...Από τις μέχρι σήμερα συνεργασίες του με τους Vivienne Westwood, Maison Martin Margiela, Dolce&Gabbana, πασαρέλες σε εβδομάδες μόδας σε Παρίσι, Μιλάνο, Νέα Υόρκη, εκείνο που θεωρεί ως το μεγαλύτερο του δώρο ήταν η «εμπειρία» και ο «επαγγελματισμός των καλύτερων στο είδος τους» αν και, όπως δηλώνει-και παρά του ότι έχει όλα τα προσόντα για να το καταφέρει-, δεν σκέφτεται να ζήσει μόνιμα στο εξωτερικό. «Δεν με αγχώνει η παρούσα κατάσταση», λέει. «Είμαι της άποψης ότι, αν θέλεις να δουλέψεις, κάπως θα βρεις την άκρη». Αλλά η κουβέντα ξαναγυρνάει γύρω από τις σχέσεις, το φλερτ, τις γυναίκες, την συγκατοίκηση. «Είμαι σχεσάκιας! Η αλήθεια είναι αυτή. Κι όταν ερωτεύομαι μία κοπέλα, θέλω να μείνω αμέσως μαζί της…Νομίζω επίσης ότι ένα λάθος που κάνω πάντα στις σχέσεις μου είναι ότι, όταν με ενδιαφέρει πολύ η κοπέλα, δεν δίνω χρόνο, τρέχω. Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, λειτουργώ με βάση το συναίσθημα μου. Ό,τι μου βγαίνει, θέλω να το κάνω, δεν μπορώ να κρατηθώ!». Αχ, Ελισάβετ…

Φωτογραφίες: Αρχείο Γιώργου Καπλανίδη (περιοδικό "Nitro", Σεπτέμβριος 2011). Κάποιες δηλώσεις του Δημήτρη προέρχονται και από το «Cosmopolitan» Μαΐου.    

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΟΖΑΣ: ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Είναι θέμα καλού DNA: Ο Ηρακλής που έφτασε να ανταγωνίζεται τα πιο γνωστά μοντέλα του πλανήτη για μία θέση στην ολοκαίνουργια καλοκαιρινή καμπάνια του οίκου Versace και ο Ηλίας που ανακηρύχθηκε (δικαίως) ο πιο sexy άντρας της φετινής Eurovision (άφωνα παραμένουν ακόμη τα eurofans κοριτσάκια με τη δήλωσή του «εγώ δεν κοιτάω καμία άλλη πέρα από το κορίτσι μου!»). Ευτυχώς, ο Ηρακλής (που συνεχίζει να ξαπλώνει ημίγυμνος κάτω από τα φλας των φωτογραφικών φακών προ(σ)καλώντας με το άτριχο στήθος του και τους μετρημένους-έναν προς έναν-κοιλιακούς του, στην πιο ακραία σεξουαλική φαντασίωση) ισορροπεί την αυτοσυγκράτηση-σε δηλώσεις-του μεγαλύτερου αδελφού του: «Δεν έχω ταμπού στο sex, αλλά όταν είμαι σε σχέση είμαι πουριτανός και παραδοσιακός. Κλασσικός άντρας, ρε παιδί μου. Μου αρέσει, όμως, να δοκιμάζω καινούργια πράγματα με τον άνθρωπό μου και θεωρώ ότι αυτό, σε ένα μεγάλο ποσοστό, ανανεώνει μία σχέση και δεν την αφήνει να βαλτώνει. Στο sex δεν πρέπει να μένεις στα ίδια και στα ίδια». Πολύ σωστά σκεπτόμενος, επέλεξε να μην φωτογραφηθεί μαζί με τον ήδη διάσημο αδελφό του (και παρά τις ταυτόχρονες σχεδόν προτάσεις από τρία διαφορετικά εβδομαδιαία περιοδικά τον περασμένο Απρίλιο), θέλει να γίνει αναγνωρίσιμος μέσα από το modeling που παραμένει να απολαμβάνει με τη χαρά ενός μικρού παιδιού που κρατά στα χέρια του παγωτό χωνάκι φράουλα, συνεχίζει να έρχεται σε αμηχανία στο (άγαρμπο, πολλές φορές) φλερτ των gay αγοριών («σε αυτές τις περιπτώσεις, πολύ απλά και ευγενικά, αποσαφηνίζω τις προθέσεις μου. Είμαι κλασσικό, αυθεντικό αρσενικό εγώ»), αλλά ενθουσιάζεται από αυτό των γυναικών που θέλουν να ζουλίξουν με μανία τα αφρατένια του χείλη στα δικά τους. Ακόμη κι αν, κάποιες από αυτές, ήταν στο παρελθόν παντρεμένες. «Κοίτα, παλιά, λόγω ηλικίας, έχω κάνει διάφορα με τις γυναίκες αλλά πλέον έχω άλλες προτεραιότητες», μου λέει κοφτά. Προσπαθεί μετά να μου το φιλοσοφήσει κάπως, να το πάει αλλού το θέμα, αλλά η χειρονομία του καθώς αρπάζει την μπάλα του volley στο «πανελλήνιο Σιρκουί Βeach Volley Masters 2013», που είχε διοργανωθεί για φιλανθρωπικό σκοπό τον προηγούμενο μήνα στην Αθήνα και συμμετείχε, δεν παύει να μου θυμίζει τα 23 του μόλις χρόνια. Του λέω να χαλαρώσει για λίγο. Εκείνος ξαπλώνει στην άμμο, ψάχνει στην αθλητική του τσάντα το φρεσκοπλυμένο του αμάνικο λευκό φανελάκι και αλλάζει παπούτσια. «Τι νούμερο φοράς;», τον ρωτώ. «43!», μου απαντά αμέσως με τη φυσικότητα του αγοριού που μόλις τον ρώτησαν αν πράγματι η πόλη των Σερρών (από όπου κατάγεται) βρίσκεται βόρεια της Ελλάδας.
Φωτογραφίες: Προσωπικό αρχείο Ηρακλή Κόζα.  

ΖΕΤΑ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑ: "ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ ΧΡΗΜΑΤΑ"

Η Ζέτα παρουσιάζει την πρώτη της συλλογή ρούχων, Zeta Makripoulia for Raxevsky, και μιλάει για τη μόδα, το θέατρο, την τηλεόραση, τις ψυχολογικές της μεταπτώσεις, τους φίλους της, τα χρήματα, τις δύσκολες περιόδους που έχει ζήσει, την ισορροπημένη προσωπική ζωή που βιώνει τα τελευταία χρόνια.

-Γιατί αποφάσισες να ασχοληθείς τόσο ενεργά με τη μόδα, δημιουργώντας τη δική σου συλλογή ρούχων, Zeta Makripoulia for Raxevsky;

-Γιατί αισθάνθηκα ότι ολοκληρώθηκε ένας κύκλος συνεργασίας με τη Raxevsky-εδώ και 6 χρόνια που συνεργαζόμαστε παρουσιάζοντα τα ρούχα τους-και, μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία, Χειμώνα-Καλοκαίρι, που έβλεπα τις κολεξιόν, τις τάσεις, υφάσματα και χρώματα, ένιωσα την ανάγκη να μπω κάπως πιο βαθιά σ αυτό και να διευρύνω κατά κάποιο τρόπο και τη συνεργασία μας, για να ανανεωθούμε και λίγο. Ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου εδώ και ενάμιση με δύο χρόνια περίπου, που τελικά ωρίμασε και έγινε. Δημιουργήθηκε μία ομάδα, εκτός Raxevsky, που είναι η ομάδα μου-με τη βοήθεια βέβαια και των κοριτσιών της Raxevsky-, και μπήκα σε μία διαδικασία να μάθω τι σημαίνει αυτό, διότι εγώ ήθελα να κάνω ρούχα, αλλά δεν ήξερα τι κρυβόταν από πίσω και πόση δουλειά υπάρχει. Οπότε ξεκίνησα να μαθαίνω τα σχέδια, τα υφάσματα, τις ραφές, τους συνδυασμούς υφασμάτων και χρωμάτων και στο τέλος πως μπορούν όλα αυτά να βγουν προς τα έξω και μάλιστα σε πολύ καλές τιμές.

-Σχεδιάζεις και εσύ ρούχα;

-Να σχεδιάσω δεν μπορώ. Εγώ λέω πώς φαντάζομαι κάτι και οι άνθρωποι της ομάδας μου το υλοποιούν.

-Από μικρή παρατηρούσες το χώρο της μόδας-είτε μέσα από το οικογενειακό σου περιβάλλον είτε μέσα από το επαγγελματικό;

-Καμία σχέση. Δεν ήμουν ποτέ fashion victim, ούτε μία «τρελαμένη» με τη μόδα και τις τάσεις. Τώρα, λόγω της
συνεργασίας με τη Raxevsky, μπήκα μέσα και σε αυτό. Ουσιαστικά, τα τελευταία 6 χρόνια που συνεργαζόμαστε. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η μόδα σαν μόδα, όσο το να βγει ένα καλοραμμένο ρούχο, ένα ρούχο από καλό ύφασμα, ένα ρούχο που θα αντέχει και, από εκεί και πέρα, ο καθένας το προσαρμόζει στο δικό του στυλ. Μέσα από τη συλλογή μου δίνω ένα στυλ που μου αρέσει, εμπνέομαι από διάφορες τάσεις-ανάλογα με την εποχή-και κάνω ένα συνδυασμό πραγμάτων που θεωρώ ότι είναι ωραίος, ρούχα που θα ήθελα να είχα κι εγώ στην ντουλάπα μου.

-Ποια είναι η τάση που θα ακολουθήσει η δική σου συλλογή το φετινό Καλοκαίρι;

-Αρχικά, είπαμε να ξεκινήσουμε με κάποιους περιορισμένους κωδικούς-γύρω στα 50 κομμάτια-, για να το δω λίγο κι εγώ και να μπω σιγά σιγά μέσα σ αυτό. Οπότε περιοριστήκαμε σε διάφορα φορέματα. Η κεντρική ιδέα ήταν να βγάλουμε ρούχα που να μπορούν να φορεθούν σε διάφορες ώρες της ημέρας, με το ανάλογο παπούτσι, χτένισμα ή τσάντα, είτε πρωί είτε απόγευμα. Δώσαμε βάση σε κάποια καθημερινά-υπάρχουν πολλά χρώματα, πολλή χαρά, αρκετά μεταξωτά. Το Καλοκαίρι πιστεύω πως θέλει το χρώμα του, τη χαρά του.

-Η σχέση σου σήμερα με τη μόδα ποια είναι; Προσέχεις τι θα φορέσεις, ακόμη και πηγαίνοντας για να αγοράσεις μία εφημερίδα από το περίπτερο της γειτονιάς σου;

-Δεν είμαι τόσο πωρωμένη με τη μόδα. Κάποιες στιγμές βέβαια, ανάλογα και με τη διάθεσή μου, θέλω να προσέξω ακόμη και την τελευταία λεπτομέρεια επάνω μου. Άλλες στιγμές όμως, είμαι πολύ απλή. Γι αυτό και η ιδέα των ρούχων αφορά σε ρούχα που να μπορούν να συνδυαστούν σε όλες τις ώρες και σε όλες τις διαθέσεις.
 -Με αυτό που κάνεις έρχεσαι να «εξαργυρώσεις» και το «όνομα» που έχεις δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια; Ίσως και λόγω της ανασφάλειας που έχει η φύση της δουλειάς σου-και στο θέατρο, αλλά και στην τηλεόραση;

-Όχι, δεν το έκανα από ανασφάλεια. Ήταν μία καθαρά προσωπική ανάγκη, ήταν κάτι καινούργιο που με είχε ιντριγκάρει από την αρχή. Δεν σκέφτηκα ότι «εξαργυρώνω» το όποιο «όνομα» μ’ αυτό. Εξάλλου, πάντα, σε οτιδήποτε κάνω, έχω μία φοβία για το αν θα πάει καλά-είτε είναι ένα θέατρο, είτε μία ταινία, είτε μία εκπομπή, είτε τώρα αυτό που έχει σχέση με τη μόδα. Βέβαια, το γεγονός ότι θα βοηθήσει κάπως και το όνομά μου, σίγουρα θα συμβεί αυτό, αλλά δεν βασίζομαι σ αυτό. Γιατί διαφορετικά θα μπορούσα να κάνω και το εξής: να δω κάποια ρούχα, να κοιτάξω αν μου αρέσουν και να πω «ok, βάλτε το όνομά μου επάνω σ’ αυτά». Δεν το έκανα όμως έτσι. Ασχολήθηκα προσωπικά με το κάθε ρούχο που έχει κυκλοφορήσει, έχω κάνει η ίδια όλες τις πρόβες, έκανα όλες τις αλλαγές-ήμουνα παρούσα στα πάντα.

-Αυτό τι σημαίνει σε θέμα χρόνου;

-Πολύς, πάρα πολύς χρόνος, σε πολλά ραντεβού. Σκέψου ότι είναι περισσότερα ακόμη και από ένα τα ραντεβού που πρέπει να γίνουν για να διαλέξεις τα υφάσματα-που είναι μόνο το πρώτο στάδιο.

-Τι θα ονόμαζες «μόδα» σήμερα;

-Μόδα θεωρώ πως είναι οτιδήποτε πηγαίνει στον καθένα. Είμαι πολύ κατά των γυναικών που βλέπω κατά καιρούς στο δρόμο, οι οποίες φοράνε ρούχα τα οποία αντικειμενικά δεν τους ταιριάζουν, δεν τους πάνε, και τα φοράνε επειδή απλά «είναι της μόδας». Η μόδα βγαίνει από κάποιους σχεδιαστές, ανάλογα με τις τάσεις και τις δεκαετίες, αλλά από εκεί και πέρα ο καθένας πρέπει να το προσαρμόζει στα κιλά του, στο ύφος του, στο στυλ του, στην προσωπικότητά του γενικότερα...

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΟΤΣΙΚΑΣ: "ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΑΤΕΡΑΣ"

Έτσι όπως το φωτεινό του βλέμμα διαπερνά το δικό σου, χαμογελά και τα λακκάκια στα μάγουλά του κάνουν τα πρόσωπό του να λάμπει ακόμη περισσότερο, αναρωτιέσαι με πόσα κιλά καλά έχει «φορτώσει» ο Θεός αυτό το αγόρι που, παρά την επιτυχία που έχει στη δουλειά του (εξαιρετικές οι κριτικές που πήρε για την-πρόσφατη-παρουσία του στην «Οδύσσεια» του «Εθνικού Θεάτρου»), παραμένει εκείνος-ο τόσο αθώος με τα media-ηθοποιός που είχαμε γνωρίσει από την πρώτη του δουλειά, το 2006, στο «Μαζί σου». Που ντρεπόταν να δίνει συνεντεύξεις, που δεν ήθελε να μιλάει για τη ζωή του, τα προσωπικά του, τα όνειρά του-όλα αυτά που εκείνος ίσως θεωρούσε «περιττά» για την τέχνη του. «Θες χυμό, Αποστόλη;», το ρωτώ, σε ένα διάλειμμα από τα γυρίσματα για το «πίσω στο σπίτι» του Mega. «Ναι», μου λέει, στέλνει ένα μήνυμα στο κινητό του, χαμογελά και περιμένει την πρώτη ερώτηση. «Δεν θα υπάρχουν οι ερωτήσεις μου μέσα στο τελικό κείμενο», του εξηγώ απ την αρχή, «δεν χρειάζονται τα “παραπάνω”, όταν θα συνοδεύεται η συνέντευξή μας από την εικόνα σου. A capella θα είναι το τελικό αποτέλεσμα. Σαν ένας μονόλογος θεατρικός σκέψου, που εύχομαι, κάποια στιγμή, να παίξεις». Του αρέσει η επεξήγηση. Και ξαναγελάει. Και ξανακάνει αυτά τα λακκάκια στα μάγουλά του...    

«Δεν πέρασα ποτέ από τη φάση της ματαιοδοξίας. Ακόμη και στην αρχή της πορείας μου, με όλο αυτό τον “πανικό” που μου περιγράφεις πως συνέβαινε, εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να σπάσω τη φόρμα, να κάνω καλά τη δουλειά που αγαπούσα-και συνεχίζω να αγαπώ-και να μπω σε άλλα μονοπάτια. Το πίστευα έτσι κι αλλιώς αυτό το πράγμα αλλά, από την πρώτη μου κιόλας δουλειά, εγώ ήθελα να ψάχνομαι με τους ρόλους. Δεν ασχολιόμουν με όλα τα άλλα, με το publicity ας πούμε»...

ΑΝΤΩΝΗΣ ΡΕΜΟΣ: "ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕ ΕΧΕΙ ΠΡΟΔΩΣΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ"

Ο δημοφιλέστερος και εμπορικότερος τραγουδιστής σήμερα στην Ελλάδα, επιλέγει το «Down Town» για να μιλήσει πρώτη φορά για τη νέα του δισκογραφική δουλειά, τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, τον έρωτα που ζει με την Υβόννη Μπόσνιακ, τις οικονομικές δυσκολίες, την κοσμοθεωρία και τη φιλοσοφία της ζωής του.

-Ο τίτλος του νέου σας cd μου θυμίζει μία προηγούμενη συνέντευξη που είχαμε κάνει μαζί πέρσι, τέτοια εποχή, με τίτλο «Ακολουθώ πάντα την καρδιά μου». «Η τακτική και η λογική», όπως λένε κάπου και οι στίχοι του Νίκου Μωραίτη, έρχονται σε δεύτερη μοίρα στη ζωή σας σε σχέση με το συναίσθημα, την καρδιά και το ένστικτο σας;

-Η αλήθεια είναι ότι πάντα με πηγαίνει η καρδιά μου, πάντα την ακούω-ακούω αυτά που θέλει και ζητάει και, ακολουθώντας την, νιώθω πιο ευτυχισμένος, πιο πλήρης. Ποτέ δεν με έχει προδώσει, πάντα μου δείχνει το σωστό δρόμο. Εξάλλου, ό,τι κάνουμε με αγάπη στην ζωή πετυχαίνει.

-Δεν θα προτιμούσατε, σε κάποιες περιπτώσεις, να λειτουργούσατε περισσότερο στρατηγικά και «λογικά»;

-Η στρατηγική και η λογική, ορισμένες φορές, χρειάζονται ειδικότερα στην διαδικασία της δουλειάς. Υπάρχουν, όμως, άνθρωποι που εργάζονται γι αυτό, οι συνεργάτες μου, που τους έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Κι όμως, μερικές φορές, παραβλέπω τα σχέδιά τους και την στρατηγική τους, επειδή η καρδιά μου λέει κάτι διαφορετικό. Και είναι τόσο καλοί συνεργάτες που με καταλαβαίνουν και το δέχονται-ορισμένες φορές! (γελάει).
-Τα τραγούδια και του τελευταίου σας cd, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες και στην Κύπρο από την Heaven, είναι γεμάτα από συναίσθημα, ερωτική απώλεια, προσμονή, σπαραγμό αλλά και αισιοδοξία. Αυτά είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν εν γένει και την μέχρι σήμερα ζωή σας;

-Η άποψή μου είναι ότι αυτά τα στοιχεία χαρακτηρίζουν εν γένει την ζωή όλων των ανθρώπων. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν βιώσει ερωτική απώλεια, προσμονή αλλά και αισιοδοξία. Για μένα, ό,τι τραγουδάω μιλάει στην καρδιά μου και εύχομαι να μιλάνε τα τραγούδια μου και στις καρδιές των ανθρώπων.

-Πως αντιμετωπίζατε στο παρελθόν «τα βράδια που έπεφτε μοναξιά», όπως λένε και οι στίχοι στο καινούργιο σας τραγούδι «Βρέξε ουρανέ εγωισμό»;

-Είναι άλλο πράγμα η μοναξιά και άλλο η μοναχικότητα. Ορισμένες φορές, η μοναξιά είναι οδυνηρή, ενώ η μοναχικότητα όχι, γιατί αποτελεί επιλογή. Πρέπει να την βιώνουμε την μοναξιά-μέσα από αυτήν βγαίνουμε πιο ώριμοι, πιο κατασταλαγμένοι, πιο αποφασιστικοί...

ΜΙΝΑ ΟΡΦΑΝΟΥ: "ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΣΑΙ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΟΥ"

Την είχαμε γνωρίσει στην «Στρέλλα» ως «η πρωταγωνίστρια που γεννήθηκε αγόρι». Στο μεταξύ, η Μίνα βραβεύτηκε για το ταλέντο της, έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις, έγινε εξώφυλλο, πρωταγωνίστησε σε σήριαλ, έγινε αναγνωρίσιμη, έπαιξε σε θεατρικές παραστάσεις, αφοσιώθηκε στην τέχνη της. Μόνο σε ένα δεν άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια: Στην αθωότητα και στην αλήθεια που κουβαλάει στην ψυχή της.

-Τι άλλαξε στη ζωή σου από τη μέρα που ξεκίνησε η καθημερινή προβολή του σήριαλ «Βασιλιάδες» απ’ το Mega;

-Έχω περισσότερες προτάσεις για το θέατρο. Κατά τα άλλα, δεν άλλαξε κάτι στη ζωή μου.

-Ούτε σε σχέση με την αναγνωρισιμότητα;

-Όσο είσαι στην τηλεόραση σε αναγνωρίζουν. Μόλις φύγεις για ένα διάστημα, μετά από ένα μήνα σε ξεχνάνε όλοι. Να φανταστείς τώρα δεν με γνωρίζουν εύκολα-μπορεί απλά να βλέπουν και να σκέφτονται «είναι;», «δεν είναι;», αλλά μέχρι εκεί.
-Κατά καιρούς, οι περισσότεροι ηθοποιοί που έπαιζαν στους «βασιλιάδες» έχουν πει ότι θα κινηθούν νομικά για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους. Το ίδιο θα κάνεις κι εσύ;

-Δεν ξέρω τι έχουν κάνει οι άλλοι, προσωπικά έχω πάει σε δικηγόρο. Για να ζητήσω τα λεφτά που έχω δουλέψει.

-Είναι πολλά λεφτά;

-Είναι ο ιδρώτας μου! Κι είναι πολλά…

-Για τι ποσό μιλάμε περίπου;

-Πάνω από 30 χιλιάδες ευρώ. Για μένα προσωπικά είναι τόσα. Κι άμα τα βάλω κάτω-και με την ψυχική οδύνη και με όλα όσα έλεγαν στα συμβόλαια, ότι «αν φύγεις από το σήριαλ πληρώνεις 4 εκατομμύρια πρόστιμο»-τότε θα έπρεπε να τους πάρω άλλα 4 εκατομμύρια ευρώ. Αλλά επειδή ξέρω ότι θα πάρω από τα τρία το μακρύτερο, τουλάχιστον να πάρω τα λεφτά για τα οποία έχω δουλέψει...

NAKED GREEK RUGBY TEAM

Ο σκοπός του «ημερολογίου 2013» του «Αθλητικού συλλόγου Σπαρτιατών ράγκμπυ φούτμπολ Αθηνών», του πιο παλιού και πιο ενεργητικού σωματείου ράγκμπι στην Ελλάδα (από την ιστοσελίδα του συλλόγου - www. spartansrugbyclub. com - μπορεί κάποιος αν θέλει να προμηθευτεί το ημερολόγιο) δεν ήταν φυσικά «η επίδειξη των γυμνασμένων παικτών της ομάδας» αλλά, όπως εξηγεί ο Evan Μπονώρης (μέλος της ομάδας) «η συγκέντρωση χρημάτων για τις κύριες ετήσιες ανάγκες, όπως είναι τα εισιτήρια ταξιδιών για τους αγώνες, ο εξοπλισμός για τις προπονήσεις κλπ». Η ιδέα γι αυτή τη φωτογράφιση ξεκίνησε από πέρσι, από τη φωτογράφο Μυρτώ Λάμπρου, αλλά φέτος κατάφερε τελικά να γίνει πραγματικότητα, με βάση «διαφορετικά», καλαίσθητα και πρωτότυπα concept φωτογραφίσεων αθλητικών ομάδων του εξωτερικού. «Ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα γινόταν τόσος μεγάλος θόρυβος για αυτό το ημερολόγιο. Άλλωστε, εμείς οι παίκτες είμαστε αρκετά χρόνια μαζί και αισθανόμαστε άνετα ο ένας με τον άλλον. Δεν το είδαμε, δηλαδή, στο στυλ ότι “πάμε να φωτογραφηθούμε γυμνοί!” αλλά ότι φωτογραφιζόμαστε για έναν ωραίο και κοινό σκοπό. Και αυτό που μετράει σε αυτό το άθλημα, αλλά και στην ομάδα μας, είναι η καρδιά-αυτή είναι η κουλτούρα μας». Για το τέλος, τον ρωτάω πως αντέδρασαν οι σύντροφοί τους όταν είδαν το αποτέλεσμα. Χαμογελάει. «Σκέψου ότι κάποιοι από μας είμαστε και παντρεμένοι…Νομίζω πάντως ότι κρατήσαμε τη σωστή ισορροπία ανάμεσα σε ένα καλλιτεχνικό ημερολόγιο και σε μία καλαίσθητη φωτογράφιση. Δεν θεωρώ ότι οι φωτογραφίες είναι προκλητικές, αλλά ότι αγγίζουν το καλλιτεχνικό κομμάτι. Κι έτσι, οι περισσότεροι που είδαν το αποτέλεσμα μας επιβράβευσαν. Ήδη η φωτογράφος έχει αρχίσει να σκέφτεται το concept για το ημερολόγιο του 2014…».

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου" τον Φεβρουάριο του 2013.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΑΝΕΖΗΣ: "ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΞΕΣΠΑΣΕ ΕΝΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΚΡΑΤΑ ΟΜΗΡΟΥΣ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ"

Με περισσότερα από 80 ντοκιμαντέρ και αντίστοιχες ανταποκρίσεις από όλο τον κόσμο σε κορυφαία γεγονότα του πλανήτη, ο δημιουργός της «Εμπόλεμης Ζώνης» και δημοσιογράφος στο δελτίο ειδήσεων του Mega Ελλάδος, είναι από τους ελάχιστους που μπορούν να εξηγήσουν τι πραγματικά «είδε» κατά τη διάρκεια της τελευταίας του αποστολής, πριν από δύο βδομάδες, στην Κύπρο.

Από τη Βόρεια Κορέα, το Νεπάλ, το Κόσοβο, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τα νησιά Φώκλαντς, μέχρι τη Σομαλία, τη Σιέρα Λεόνε, το Κογκό, την Κολομβία, τη Βιρμανία, τον Αμαζόνιο, τη Σαχάρα ή την Αλάσκα, ο Σωτήρης Δανέζης κατάφερε, όλα αυτά τα χρόνια που εργάζεται ως δημοσιογράφος, να αποδείξει πως ο φόβος δεν υπήρξε ποτέ σύμμαχος του αφού, σε κάθε του καινούργια αποστολή, έμοιαζε να βουτούσε ακαριαία σε οτιδήποτε φαινόταν ότι ισορροπούσε επικίνδυνα μεταξύ ζωής και ξαφνικού θανάτου. Ο ίδιος, σε μία προηγούμενή μας συνάντηση, δεν έδειχνε να συμφωνούσε στο παραπάνω αξίωμα: «Ο κίνδυνος είναι στοιχείο της δουλειάς μας, αλλά δεν είναι το πιο χαρακτηριστικό», μου είχε αναφέρει. «Εμπόλεμη ζώνη είναι οποιαδήποτε σύγκρουση: πολιτισμών, συμφερόντων, οικονομιών, μία σύγκρουση θρησκευτική-και όχι απαραίτητα ένοπλη». Αφορμή για την τωρινή μας συνάντηση, ήταν οι τελευταίες ανταποκρίσεις που έκανε από την Κύπρο για το δελτίο ειδήσεων του Mega Ελλάδος, με αφορμή τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα στο νησί...
-Τι ήταν αυτό που σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στη διάρκεια των γεγονότων με την οικονομία, που έζησες τις τελευταίες μέρες στην Κύπρο;

-Πιστεύω ότι σε όλους τους απεσταλμένους του ξένου Τύπου, απ’ όλο τον κόσμο, έκανε εντύπωση η ψυχραιμία με την οποία αντέδρασε ο Κυπριακός λαός-ειδικά την πρώτη ημέρα που άνοιξαν οι τράπεζες. Όλοι περίμενα εντελώς διαφορετικές εικόνες και αντιδράσεις έξω από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του νησιού.

-Θα ήταν η πρώτη φορά που θα ζούσες-λόγω της δουλειάς σου-ένα bank run;

-Θα ήταν η πρώτη φορά, αν στο τέλος συνέβαινε κάτι τέτοιο. Πολλοί φαντάζονταν ότι θα δούμε κατά χιλιάδες τους πελάτες των τραπεζών να συνωστίζονται μπροστά στις γυάλινες πόρτες και την αστυνομία με τον στρατό να προσπαθήσει να κρατήσει μακριά το πλήθος. Στην Κύπρο το bank run δεν έγινε ποτέ και, ευτυχώς, δεν επαληθεύτηκαν τα χειρότερα σενάρια...

ΕΛΕΝΗ ΨΥΧΟΥΛΗ: "ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟ ΝΙΚΗΤΗΣ"

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, άνθρωποι σαν την Ελένη-με βαθιά κουλτούρα, σπάνια φιλοσοφία ζωής και εμπειρίες βιωμάτων όσες θα απολάμβαναν δέκα άνθρωποι μαζί-προσφέρει με τη χαρισματικότητα και το ταλέντο της (στη μαγειρική, στο λόγο, στην παρουσίαση, στη δημοσιογραφία) μία-κατά το δυνατόν-ανάσα, όταν οι αντοχές στερεύουν επικίνδυνα.

-Σπούδασες γαλλική φιλολογία, σκηνοθεσία και πιάνο ενώ, για 16 χρόνια, εργάστηκες ως βοηθός του γλύπτη Taki-τα δικά σου Λ.Ο.Κ, όπως χαρακτηρίζεις αυτά τα χρόνια. Πόσο απέχει αυτή η «καθωσπρέπει» εικόνα ενός «καλόβολου» φαινομενικά κοριτσιού από το απόλυτο vivere pericolosamente του Παρισιού, τα ξέφρενα parties, το ξεσάλωμα που έζησες, μέχρι το…κέντημα που έγινε η τωρινή νέα μεγάλη σου αγάπη; Πόσους «κρυμμένους» εαυτούς κρύβεις, Ελένη;
-(χαμογελάει) Η μονόπλευρη αντιμετώπιση της ζωής είναι κάτι που κυριολεκτικά απεχθάνομαι. Γιατί δεν πρέπει να κεντάω επειδή το βράδυ κάνω clubbing; Ή γιατί δεν πρέπει να κάνω παρέα με την περιπτερού μου επειδή είμαι δημοσιογράφος; Ποτέ δεν υποστήριξα μια συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό μου. Είμαι ό,τι μου αρέσει κάθε στιγμή. Και μου αρέσουν πολλά-διαφορετικά και αντιφατικά μεταξύ τους-πράγματα. Η ποικιλία είναι το αλατοπίπερο της ευτυχίας. 
-Τα παιδικά σου χρόνια στο Βόλο πως ήταν; Το ίδιο εξωστρεφή και κοινωνικά, όπως μεγάλο κομμάτι της μετέπειτα-γνωστής σ εμάς-ζωής σου;
-Σαν παιδί ήμουν αρρωστημένα ντροπαλή και εσωστρεφής. Οι άνθρωποι με τρόμαζαν-το χειρότερό μου ήταν όταν μου απηύθυναν το λόγο. Ίσως γιατί ήμουν πάντα το πιο κοντό παιδί στην τάξη και το πιο μαζεμένο, ίσως γιατί η επαρχία τότε ήταν σαν ένα μελαγχολικό κουτί. Από την εφηβεία και μετά, όμως, αποφάσισα να συναντήσω τους ανθρώπους. Να συναντηθώ με την υπερκοινωνικότητα που με χαρακτηρίζει ως τώρα.
-Πόσο απείχαν αυτά που ονειρευόσουν τότε, από εκείνα με τα οποία ασχολήθηκες στη συνέχεια;
-Ποτέ σαν παιδί δεν ονειρεύτηκα κάτι συγκεκριμένο. Το μόνο που ήξερα, ήταν ότι ήθελα να φύγω από το Βόλο και να κυνηγήσω την τύχη μου στον κόσμο. Πάντα, όμως, μέσα μου ήξερα ότι θα διαπρέψω σε ό,τι κι αν κάνω. Στον εαυτό μου ποτέ δεν επέτρεψα την αποτυχία. Το μυστικό; Σκληρή δουλειά και ολοκληρωτική αφοσίωση...

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ: "ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ"

-Μετά το δημοσίευμα του «HOT DOG» και του www.koutipandoras.gr που αφορούσε στον πρόεδρο πλέον της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, αλλά και ύστερα από το πόρισμα της ΜΟ.Κ.Α.Σ (σ.σ Μονάδα Καταπολέμησης Αδικημάτων Συγκάλυψης) ότι δεν ευσταθούν οι καταγγελίες σας, πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν ότι η έρευνα σας δεν ήταν σωστή, ότι δεν γνωρίζατε πρακτικές που χρησιμοποιούνται απ’ όλα τα δικηγορικά γραφεία για τέτοιου είδους εταιρίες και συναλλαγές και πως οι πηγές σας, αυτή τη φορά, δεν ήταν έγκυρες… 

-Η έρευνα είναι κάτι που ενοχλεί και θα μου επιτρέψετε να το γνωρίζω πολύ καλά αυτό. Στην υπόθεση του κ. Νίκου Αναστασιάδη, η έρευνα είχε πραγματικά γεγονότα και μόνο γεγονότα. Δύο εταιρείες με μηδαμινά κεφάλαια, παίρνουν τεράστια δάνεια. Όλη αυτή η διαχείριση γίνεται από ένα πολιτικό πρόσωπο, που πρέπει να είναι ταυτισμένο με τη διαφάνεια. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να δείχνει τίμια. Πόσο μάλλον ο Καίσαρας. Γνωρίζω πάρα πολύ καλά πως στην Κύπρο, η λειτουργία υπεράκτιων εταιρειών, ενδεχομένως να φαίνεται ως κομμάτι της νομιμότητας. Αλλά είναι κοινό μυστικό πως καλύπτει ένα πλαίσιο παρανομίας. Ένα σοβαρό θέμα που προέκυψε από την δημοσίευση του θέματος ήταν η λειτουργία του Τύπου στην Κύπρο. Πόσες εφημερίδες και παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης δημοσίευσαν το θέμα; Δημοσίευσαν όμως την διάψευση. Και πάμε τώρα στην ουσία. Τι διέψευσε ο Πρόεδρος της Κύπρου; Ποιά τελικώς είναι αυτή η εταιρεία που πήρε τα δάνεια και της οποίας δεν ανακοινώθηκε το όνομα; Ο δικηγόρος μπορεί να λειτουργεί όπως θέλει. Όταν όμως θέτει υποψηφιότητα για το ύπατο αξίωμα πρέπει να λειτουργεί με διαφάνεια. Εμείς ρωτήσαμε πολλά πράγματα ακόμη που δεν απαντήθηκαν. Η συναλλαγή δηλώθηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο για παράδειγμα; Λένε «μα έβγαλε πόρισμα η ΜΟ.Κ.Α.Σ (σ.σ Μονάδα Καταπολέμησης Αδικημάτων Συγκάλυψης)». Μου θυμίζει την Ελλάδα που όταν πιάσουμε ένα θέμα για τις Τράπεζες, απαντούν ότι ελέγχονται από την Τράπεζα της Ελλάδας, εμφανίζοντας έτσι μια «νόμιμη» λειτουργία. Τότε πώς έχουν γίνει όλες οι παρανομίες; Πώς έγιναν και στην Κύπρο; Πώς έπεσε έξω η Κυπριακή οικονομία, αφού λειτουργούσαν όλα καλά; Θέλω να πω πως οι πρώτοι που πρέπει να ελεγχθούν είναι οι λεγόμενες ελεγκτικές αρχές. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Εμείς θα το κάνουμε δημοσιογραφικά. Η έρευνα της ΜΟΚΑΣ ξεκίνησε για να φέρει το αποτέλεσμα που δημοσιεύτηκε... 

ΜΑΙΡΗ ΣΥΝΑΤΣΑΚΗ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ FAN ΤΗΣ SINGLE ΖΩΗΣ"

-Δείχνεις πάντα πολύ προσαρμοστική, πολύ καλόβολη, πολύ προσεκτική με όλους και όλα γύρω σου… Σαν να μην θες να στενοχωρήσεις κανέναν και για τίποτα. Αυτό είσαι;

-Στ’ αλήθεια, πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου προσπαθώντας αυτό το ακατόρθωτο-δηλαδή, το να μην θέλω να στενοχωρήσω κάποιον. Εν μέρει το έκανα, γιατί δεν ήθελα να γίνω εγώ αντιπαθής ή δυσάρεστη αλλά, στην πραγματική ζωή, αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να το αποφύγεις. Τώρα πια έχω αρχίσει να θέτω τα προσωπικά μου όρια πιο έντονα, ακόμη κι αν αυτό δυσαρεστήσει κάποιους.
-Δεν μπορώ να σε φανταστώ να θυμώνεις με κάτι…

-Φυσικά και θυμώνω! Θυμώνω με την αδικία όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Δεν  μπορώ να την ανεχτώ για κανέναν. Σχεδόν δαιμονίζομαι με τις περιπτώσεις αυτές!

-Έτσι ήσουν από παιδί;

-Έχω αλλάξει αρκετά από τότε που ήμουν παιδί, αλλά στον πυρήνα μου παραμένω αρκετά ίδια. Θέλω να πιστεύω ότι σιγά σιγά εξελίσσομαι και κάνω βήματα προς την πραγματική ενηλικίωση. Για παράδειγμα, σαν παιδί ήμουν πολύ ντροπαλή και δεν μιλούσα σε άνθρωπο αν δεν ήταν μαζί μου η δίδυμη αδερφή μου. Τώρα μπορεί να κάνω αυτήν την δουλειά με την τόση έκθεση, αλλά κρατάω ακόμη την συστολή μου στις διαπροσωπικές σχέσεις.

-Οι φίλοι σου στο σχολείο ήταν κυρίως αγόρια ή κορίτσια;

-Εσύ πως με φαντάζεσαι;

-Με αγόρια κυρίως.

-Όχι. Ήταν κάπως μοιρασμένα τα πράγματα. Είχα και έχω λίγους φίλους, μετρημένους στα δάχτυλα, και πάντα μπορούσα να επικοινωνήσω σχετικά καλά και με τα δύο φύλα.

-Με τι όνειρα μεγάλωσες; Σκεφτόσουν, για παράδειγμα, «όταν μεγαλώσω εγώ θα γίνω παρουσιάστρια»;

-(γελάει) Όχι καλέ! Σαν παιδί πάντα τα όνειρά μου ήταν τα ταξίδια και η ανεξαρτητοποίηση. Να μεγαλώσω, να μείνω μόνη μου, να σχεδιάσω την ζωή μου-όχι όμως επειδή με καταπίεζαν ή με περιόριζαν οι γονείς μου. Αντιθέτως. Είχα αυτά τα όνειρα, γιατί και εκείνοι με ενθάρρυναν να τα έχω. Και έτσι, έμεινα από 18 ετών χωρίς εκείνους και ξεκίνησα από τότε να δουλεύω για να ζήσω όπως εγώ θέλω το όνειρό μου. Τα ταξίδια εννοείται δεν θα πάψω ποτέ να τα σκέφτομαι, να τα ονειρεύομαι, να τα σχεδιάζω και να τα θεωρώ «προίκα» μου.

-Σου αρέσει όλο αυτό που βιώνεις σήμερα σε σχέση με την αναγνωρισιμότητα;

-Ναι. Δεν βαρυγκωμώ με όλο αυτό, γιατί είναι κομμάτι της δουλειάς μου και το θεωρώ υποκριτικό να ξεκινάς σε αυτόν τον χώρο που γνωρίζεις πολύ καλά ότι περιλαμβάνει ένα κομμάτι αναγνωρισιμότητας και μετά να γκρινιάζεις γι αυτό. Δεν γίνεται και κανένας φοβερός χαμός μ’ εμένα, οπότε όλα κινούνται σε φυσιολογικά πλαίσια...

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗΣ: THE PERSONAL TRAINER

-Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι-ερασιτεχνικά, έστω-με το modeling;

-Το 2000 είχα γνωρίσει τον Βασίλειο Κωστέτσο στο Λουτράκι, εκεί όπου η οικογένειά μου έχει εξοχικό, ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε και να κάνουμε κάποιες πολύ καλές δουλειές αλλά, επειδή δεν ήταν ακριβώς αυτή η δουλειά μου αφού έκανα και άλλα πράγματα ταυτόχρονα-ήμουν γυμναστής, έπαιζα μπάσκετ και είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω παράλληλα βράδυ, σε clubs-δεν είχα το μυαλό μου τότε στο να συνεχίσω το συγκεκριμένο αντικείμενο που αφορά στη μόδα. Θεωρούσα επίσης ότι η αγορά της μόδας στην Ελλάδα ήταν πια κορεσμένη, σε σχέση με τις δεκαετίες ’80 και ’90. Τώρα, με την ευκαιρία του λευκώματος που ετοιμάζει ο Βασίλειος, το «κάλλος παντάρκες», σκεφτήκαμε να δουλέψουμε για αυτή τη φωτογράφιση-μαζί με τον Πάνο Πιτσιλίδη και το Γιώργο Κατσανάκη-και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε.

-Αισθάνθηκες καθόλου άβολα με το γυμνό στη συγκεκριμένη φωτογράφιση;

-Καθόλου! Γενικώς, δεν είχα ποτέ κανένα κόμπλεξ με το σώμα μου. Από μικρός. Άλλωστε, μια ζωή με θυμάμαι να είμαι μέσα στον αθλητισμό: Από τα 4 μου έκανα βασική γυμναστική, η οποία είναι το προοίμιο της ενόργανης, μετά έκανα κολύμπι και αργότερα έπαιζα μπάσκετ. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου έξω από τον αθλητισμό-έτσι μεγάλωσα.

-Αισθάνεσαι άνετα όταν σε φλερτάρουν ή το έχεις συνηθίσει πια;

-Στο δρόμο μου αρέσει πάρα πολύ όταν συμβαίνει αυτό, γιατί είναι πηγαίο, είναι της στιγμής. Έχοντας επίσης ζήσει πολλά, μου αρέσουν γενικώς τα πηγαία πράγματα-τα εκτός ορίων, εκτός τύπων και κανονισμών.

-Είσαι παντρεμένος;

-Όχι. Ούτε και έφτασα ποτέ κοντά στο γάμο, ούτε καν ως ιδέα.

-Ούτε των σχέσεων είσαι;

-Από τους τρεις πρώτους μήνες που είσαι μαζί με μία κοπέλα δεν μπορείς να πεις «έχω σχέση», όπως ίσως κάνουν άλλοι. Προχωράς, βλέπεις πως πάει και, στον ένα χρόνο, μπορείς να πεις αν έχεις σχέση ή όχι. Κάποια στιγμή το αισθάνθηκα αυτό, το έκανα και το συνέχισα. Άλλωστε, είμαι χορτασμένος σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου, δεν θα έλεγα πως μου έλειψε ποτέ κάτι σε αυτό τον τομέα, αλλά πάντα το καινούργιο είναι πρόκληση.

-Σου είναι απαραίτητο να υπάρχει μία γυναίκα στη ζωή σου, ώστε να αισθάνεσαι ισορροπία;

-Όχι. Από μικρός μου άρεσε να λειτουργώ μόνος μου και να είμαι ανεξάρτητος ως ελεύθερο πνεύμα-γι αυτό και μου αρέσει να μένω μόνος μου. Πάντοτε ήμουν αυτάρκης. Σκέψου ότι δεν μου έχει τύχει ποτέ μέχρι τώρα να συγκατοικήσω.

-Ναρκωτικά έχεις κάνει ποτέ;

-Ποτέ. Ούτε καν δοκίμασα. Νομίζω, όμως, πως αυτό είναι θέμα σπιτιού και παιδείας, του πώς έχεις μεγαλώσει. Και εγώ είμαι υπερήφανος για τους γονείς μου και τις αρχές που μου έδωσαν.  

-Αλήθεια, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη τι σχέση έχεις;

-Είναι μακρινή μου θεία. Υπάρχει ένας βαθμός συγγένειας, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ακριβώς.

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου" τον Μάρτιο του 2013. Φωτογραφίες: Γιώργος Κατσανάκης. Επιμέλεια: Πάνος Πιτσιλίδης, Βασίλειος Κωστέτσος. Grooming: Χαρά Παπανικολάου. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Κωστέτσο και τον κ. Πιτσιλίδη για την παραχώρηση της φωτογράφισης.

ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ: "Η ΨΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΑΦΡΑΙΝΕΙ..."

Ο Λυκαβηττός τα Σαββατιάτικα πρωινά είναι νεκρή περιοχή, ησυχία παντού, κάτι γάτες που νιαουρίζουν και θέλουν φαγητό στο πλακόστρωτο που βγάζει στον περιφερειακό, μωρά που μόλις ξυπνάνε, ζητάνε τη μάνα τους και κλαίνε σπαρακτικά. Το σπίτι της Όλιας είναι ισόγειο, σε καινούργια πολυκατοικία, με θέα τα δέντρα. Σπίτι σαν σε δάσος. Σπίτι με χρώματα. Υπέροχος ο βαμμένος τοίχος με το κόκκινο-και της το είπα. Με μεγάλα κόκκινα μανιτάρια ανάμεσα στην κορνίζα του μεγάλου πίνακα στη μέση του. Αισιόδοξο σπίτι γι αυτό που νόμιζα πως δεν είναι η Όλια. Αλλά μάλλον μπορεί να είναι και έτσι φτιαγμένο για να το προδιαθέτει μέσα της. Σαν δίχτυ ασφαλείας. Με προειδοποίησε πως δεν ανοίγεται πολύ, πως δεν της αρέσουν και πολύ οι συνεντεύξεις, η έκθεση, πως ό,τι κάνει το κάνει για την Κύπρο και επειδή της το ζήτησε ο Σωκράτης μας. Το γνώριζα και την ευχαρίστησα διπλά γιατί ήξερα πόσο ακριβή είναι η ίδια, το ταλέντο της, πόσο πολύτιμη είναι στη θεατρική οικογένεια- είναι τύχη για έναν σκηνοθέτη να πει το «ναι» σε παράσταση του η Λαζαρίδου. Το σκυλί της μου έκανε αναγνωριστικά γαβγίσματα, μου έβαλε γαλλικό στο φλιτζάνι, γουλιά στο στόμα, οκλαδόν στον καναπέ. «Να ξεκινήσουμε;». 

-Είναι τέρας ευαισθησίας η Μπλάνς;

-Ναι, είναι. Με την έννοια ότι έχουμε συνηθίσει να νομίζουμε ότι όποιος είναι ευαίσθητος δεν είναι τέρας. Αυτό είναι λάθος. 

-Γιατί υπάρχει αυτή η αντίφαση;

-Εξαρτάται σε σχέση με τι είσαι ευαίσθητος και με ποιο πράγμα. Αν είσαι ευαίσθητος μόνο σε ό,τι χαλάει τη δική σου προσωπική σούπα, μπορεί να είσαι και τέρας. Ή μάλλον όχι μπορεί, είσαι τέρας. Όλοι ονειρευόμαστε πως είμαστε, πως θα θέλαμε να ζούμε και αν τελικά αυτή η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας καμιά φορά γινόμαστε πολύ σκληροί. Σαν να θεωρούμε ότι κάτι μας χρωστάει κάποιος, ότι αυτά που θα θέλαμε θα έπρεπε να τα είχαμε κιόλας. Αυτό είναι πολύ εγωιστικό.

-Το αισθανθήκατε εσείς;

-Όλοι το έχουμε μέσα μας. Όλοι έχουμε επιθυμίες και όταν δεν εκπληρώνονται έχουμε την τάση να θέλουμε να ζητήσουμε τα ρέστα από κάποιον, ενώ κανείς δεν μας χρωστάει τίποτα. Απολύτως τίποτα.

-Τρομάζετε όταν συναντάτε το τέρας μέσα σας;

-Τώρα πια όχι. Όταν τρομάζεις με αυτά τα πράγματα τότε σημαίνει ότι έχεις λιγότερες πιθανότητες να συμφιλιωθείς μ αυτά ώστε να μπορέσεις να κάνεις κάτι. Όταν φοβάσαι κάτι συνήθως το απωθείς, ενώ με τα χρόνια-όταν γνωρίζεις την σκοτεινή πλευρά σου και συμφιλιώνεσαι μ αυτήν-νομίζω ότι μπορείς να κάνεις έναν πιο γόνιμο διάλογο μαζί της.

-Πότε συμφιλιωθήκατε με τη σκοτεινή πλευρά σας;

-Σιγά σιγά γίνεται αυτό, με τον καιρό. Ο καθένας για τον εαυτό του έχει ορισμένες εικόνες, γι αυτό κι εγώ για οτιδήποτε αφορά τον εαυτό μου έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε αυτά που βλέπουν οι άλλοι σ εμένα παρά σε αυτά που εγώ βλέπω στον ίδιο μου τον εαυτό. Υπάρχει βέβαια μία προϋπόθεση σ αυτό: Να επιζητείς την παρατήρηση των άλλων-των φίλων σου-σ εσένα, για πράγματα που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις.

-Πάντα ήσασταν ανοιχτή με τους ανθρώπους;

-Δεν είμαι ανοιχτή με τους ανθρώπους. Και τώρα δυσκολεύομαι, που έχετε βαλθεί να με ξεζουμίσετε (χαμογελά). Θα έλεγα ότι ήμουνα φοβισμένη με τους ανθρώπους. Είχα για πολλά χρόνια άμυνες.

-Τι κατέβασε τις άμυνες;

-Η ανάγκη.

-Σε τι;

-Στην επικοινωνία και στην επαφή. Κάποια στιγμή σκας να αντιστέκεσαι και καταλαβαίνεις ότι το μόνο πράγμα που μπορεί να τροφοδοτήσει αυτό το σκοτεινό πράγμα στο σκοτεινό σου θάλαμο είναι οι άλλοι. Τόσο απλά.

-Πως ήσασταν στα σκοτάδια σας;

-Μικρή ήμουνα αρκετή κυνική, μηδενίστρια, πολύ απόλυτη. Αλλά αυτό ήταν που με τροφοδοτούσε στην τέχνη μου. Ξέρετε τι; Θα σας δώσω μια εικόνα: Ήμουνα σαν ένα γατάκι που γλείφει τις πληγές του και ευχαριστιέται από το αίμα που γλείφει. Μία διαδικασία πολύ εσωστρεφής και πολύ κλειστή. Όταν είσαι μικρός έχουν μία γοητεία τα σκοτάδια, σε γοητεύει η άβυσσος και θέλεις να τα ζήσεις. Αν όμως μείνεις εκεί, νομίζω έχεις χάσει πολλά πράγματα απ τη ζωή. 

-Εσείς τι είχατε χάσει;

-Είχα χάσει τη δύναμη που σου γεννά η ευγνωμοσύνη απέναντι στη ζωή και στα πράγματα. Να έχεις ευγνωμοσύνη επειδή είσαι ζωντανός, επειδή είναι ωραία η μέρα, επειδή δεν έχεις καμιά αρρώστια ή επειδή ζεις καλύτερα από το μέσο όρο των ανθρώπων στον πλανήτη. Όλα αυτά τα θεωρείς δωρεάν, ότι τα δικαιούσαι ή ότι είναι αυτονόητα. Όταν όμως καταλάβεις λίγο υπαρξιακά που βρίσκεσαι και δεν είσαι μόνο το «εγώ» σου, τότε το κομμάτι της ευγνωμοσύνης φαρδαίνει μέσα σου. Αυτό δίνει χαρά- είναι η χαρά του να ζεις το παρόν και να υπάρχεις στην κάθε ημέρα σου.

-Τι κάνατε σήμερα;

-Τίποτα. Έπινα τον καφέ μου και περίμενα εσάς. Γενικότερα, όταν έχω τις παραστάσεις μου το βράδυ, θέλω να κάνω λίγα πράγματα. Ειδικά στην τωρινή, επειδή είναι μία δύσκολη παράσταση, προσπαθώ να φυλάγομαι. Κάνω το μίνιμουμ ώστε να κρατώ όλη μου την ενέργεια για το βράδυ. Κάνω απλά πράγματα: Παίρνω το σκυλί μου βόλτα στο Λυκαβηττό, πηγαίνω σε μία φίλη μου για να φάω. Τέτοια. Καθημερινά.

-Σαν αθλήτρια λειτουργείτε στο θέατρο.

-Δεν γίνεται αλλιώς και αυτό είναι το κουραστικό. Στην πραγματικότητα, όσο παίζεις ανήκεις εκεί και πουθενά αλλού. Ανήκεις εκεί ολοκληρωτικά.

-Πως αισθάνεστε όταν ανεβαίνετε πάνω στη σκηνή;

-Δέος. Είναι κάτι που δεν έχει φύγει με τα χρόνια αλλά-αντίθετα-έχει αυξηθεί. Δεν είναι άνετη διαδικασία για μένα. Κάθε φορά αισθάνομαι σαν να καβαλάω ένα τρένο που φεύγει.

-Εκτροχιάστηκε ποτέ;

-Όχι, αλλά πολλές φορές είναι στα όρια. Είναι ένα τρένο ταχείας που προχωράει με κομμένη την ανάσα, όχι χαλαρά. 

-Πιστεύετε στην καλοσύνη των ξένων;

-Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε έναν πυρήνα καλοσύνης μέσα μας, αλλά λίγοι τον ενεργοποιούν στην πραγματικότητα.

-Οι άλλοι γιατί δεν τον ενεργοποιούν;

-Είμαστε ζούγκλα. Η ζωή που ζούμε είναι μία ζούγκλα, υπάρχει πάρα πολύ το αίτημα της επιβίωσης και του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και αυτό δεν αφήνει περιθώρια για να είσαι καλός με τους άλλους, είσαι πολύ απασχολημένος για το πώς θα επιβιώσεις εσύ-ως άτομο ή ως οικογένεια. 

-Και οι καλοί πως γίνονται καλοί;

-Για να ενεργοποιήσεις τον δικό σου πυρήνα καλοσύνης θα πρέπει να έχεις πατώσει πολύ, να έχεις ευγένεια ψυχής ή να διαθέτεις σοφία. Μόνο τότε ανοίγει αυτό το κλειστό πράγμα προς την καλοσύνη σε ανθρώπους που δεν βρίσκονται στο άμεσο ενδιαφέρον σου ή στο περιβάλλον σου.

-Όταν ανοιγόμαστε πολύ στους άλλους δεν χάνουμε τον εαυτό μας;

-Αυτό δεν είναι κακό. Όταν κάνεις αυτό το βήμα θα ανακαλύψεις άλλες πλευρές του εαυτού σου, πολύ πιο ωραίες, πράγματα που δεν ξέρεις.

-Σας συνέβη να βρείτε έναν καινούργιο δικό σας εαυτό;

-Ναι, αλλά όχι θεαματικά. Κομματάκι κομματάκι συνέβη αυτό, μέσα στα χρόνια. Άλλα χάνω και άλλα βρίσκω. Σαν ένα παζλ που συντίθεται πολύ σιγά, με μυστήριο και με κόπο. Φτιάχνεται μια εικόνα που ούτε εσύ δεν ξέρεις πως θα βγει.

-Τι χάσατε τελευταία;

-Ένα κομμάτι από τον παρορμητισμό μου. Το έχασα, αλλά είμαι σίγουρη ότι το έχασα για να το ξαναβρώ πιο δίκαια. Καμιά φορά οι επιθυμίες μας μας δημιουργούν μία αίσθηση παντοδυναμίας πως ό,τι επιθυμήσεις πρέπει να γίνει. Και όταν φας κάποιο τράκο γίνεσαι πιο σοφός, δεν χάνεις τον παρορμητισμό σου αλλά τον φυλάς εκεί που καταλαβαίνεις ότι θα βγάλει καρπούς.

-Ποια είναι η μεγαλύτερη γνώση της ζωής σας;

-Ότι δεν είμαστε και το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή.

-Τι είναι σημαντικό στη ζωή σας;

-Όσο μεγαλώνω προχωράω λεπταίνοντας την ψυχή μου. Να καλλιεργείται και να εξευγενίζεται η ψυχή. Την πορεία που έχουμε μέχρι το τέλος την βλέπω σαν μία διαδρομή στην οποία θεωρώ ότι αυτό οφείλουμε να κάνουμε: Η ψυχή πρέπει να ελαφραίνει. 

-Γεννιόμαστε σκληροί;

-Γινόμαστε.

-Τα παιδιά είναι σκληρά…

-Είναι σκληρά αλλά είναι και αθώα, η σκληρότητά τους πηγάζει από άγνοια. Έπειτα τους βάζουμε μέσα στην κρεατομηχανή και γίνονται «κοινωνικά όντα», χάνουν αυτή τη χάρη.

-Είστε ευχαριστημένη με τη ζωή σας;

-Είμαι ευγνώμων.

-Πως ξυπνάτε τα πρωινά;

-Άλλες φορές με αισιοδοξία, κάποιες άλλες δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Πάντως οι στιγμές που ξυπνάω με χαρά, έχουν αυξηθεί. 

-Τι σας επαναφέρει στην αισιοδοξία όταν δεν μπορείτε να πάρετε τα πόδια σας;

-Το οτιδήποτε. Ένα τσακ και χαίρομαι! Μου αρκεί ένα τσακ για να φυσήξει πάλι το πανί, να μην είμαι γκρινιάρα. 

-Ήσασταν γκρινιάρα παλιά;

-Βεβαίως. Όταν νόμιζα ότι είμαι το κέντρο του κόσμου και πως η ζωή πρέπει να μου δώσει αυτό που μου χρωστάει.

-Η τέχνη είναι η ψευδαίσθηση της αθανασίας;

-Είναι η νοσταλγία για μία απόλυτη αλήθεια την οποία όμως δεν τη ζούμε στη ζωή.

-Αλλά;

-Την ονειρευόμαστε.

-Δεν μπορούμε να ζήσουμε την απόλυτη αλήθεια;

-Όχι. Όπως ούτε και την απόλυτη ευτυχία-όλα είναι σχετικά. Απ τη στιγμή που πεθαίνουμε, όλα υπόκεινται στη φθορά, αν και μέσα μας υπάρχει η λαχτάρα για το απόλυτο. 

-Δεν μπορεί. Θα υπάρχουν και στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

-Αυτές διαρκούν ένα δευτερόλεπτο, είναι σαν φλασάκια ευτυχίας. Δεν έχουν κάποια συνοχή, είναι στιγμούλες. Σαν να ανοίγει ξαφνικά μία σχισμή και μας κάνει να αισθανόμαστε τι σημαίνει το απόλυτο μέγεθος. 

-Γιατί γίνατε ηθοποιός;

-Επειδή δεν μπορούσα να κάνω οτιδήποτε άλλο. Ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω, αλλά εκ των υστέρων το κατάλαβα. Και κάποια άλλη δουλειά να έκανα, θα είχε και πάλι σχέση με την τέχνη και τα καλλιτεχνικά.

-Για ποιο λόγο δεν κάνετε τηλεόραση;

-Έχω κάνει τρεις φορές μέσα στα τριάντα χρόνια που κάνω θέατρο, αλλά δεν μπορώ. Δεν αντέχω αυτούς τους ρυθμούς. Οι ρυθμοί της τηλεόρασης είναι πάρα πολύ κουραστικοί. Νομίζω πως αν είχα γίνει γνωστή απ την τηλεόραση-στο εύρος που γίνεσαι γνωστός μέσα απ αυτήν, που σε φωνάζουν με το μικρό σου όνομα στο δρόμο-θα είχα φρικάρει. Δεν είναι καθόλου του τύπου μου αυτό το πράγμα. Τώρα είναι ελεγχόμενη η δημοσιότητα που έχω, με ξέρουν ας πούμε οι θεατρόφιλοι. Σε άλλους αρέσει η δημοσιότητα, εμένα όμως θα με τρόμαζε φοβερά. Θέλω να παίζω στο θέατρο και μόλις κατεβαίνω να γίνομαι αόρατη, να τελειώνει εκεί η έκθεση και η δημοσιότητα. 

-Πότε ανακαλύψατε το ταλέντο σας;

-Ούτε και τώρα το έχω ανακαλύψει. Είναι ένα καύσιμο το οποίο βάζω πάνω στις πρόβες για να με προχωρήσει. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται «ταλέντο».

-Υπάρχει κάτι που λείπει απ τη ζωή σας;

-Τώρα μου λείπει η εξοχή. Να έχω μπροστά μου πολλές μέρες που να μην κάνω τίποτα, να μην πρέπει να φυλάγομαι όλη τη μέρα για να πάω το βράδυ στην παράσταση. Σου λείπει πάντα αυτό που δεν έχεις. Παρόλα αυτά είμαι πολύ χαρούμενη που κάνω ένα ρόλο που μου αρέσει, σε ένα θέατρο που μου αρέσει, με τις συνθήκες που εγώ θέλω. 

-Σε ποιο μέρος σας αρέσει να ταξιδεύετε;

-Στη Νίσυρο. Εκεί θέλω να μην κάνω τίποτα, να κολυμπάω και να κυλάει η μέρα χωρίς να πρέπει να σχεδιάζω τίποτα.

-Ποια χρώματα σας αρέσουν;

-Μου αρέσει το λουλακί, το χρώμα του ουρανού...

-Δεν σας λείπει που δεν αποκτήσατε δικά σας παιδιά;

-Αυτό δεν ήταν μέσα στην προσωπική μου πορεία. Αν είχα αυτή την ανάγκη θα το είχα κάνει. Αλλά εκτιμώ πάρα πολύ αυτούς που έχουν παιδιά. Δεν είναι ότι δεν ήθελα, απλώς συνέβη. Σαν μοίρα. Αυτό το έχω αποδεκτεί και ίσως γι αυτό το λόγο δεν έχω μεμψιμοιρίες.

-Αγαπάτε πολύ τα ζώα;

-Όχι όλα τα ζώα. Όπως ούτε και όλα τα παιδιά. Θα αγαπήσω ένα παιδί, όπως τον ανιψιό μου, αλλά τον αγαπάω προσωπικά. Θα αγαπήσω ένα σκυλί, όχι όλα τα σκυλιά του κόσμου, δεν είμαι ζωόφιλη. 

-Τι ονειρεύεστε για τη ζωή σας;

-Να μπορώ να ζω τις στιγμές με μεγαλύτερη πληρότητα, συνειδητότητα και με ανοιχτό τρόπο. Να μπορώ να είμαι παρούσα στη ζωή μέχρι τέλους.

-Υπήρξατε απούσα στη ζωή;

-Πάρα πολύ… Ήταν μία δυσκολία την οποία ακούμπησα στην τέχνη. Σε εμένα πάνε μαζί η ζωή και η τέχνη, το ένα μ έχει βοηθήσει πολύ στο άλλο. 

-Δώστε μου μία ωραία εικόνα που έχετε ζήσει…

-Θα σας πω κάτι που μου συνέβη προχτές και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ήμουνα στη Σοφοκλέους και είδα μία γιαγιούλα στο δρόμο απ αυτές που πουλάνε λεβάντες και μικροπράγματα, τις πολύ φτωχές γυναίκες. Καθώς μάζευε τα χρήματα απ την ποδιά της της πέσανε μερικά λεφτά κάτω. Δίπλα της ήταν ένα πρεζόνι που έσκυψε και τη βοηθούσε να τα μαζέψει. Αυτή όμως του τα δωσε, του είπε «πάρτα, παιδί μου, δεν πειράζει», του τα χάρισε...

-Η καλοσύνη των ξένων που λέγαμε προηγουμένως.

-Ξέρετε, αυτή η συνενοχή δύο πολύ απλών και ταπεινών ανθρώπων με συγκίνησε πάρα πολύ. Την βρήκα πολύ ανθρώπινή. Είναι αυτό που δεν έχουμε εμείς μέσα στην κοινωνικότητά μας: Η καλοσύνη δύο «τελευταίων» πλασμάτων.

-Ποια είναι η μεγαλύτερη αδυναμία σας;

-Η τεμπελιά μου. Το να χαζεύω. Έχω μία ροπή σ αυτό. Αν με αφήσεις στον καναπέ μπορεί και να πάρω το σχήμα του.

-Όταν χαζεύετε τι σκέφτεστε;

-Τίποτα. Περνάνε οι σκέψεις σαν γλάροι.

-Πείτε μου ένα ποίημα που σας αρέσει, να κλείσουμε με αυτό τον τρόπο την κουβέντα μας…

-Ένα του Καρυωτάκη θα σας πω: «Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες». Πολλές φορές το νιώθω αυτό…

Δημοσίευση στον "Φιλελεύθερο" της Κύπρου (ένθετο "Υστερόγραφο") τον Φεβρουάριο του 2009, όταν η Όλια πρωταγωνιστούσε στην παράσταση "Λεωφορείον ο Πόθος".