ΑΛΙΣΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΤΟΥ: "ΓΙΑ 2 ΜΗΝΕΣ ΗΜΑΣΤΑΝ ΣΑΝ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ"

Πέντε μήνες μετά την κυκλοφορία του ροζ  dvd της Τζούλιας Αλεξανδράτου, η μητέρα της, Άλισον, 52, μιλάει στο people για τη ζωή της και για όλα όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό.

Στην Χώρα της Ίου, την ξέρουν όλοι. Τελευταία, αποφεύγει να κυκλοφορεί πολύ μαζί με τον σύζυγο της Ζήσιμο, 55, επειδή, όπως λέει στο people «ο κόσμος θα αρχίσει να μας μιλάει πάλι για το dvd και δεν θέλω». Γύρω στο μεσημέρι, τη στιγμή που πίνει τον καφέ της, ένα καπουτσίνο σκέτο, στο μπαράκι του ξενοδοχείου Coralli, στο λιμάνι του νησιού, της τηλεφωνεί η Τζούλια, 24. Ενθουσιάζεται. Σηκώνεται από την καρέκλα της, απομακρύνεται και της μιλάει. Πλησιάζει μετά από δέκα λεπτά χαρούμενη. «Μάλλον θα πάμε στη Σαντορίνη τις επόμενες μέρες να δούμε την κόρη μας. Την άκουσα πολύ καλά, την επιθύμησα γιατί τη λατρεύω, μου λείπει», λέει.

-Είναι αλήθεια ότι κατάγεστε από πλούσια οικογένεια της Αγγλίας;

-Όχι, αν και οικονομικά ήμασταν πιο πάνω από τον μέσο όρο. Ο πατέρας μου είχε σπουδάσει οικονομικά στην Οξφόρδη και εργαζόταν ως διευθυντής σε πολύ γνωστή εταιρεία μπίρας. Ο μπαμπάς μου ζει ακόμη, η μητέρα μου, που ήταν φυσιοθεραπεύτρια,  πέθανε όταν εγώ ήμουνα 24 ετών, έξι εβδομάδες πριν το γάμο μου στην Αγγλία. 

-Πηγαίνατε σε ιδιωτικό ή δημόσιο σχολείο;

-Σε ιδιωτικό. Ήμασταν εσωτερικές μαζί με την μεγαλύτερη, κατά δυόμιση χρόνια αδελφή μου, ασχολούμασταν με τον αθλητισμό- με τένις, με χόκει-, διαβάζαμε πάρα πολλές ώρες και είχαμε πολύ μεγάλη πειθαρχία. Ήταν όλα πολύ ωραία και δεν  μου έλειπε κάτι από την παιδική μου ηλικία. Στην οικογένεια υπήρχε αγάπη, σεβασμός, πηγαίναμε διακοπές σε προάστια της Αγγλίας, ζούσαμε ωραία.

-Τι θέλατε να γίνετε όταν ήσασταν μικρή;

-Ήθελα να γίνω χορεύτρια, αλλά δεν γινότανε. Ο πατέρας μου επέμενε να σπουδάσω, να βρω μία καλή δουλειά από την οποία να ζω γιατί πίστευε ότι από το μπαλέτο δεν θα μπορούσα να επιβιώσω οικονομικά. Έτσι άφησα γρήγορα το όνειρό

-Και ξεκινήσατε να ασχολείστε με το μόντελιγκ;

-Αυτό το έκανα για το χαρτζιλίκι μου, όταν τελείωσα το σχολείο. Δεν έκανα πασαρέλα, έκανα μόνο φωτογραφήσεις επειδή, όπως μου έλεγαν, είχα φωτογένεια. Εγώ, για να καταλάβεις, καταλάβαινα από μικρή ηλικία ότι ήμουνα ωραία, αλλά ποτέ δεν καβάλησα το καλάμι.

-Πότε ήρθατε για πρώτη φορά στην Ελλάδα;

-Όταν ήμουν 20 χρόνων, είχα έρθει εδώ για διακοπές. Δούλευα στο μεταξύ σε μία μεγάλη εταιρεία ως γραμματέας και είχα αποφασίσει ότι θα έρθω στην Ελλάδα για να ξεκουραστώ λίγο και μετά να επιστρέψω. Ήμασταν με μία φίλη μου στην Αγγλία, λέγαμε «που θα πάμε διακοπές;» και αποφασίσαμε να έρθουμε στην Ελλάδα. Κάποια παιδιά από την παρέα της βρίσκονταν στην Ίο, ήρθαμε στο νησί το 1978 και τότε γνώρισα και τον άντρα μου.

-Μέχρι τότε είχατε κάνει άλλη σχέση;

-Ναι, ήμουνα με ένα αγόρι όταν ήμουνα 17 χρόνων. Είχαμε γνωριστεί στο σχολείο αλλά, λίγο πριν έρθω στην Ελλάδα, χωρίσαμε.

-Και γιατί αποφασίσατε να μείνετε τελικά στην Ελλάδα;

-Γιατί γνωρισα τον Ζήσιμο. Όταν ήρθα στην Ίο, είχα σκοπό να μείνω όλο το καλοκαίρι συνδυάζοντας διακοπες και δουλειά. Και αυτό έγινε. Ένα βράδυ βγήκαμε σε κάποιο κλαμπ του νησιού, το «Μαρίνα», κάποια στιγμή ηρθε ο Ζησιμος, μας γνώρισε η κοινή μας φίλη που ήξερε ήδη και εκείνον και μετά από λίγο καιρό  ξεκίνησε η σχέση μας. Βέβαια, είχαμε να αντιμετωπίσουμε διάφορες δυσκολίες.

-Τι είδους δυσκολίες;

-Ο Ζήσιμος, εκείνη την εποχή, σπούδαζε πολιτικός μηχανικός στη Βιεννη και θα έπρεπε να διαλέξω: Ή θα πήγαινα μαζί του,  ή θα χωρίζαμε. Τελικά, αποφάσισα να πάω στη Βιέννη. Ήμουνα τυχερή γιατί εκει υπηρχε το κτιριο των Ηνωμένων Εθνών, ήθελαν γραμματείς που να ξέρουν πολύ καλά αγγλικά, εμαθα γερμανικα στο Ινστιτούτο Γκαιτε και με πήραν στη δουλειά.  

-Τελικά, πότε παντρευτήκατε με τον Ζήσιμο;

-Το 1982 στο Λονδίνο. Επειδή όμως τότε ο νόμος στην Ελλάδα δεν αναγνώριζε τους γάμους στο εξωτερικό, όταν ήρθαμε, μετά στην Ίο τον Ιουλίο, παντρευτήκαμε ξανά με θρησκευτικό ορθόδοξο γάμο στο εξωκλήσι του Αγίου Νικολαου, στην παραλία Κουμπάρα του νησιού.

-Οι γονείς σας ήταν σύμφωνοι με αυτό το γάμο;

-Η μητέρα μου είχε πεθάνει 6 εβδομάδες πριν από το γάμο. Αυτό ήταν μεγάλη απώλεια για μένα, αλλά είπαμε ότι θα συνεχίζαμε τις διαδικασίες του γάμου. Ο πατέρας μου, όταν γύρισα και του είπα ότι γνώρισα στην Ίο έναν άντρα και νομίζω ότι είναι ο άντρας της ζωής μου, γέλασε και μου είπε «ωραία, πήγες σε διακοπές, τώρα πρέπει να σοβαρευτείς». Όταν είδε όμως ότι επέμενα, είχαν κάποιες ανησυχίες επειδή ήμουνα μικρή, αλλά συμφώνησαν τελικά να κάνω αυτό που ήθελε η καρδιά μου.

-Που ζήσατε όταν παντρευτήκατε;

-Στη Βιεννη, μεχρι να τελειωσει τις σπουδες του ο αντρας μου και, στο τελος του 1982  γέννησα την Άρτεμις. Όσο ήμουνα έγκυος την πρώτη μου κόρη, επειδή θα εμενα στην Ελλαδα, είχα πάρει ένα σύστημα εκμάθησης ελληνικών και μάθαινα τη γλώσσα για να μπορώ να επικοινωνώ. Όταν ήρθαμε στην Γλυφαδα, για κάποιο διάστημα, για μερικά επιπλέον έσοδα, έκανα μαθήματα αγγλικών σε παιδάκια, ενώ ο Ζήσιμος δούλευε αρχικά σε μία εταιρεία λιμενικών έργων και κατόπιν προσλήφθηκε από μια μεγάλη τράπεζα, στη τεχνική της υπηρεσία, σαν πολιτικός μηχανικός. Πολύ αργότερα, το 1994, εργαζόμουνα ως αεροσυνοδός σε ιδιωτική εταιρεία τσάρτερ.

-Η Τζούλια, πότε γεννήθηκε;

-Τρία χρόνια μετά την Αρτεμις, το 1985. Ζούσαμε όλοι μαζί στη Γλυφάδα και τα καλοκαίρια μας τα περνούσαμε στην Ίο, ενώ πηγαίναμε και λίγες εβδομάδες ταξίδι στους  συγγενείς μου στο Λονδίνο. Την Ελλάδα την αισθάνθηκα από την αρχή σαν το σπίτι μου και ήθελα να μένω εδω.

-Δεν ήταν δύσκολη η προσαρμογή σας εδώ;

-Στην αρχή προσπάθησα να κάνω όλα όσα μου έμαθαν οι γονείς μου, αλλά μετά κατάλαβα ότι η νοοτροπία εδώ είναι πολύ διαφορετική. Δεν μπορείς για παράδειγμα στην Αγγλία να ξενυχτάς τις καθημερινές και να κοιμάσαι μετά τις 12 το βράδυ, ενώ εδώ αυτό ήταν κανόνας. Αυτό μου άρεσε. Έπρεπε να αλλάξω την αυστηρή μου νοοτροπία, την απόλυτη πειθαρχία μου σε όλα, και το έκανα.

-Έτσι ήσασταν και με τις κόρες σας;

-΄Ημουνα αυστηρή μαζί τους, δεν ήθελα να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά, ειδικά η Τζούλια, ήταν ένα πολύ ήσυχο και ευτυχισμένο παιδί, δεν με δυσκόλεψε ποτέ στην ανατροφή της. Ήταν πολύ φρόνιμη και χαμογελαστή και δεν μου δημιούργησε ποτέ πρόβλημα. Ερχόμασταν κάθε Καλοκαίρι διακοπές εδώ στην Ίο και ήταν όλη μέρα με το ποδήλατό της στη θάλασσα, έπαιζε, είχε τις φίλες της, περνούσε ωραία.

-Γιατί άρχισε όμως να ασχολείται τόσο μικρή με το μόντελιγκ; Ήταν κάτι που θέλατε εσείς;

-Εκείνη την περίοδο  εγώ ήμουνα ήδη στο models one, και σε κάποια δουλειά μου ζήτησαν να φέρω και τη Τζούλια. Έτσι ξεκίνησε.

-Έκανε συχνά διαφημίσεις;

-Όχι. Εγώ ήθελα να αφοσιωθεί με το σχολείο της, δεν ήθελα να γίνει μοντέλο. Αλλά πάντα έλεγα «ό,τι θέλει εκείνη, θα το κάνει». Εμείς την στέλναμε μαζί με την αδελφή της σε φροντιστήρια αγγλικών, σε μουσικές σπουδές φωνητικής και αρμονίου, σε μαθήματα μπαλέτου, σε τένις. Ήταν πολύ καλή σε όλα. Δεν της στερήσαμε τίποτα.

-Της το λέγατε ότι είναι όμορφη;

-Ποτέ δεν είχαμε πει στην Τζούλια «είσαι πολύ όμορφη σήμερα!». Όταν την είδα κάποτε να κοιτιέται στον καθρέφτη πολλές φορές την ημέρα, θύμωσα, της είχα πει «Τζούλια, τι είναι αυτά που κάνεις; Άσε τον καθρέφτη! Είσαι όμορφη, αλλά μέχρι εκεί». Δυστυχώς, η ομορφιά της Τζούλιας την παρέσυρε. Όλοι όσοι την κοιτούσαν, επειδή ήταν ξανθιά με γαλανά μάτια, της έλεγαν πολύ ωραία λόγια. Πήγαινε στις καφετέριες και της έλεγαν συνέχεια πόσο όμορφη είναι.

-Κάποιοι είπαν ότι θέλατε να εκμεταλλευτείτε την Τζούλια οικονομικά, από παιδί.

-Αυτά είναι βλακείες. Είναι δυνατόν; Αν βάλουμε κάτω τα λεφτά που έχουμε ξοδέψει για τα παιδιά μας σε όλα όσα προανέφερα, αλλά και τις σπουδές που έκανε στο ΤΕΕ-ΙΕΚ ΑΚΜΗ για διοίκηση επιχειρήσεων, θα καταλάβει κανείς ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Δεν εκμεταλλευτήκαμε ποτέ οικονομικά την Τζούλια. Είναι αστείο!

-Τα λεφτά που έβγαζε όταν ήταν παιδί, ποιος τα χειριζόταν;

-Ό,τι λεφτά έβγαζε από το μόντελιγκ- και μην φανταστείτε ότι ήταν πολλά, ένα παιδί ήταν-, πηγαίναμε μαζί και παίρναμε ρούχα, παιχνίδια, ό,τι ήθελε. Ένα χαρτζιλίκι ήταν. Αν δείτε, μέσα στο παιδικό δωμάτιό της Τζούλιας έχει 100 barbies, παίρναμε τα χρήματα από αυτά που έκανε στο μόντελιγκ και πηγαίναμε στο Jumbo για να της πάρουμε παιχνίδια. Κάθε Σάββατο ήμασταν στα πολυκατάστήματα, για να τους πάρουμε ό,τι ήθελαν. Εγώ την πηγαινοέφερνα, μαζί με την Άρτεμις, στα φροντιστήρια, στα μαθήματα, όλα όσα είχαν να κάνουν μετά το σχολείο. Στο κολυμβητήριο, στα αγγλικά, στα ωδεία, εγώ τις πήγαινα παντού με το αυτοκίνητο. Τους δώσαμε τα πάντα!

-Όταν η Τζούλια άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά πια με το μόντελιγκ, εσείς ήσασταν σύμφωνη;

-Όταν ήταν 16 ανακηρύχτηκε Μις Γιανγκ και, όταν πια έφτασε 20 χρόνων, της είπα «Τζούλια πρέπει να αποφασίσεις τώρα τι θέλεις να κάνεις με τη ζωή σου». Για δύο χρόνια σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων, το μόντελιγκ μέχρι τότε το έκανε σαν χόμπι- σαν επιπλέον εισόδημα, αλλά δεν είχε αποφασίσει ακόμη τι ήθελε να κάνει με τη ζωή της. Της είπα «θα πρέπει να αποφασίσεις: ή θα ασχοληθείς σοβαρά με το μόντελιγκ ή θα γίνεις επαγγελματίας στη διοίκηση επιχειρήσεων. Εκείνη αποφάσισε και μας ανακοίνωσε ότι θέλει να πάει στα καλλιστεία και εμείς της είπαμε να κάνει ό,τι επιθυμεί. Ήταν πολύ όμορφη η Τζούλια. Γιατί να μην το έκανε; Είναι κακό να πάρεις μέρος σε καλλιστεία και να γίνεις μοντέλο; Όλα αυτά τα πράγματα είναι εμπειρίες ζωής.

-Πιστεύετε ότι δώσατε στην Τζούλια όση αγάπη θα ήθελε;

-Μόνο αγάπη της δώσαμε. Και παραπάνω από το κανονικό. Μπορεί μάλιστα και να την κακομάθαμε γιατί, επειδή ήταν ένα πολύ καλό και ήσυχο παιδάκι που κοίταγε τους ξένους που της μιλούσαν και έσκυβε το κεφάλι από ντροπή, της κάναμε όλα τα χατίρια. Δεν θυμάμαι να έχω πει πολύ συχνά «όχι» στην Τζούλια. Το πιο εύκολο ήταν να δώσεις αγάπη στην Τζούλια. Μία φορά κινδύνευσε να σκοτωθεί ο πατέρας της από μία ντουλάπα που έπεσε από τη θέση της και η Τζούλια έκλαιγε όλη μέρα, είχε πάθει σοκ.

-Είχε φίλους;

-Όχι πολλούς, δύο τρεις φίλες μόνο. Κάποια στιγμή, στα 16 της, έκανε και την πρώτη της σχέση η οποία κράτησε 4 χρόνια, και τότε αφοσιώθηκε σε εκείνο το αγόρι, είχε κλειστεί στον εαυτό της. Θυμάμαι ότι συγκεντρωνόμασταν όλοι μαζί στο τζάκι και η Τζούλια προτιμούσε να είναι κλεισμένη στο δωμάτιό της, δεν εξωτερίκευε τα συναισθήματά της.

-Χτυπήσατε ποτέ την Τζούλια;

-Ποτέ! Το ξύλο δεν φέρνει αποτελέσματα.

-Δεν ήσασταν ποτέ αυστηρή μαζί της;

-Εγώ, σαν αγγλίδα, ήθελα να είμαι πιο αυστηρή από τον πατέρα της, ήθελα να έχει πειθαρχία, να ξέρει πότε θα καθίσει να διαβάσει, τι ώρα θα γυρίσει από το παιχνίδι, που πρέπει να κάνει βόλτα. Αλλά, ήταν τόσο καλό και ήσυχο παιδί που, στο τέλος, έκανε ό,τι εκείνη ήθελε.

-Η ίδια είπε στην Τατιάνα ότι την υποτιμούσατε.

-Μόνο αυτό δεν της έκανε ο μπαμπάς της. Μόνο αγάπη της δίναμε. Αλλά, αυτό δεν το έλαβα σοβαρά, επειδή ήξερα ότι είναι ψέμα, μπορεί να λέχθηκε για λόγους υπεράσπισης με τα δικαστήρια που εκκρεμούσαν. Το ξέρει και η ίδια ότι αυτό δεν ισχύει.

-Αφού ήταν τόσο καλό παιδί και ήσασταν τόσο πολύ δεμένη μαζί της, γιατί απομακρύνθηκε από σας πριν από ένα χρόνο; Γιατί έφτασε να σας κάνει ακόμη και μήνυση;

-Μας το εξήγησε μετά. Είχε την πρόθεση, από το καλοκαίρι του 2009, να κάνει αυτή την ταινία. Ένιωθε ντροπή, αισθανόταν ενοχές, δεν ήξερε πώς να μας το πει και, από μόνη της- λόγω και κάποιας σχέσης που είχε εκείνο το διάστημα- απομακρύνθηκε. Εμείς ανησυχήσαμε. Από θυμό έγιναν όλα αυτά, από παρεξήγηση. Η Τζούλια μας αγαπάει και εμείς την αγαπάμε. Είμαστε μια χαρά τώρα.

-Ποια είναι η σχέση σας με τα χρήματα;

-Εμείς θέλουμε μόνο να επιβιώνουμε. Αν αγαπούσα τόσο πολύ τα λεφτά, όπως μας κατηγορούν, θα παντρευόμουν εγώ προσωπικά έναν πλούσιο και θα έλυνα το οικονομικό μου θέμα. Εμένα αυτό δεν με ενδιέφερε, εγώ ήθελα να παντρευτώ από έρωτα και να δημιουργήσω μία οικογένεια γεμάτη αγάπη.

-Παρόλα αυτά η Τζούλια, έχει δηλώσει σε συνέντευξη της ότι «αν χάσω 50 ευρώ, θα τρελαθώ».

-Η Τζούλια είχε το χαρτζιλίκι της, όπως όλα τα παιδιά, για να πάρει τις καραμέλες της, να αγοράσει τα περιοδικά της, να πάει σινεμά. Δεν είχε ποτέ μανία τότε με τα λεφτά. Αυτό που είπε τώρα, εγώ δεν το καταλαβαίνω. Νομίζω αυτό είναι στον άνθρωπο.

–Πως το μάθατε ότι η κόρη σας γύρισε ροζ  dvd, το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 2010;

-Είχα πάει από το πρωί στο mini market της γειτονιάς μας, είδα ένα dvd, δεν μου πέρασε από το μυαλό κάτι κακό, γύρισα στο σπίτι, άνοιξα την τηλεόραση και είδα όλα τα κανάλια να μιλάνε «για το ροζ  dvd της Τζούλιας». Μου κόπηκαν τα πόδια και πήρα τον Ζήσιμο για να του τα πω όλα αυτά. Με πήρε και η Άρτεμις τηλέφωνο, μου είπε «τι θα κάνουμε τώρα;». Τι να έλεγα; Είχα τρελαθεί! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για νύχτες, ήμουνα με χάπια. Ήθελα να πηδήξω από το μπαλκόνι και να σκοτωθώ! Όταν όμως βγήκε μετά η Τζούλια και είπε ότι «είναι προσωπικές μου στιγμές», πιστέψαμε προς στιγμή ότι είχε εξαπατηθεί. Εκεί ηρεμήσαμε λίγο.

-Μετά βέβαια βγήκε η Τζούλια στην Τατιάνα Στεφανίδου και είπε ότι το dvd το έκανε με την θέλησή της.

-Εκεί ήταν που πεθάναμε τελείως. Το μόνο που έλεγα συνέχεια ήταν «εμείς της δώσαμε όλη την αγάπη, την φροντίδα μας, ό,τι είχαμε και δεν είχαμε και αυτή πήγε και έκανε ένα ροζ dvd; Γιατί, παιδί μου;». Γίναμε δημόσιο θέαμα, καταστραφήκαμε τελείως. Για 2 μήνες  ήμασταν σαν πεθαμένοι στο κρεβάτι, δεν βγαίναμε από το σπίτι, για να παίρνουμε φαγητά από το σούπερμαρκετ έστελνα φαξ και μας τα έφερναν οι υπάλληλοι απέξω, οι δημοσιογράφοι ήταν όλη μέρα στο δρόμο μπροστά από την πόρτα της πολυκατοικίας. Όλη μέρα ήμασταν με χάπια. Λέγαμε «η ζωή μας τελείωσε, τι θα κάνουμε τώρα;». Δεν μπορούσαμε να κοιτάξουμε την κοινωνία και τους φίλους μας. Ζήσαμε μία κόλαση. Σκεφτόμασταν «τώρα τι έχει γίνει η κόρη μας; Μία πορνοστάρ;». Η κόρη μου δεν είναι πορνοστάρ!

-Είχατε σκεφτεί τότε να φύγετε από την Ελλάδα;

-Όχι. Εγώ πιστεύω ότι, όταν έχεις ένα πρόβλημα, πρέπει να είσαι εκεί για να το αντιμετωπίσεις. Εγώ ήθελα να αντιμετωπίσω το πρόβλημα εκεί, επιτόπου, όχι να σηκωθώ και να φύγω.

-Δεν πήρατε την Τζούλια για να της μιλήσετε;

-Είχε αλλάξει κινητό και δεν την βρίσκαμε. Μετά, ξαναβρεθήκαμε στο ατύχημα που είχε με το πόδι της και από τότε είμαστε μια χαρά. Όταν με είδε στο νοσοκομείο νομίζω ότι ανακουφίστηκε. Μου ζήτησε συγνώμη, της είπα εγώ «τελείωσε, μην το ξανακάνεις». Εγώ της είπα «μήπως θέλεις να φύγεις από όλα αυτά τα καλλιτεχνικά;», μου απάντησε «όχι, μου αρέσουν πολύ όλα αυτά» και δεν είπα τίποτ άλλο. Εγώ την βλέπω ευτυχισμένη.

-Δεν υπάρχει κάτι που να σας ενοχλεί από όσα κάνει τώρα;

-Με ενοχλούν λίγο τα γυμνά εξώφυλλα. Θεωρώ ότι είναι καταπληκτικό μοντέλο, αλλά δεν χρειάζονταν τόσα πολλά γυμνά, δεν μου αρέσει όταν δείχνει το στήθος της.

-Γιατί πιστεύετε ότι άλλαξε τόσο πολύ από την παιδική της ηλικία;

-Αυτό δεν το ξέρω, οι άνθρωποι αλλάζουν. Άλλο να είσαι 16 χρόνων και άλλο 24.

-Ανησυχήσατε όταν κάποιοι μίλησαν για βίζιτες, για ναρκωτικά;

-Ανησύχησα πάρα πολύ, μάνα είμαι. Τη ρώτησα για όλα αυτά, αλλά η ίδια μου ορκίστηκε ότι όλα αυτά είναι ψέματα. Είναι 24 χρόνων, είναι ενήλικη. Ποτέ δεν μου είπε ψέματα η Τζούλια. Τώρα όμως έχουμε καθημερινή επαφή, μιλάμε συνέχεια στο τηλέφωνο και δεν ανησυχώ.  

Δημοσίευση στο περιοδικό People, τον Αύγουστο του 2010.

ΜΑΡΙΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΚΑΝΕΝΟΣ"

Ο 35χρονος ηθοποιός που, στο παρελθόν, προβαλλόταν ως «ένας από τους ωραιότερους ζεν πρεμιέ που πέρασαν ποτέ από την τηλεόραση και το θέατρο», τα τελευταία χρόνια δίνει σπάνια συνεντεύξεις, είναι συνειδητοποιημένος με τη ζωή που έχει επιλέξει, έχει αλλάξει συνήθειες και αφήνει να μάθουμε γι αυτόν μόνο όσα κρίνει ο ίδιος ότι είναι αναγκαία για τη δημοσιότητα.

Φοράει τζιν παντελόνι, μαύρο πουλόβερ, είναι ψηλός, σχεδόν δύο μέτρα, πολύ γυμνασμένος, με μεγάλα φωτεινά πράσινα μάτια, τα μαλλιά του πιασμένα κότσο, ελαφρώς αξύριστος- με τις πρώτες λευκές τρίχες να έχουν κάνει ήδη την εμφάνισή τους- και, απ την αρχή της συνέντευξης μας, στην οδό Ηρακλείου που συναντηθήκαμε, ξεκίνησε να παίζει εναλλάξ στα δάχτυλά του ένα μικρό μολύβι και ένα στυλό. Μάλλον, από νευρικότητα. Είχαμε συνεννοηθεί από πριν σε ποια θέματα δεν θα ήθελε να αναφερθεί, όλα εκείνα που αφορούσαν την προσωπική του ζωή και που, στο παρελθόν, έγινε άθελά του εξώφυλλο. Άλλωστε, όπως μου είχε πει, «σπάνια δίνω συνεντεύξεις, θέλω να μιλάω μόνο όταν υπάρχει λόγος» και με παρακάλεσε να τηρηθεί η συμφωνία μας. Στη μία ώρα που ήμασταν μαζί με έκανε να πιστέψω πως, ό,τι έλεγε, ήταν και η πραγματικότητά του, αφέθηκε μετά στις απαντήσεις του, δεν είχε δεύτερες σκέψεις στις λέξεις του, καταλάβαινα πως «οι αντρίκιες συμπεριφορές» που μου είχε αναφέρει στο τηλέφωνο ήταν κομμάτι και της δικής του ιδιοσυγκρασίας, της μοναδικής του αλήθειας.  

-Είσαι κι εσύ τόσο αγριεμένος στη ζωή σου, όπως ο ήρωας που υποδύεσαι στο «Χωρίς όρια», που προβάλλεται από τον ΑΝΤ1;

-Έχω υπάρξει πολύ τσαμπουκαλεμένος στη ζωή μου, πολύ αγριεμένο νιάτο, χωνόμουνα σε πολλά πράγματα. Χωρίς φόβο. Είμαι άνθρωπος που, για τους δικούς μου ανθρώπους- για τη γυναίκα που έχω πλάι μου, για την οικογένειά μου και τους φίλους μου-μπορώ να δώσω τα πάντα, να χωθώ μπροστά, χωρίς να με νοιάζουν οι συνέπειες. Κατά καιρούς, έχω κάνει πολλά. Παλιά, άκουγα πολύ metal μουσική, ήμουνα σκληροπυρηνικός ροκάς, έμπλεκα σε καβγάδες, ήμουνα ταχυφλεγής.

-Έχεις δείρει κόσμο;

-Ναι, έχει τύχει κάποιες φορές. Χωρίς, όμως, να το έχω προκαλέσει ποτέ ο ίδιος.

-Ήσουνα ποτέ μπλεγμένος με ναρκωτικά, με αλκοόλ; Είχες ποτέ τέτοιες εξαρτήσεις;

-Όχι. Δεν έχω πιει ποτέ μου ουίσκι, βότκα, ούτε καν μπίρα. Δεν πίνω και το σιχαίνομαι. Πίνω μόνο χυμούς και νερό. Ναρκωτικά δεν έχω δοκιμάσει ποτέ, γιατί δεν γουστάρω τις εξαρτήσεις. Γουστάρω την ελευθερία μου, θέλω να ζω ελεύθερος.

-Αισθάνθηκες ποτέ άβολα με την μεγάλη δημοσιότητα που είχες στα 22 σου χρόνια, τότε που προβαλλόσουν ως ο «νέος, ωραίος και sexy»;

-Ένιωθα ξένος με όλα αυτά. Εμένα με ενδιέφερε να κοιτάω μόνο τη δουλειά μου, να πηγαίνω στην παράστασή μου, να ανεβαίνω στη σκηνή, να φέρνω σε πέρας το ρόλο μου, να πηγαίνω μετά στο σπίτι μου και να νιώθω όμορφα με τον εαυτό μου. Το ίδιο επεδίωκα και όταν έπαιζα στην τηλεόραση. Εμένα δεν μου άρεσαν τα πέριξ- οι συνεντεύξεις, οι φωτογραφήσεις, η προβολή.

-Έφτασες ποτέ στα όρια της κατάθλιψης;

-Δεν θα το λεγα. Ωστόσο, πολλές φορές, άφηνα τον εαυτό μου να πιάσει πάτο για να αναδυθεί ξανά. Ήταν η περίοδος που αρπαζόμουν εύκολα, που ήμουν ευερέθιστος, που αντιδρούσα. Στο παρελθόν, είχα εφηβική αντιμετώπιση στα πράγματα και στους ανθρώπους, χωρίς όμως να προκαλώ τους άλλους. Μία πολύ μεγάλη αδυναμία της ζωής μου είναι και τα σκυλιά. Είχε τύχει, ας πούμε, πέρσι, μπροστά μου, δύο τύποι, να κακομεταχειρίζονται ένα πλάσμα. Εκεί δεν κρατήθηκα και τους άρπαξα, δεν καταλάβαινα τίποτα. Εκείνη τη στιγμή θεώρησα ότι πρέπει ο δυνατός να σέβεται τον αδύνατο, δεν μπορούσα να κάνω πίσω, έπρεπε να αντιδράσω. Αυτό έκανα πάντα.

-Έζησες ευτυχισμένα παιδικά χρόνια;

-Πολύ! Καμιά φορά, όταν έχω αϋπνίες το βράδυ, σκέφτομαι στιγμές από την παιδική μου ηλικία, εικόνες από τη ζωή μου στη Νέα Μάκρη και ηρεμώ.

-Γιατί έχεις αϋπνίες; Τι σε απασχολεί;

-Τις περισσότερες φορές δεν απασχολεί κάτι τη σκέψη μου, αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι είμαι πολύ ενεργητικός μέσα μου, έχω αρκετή δυναμική και θέλω να την εκτονώσω. Δυσκολεύομαι να περάσω στο στάδιο της χαλάρωσης, παρόλο που, τελευταία, δεν συμβαίνει συχνά.

-Έχεις ζήσει δύσκολες καταστάσεις στη ζωή σου;

-Πολλές. Κυρίως αφορούσαν περιπτώσεις υγείας δικών μου ανθρώπων, έχω δει φιλικά μου πρόσωπα να υποφέρουν, αλλά ήξερα από πριν ότι ο δρόμος της ζωής δεν θα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Συνήθως, έχει πολλά αγκάθια.

-Σε απογοήτευσε που, για μία περίοδο, δεν ήσουν ανάμεσα στα «πρώτα ονόματα», όπως όταν ξεκίνησες;

-Δεν με απασχόλησε ποτέ αυτό. Δεν ένιωσα ούτε «πρώτο όνομα», ούτε «δεύτερο», ούτε τίποτα από όλα αυτά. Εμένα με ένοιαζε να κάνω ωραίες δουλειές και να συνεργάζομαι με ταλαντούχους και αξιοπρεπείς ανθρώπους, όπως είναι ο Στράτος Μαρκίδης τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα. Δεν έμπαινα ποτέ σε συγκρίσεις. Θα μου άρεσε μάλιστα αυτή η δουλειά πολύ παραπάνω, αν είχε να κάνει μόνο με το σανίδι του θεάτρου ή το τηλεοπτικό πλατό και όχι με όλα αυτά τα γύρω γύρω, τα πολλά λόγια. Εγώ θέλω να μιλάω με τις πράξεις μου. Δεν με νοιάζει καμία «καριέρα», ούτε τα λεφτά.

-Και πως ζεις οικονομικά;

-Είμαι αυτάρκης. Έμαθα να ζω με πολλά χρήματα, αλλά έμαθα να ζω και με λίγα. Και όταν ζω με τα λίγα, είμαι και πιο ευτυχισμένος. Έχω μεγαλώσει με αρχές και επειδή μου έχουν μάθει να ζω και με τα λίγα, εγώ μπορώ να ζω με τα ελάχιστα. Τα καταφέρνω μια χαρά.

-Ξέφυγες ποτέ, λόγω της μεγάλης δημοσιότητας που είχες στο παρελθόν;

-Κάποια στιγμή μπορεί και να καβάλησα το καλάμι, μέχρι που έσπασε, έπεσα και έφαγα τα μούτρα μου. Παρόλα αυτά, πιο πολύ με είχε ενθουσιάσει το γεγονός ότι ξεκίνησα με το Εθνικό θέατρο, ότι είχα γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους, όπως τον Αλέκο Αλεξανδράκη, το Θανάση Βέγγο, το Φούντα, τον Μιχαλακόπουλο, παρά όλα τα άλλα. Από την αρχή ήξερα ποιος είμαι, είχα αυτογνωσία.

-Θεωρείς ότι δεν χειρίστηκες στη συνέχεια καλά το όνομά σου;

-Χάλια! Εγώ έχω μάθει να ζω, δεν έχω μάθει να διαχειρίζομαι καταστάσεις. Ζω, βουτάω σ αυτό και δεν με νοιάζει τι ακολουθεί.

-Θα προτιμούσες να είχες κάνει άλλη δουλειά;

-Μωρέ, αυτό δεν είναι δουλειά. Περνάς καλά. Για την ψυχή σου το κάνεις.

-Ποιο ήταν το λάθος σου στο παρελθόν, σε σχέση με την καριέρα σου;

-Έχω κάνει πολλά λάθη! Ένα από αυτά τα λάθη ήταν τότε που έπαιζα τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, μου είχαν φέρει μία εικόνα αγίου, δεν είχα δει τι ήταν, υπέγραψα επάνω σαν να ήταν αυτόγραφο και το όλο θέμα είχε πάρει διαστάσεις. Και να φανταστείς, δεν είμαι άνθρωπος της θρησκείας. Κακώς με είχαν ταυτίσει κάποιοι με τον συγκεκριμένο ρόλο. Ένας ρόλος ήταν αυτό και τίποτα παραπάνω.

-Δεν πιστεύεις στο θεό;

-Όχι. Έχω τον προσωπικό μου θεό. Έχω τη δική μου προσωπική πίστη, τη δική μου συνείδηση, πράττω σύμφωνα μ αυτήν με βασική προτεραιότητά μου να μην πληγώνω τους συνάνθρωπους μου και, όσο περνάει από το χέρι μου, να τους προσφέρω ό,τι μπορώ. Θεός είναι η συνείδηση.

-Δεν επικαλείσαι αγίους ή την Παναγία, όπως πολλοί άνθρωποι;

-Όχι. Έχω βρεθεί σε πολλές άσχημες καταστάσεις στη ζωή μου, αλλά δεν έχω επικαλεστεί ποτέ. Από μικρός το είχα αυτό.

-Η καθημερινότητά σου τώρα πως είναι;

-Ξυπνάω νωρίς, γύρω στις 6 κάθε μέρα. Όταν έχω θέατρο ή κάποιο γύρισμα ασχολούμαι με αυτά, συνεργάζομαι τις υπόλοιπες μέρες με την οικογενειακή μας επιχείρηση για αρκετές ώρες, μετά πηγαίνω στο στούντιο όπου γράφω τη μουσική μου- έχω ήδη γράψει μουσική για την παράσταση «Νίτσε» που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής. Είμαι επίσης χειμερινός κολυμβητής και πηγαίνω για κολύμπι τα σαββατοκύριακα μαζί με το κορίτσι μου και τον σκύλο μου, κάνω πολύ γυμναστική, πολεμικές τέχνες, ενώ μου αρέσει να κάνω πολλές βόλτες με τη μηχανή μου, ιδιαίτερα στο Σούνιο.

-Πόσο καιρό είσαι σε σχέση;

-Το κορίτσι αυτό είναι τόσο σημαντικό για μένα, που δεν θα ήθελα να μιλήσω περισσότερο γι αυτό. Αυτό που πραγματικά αξίζει, το κρατάμε μέσα μας για μας. Είναι σημαντικό για μένα να έχω δίπλα μου εκείνον τον άνθρωπο που να τον γουστάρω και να μου βγάζει τον καλό μου εαυτό- και η συγκεκριμένη γυναίκα μου τον βγάζει. Ωστόσο, δεν ήμουνα πάντα σε σχέσεις. Έχουν υπάρξει και διαστήματα που ήμουν μόνος μου. Και είναι καλό να είσαι και μόνος για να αποστασιοποιείσαι, να είσαι έξω από τα πράγματα, για να τα βλέπεις μετά με πιο ψύχραιμο μάτι.

-Θέλεις να παντρευτείς; Να κάνεις οικογένεια;

-Θα ήθελα ένα παιδί, αλλά δεν πιστεύω πολύ στο θεσμό του γάμου.

-Είσαι πιστός στη σχέση σου;

-Ναι. Αλλά έχω υπάρξει και σε σχέσεις που δεν ήμουν πιστός. Αυτό, όμως, πρέπει να στο βγάζει κι ο άλλος, να στο εμπνέει.

-Ωραίος και sexy αισθάνθηκες ποτέ;

-(γελάει) Ωραία και sexy θα πεις μια γυναίκα. Τον άντρα δεν θα τον πεις ούτε ωραίο ούτε άσχημο. Tον άντρα θα τον κρίνεις- ακόμη και από την όψη του- κατά πόσο πατάει στα πόδια του. Εμένα δεν με συγκινεί αν θα με πουν «ωραίο» επειδή με είδαν σε μια σειρά στην τηλεόραση. Το γυαλί είναι ένα κούφιο πράγμα. Αν μπεις σ αυτή τη διαδικασία, θα είσαι σαν γιαουρτάκι του σούπερ μάρκετ, σε τρώνε, σε πετάνε. Εγώ δεν θέλω να είμαι προϊόν κανενός κερατά. Θέλω να είμαι προϊόν μόνο του εαυτού μου. 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Down Town, τον Απρίλιο του 2011.(Δες επίσης ανάρτηση στο blog συνένετυξής του με τίτλο "Δεν με ενδιαφέρει να αρέσω" που δημοσιεύθηκε στο Down Town τον Οκτώβριο του 2007).

ΑΝΤΖΕΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: "ΘΕΛΩ ΝΤΟΥΕΤΟ ΜΕ ΤΗ LADY GAGA"

Η Άντζελα είναι θεά! 33 χρόνια στην επικαιρότητα και στο αυθεντικό λαϊκό τραγούδι, στους έρωτες, στους χωρισμούς της, στις δηλώσεις της, στις χαρές και στις απογοητεύσεις της, δεν  απογοήτευσε ποτέ το φανατικό κοινό της.

Βρίσκεται στο Γαλαξίδι. Το βράδυ θα τραγουδήσει στο club Blue- έναν από τους σταθμούς της περιοδείας που κάνει σε όλη την Ελλάδα, με μία έκτακτη εμφάνιση και στην Τουρκία- αλλά, μέχρι να ξεκινήσει την πρόβα της, κάνει τα πρώτα της μπάνια σε πισίνα ξενοδοχείου και ηλιοθεραπεία με αντηλιακό υψηλής προστασίας γιατί «ο ήλιος μπορεί να γίνει και εχθρός!». Θέλει να μιλήσει καταρχήν για την κατάσταση στην Ελλάδα, γιατί «δεν μπορώ να μείνω σιωπηλή όταν συμβαίνουν όλα αυτά στους Έλληνες. Εμείς τα λέγαμε με τον Νεκτάριο Μπήτρο όταν τραγουδούσα το “Αχ πατρίδα μου, θύμα σε κάνανε”, αλλά κανείς δεν μας άκουγε τότε. Για ακόμη μία φορά υπήρξα προφητική, είμαι πρωτοπόρος. Στενοχωριέμαι πάρα πολύ όταν βγαίνουν από το Hollywood και λένε “Σώστε την Ελλάδα”! Σαν ελληνίδα δηλώνω πάρα πολύ αγανακτισμένη».

-Πώς είναι η διάθεσή σου τον τελευταίο καιρό;

-Τώρα είμαι σούπερ! Πριν από τρία χρόνια είχα περάσει πολύ άσχημα, αφού έχασα αδελφό και πατέρα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα- μέσα σε 3 μήνες, μου είχαν φύγει και οι δύο-, όταν δούλευα στα Αστέρια έσπασα το χέρι μου, μετά μου έτυχαν όλα αυτά που βγήκαν στη δημοσιότητα, οικονομικά, πολλά. Πέρασα 3 χρόνια μαρτυρικά! Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι είμαι μία γυναίκα ευλογημένη από το Θεό, να μην μου λείπει ποτέ τίποτα και να βρίσκω πάντα τον τρόπο να παίρνω δύναμη και να περνάω καλά.

-Δεν είχες ποτέ οικονομικά προβλήματα τον τελευταίο καιρό;

-Όχι. Με μένα συμβαίνει το εξής μοναδικό: Μπορεί να πάρω ένα φόρεμα που να κάνει 60 ευρώ και, όταν το φοράω εγώ, να του δίνω αξία και να δείχνει 1000 ευρώ. Ένας αληθινός καλλιτέχνης δίνει αξία στο ρούχο που φοράει και όχι το ρούχο σ αυτόν. Έχω σταματήσει πια να κάνω ακριβές αγορές. Δεν μου χρειάζεται. Παλιά είχα μία τρέλα με την Ντονατέλλα Βερσάτσε. Τώρα πάνε αυτά!

-Για ποιο λόγο θα πας στην Τουρκία, στις 22 Ιουλίου;

-Θα πάω στην Κωνσταντινούπολη, σε ένα μεγάλο γάμο που τον διοργανώνει ο τρίτος πλουσιότερος μεγιστάνας του κόσμου, σε κάποιο prive χώρο και θα μείνω στο Caravan Palace, ένα φανταστικό ξενοδοχείο στο Βόσπορο.

-Πώς επέλεξε εσένα αυτός ο μεγιστάνας;

-Είχαν γράψει μία λίστα με πάρα πολλά ονόματα, μεταξύ των οποίων της Άννας Βίσση, της Δέσποινας Βανδή, της Πέγκυ Ζήνα, του Ρέμου. Τελικά, ζήτησαν μόνο εμένα, είπε ο μεγιστάνας «θέλω Άντζελα Δημητρίου!».

-Αυτό συμβαίνει λόγω της αγάπης που δείχνεις εσύ στους Τούρκους;

-Πριν από πολλά χρόνια, όταν έλεγα ότι οι απλοί Τούρκοι είναι φίλοι μας και πρέπει να συνυπάρχουμε, με είχαν βροντήξει και με είχαν κατακρεουργήσει σε κανάλια και περιοδικά. Μετά από χρόνια λοιπόν, για μία ακόμη φορά, βγαίνω προφητική, όλοι θεωρούν ότι τα μίση ανήκουν στο παρελθόν. Όλος ο κόσμος πια παίρνει τις τούρκικες σειρές από τα τηλεοπτικά περιοδικά, για να τις δει πριν τις προβάλει ο ΑΝΤ1. Αυτό κάτι δείχνει.

-Συμφωνείς με όσους λένε ότι στα 33 χρόνια καριέρας σου είσαι μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές τραγουδίστριες;

-Βεβαίως και συμφωνώ! Πιστεύω ότι είμαι η τελευταία των Μοικανών, γιατί δεν υπάρχουν πια λαϊκές φωνές, όπως ήταν η Μοσχολιού, η Διαμάντη, η Σακελλαρίου. Δεν θέλω να ευλογήσω τα γένια μου, αλλά πιστεύω ότι είμαι από τις πολύ καθαρές λαϊκές φωνές στην Ελλάδα και δεν θα υπάρξει άλλη Άντζελα Δημητρίου. Και, sorry κιόλας, αλλά το λέω πολύ εγωιστικά αυτή τη στιγμή: Είμαι η τραγουδίστρια που τραγούδησε πάνω από 500 ζειμπέκικα, τραγούδια που έχουν μείνει και που αντέχουν στο χρόνο. Το «ποια θυσία» βγήκε το 1985. Έλα απόψε στο Γαλαξίδι να δεις τι θα γίνεται όταν ξεκινήσω να το λέω. Πανικός! Αυτό τι λέει; Ότι η ιστορία συνεχίζεται! Ότι η ιστορία ποτέ δεν πεθαίνει!

-Κάποιοι μπορεί να σε χαρακτηρίσουν επηρμένη ή αλαζόνα.

-Άκουσε να δεις, γλυκό μου αγόρι. Ένας καλλιτέχνης είναι και αλαζόνας και έχει και έπαρση. Αλλιώς, δεν είναι καλλιτέχνης! Έχει και την τρέλα του και τα χούγια του και τα πλεονεκτήματά του και τα ελαττώματά του και είναι, σε όλες τις φάσεις της ζωής του, καλλιτέχνης. Παρόλα αυτά, αν με κάνεις παρέα, θα δεις ότι έξω από την πίστα είμαι ο πιο απλός και ο πιο σεμνός άνθρωπος του κόσμου. Είμαι και θα είμαι πάντα η Άντζελα των απλών ανθρώπων και του κόσμου που με αγάπησε και μ αγαπάει.

-Όσο πέτυχες όλα αυτά τα χρόνια στα επαγγελματικά σου, θεωρείς πως άλλο τόσο απέτυχες στα θέματα της προσωπικής σου ζωής;

-Δεν απέτυχα! Ήταν όλα δικές μου επιλογές. Και τα παιδιά μου και οι δεσμοί μου. Όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια. Εγώ αυτό ξέρω να πω. Από εκεί και πέρα, αν έκανα κάποια προσπάθεια να ξαναείμαι με κάποιους ανθρώπους, να ξαναδώσω ευκαιρίες, αλλά δεν τα κατάφερα, πάλι είναι τιμή μου και καμάρι μου! Είμαι ένα χρόνο μόνη μου και δεν θέλω κανέναν στη ζωή μου. Όχι γιατί υποτιμώ το αντρικό φύλο, προς Θεού, αλλά βιώνω τη μοναξιά μου και μου αρέσει έτσι όπως είμαι. Καμιά φορά, όσο κάθομαι στο σπίτι μόνη μου ή απάνω στο κρεβάτι μου, λέω «τι ωραία που αισθάνομαι, να μην έχω κάποιον δίπλα μου να μου ροχαλίζει ή να μου πετάει το πόδι του από δω κι από κει!». 

-Δεν θέλεις έναν άντρα στη ζωή σου;

-Τι να τον κάνω; Αφού πάντα ο άντρας της ζωής μου είμαι εγώ! Ακόμη και όταν ήμουν σε δεσμό, εγώ ήμουν ο άντρας. Δεν είμαι γυναίκα της μίας βραδιάς ή των δύο νυχτών. Γιατί, ευτυχώς, έχω δύο παιδιά και δύο εγγόνια- κι ας μην μου φαίνεται-, που τα σέβομαι. Και ήταν λίγοι οι άντρες, από αυτούς που στάθηκαν δίπλα μου, που ήταν άντρες με το άλφα κεφαλαίο. Π.χ ο Στηβ Κακέτσης, που είναι άρχοντας, κιμπάρης, που ξέρει πάντα τι θέλει μία γυναίκα ή ο Θωμάς Παπαδόπουλος, ο οποίος δεν είναι εν ζωή, αλλά ήταν αυτός που με έμαθε να περπατάω, να ξέρω να ντύνομαι, να τρώω, να μιλάω, όταν ήμουν ένα κοριτσάκι άβγαλτο, ένα κοριτσάκι που έψαχνε να βρει το δρόμο του. Όλοι οι άλλοι ήταν κάπως. Πιανόντουσαν από το όνομα που λέγεται «Άντζελα Δημητρίου», αλλά κανένας δεν με κοίταξε στα μάτια και να πει «αυτή που έχω δίπλα μου είναι η Άντζελα!».

-Αυτό συνέβη και με τον Νοράιρ, αλλά και με τον Γιώργο Τρούπη;

-Ο Νοράιρ ήταν ένας άνθρωπος που, για δύο χρόνια, με έκανε να αισθάνομαι πάρα πολύ ωραία. Από εκεί και πέρα, υπήρξαν κάποιες δύσκολες στιγμές. Ούτε για το γάμο μου με τον κύριο Τρούπη μετάνιωσα. Έδωσα απλά μία δεύτερη ευκαιρία σε έναν άνθρωπο που πίστευα ότι θα είχε μεγαλώσει. Δυστυχώς, έμεινε ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί το οποίο ψάχνει τον εαυτό του, ακόμη και τώρα, παρόλο που σε λίγο θα κλείσει τα 50 του χρόνια. Και λυπάμαι γι αυτό που σου λέω! Εγώ δεν του δείχτηκα ως Άντζελα Δημητρίου, του δείχτηκα ως Αγγελική. Μέσα στο σπίτι ήμουν και είμαι η Αγγελική, η απλή καθημερινή γυναίκα που σιδερώνει, καθαρίζει, πλένει, μαγειρεύει.

-Είναι αλήθεια ότι θα ήθελες να είσαι ξανά με τον Στηβ Κακέτση;

-Όχι, ψυχή μου. Για μένα το ερωτικό κεφάλαιο έκλεισε. Είμαστε δύο καλοί φίλοι, τον ευχαριστώ πολύ για τα χρόνια που περάσαμε μαζί, αλλά δεν μπορώ να κάνω πισωγυρίσματα. Ή Άντζελα θα πρέπει, κάποια στιγμή, να κοιτάξει μπροστά. Είμαι ένας άνθρωπος που- και στη δουλειά μου και στα προσωπικά μου- αγαπήθηκα, μισήθηκα, έκλαψα, μου έριξαν πισώπλατες μαχαιριές, έχω πονέσει πάρα πολύ. Αλλά, είμαι δυνατή, είμαι παλικάρι!

-Λέγεται ότι όσα λεφτά έχεις κερδίσει από τη δουλειά σου, έχεις χάσει και άλλα τόσα.

-Δεν με ενδιαφέρουν τα λεφτά! Αν με ενδιέφεραν, θα ήμουν στις Μπαχάμες για αιώνιες διακοπές!

-Τόσα πολλά λεφτά έχεις βγάλει;

-Πάρα πολλά, καρδούλα μου! Αλλά έχω ξοδέψει πολλά και δεν με νοιάζει. Γιατί εγώ έχω ζήσει τη ζωή μου, δεν είμαι μίζερη και δεν θέλω να τα κάνω μασούρι. Με ένα σεισμό ή με κάποιο πόλεμο, θα τελειώσουν όλα!

-Έπεσες ποτέ θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης;

-Ναι, αμέ! Αλλά και πάλι, δεν το παρεξήγησα αφού, να σου πω κάτι; Τα λεφτά σταυρώσανε και το Χριστό, άρα μπορούν να σταυρώσουν και μένα.

Η αγάπη στη Lady gaga:

«Θα εμφανιστώ σε λίγο καιρό με την Aliki, μία σπουδαία τραγουδίστρια, το νούμερο ένα στο Ισραήλ. Παρόλα αυτά, πολύ θα ήθελα, έτσι όπως είμαι εγώ lady, να βρεθώ κάποια μαζί, σε κάποιο ντουέτο ίσως, και με τη Lady Gaga. Ωραίο θα ήταν! Why not? Μ αρέσει πολύ ως ιδέα!», λέει η Άντζελα.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Ιούλιο του 2011.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΤΣΟΣ: "ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΠΙΑΣΑΜΕ ΠΑΤΟ"

Σε 31 χρόνια που ασκεί τη δημοσιογραφία, έχει γνωρίσει και έχει πάρει συνεντεύξεις από όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της Ελλάδας. Θεωρείται «γκουρού» στη δουλειά του και είναι από τους λίγους που, όσα είχαν προβλέψει με την αρθρογραφία τους, έχουν επαληθευτεί.

Ο γιος του, ο γενικός διευθυντής της City Press και της Free Sunday, Χρήστος Κύρτσος, τον λέει «Κύρτσο», όχι «πατέρα». «Τον θεωρώ φίλο και συνάδελφο, είναι ένας άνθρωπος που σε αφήνει ελεύθερο αλλά σου θέτει ταυτόχρονα και τα όρια», λέει ο γιος του εκδότη στο People, από τα γραφεία των εφημερίδων που διευθύνει, στην οδό Αττικής, στα Βριλήσσια. Σε μία φωτογραφία, επάνω στα μαύρο γραφείο του εκδότη, μία οικογενειακή φωτογραφία: Εκείνος, η σύζυγος του Αμαλία, καθηγήτρια Βιολογίας Α Βαθμίδας στο πανεπιστήμιο Αθηνών και στο πλάι τα παιδιά τους, Χρήστος, 28 ετών σήμερα και Δημήτρης, 25. «Είμαστε 30 χρόνια μαζί με την σύζυγο μου, παντρεμένοι 28. Δεν υπάρχουν “μυστικά”, όλα αυτά στην πορεία διαμορφώνονται. Εμείς ανήκουμε μάλλον στην τελευταία γενιά, για την οποία ο γάμος είχε κάποιο νόημα. Δεν νομίζω ότι τώρα που κάποιος πάει να ξεκινήσει το γάμο του, μπορεί να ελπίζει ότι στα επόμενα 30 χρόνια θα παραμείνει με την σύζυγό του. Τώρα οι νέοι, κάνουν άλλες επιλογές», λέει ο εκδότης της City Press και της Free Sunday.

-Θα προτιμούσατε, υπό τις σημερινές συνθήκες, να μην κάνατε αυτή τη δουλειά;

-Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Έχω μπει στα 60, οπότε κάποιος, σε αυτή την ηλικία, αγωνίζεται για την επαγγελματική του επιβίωση ή για να ορίσει τη συνέχεια. Θα ήταν ενδιαφέρον σενάριο να υποστώ μία επαγγελματική μετάλλαξη, αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα σε ό,τι με αφορά.

-Αν ήσασταν νέος, θα μεταναστεύατε;

-Δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να μείνω μόνιμα στο εξωτερικό, παρά το ότι θα μπορούσα. Δεν τα κρίνω, όμως, όλα με βάση τα οικονομικά στοιχεία ή το εισόδημα- η ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη. Και δυστυχώς, το πρόβλημα στην Ελλάδα, είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες ξεχάσαμε όλα τα άλλα που μας έκαναν διαφορετικούς, τα κάναμε όλα χρήμα και στο τέλος μείναμε και από χρήμα.

-Τη Δευτέρα, 4 Ιουλίου, η Standard and Poors, προειδοποίησε ότι ενδέχεται να οδηγηθούμε σε επιλεκτική χρεοκοπία. Υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο;

-Για αυτούς τους οίκους έχει σημασία να κηρυχτεί χρεοκοπημένη η Ελλάδα ενώ για μας έχει σημασία να μην κηρυχτεί για να συνεχίσουμε σε ένα είδος ομαλότητας. Ακόμη και αυτή, όμως, η ομαλότητα που ζούμε σήμερα, έχει χαρακτηριστικά χρεοκοπίας: Τρέχουμε να μαζέψουμε λεφτά, για να μην χάσουμε τα προηγούμενα λεφτά, μας βάζουν ολοένα και πιο σκληρούς όρους, κάποιου είδους επιτήρηση, πετσοκόβουν τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, το βιοτικό μας επίπεδο και, το χειρότερο, προκαλούν με την πολιτική που εφαρμόζεται, μία φοβερή ύφεση, πρωτοφανή για την μεταπολεμική περίοδο- δηλαδή σε τρία χρόνια το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν θα έχει πέσει 10%- και βέβαια η ανεργία έχει ξεπεράσει το 16% ενώ, μεταξύ των νέων, έχει κάποια εφιαλτικά ποσοστά της τάξης του 38%. Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι παλιά ήμασταν πολύ φτωχότεροι, αλλά πιστεύαμε ότι είχαμε προοπτική. Σήμερα, είμαστε μεν φτωχότεροι σε σχέση με τους πιο ανεπτυγμένους αλλά, το χειρότερο είναι ότι χάνουμε έδαφος ενώ δεν φαίνεται να υπάρχει καμία προοπτική. Και αυτό είναι που διαλύει την ψυχολογία του κόσμου. Αλλιώς, άνθρωποι της δικής μου ηλικίας, έχουμε κάνει και με δραχμή και με σχετική φτώχια. Αλλά τότε, πάντα υπήρχε ένα όραμα.

-Η εξέλιξη θα είναι εφιαλτική;

-Πιστεύω πως θα φτάσουμε σε ένα είδος αδιεξόδου. Είναι φανερό ότι η πολιτική τάξη μας οδήγησε στη χρεοκοπία, άρα αποκλείεται να μας βγάλει από αυτήν, γι αυτό και έχει γίνει της μόδας το γιαούρτωμα, το σφύριγμα και το κυνήγι των βουλευτών. Αυτό μάλιστα θα σας έλεγα ότι είναι σωστό από την άποψη της κοινής γνώμης, γιατί όλοι αυτοί έχουν μία συλλογική ευθύνη, ενώ έχουν διαμορφώσει και την κοινή γνώμη σε λάθος κατεύθυνση.

-Τι εννοείτε;

-Έχουν διαμορφώσει μία «εκλογική πελατεία» που, με τη συμπεριφορά τους τώρα, την εξαγριώνουν. Θα πρέπει να απευθυνθούν με νέους όρους στην κοινωνία, αλλά δεν βλέπω κάτι καινούργιο. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι οι βουλευτές συζητούν για τα πάντα, εκτός από τη μείωση των αποδοχών τους! Μέχρι και ο Μπερλουσκόνι, που τον θεωρούμε διαπλεκόμενο, ξεκίνησε την παρουσίαση του πακέτου λιτότητας στην Ιταλία, μειώνοντας καταρχήν 30% τις αποδοχές των βουλευτών. Αν θέλει η πολιτική τάξη να απευθυνθεί με νέους όρους στην κοινωνία, μπορεί να το κάνει. Προς το παρόν, όμως, προτιμούν να κυκλοφορούν με Μερσεντές και Λέξους και να τους γιαουρτώνουν. Είναι επιλογή τους-αξιοπερίεργη θα έλεγα. Υπάρχει ένα σενάριο που λέει ότι εμείς θα συνεχίζουμε να πηγαίνουμε κουτσά στραβά τα επόμενα δύο χρόνια, σταθεροποιείται εντωμεταξύ το τραπεζικό σύστημα της Ιρλανδίας, πάει κάπως καλύτερα η Πορτογαλία, οπότε τότε θα μπορέσουν να πατήσουν το κουμπί και να μας αδειάσουν! Προς το παρόν, δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια, γι αυτό και επινοούν διάφορα σχήματα «υποστήριξης», τα οποία και αυτά είναι αρκετά προβληματικά.

-Εσείς ζήσατε ποτέ φτωχικά στη ζωή σας;

-Όχι. Έζησα, όμως περιορισμένα. Είμαι μεσοαστικής καταγωγής, αλλά υπήρξαν εισοδηματικές καμπύλες στη ζωή μου- σκεφτείτε ότι έχασα τον πατέρα μου, πολιτικό μηχανικό, όταν ήμουν τριών ετών, κάτι που επηρέασε την οικογένεια μου. Σε γενικές γραμμές, όμως, ήμουν πάντα στους «προνομιούχους». Δεν έχω κάνει φτωχός, αλλά δεν το αποκλείω να συμβεί στο μέλλον έτσι όπως πάει η οικονομία και τα media. Άλλο είναι να είσαι δημοσιογράφος και άλλο είναι να είσαι εκδότης. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες τείνουν να γίνουν αρκετά σκληρές.

-Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής σας επαγγελματικά, ήταν τα γεγονότα του «Ελεύθερου Τύπου»;

-Η πιο δυσάρεστη ήταν η κρίση του Ελεύθερου Τύπου, 1992-1994, που διασπάστηκε ο Ελεύθερος Τύπος- όταν έφτιαξε ο Ρίζος τον «Αδέσμευτο»- και μετά, η αποπομπή μου από τον Ελεύθερο Τύπο, το 2002. Ωστόσο, όλα αυτά, αυτά μοιάζουν με παιδικές αναμνήσεις διότι όλα ήταν και επιλογή. Τώρα γίνεται δυσάρεστη η κατάσταση για αντικειμενικούς λόγους, όχι για υποκειμενικούς: Πρέπει να τρέξεις, να βρεις τα λεφτά, να πληρώσεις, να ικανοποιήσεις τις τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία, τους εργαζόμενους, τους προμηθευτές. Υπάρχουν διάφορες δυσάρεστες περίοδοι στην επαγγελματική μου ζωή, αλλά διαπιστώνω ότι η πιο δυσάρεστη τώρα ξεκινάει.

-Δεν υπάρχει ελπίδα;

-Δεν θεωρώ ότι θα υπάρξει ανάκαμψη στο άμεσο μέλλον. Αυτά είναι για τα «τηλεοπτικά παράθυρα». Έχουμε μία μεγάλη δοκιμασία μπροστά μας, η οποία μπορεί να κρατήσει ακόμη και 15-20 χρόνια.

-Τόσο πολύ;

-Σημασία έχει πότε θα πιάσουμε τον πάτο, αγαπητέ μου, γιατί δεν τον έχουμε πιάσει ακόμη! Πέφτουμε, όμως, σχεδόν ελεύθερα. Και καταστροφικά. Τέτοια ύφεση δεν έχουμε ξαναζήσει στην μεταπολεμική περίοδο και ελπίζω να μην την ξαναζήσουμε στα επόμενα 50 χρόνια.

-Εσείς χρωστάτε λεφτά σε κάποιους;

-Πείτε μου έναν που είναι στα media και δεν χρωστάει, να του πάρω συνέντευξη! Εγώ έχω το εξής πρόβλημα: Χρωστάω λίγα και οι τράπεζες πλέον σέβονται αυτούς που τους χρωστάνε πολλά. Διότι, άμα χρωστάς λίγα, όλοι εξαντλούν την αυστηρότητά τους ενώ, αν χρωστάς πολλά- αρκετές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ-, τότε γίνεσαι πρόβλημα διότι, έτσι και σε εξαφανίσουν οι τράπεζες, θα έχουν αυτές  πρόβλημα στον ισολογισμό τους.

-Αυτό που επιθυμείτε για το μέλλον είναι πλέον η ηρεμία;

-Η ηρεμία για μένα είναι καταδίκη. Θέλω να είμαι δημιουργικός για όσο πάει. Και θέλω να πάει πολύ!

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Ιούλιο του 2011.

ΝΤΟΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: "ΟΥΤΕ ΨΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΚΑΛΗ ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΑ"

Οι περισσότεροι την έχουν ταυτίσει με την «Πρόβα νυφικού» και το «Μεγάλο θυμό», τα δύο πρώτα bets seller βιβλία της. Οι νεότεροι, όμως, δεν ξέρουν ότι η Ντόρα υπήρξε κάποτε star των μπουάτ και μούσα του Μίκη Θεοδωράκη.

Με τα 9 της βιβλία, έχει κερδίσει περισσότερους από μισό εκατομμύριο αναγνώστες που τη λατρεύουν, που ανυπομονούσαν και ρωτούσαν συνεχώς στις εκδόσεις Καστανιώτη, για το πότε θα είναι έτοιμο το επόμενο, αυτό που μόλις κυκλοφόρησε, το «Πεθαίνω για σένα». Και, όπως συμβαίνει κάθε φορά με τα βιβλία της, θα βρίσκεται και αυτό, για πολλές εβδομάδες, στη λίστα με τα ευπώλητα μυθιστορήματα. Η Ντόρα δεν μιλάει γι αυτά, για τις επιτυχίες. Κι αν της αναφέρεις κάτι για «μεγάλη αναγνωσιμότητα» και «φανατικό κοινό», απλώς χαμογελάει και ευχαριστεί. Ετοιμάζει ένα ποτήρι γάλα, βάζει μέσα μία κουταλιά νεσκαφέ, το ανακατεύει και πίνει την πρώτη της γουλιά.

-Η ζωή σας έχει περάσει από πολλά στάδια: Από το θέατρο, το τραγούδι, τη συγγραφή. Τι κρατάτε και τι αφήνετε από αυτά που ζήσατε;

-Κρατάω τα πάντα και δεν αφήνω τίποτα απέξω. Το τραγούδι και το θέατρο μου πρόσφεραν, στην αρχή της καριέρας μου, τα πάντα. Μεγάλωσα στη Μυτιλήνη μεν αλλά ενηλικιώθηκα ουσιαστικά μέσα στο θέατρο και στο τραγούδι- αν σκεφτώ ότι στα πρώτα μου βήματα στο τραγούδι προχώρησα με το Μίκη Θεοδωράκη και έχοντας ξεκινήσει την τραγουδιστική μου καριέρα με ένα τραγούδι σύμβολο, το «Γελαστό παιδί». Αισθάνομαι απέραντα τυχερή, για όσα έζησα. Αργότερα, η επιτυχία του πρώτου μου μυθιστορήματος, της «Πρόβας νυφικού», ήταν μία μεγάλη χαρά για μένα και, οφείλω να ομολογήσω, ότι την ανταπόκριση αυτού του βιβλίου ποτέ δεν την περίμενα. Ήταν, όμως, από τα πιο σημαντικά πράγματα που μου συνέβησαν στη ζωή.

-Ήταν εύκολη η μετάβασή σας από το θέατρο και το τραγούδι στη συγγραφή, το 1993;

-Ήταν τυχαία. Δεν είχα ποτέ μου τέτοιες φιλοδοξίες. Βέβαια, ο φίλος μου, ο ποιητής και δημοσιογράφος Λευτέρης Παπαδόπουλος, μου λέει «δεν γίνονται τυχαία αυτά τα πράγματα, απλώς βράζανε μέσα σου, σηκώθηκε το καπάκι και βγήκαν». Τείνω να συμφωνήσω σ αυτό. Ωστόσο, εγώ δεν είχα κατά νου να γράψω ποτέ. Σκεφτείτε ότι ούτε τα ψώνια του μπακάλη δεν έγραφα! Η συγγραφή συνέβη σε μένα ενώ περνούσα μία πάρα πολύ άσχημη οικογενειακή κατάσταση, οικονομικής φύσεως. Φαίνεται, ότι το μυαλό μου, θέλοντας να «φύγει», να δραπετεύσει και να σκεφτεί κάτι άλλο, έξω από τη ρεαλιστική ζωή, έξω από το κουκούλι που ήμουν, άρχισε να φτιάχνει διάφορα πράγματα. Ξεκίνησα να γράφω ξαφνικά. Φαίνεται ότι ο άνθρωπος χρειάζεται μία μεγάλη δυσκολία για να πιεστεί και να φορτσάρει, για να κάνει κάτι που να ευχαριστεί τον ίδιο, αλλά και τους γύρω του.

-Κρατήσατε ωραίες αναμνήσεις από το τραγούδι και τις μπουάτ;

-Ήταν πολύ όμορφα. Βέβαια, εγώ κουράστηκα πάρα πολύ. Θα σας πω κάτι που θα σας φανεί περίεργο: Εγώ δούλεψα καμιά δεκαριά χρόνια όλα κι όλα, αλλά δούλεψα τόσο πολύ που μετά, όταν σταμάτησα, νόμιζα ότι έπρεπε να πάρω σύνταξη, γιατί είχα κουραστεί πολύ. Είχα δύο παραστάσεις στο θέατρο καθημερινά, μετά το θέατρο έπρεπε να πάω στην μπουάτ, να τραγουδώ εκεί μέχρι τις 3 το πρωί, ύστερα πήγαινα να φάω κάτι σε κάποιο ξενυχτάδικο, από τις 5 μέχρι τις 7 το πρωί επέστρεφα στο σπίτι για να κοιμηθώ και στις 7 το πρωί περνούσε αυτοκίνητο για να με πάει σε γύρισμα για κάποια από τις δέκα περίπου ταινίες στις οποίες συμμετείχα- με τον Ορέστη Μακρή, την Ειρήνη Παππά, τον Μπάρκουλη, τη Ζαφειρίου, το Νέγκα, το Βόγλη, πολλούς πρωταγωνιστές. Μέχρι το απόγευμα που θα με πήγαιναν και πάλι στο θέατρο. Βέβαια, όταν είσαι νέος, τα αντέχεις όλα.

-Τι κρατάτε από τη σπουδαία συνεργασία σας με τον Μίκη Θεοδωράκη;

-Θυμάμαι ότι στον «Όμηρο», όταν έπρεπε να τραγουδήσω κι εγώ όπως όλοι, του είχα πει «εγώ δεν τραγουδάω!». «Μωρέ, θα τραγουδήσεις!», μου έλεγε. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που με παρακίνησε να βγω από το καβούκι μου και να τραγουδήσω. Ο Τσαρούχης, που έκανε τότε τα σκηνικά στο έργο, όταν είχε έρθει στη γενική δοκιμή, με άκουσε που τραγουδούσα και του είπε «αυτή είναι ντιζέζ! Έτοιμη!». Θεωρούσαν, από την πρώτη μου κιόλας εμφάνιση, ότι είμαι ήδη τελειωμένη τραγουδίστρια!

-Θα προτιμούσατε να είχατε ξεκινήσει με το γράψιμο; Να μην είχαν προηγηθεί το θέατρο και το τραγούδι;

-Όχι, όχι. Καθετί ήρθε στο χρόνο που έπρεπε. Άλλωστε, οι εμπειρίες μου αποτυπώθηκαν κάπως και στα βιβλία μου. Ποτέ δεν θα ήθελα να γράφω από τα 20 μου. Το ταξίδι ήταν πολύ όμορφο.

-Λένε για τους συγγραφείς, ότι είναι συνήθως μελαγχολικοί άνθρωποι. Συμβαίνει το ίδιο και με σας;

-Δεν είμαι καθόλου μελαγχολική. Είμαι πάντα αισιόδοξη. Προσπαθώ τουλάχιστον.

-Δεν εμπεριέχει πολλή μοναξιά το γράψιμο, σε αντίθεση με τις προηγούμενές σας δουλειές;

-Ναι, αλλά αυτή είναι ωραία μοναξιά! Περνάω πολύ ωραία στο διάστημα που γράφω, όταν έχω πια την ιστορία στο μυαλό μου. Το ζω, το διασκεδάζω, με ευχαριστεί. Όταν έχω την ιστορία ξεκινάω να την γράφω και, μέσα σε τρεις τέσσερις μήνες, την έχω τελειώσει. Αλλά, δουλεύω στο μεταξύ πάρα πολλές ώρες. Ίσως να έχω συνηθίσει από παλιά, όταν δούλευα στο τραγούδι. Όταν γράφω, γράφω γύρω στις 12 ώρες τη μέρα. Ξεκινάω από τις 7 το πρωί, κάνω ένα διάλειμμα στη 1 και συνεχίζω πάλι στις 4, μέχρι αργά το βράδυ. Αυτό δεν το κάνω επειδή με κυνηγάει κάποιος ή με πιέζει, το κάνω γιατί θέλω να το κάνω, επειδή είναι κάτι που με ικανοποιεί. Όταν γράφω μία ιστορία, για να μην την ξεχάσω, γράφω σαν τρελή, συνεχώς.

-Γράφετε στο χαρτί;

-Ναι. Με το χέρι. Με τον παλιό τρόπο. Δεν έχω ιδέα από αυτά τα καινούργια, τους υπολογιστές. Στη συνέχεια, τα καθαρογράφω σε τετράδια, το παίρνουν και το τυπώνουν.

-Όταν δεν γράφετε, τι σας αρέσει να κάνετε;

-Μου αρέσει πολύ να μένω στο σπίτι, αλλά και να πηγαίνω βόλτες με τους φίλους μου- το πολύ δυο τρεις φορές τη βδομάδα, γιατί δεν αντέχω περισσότερο- κουβεντιάζοντας και τρώγοντας.

-Ο έρωτας υπήρξε σημαντικό κομμάτι της ζωής σας;

-Πολύ. Ήταν ωραίο, ήταν όμως σκληρό και αδυσώπητο κάποιες φορές. Ξέρω τους καημούς του έρωτα.

-Εσείς πως αντιμετωπίζατε αυτούς τους καημούς;

-Με δυσκολίες μεγάλες.

-Λόγω της μεγάλης σας ευαισθησίας;

-Ίσως. Τις μεγαλύτερες δυσκολίες τις έζησα επί Χούντας, όταν είχα φύγει στο εξωτερικό, τότε που ζούσα τον πρώτο καιρό της σχέσης μου με τον σύζυγό μου, το Μηνά Χρηστίδη. Πολλές φορές απελπιζόμουνα τότε αλλά, μέσα από αυτά, από πολλές και μεγάλες περιπέτειες που περάσαμε με τον σύζυγό μου, βγήκε το πιο σπουδαίο: Ο γιος μας, Λένος.

-Είναι δύσκολο για το σύζυγό σας, να συνυπάρχει με μία συγγραφέα;

-(γελάει) Ο Μηνάς ήταν και είναι ο πρώτος αναγνώστης μου. Από την αρχή με βοήθησε πολύ, όταν με απέρριψε ως συγγραφέα. Εγώ ξεκίνησα να γράφω στα κρυφά, γιατί δεν τολμούσα να το πω ενώ, όταν του είχα δείξει τα πρώτα γραπτά μου, μου είχε πει «όχι, σε παρακαλώ σταμάτα!». Με απογοήτευσε τρομερά! Ήταν πάντα πολύ σκληρός κριτικός. Και πράγματι, όταν μου το είπε αυτό, σταμάτησα. Αλλά μετά από ένα μήνα ξανάρχισα, πάλι στα κρυφά, πολύ πιο επίμονα. Με ρωτούσε «μα, τι κάνεις επάνω;»- γιατί το σπίτι μας είναι δίπατο- και του απαντούσα «φτιάχνω τις ντουλάπες». «Πόσες ώρες μ αυτές τις ντουλάπες;», συνέχιζε. Όσο έγραφα, σ αυτή τη δεύτερή μου προσπάθεια να του αρέσουν τα γραπτά μου, ήμουν σίγουρη ότι αυτό που έγραφα ήταν καλό. Όταν έγραψα λοιπόν το πρώτο κεφάλαιο της «πρόβας νυφικού», πήγα στο σαλόνι και του είπα «δες αυτό!». Όταν το διάβασε, γύρισε, πολύ αυθόρμητα και μου είπε: «Μπράβο! Αυτό ήτανε!». Έτσι συνέχισα. 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Ιούλιο του 2011. 

ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΛΙΓΟΠΟΥΛΟΥ: "ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΜΗΤΕΡΑ ΣΤΑ 19 ΜΟΥ"

Από το πρώτο της cd, το 1986, η σημαντική ερμηνεύτρια κατάφερε να κερδίσει ένα φανατικό κοινό που συνεχίζει να ακολουθεί πιστά τις μουσικές και τα λόγια της. Ίσως γιατί τα τραγούδια της ακουμπούν συχνά σε στιγμές από τη δική της ζωή.

-Υπάρχει κάτι που θα αλλάζατε στην πορεία σας, μετά από 25 χρόνια πολύ επιτυχημένης καριέρας στο τραγούδι;

-Ναι. Τα μεγάλα μαγαζιά. Θα ήθελα να μην υπήρχαν.

-Σας ενοχλούσαν τα λουλούδια, τα φαγητά και τα ουίσκι;

-Πολύ. Είμαι μία καθαρόαιμη μουσικός και αυτός ο τρόπος εκμετάλλευσης του τραγουδιού, που είχε γίνει με πολύ έντονο τρόπο τα τελευταία χρόνια, δεν μου άρεσε. Θα προτιμούσα να μην υπήρχαν αυτοί οι μεγάλοι χώροι διασκέδασης, αν και έχω κάνει πολύ σημαντικές συνεργασίες σ αυτούς. Πάντοτε αισθάνομαι πιο οικεία και πιο ήρεμα όταν τραγουδάω και όταν έρχομαι σε επικοινωνία με λίγους ανθρώπους. Εμένα μου αρέσει η άλλη επικοινωνία, η πιο ανθρώπινη. Είναι αυτό το ανθρώπινο που ζητάνε πια σήμερα όλοι οι Έλληνες, σε πολλά επίπεδα.

-Αλήθεια, πως αντιμετωπίζετε τη σημερινή κατάσταση, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα;

-Όλοι μας περιμέναμε ότι κάποια στιγμή θα αγανακτούσαμε, ότι θα γινόμασταν όλοι «αγανακτισμένοι». Δεν υπάρχει πια η ισορροπία. Αισθάνομαι ότι όλο αυτό που μας συμβαίνει είναι κάτι σαν προδοσία. Θα πληρώνουν άνθρωποι στο μέλλον, οι οποίοι δεν χρωστάνε τίποτα.

-Κατεβήκατε κι εσείς στο Σύνταγμα τώρα, με τις μεγάλες συγκεντρώσεις;

-Δυστυχώς όχι, γιατί ήμουν στη Θεσσαλονίκη. Πήρα μέρος, όμως, στις διαδηλώσεις που γίνονταν στο Λευκό Πύργο.

-Υπήρξαν αναγνωρίσιμοι άνθρωποι που, όταν κατέβαιναν στις διαδηλώσεις, ο κόσμος τους ζητούσε αυτόγραφα. Συνέβη το ίδιο και με σας;

-Ναι, συνέβη. Υπήρχαν άνθρωποι που ζητούσαν αυτόγραφα ή να βγάλουν φωτογραφίες. Υπήρξαν όμως και εκείνοι που, αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, το αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά, που δεν μπαίνουν στη διαδικασία δημοσίων σχέσεων. Βέβαια, όσο μεγαλώνει η μάζα, τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να γίνει τάση ή μόδα αυτή η συνεύρεση κι έτσι να χάσουμε την ουσία. Απ την άλλη, πολλοί άνθρωποι χρησιμοποίησαν αυτό που μας συμβαίνει ως ψυχανάλυση αφού, μέσα από το Σύνταγμα ή το Λευκό Πύργο, θεωρώ ότι ήρθαν σε επαφή με άλλους ανθρώπους, κάτι που δεν συμβαίνει πια τα τελευταία χρόνια. Μίλησαν, εκτόνωσαν ενέργεια, τα παράπονα τους, είδαν και την άλλη πλευρά αυτής της απίστευτης κρίσης που διανύουμε.

-Εσείς υπήρξατε ποτέ τόσο πολύ μοναχική;

-Η αλήθεια είναι ότι είμαι μοναχική, ίσως λόγω της δουλειάς μου. Ωστόσο μόνη πραγματικά, δεν υπήρξα ποτέ. Δεν είμαι τόσο πολύ δυνατή.

-Δεν είστε δυνατός άνθρωπος;

-Είμαι δυνατή, αλλά είμαι και σκληρή. Ας μην ξεχνάμε ότι τραγουδάω 25 χρόνια, έχω ένα γιο που είναι 29 χρόνων, είμαι στην ώριμη πια φάση της ζωής μου, είμαι ένας μεσήλικας άνθρωπος, οπότε, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, έχω και ωριμάσει, έχω γίνει και δυνατή.

-Με ποια πράγματα γίνεστε σκληρή;

-Η ίδια η ζωή μας φέρνει αντιμέτωπη με τις δυσκολίες και εμείς πρέπει κάθε φορά να τα καταφέρνουμε. Κάθε φορά που καταφέρνουμε κάτι, γινόμαστε όλο και πιο δυνατοί. Οι άνθρωποι σκληραίνουν μόνο με τα δύσκολα και είναι πολύ σημαντικό να μην είμαστε ευάλωτοι, αλλά να αντέχουμε. Γιατί η ζωή είναι κυρίως άσχημα πράγματα και όχι καλά. Κι εγώ ήμουν πολύ ευάλωτη στο παρελθόν.

-Αυτό που άλλαξε τη ζωή σας ποιο ήταν;

-Η μουσική. Εγώ γεννήθηκα σε μία πολύ μικρή επαρχιακή πόλη, στη Νάουσα. Η μουσική και το τραγούδι μου έδωσαν μία πλήρη ελευθερία έκφρασης και αποδοχή. Είναι πολύ ωραίο πράγμα να μπορείς να συγκινείς και να επικοινωνείς μέσα από τα τραγούδια και τον τρόπο που τραγουδάς.

-Τι θυσίες χρειάστηκαν για να ακολουθήσετε αυτό που αγαπούσατε;

-Ήμουν πολύ μικρή τότε και, το θέμα της οικογένειας, είχε περάσει σε μία δεύτερη μοίρα. Δεν ήταν πολύ εύκολο τότε να έχω φίλους- είναι σαν να κλείνεσαι λίγο, χωρίς να το θέλεις, στον εαυτό σου. Ωστόσο, τα τελευταία 10 χρόνια, αυτό έχει αλλάξει πολύ σε μένα: Κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό απ όλα είναι να ζεις. Εγώ πέρασα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου που ζούσα μόνο για να τραγουδάω και όλα τα άλλα έρχονταν σε δεύτερη μοίρα. Αυτό ήταν πολύ άδικο. Κυρίως για μένα. Αυτό λοιπόν προσπάθησα να το αλλάξω. Χρειάστηκα και βοήθεια σ αυτό, έκανα ψυχανάλυση για κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να μπορέσω να γίνω ένας «κανονικός» άνθρωπος.

-Τι ανακαλύψατε αυτά τα 10 χρόνια, αφότου αλλάξατε τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τη ζωή σας;

-Καταρχήν ότι έχω μία γυναίκα μέσα μου, που έπρεπε κάποια στιγμή να βγει, ενώ ανακάλυψα και τη μάνα- όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο. Παρόλο που έγινα πολύ νέα μάνα, νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι πιο ολοκληρωμένη και σαν μητέρα., αλλά και σαν άνθρωπος.

-Πόσων χρόνων ήσασταν όταν γεννήσατε το γιο σας, τον Αργύρη;

-Ήμουνα πάρα πολύ μικρή, 19 χρόνων. Και δεν ήμουν η μόνη που έγινα μάνα στα 19 μου χρόνια, αφού οι περισσότερες κοπέλες γίνονταν μάνες από τα 17 ή 18 τους. Ήταν μία φυσική εξέλιξη, εκείνων των χρόνων.

-Υπήρξατε καλή μητέρα;

-Νομίζω ότι αυτό το ρόλο τον έχω βρει τώρα τελευταία. Για το γιο μου ήμουν πιο πολύ αδελφή, φίλη. Τα τελευταία χρόνια κατάφερα να γίνω μάνα ουσιαστικά.

-Αν δεν γινόσασταν μητέρα σε τόσο μικρή ηλικία, θεωρείτε πως θα ήταν διαφορετική η εξέλιξη της ζωής σας;

-Ευτυχώς που έγινα μητέρα στα 19 μου γιατί, βλέποντας τη σημερινή ζωή και τον χρόνο που διαθέτει μία γυναίκα τραγουδίστρια, μπορεί και να μην έκανα ποτέ μου ένα παιδί. Ευτυχώς που το έκανα τότε.

-Δεν είχατε ποτέ την επιθυμία για δεύτερο παιδί;

-Την είχα. Ήταν, όμως, μία επιθυμία που ερχόταν και έφευγε πάρα πολύ γρήγορα.

-Ο γιος σας, γιατί δεν ασχολήθηκε και αυτός με το τραγούδι;

-Γιατί δεν έχει καλή φωνή! Κατά καιρούς ασχολήθηκε με τη μουσική, με πιο ερασιτεχνικό τρόπο, αλλά άμα δεν μπει η μουσική μέσα στο αίμα σου και δεν είναι το σαράκι που σε καίει, δεν μπορεί να προχωρήσει παραπέρα.

-Τι άλλο θα θέλατε να σας φέρει η ζωή από δω και πέρα;

-Θα ήθελα να εξελίξω τη ζωή μου. Μέχρι τώρα όλα ήρθαν κανονικά, αλλά τώρα αρχίζει η δυσκολία. Τώρα πρέπει να δώσω αυτό το βηματισμό και, αν δεν νιώσω ότι εξελίσσομαι, τελειώνω. Είναι μία εξέλιξη που αφορά και τη ζωή μου, αλλά και τη μουσική. Αυτός ήταν και ο λόγος που έγραψα η ίδια μουσική στο καινούργιο μου cd, το «Τα ρι ρα». Κάνοντας μία πράξη, ο φόβος φεύγει.

-Πέρασε και ο έρωτας σε δεύτερη μοίρα στη ζωή σας, λόγω της μουσικής;

-Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς ποτέ να αισθάνεσαι ότι αφήνεις τον έρωτα σε δεύτερη μοίρα, αφού όταν έρχεται ο έρωτας είναι μπροστά και εσύ τρέχεις από πίσω γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Εγώ όμως έμαθα, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, ότι αυτό που πάντα μένει είναι η αγάπη. Ο έρωτας έρχεται και παρέρχεται- σου δίνει στο μεταξύ τρομακτική δύναμη-, αλλά αν δεν υπάρχει εξέλιξη μετά από αυτό, δεν σου μένει τίποτα.

-Είστε ευχαριστημένη από τους έρωτες που ζήσατε;

-Είμαι μία γυναίκα η οποία έχει αγαπηθεί πάρα πολύ. Θα ήμουν αχάριστη αν είχα κάποιο παράπονο από τους έρωτες που έζησα. Εγώ, όμως, αισθάνομαι ότι δεν ήμουν τόσο καλή όσο θα ήθελα με τους άντρες μου. Για πολλούς λόγους. 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Ιούνιο του 2011.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ: "ΕΧΩ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΩ"

Κάθεται στο γραφείο του, παίζει στα δάχτυλά του τα χρωματιστά του μολύβια, μέχρι να τελειώσει το σχέδιο που ετοίμαζε εκείνη τη στιγμή με έμπνευση από τον ωραιότερο πίνακα που θα μπορούσε να έχει στο ρετιρέ σπίτι του, ένα οροφοδιαμέρισμα μιας παλιά πολυκατοικίας στου Ψυρρή: Την Ακρόπολη, το Αστεροσκοπείο, τη Ρωμαϊκή και Αρχαία Αγορά, το Λυκαβηττό. Στους τοίχους μεγάλες κορνίζες από παλιές επιδείξεις μόδας στις οποίες είχε μεγαλουργήσει από τα 70s, εξώφυλλα περιοδικών με ρούχα του- όλη η ιστορία της μόδας στην Ελλάδα, σε 100 τετραγωνικά. «Δεν είμαι άνθρωπος του παρελθόντος. Θέλω συνεχώς να κάνω πράγματα καινούργια, να βελτιώνομαι από κολεξιόν σε κολεξιόν και να προσφέρω στις πελάτισσες μου, κάθε φορά, το διαφορετικό», λέει.

-Δεν σε κούρασε να ασχολείσαι συνεχώς με τη μόδα, εδώ και 37 χρόνια;

-Τώρα πια έγινα 60 χρόνων, είναι φυσικό κάποια στιγμή να σε κουράζει αυτό που κάνεις καθημερινά, αυτό στο οποίο έχεις αποφασίσει ότι θα αφιερώσεις την ψυχή αλλά και ολόκληρη τη ζωή σου. Πριν από δύο χρόνια πέρασα μία γενικότερη κρίση- και ηλικίας αλλά και προσωπική. Κατάλαβα όμως ότι η δουλειά μου είναι το παν για μένα, αφού είμαι ένας άνθρωπος ανέκαθεν μόνος που έχει μόνο την εργασία του στη ζωή του. Νομίζω ότι έτσι είμαι φτιαγμένος από τη φύση μου.

-Αυτό δεν είχε κόστος στην προσωπική σου ζωή;

-Μεγάλο. Τις μεγάλες, όμως, απογοητεύσεις τις πέρασα από τους φίλους μου, από ανθρώπους που με πρόδωσαν ή που, σε μία δύσκολή μου στιγμή, μου φέρθηκαν σκάρτα. Περίμενα να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αλλά ατύχησα. Τώρα μου έμειναν ελάχιστοι. Τελικά, το να έχεις φίλους αληθινούς και όχι ανθρώπους που απλά να είναι μαζί σου στα πάρτι, στις δεξιώσεις και στις φωτογραφήσεις, είναι το δυσκολότερο πράγμα στη ζωή.

-Για ποιο λόγο αισθάνθηκες τόσο απογοητευμένος, πριν από δύο χρόνια;

-Ήταν περισσότερο συναισθηματικό το θέμα μου. Ένιωσα ότι μεγάλωνα και βάραινα. Θυμάμαι ότι, όταν ήμουν 25 και 35 χρόνων, ξενυχτούσα συνεχώς με τους συνεργάτες μου, τους φίλους μου, τα μοντέλα ενώ, τα τελευταία χρόνια, δεν άντεχα να το κάνω πια αυτό.

-Θα προτιμούσες να λειτουργούσες αλλιώς τώρα, στα 60 σου χρόνια;

-Βλέπω καμιά φορά τον Μάκη Τσέλιο- με τον οποίο έχουμε πάνω κάτω την ίδια ηλικία- και τον ζηλεύω. Του λέω «Θέλω να γίνω Τσέλιος!». Βγαίνει, διασκεδάζει, πάει στη Μύκονο, κάθεται αρκετές εβδομάδες και το χαίρεται. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Σκέφτομαι συνέχεια το ατελιέ μου, τη δουλειά, την επόμενη κολεξιόν, όλα όσα εκκρεμούν.

-Είχες περάσει κατάθλιψη το 2008;

-Ναι. Δεν ήμουν καλά εκείνη περίπου την περίοδο, ήθελα να είμαι συνέχεια κλεισμένος μέσα στο σπίτι, δεν είχα καμία διάθεση για να βγω ή να δω γνωστούς μου και να περάσουμε καλά. Αυτό το είχα ξαναπάθει τρεις τέσσερις φορές στο παρελθόν- έφτανα στο χείλος της καταστροφής, αλλά μετά ξανανέβαινα-, αυτή τη φορά όμως καταλάβαινα ότι οι λόγοι ήταν διαφορετικοί. Πήγαινα στο φαρμακείο, έπαιρνα κάποια ελαφριά αντικαταθλιπτικά που μου είχε συστήσει ο παθολόγος μου, προσπαθούσα να ηρεμήσω και να κουλάρω. Μέχρι που, μια μέρα, είχα πάει στο αεροδρόμιο για να πάω σε κάποιο επαγγελματικό ταξίδι, παθαίνω ένα ξαφνικό σοκ, έτσι όπως ήμουν καταβεβλημένος και κουρασμένος και λέω στον εαυτό μου «για ποιο λόγο, ο βλάκας, να είμαι έτσι, σε αυτή την μίζερη κατάσταση; Μέχρι πότε θα μπορώ να σέρνω ο ίδιος τη βαλίτσα μου, από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο; Μέχρι πότε θα μπορώ να κάνω ταξίδια; Μέχρι πότε θα μπορώ να χαίρομαι όλα όσα απέκτησα με τόσο κόπο από το μηδέν; Πρέπει να δω αλλιώς τα πράγματα και να ζήσω όσα δεν έζησα μέχρι τώρα!». Εκεί άρχισα να συνέρχομαι και, τον τελευταίο καιρό, κάνω συνέχεια ταξίδια για τη διασκέδαση και την ξεκούρασή μου. Το καταχαίρομαι! Κάνω σαν μικρό παιδί! Έχω πάει στη Βραζιλία, στο Μαρόκο, στη Νέα Υόρκη, στο Βερολίνο, στη Λειψία, σε πολλές πόλεις. Αυτό με αναζωογονεί. Τα ταξίδια μάλιστα με βοήθησαν πολύ και σχεδιαστικά, είναι πλέον πηγή έμπνευσης για μένα.

-Μήπως σου λείπει ένας σύντροφος;

-Μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να συμβιώσω με έναν άνθρωπο. Ίσως να φταίνε και τα κατάλοιπα των παιδικών μου χρόνων, που δεν ήταν καθόλου καλά. Με τρομάζει η συντροφικότητα. Το θεωρώ πολύ δύσκολο, στην ηλικία που είμαι τώρα, να μπορέσω να συμβιώσω με κάποιον που να μπορέσω να ερωτευτώ. Θυμάμαι, στη Μύκονο, πριν από 10 χρόνια, γυρνάει ο Νίκος ο Τσελέπης ο διακοσμητής και μου λέει «Μιχαλάκη, πενηνταρίσαμε πια. Άμα ήταν, θα μας είχε συμβεί μέχρι τα 50». Το ήξερα από τότε. Δεν περίμενα τίποτα πια στην προσωπική μου ζωή.

-Έχεις αποδεχτεί το γεγονός ότι θα είσαι για πάντα μόνος;

-Έχω ρυθμίσει τα πράγματα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην αισθάνομαι αυτή την έλλειψη. Δεν είναι τυχαίο που, εδώ και δύο χρόνια, έφερα το σπίτι μου, πάνω από τη δουλειά μου, τους κάτω ορόφους, εδώ στου Ψυρρή. Τους υπαλλήλους μου, τα μανεκέν, τους έχω σαν σπίτι μου, σαν οικογένειά μου. Είμαι όλη μέρα μέσα σε κόσμο, χτυπάνε συνεχώς τα τηλέφωνα, έχω το ένα ραντεβού μετά το άλλο, δεν προλαβαίνω να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο. Όταν ανεβαίνω στο σπίτι, το μόνο που θέλω είναι να μείνω μόνος μου και να ζωγραφίσω.

-Οι Κυριακές σου πως είναι;

-Είναι οι χειρότερές μου μέρες. Απλά, για να μην πέφτω ψυχολογικά, σηκώνομαι το μεσημεράκι και πηγαίνω με τα πόδια στο παζάρι που γίνεται στο Μοναστηράκι, για να βλέπω κόσμο και να μιλάμε. Ίσως συναντηθώ και με ένα δύο φίλους για φαγητό. 

-Πότε έκανες την τελευταία σου ερωτική σχέση;

-Στα 22 μου. Έχω να ερωτευτώ 40 χρόνια. Κακά τα ψέματα, όμως, όλα τα θέματα έχουν μία ηλικία. Ακόμη και οι έρωτες, οι σχέσεις, οι γάμοι, τα πάθη, οι χωρισμοί. Εγώ έχω φύγει πολύ πια από την ηλικία που θα μπορούσα να ερωτευτώ. Εξάλλου, για μένα, η εποχή της αγάπης, δεν είναι καλό πράγμα, δεν περνάω καλά: Ζηλεύω, παραμελώ τη δουλειά μου, υποφέρω. Μάλλον επειδή έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση. Οπότε το φιλοσόφησα. Είπα «Μιχάλη, δεν κάνεις εσύ γι αυτά».

-Σε εκμεταλλεύτηκαν ποτέ άνθρωποι ερωτικά;

-Μου το λένε πολλοί αυτό- και όχι μόνο για τα ερωτικά μου θέματα. Δεν νομίζω. Και κάτι να έπεσε στην αντίληψή μου, το σταμάτησα. Και εκείνοι μου έδιναν τη χαρά τους, την παρέα τους, τα νιάτα τους. Εγώ γιατί να μην δώσω αυτά που είχα; Το θεωρώ πολύ φυσιολογικό. Είναι δίκαιο αυτό το αλισβερίσι.

-Αυτό δεν είναι υποχωρητικότητα στα θέλω σου; Δεν υποτιμάς έτσι τον εαυτό σου;

-Θα σου φέρω ένα παράδειγμα: Αν είμαι σε έναν διαγωνισμό και, αντί να έρθω πρώτος, βγω προτελευταίος, δεν θα διαμαρτυρηθώ, θα πω «έτσι είναι». Ξέρω να χάνω. Ποτέ δεν θα σηκώσω το τηλέφωνό μου για να γκρινιάξω ή να παραπονεθώ για το οτιδήποτε σε κάποιον.

-Είσαι ευτυχισμένος, έτσι όπως ζεις σήμερα;

-Αυτή είναι πολύ μεγάλη λέξη για μένα. Είμαι καλά. 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Μάιο του 2011.

ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΚΑΡΥΔΗ: "Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΗΡΕΜΕΙ"

Βρίσκεται μεταξύ δύο προβών, είναι ενθουσιασμένη που θα υποδυθεί φέτος το Καλοκαίρι τη Δεισδαιμόνα στον «Οθέλλο» του Σέξπιρ (σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη και του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη που συμπρωταγωνιστούν), μου λέει πως της είχε λείψει η δουλειά, ο ρυθμός της, ο κόσμος, οι συνάδελφοί της, τα καθαρά βλέμματα του κοινού στα διαζώματα. Στο Γκάζι, όπου συναντιόμαστε, ζητάει ένα χυμό πορτοκάλι, καθόλου φαγητό. «Τα απλά πράγματα για να μην παχαίνουμε τα ξέρουμε όλοι, δεν χρειάζεται να σου πει κάποιος διαιτολόγος ότι, για παράδειγμα, οι πάστες παχαίνουν και δεν πρέπει να τρως μεγάλες ποσότητες» λέει στο People χαμογελώντας, ενώ στέλνει κάποια μηνύματα από το κινητό της τηλέφωνο.

-Τι άλλαξε στη ζωή σου τους τελευταίους μήνες;

-Ξεκουράστηκα πάρα πολύ, έκανα πράγματα για τον εαυτό μου, είδα ωραίες παραστάσεις, τους φίλους μου, κοιμήθηκα, έκανα τις γυμναστικές μου, χαλάρωσα. Είχα πολύ μεγάλη ανάγκη αυτή τη ξεκούραση, γιατί δουλεύω συνέχεια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ενώ, τα τελευταία χρόνια, είχα μαζί και θέατρο και γυρίσματα.

-Επαναπροσδιόρισες τις σχέσεις σου με ανθρώπους που υπήρχαν στη ζωή σου;

-Δεν χρειάστηκε να κάνω ένα διάλειμμα για να σκεφτώ. Τα πράγματα, έτσι κι αλλιώς, παίρνουν τον δρόμο που πρέπει να πάρουν.

-Μετάνιωσες που έχασες τόσο χρόνο από τη ζωή σου δουλεύοντας τόσο πολύ;

-Δεν είμαι ανθρακωρύχος για να το μετανιώσω, ούτε κάνω μία δουλειά με συγκεκριμένη και ίσως βαρετή καθημερινότητα. Είμαι τυχερή γιατί κάνω μία δουλειά που αγαπάω πάρα πολύ, είναι πολύ συνυφασμένη με τη ζωή μου και με τους φίλους μου, με ισορροπεί. Δεν κάνω μία δουλειά απ την οποία περιμένω την «απόσυρση» και τη «σύνταξη»- και μακάρι να μην έρθει και ποτέ. Απλώς, κάθε άνθρωπος- είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας, είτε καλλιτέχνης, είτε απλός υπάλληλος- έχει και ανάγκη από αγρανάπαυση ώστε να μπορέσει να ξαναδεί με κέφι τα πράγματα, με μία φρέσκια ματιά.

-Κατάφερες τουλάχιστον να βγάλεις πολλά λεφτά τον τελευταίο καιρό από τη δουλειά σου, σε συνδυασμό και με τις διαφημίσεις που έκανες;

-Πληρώθηκα καλά, αλλά δεν έχω εκείνα τα λεφτά ώστε να μην χρειάζεται να δουλεύω από δω και πέρα και να κάθομαι όλη τη μέρα.

-Ξεχρέωσες το σπίτι σου;

-Ναι, αλλά ως εκεί. Δεν έχω υποχρεώσεις τρομερές, δεν έχω ανοιχτεί σε επιχειρήσεις, δεν έκανα επενδύσεις, δεν έχω ρισκάρει ποτέ οικονομικά.

-Πιστεύεις ότι τα χρήματα που κατάφερες να κερδίσεις το προηγούμενο χρονικό διάστημα, δεν θα τα ξαναδείς;

-Εννοείται ότι δεν τα ξαναδώ ποτέ, εκτός κι αν γίνει κανά θαύμα. Αυτά τα λεφτά του παρελθόντος, πιστεύω πως δεν θα τα ξαναδεί κανείς. Και αυτό δεν είναι κάτι που αφορά μόνο τη δουλειά μου, αλλά την κοινωνία γύρω μας. Αν δεν έρθει ο κόσμος να πληρώσει για να σε δει στο θέατρο, προφανώς θα έχεις πρόβλημα κι εσύ. Είναι ένα κύκλος όλα αυτά, ένα ντόμινο. Ακόμη και εσύ να είσαι αλώβητος από αυτό το πράγμα, σίγουρα θα σε επηρεάσει αυτό που ζει ο διπλανός σου: Η στενοχώρια του, τα δάνειά του, το γεγονός ότι δεν τα βγάζει εύκολα πέρα.

-Θυμώνεις με όλα αυτά;

-Θυμώνω, αλλά δεν ξέρω με ποιον. Αυτό που ζούμε τώρα, είναι ένα πρόβλημα του συστήματος τα τελευταία 30 χρόνια.

-Η δική σου σχέση με τα χρήματα ποια είναι;

-Στη δουλειά μου τα διεκδικώ όσο γίνεται, προσπαθώ να τα χαίρομαι γιατί δεν θα τα πάρουμε και μαζί μας, αλλά μέχρι ενός ορίου γιατί δεν θέλω να βρεθώ και στο δρόμο. Είμαι και σπάταλη, αλλά μέχρι εκεί που με παίρνει. Τώρα πια προσέχω πολύ τις τιμές, ακόμη και στο σούπερμαρκετ. Μου κάνει εντύπωση μάλιστα που, ενώ συνεχώς απολύονται άνθρωποι και μειώνονται οι μισθοί μέχρι και στο μισό, οι τιμές δεν πέφτουν. Σε τοστάδικο που πήγαινα, από τότε που έσκασε η κρίση αύξησαν τα προϊόντα τους! Επίσης, επειδή κινούμαι με το μετρό, αφού είναι κοντά στο σπίτι μου, δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο αύξησαν την τιμή του εισιτηρίου και από 1 ευρώ το πήγαν 1.40, ενώ υπάρχει τόσο μεγάλη κρίση και ο κόσμος έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα να αντιμετωπίσει.

-Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

-Γεροντότερη και ελπίζω σοφότερη.

-Χωρίς γάμο και παιδιά;

-Μάλλον χωρίς, αλλά δεν το ξέρω κιόλας.

-Η σχέση σου με τα παιδιά πώς είναι;

-Τα λατρεύω πολύ, αλλά δεν έχω ζήσει πραγματικά με παιδιά, από το πρωί μέχρι το βράδυ, καλύπτοντας τις ανάγκες τους συνεχώς. Αυτό μου είναι λίγο φοβιστικό. Όταν, όμως, συναντιέμαι με παιδιά φίλων μου, έχω πολύ ωραία σχέση μαζί τους.

-Οι έρωτες σου τι σου έμαθαν, όλα αυτά τα χρόνια;

-Με έκαναν πιο ήρεμη. Το να ζεις κάτι που σε πληροί και εκπληρώνει τις ανάγκες σου για αγάπη και για έρωτα, συνήθως σε γαληνεύει.

-Πως λειτουργείς όταν ερωτεύεσαι; Ζηλεύεις;

-Και ζηλεύω και τρελαίνομαι, αλλά όχι σε σημείο που να φορτωθώ άσχημα στον άλλον. Αυτό που δεν αντέχω είναι να νιώσω ότι καταπιέζω κάποιον. Θέλω ο άλλος να είναι με τη χαρά του μαζί μου, να είναι μαζί μου επειδή γουστάρει πολύ και λαχταράει.

-Εσένα σ έχουν καταπιέσει ποτέ ερωτικά;

-Έχω κάνει υποχωρήσεις επειδή το ήθελα, για να χαρεί ο άλλος, αλλά αυτό δεν το εξέλαβα ως καταπίεση.

-Πώς ήσουνα στους χωρισμούς σου;

-Στο πάτωμα (γελάει). Κοίτα, ακόμη κι αν εσύ επιλέγεις να χωρίσεις, όταν με έναν άνθρωπο έχεις μοιραστεί πράγματα, είναι πάντα επώδυνο. Μπορεί να έχει φύγει ο έρωτας και η σχέση να χάλασε, αλλά αυτούς τους ανθρώπους συνεχίζεις να τους έχεις μέσα στην καρδιά σου.

-Διατηρείς επαφές με τους πρώην σου;

-Πιο πολύ με τις βασικές μου σχέσεις. Μόνο σε μία περίπτωση έχω διατηρήσει φιλία- και μάλιστα πολύ στενή φιλία. Στις άλλες έχω κρατήσει καλές σχέσεις, αλλά κολλητοί δεν ήμασταν ποτέ.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Ιούνιο του 2011.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΕΡΡΗΣ: "ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΑΡ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ"

Μόνο κάποιος με την ευφυΐα, το χιούμορ και την δημιουργική σκέψη του Βαγγέλη Περρή, θα μπορούσε να φαντάζεται το μέλλον της ελληνικής τηλεόρασης σαν σκηνή από ταινία του Στάνλει Κιούμπρικ.

Όταν δεν μοντάρει γράφει, όταν δεν γράφει έχει γύρισμα ή ραδιόφωνο, όταν δεν έχει γύρισμα ετοιμάζει το νέο τεύχος του Όλα ή την επόμενη εκπομπή στον ΑΝΤ1. Με ηρεμία, χωρίς καμία ενόχληση, χωρίς διακοπή σκέψης. Ούτε καν από τον ήχο κλήσης του κινητού τηλεφώνου- που δεν έχει. «Το κινητό δεν είναι επικοινωνία, είναι διακοπή της ομαλής ζωής του ανθρώπου. Η επικοινωνία μπορεί να επιτευχθεί με δεκάδες άλλους τρόπους», λέει από τον δεύτερο όροφο του γραφείο του στο Πρώτο Θέμα.

-Αν θα κάνατε έναν απολογισμό της φετινής τηλεοπτικής σεζόν, τι θα λέγατε;

-Ήταν η σεζόν που σήμανε το τέλος των σταρ που δεν κάνουν εκπομπή, αλλά μόνο παρουσιάζουν τον εαυτό τους. Τελείωσε η εποχή που έβγαινε κάποιος απλά και μόνο επειδή ήταν «επιτυχημένος παρουσιαστής», έδειχνε ο σκηνοθέτης τι ωραία χείλη, τι ωραία αυτιά, τι ωραία δόντια που έχει και εκεί τελείωνε και η εκπομπή. Αν δεν έχεις πια να παρουσιάσεις μία καλή εκπομπή, γερή, δυνατή, κανείς δεν πρόκειται να σε δει για τα ωραία σου τα μάτια. Φέτος, ευτυχώς μπήκε η ταφόπλακα σε αυτό το είδος της τηλεόρασης που μας ταλαιπώρησε από τη στιγμή που δημιουργήθηκε η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα. Από την άλλη, ήταν ο θρίαμβος της βλακείας.

-Τι εννοείτε;

-Η βλακεία πλέον θριάμβευσε. Ακούσαμε πράγματα που δεν αντέχουν σε καμία κοινή λογική, πληροφορίες που δεν είχαν κανένα αντίκρισμα, συζητήσεις που ακόμη και παιδιά του δημοτικού αντιλαμβάνονταν ότι ήταν στημένες. Αν κάνεις τώρα ένα ζάπινγκ σε μικρά ή μεγαλύτερα κανάλια, θα δεις πράγματα τα οποία δεν αντέχονται από έναν τηλεθεατή που έχει μία οποιαδήποτε μίνιμουμ αντίσταση στο να χαύει οτιδήποτε του προσφέρεται.

-Εσείς τι δεν αντέχετε να παρακολουθείτε στην τηλεόραση;

-Τα δελτία ειδήσεων. Η ανοησία, η βλακεία, η αγραμματοσύνη, η μη δυνατότητα ουσιαστικής κριτικής των γεγονότων, αποθεώνεται στα δελτία ειδήσεων.

-Η Ρούλα και η Μενεγάκη δεν παραμένουν οι μεγάλες σταρ της ελληνικής τηλεόρασης;

-Οι μεγάλοι σταρ τελείωσαν. Αν δεις, οι εκπομπές που θριάμβευσαν φέτος, είναι καλές εκπομπές που έγιναν με ανθρώπους που δεν έχουν τα χαρακτηριστικά των μεγάλων σταρ. Ο Πούμπουρας και ο Βλάχος είχαν μία ιδέα που έχει δουλέψει παντού και αυτοί οι δύο άνθρωποι μπόρεσαν να την εξυπηρετήσουν, παρουσιάζοντας την με αξιοπρέπεια. Φέτος οι εκπομπές ήταν οι σταρ. Σταρ ήταν το Dancing, το Just the two of us, οι οποίες όμως χρειάζονται και έναν αξιοπρεπή παρουσιαστή ώστε να συνδυαστεί το καλό αποτέλεσμα. Ο Καπουτζίδης στο Just the 2 of us, δεν ήταν ο Καπουτζίδης του Παρά πέντε, αλλά ο Καπουτζίδης που έβαλε το ταλέντο του σε κάτι το συγκεκριμένο. Το ίδιο έκανε και η Ζέτα. Υπηρέτησαν και οι δύο το είδος της εκπομπής που τους είχε δοθεί. Παλαιότερα, οι παρουσιαστές είχαν αγαπημένη τους ατάκα «άσε, θα το πάρω εγώ επάνω μου», θεωρούσαν ότι θα έπρεπε να χορέψουν οι ίδιοι, να μιλήσουν για τη μάνα τους, τα συναισθηματικά τους και στην πραγματικότητα αυτό που βλέπαμε ήταν μία από τα ίδια. Αυτό έχει αλλάξει

-Ποιους βαρεθήκατε να βλέπετε στην τηλεόραση;

-Τους πανελίστες- αναμασούν τα ίδια πράγματα, βαριούνται, μερικές φορές χασμουριούνται και οι ίδιοι- και τους ανθρώπους εκείνους που προτιμούν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους παρά να αντιμετωπίζουν την κατάσταση κατάματα. Το δελτίο του Mega, που εμφανώς έχει ένα πρόβλημα τον τελευταίο καιρό, αντί να δει το πρόβλημα της επαφής του με τον κόσμο, προσπαθούν με πονηρά τερτίπια να το καλύψουν. Λένε, για παράδειγμα, ειδήσεις τη στιγμή που οι άλλοι έχουν διαφημίσεις ώστε να πάρουν καμιά μοναδούλα παραπάνω κι έτσι δεν κάνουν ουσιαστικές αλλαγές στην πλεύση τους.

-Σας κούρασαν οι πρωινές εκπομπές;

-Δεν τις βλέπω πια, ενώ ήμουν άνθρωπος που τις έβλεπε από επαγγελματική διαστροφή και επειδή ήταν διασκεδαστικές.

-Τώρα δεν είναι;

-Όχι. Είναι όλοι σε μία απίστευτη τσίτα που καταλαβαίνουν ότι το βαπόρι βουλιάζει, πιάνονται από τα μαλλιά τους προσέχοντας μήπως χαλάσουν την κόμμωση. Αυτό είναι τόσο βαρετό και τόσο πολύ εκτός εποχής. Πλήττεις θανάσιμα.

-Γιατί δηλώσατε ότι «η Μενεγάκη κάνει κάθε χρόνο χειρότερη εκπομπή»;

-Στην Ελένη λείπει η φρεσκάδα του ξέγνοιαστου που είχε, μου δίνει την εντύπωση ότι αυτό που ήταν αυθόρμητο τώρα πια είναι μελετημένο- οι απορίες, η πλάκα, το γέλιο- και πιστεύω ότι κάθε χρόνο η εκπομπή της, για διάφορους λόγους, έχει μικρότερη σκαλέτα. Αν τα θέματα, πριν από τρία χρόνια, ήταν μία σελίδα, τώρα είναι μία γραμμή: Έχουμε έναν γιατρό, δύο έρευνες, λέμε τα περιοδικά και εκεί τέλειωσε η εκπομπή. Όταν όμως αυτό διαρκεί τρεις ώρες, είναι βαρετό. Δεν μπορεί να το σώσει οποιοσδήποτε παρουσιαστής, όσο χαρισματικός κι αν είναι. Αν απέναντι βρεθούν τρεις εκπομπές με μία φρέσκια ιδέα και νέα πρόσωπα, θα διαλύσουν ό,τι υπάρχει απέναντι.

-Ένα νέο μοντέλο πρωινής εκπομπής, όπως το να παρουσιάζει ο Γιώργος Παπαδάκης, για 5 ώρες, το πρωινό πρόγραμμα του ΑΝΤ1, πιστεύετε πως θα πήγαινε καλά;

-Δεν νομίζω να το άντεχε κάποιος τηλεθεατής αυτό. Η λύση θα ήταν το ακριβώς αντίθετο: Μικρές εκπομπές βασισμένες σε καινούργιες και ωραίες ιδέες, όπως συνέβη με το Master Chef. Κάθε χρόνο, όμως, ανοίγονται και παγίδες στις οποίες πέφτουν οι επόμενοι. Φέτος ήταν οι Ράδιο Αρβύλα. Τα περισσότερα κανάλια θεώρησαν ότι αν βρουν δύο τρεις ή τέσσερις νεαρούς που να κάνουν μεταξύ τους πλάκα γιατί είναι σαν παρέα, αυτό μπορεί να τους κάνει να έχουν επιτυχημένες εκπομπές. Τραγικότερο παράδειγμα τα Ρεκόρ Γκίνες, όπου βλέπεις τρεις ανθρώπους- οι οποίοι κατά τα άλλα είναι συμπαθέστατοι- να λένε αστεία τα οποία δεν είναι αστεία και δεν λέγονται. Καμία μελέτη, κανένα αυθεντικό και αυθόρμητο χιούμορ. Αυτό έκανε κακό και στους τρεις και στην εκπομπή.

-Η τηλεόραση θα είναι διαφορετική του χρόνου;

-Θα είναι κάτι χειρότερο: Ένα πράγμα που μπορεί να οδηγήσει και σε μία πολύ κακή σχέση του τηλεθεατή με την τηλεόραση, να τον απομακρύνει και, επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, θα τον υποχρεώσει να την παρακολουθεί όπως στο Κουρδιστό Πορτοκάλι. Δηλαδή, δεν θα θέλεις να δεις τηλεόραση αλλά, επειδή δεν θα χεις τίποτε άλλο, θα είναι τα μάτια σου ανοιχτά, θα σου βάζουν κολλύριο και θα επιμένουν να παρακολουθείς ένα θέαμα το οποίο το μόνο που θα σου δημιουργεί θα είναι πρόβλημα.

-Στην καθημερινότητά σας είστε μοναχικός άνθρωπος;

-Δεν είμαι ιδιαίτερα κοινωνικός, είμαι περισσότερο της απομόνωσης. Διασκεδάζω πάρα πολύ καλά και μόνος μου, το ευχαριστιέμαι, παίζοντας με πράγματα τα οποία τις περισσότερες φορές, ο άλλος δεν μπορεί να τα καταλάβει: Με στρατιωτάκια, με αεροπλανάκια, με Μίκυ Μάους.

-Περάσατε μελαγχολίες στη ζωή σας;

-Βέβαια. Πάρα πολλές. Σαν τύπος τα έπαιρνα πολύ βαρύτερα τα πράγματα από ότι είναι στην πραγματικότητα και, προκειμένου να το αντιμετωπίσω αυτό, από πιτσιρικάς, όταν το ένιωσα αυτό στα 12 με 13 μου χρόνια- επειδή έβλεπα ότι δεν ήμουν ευτυχής με αυτό και καταλάβαινα ότι αν συνέχιζα έτσι θα έγερνα από την άλλη μεριά-, σκέφτηκα ότι θα πρέπει να αρχίσω να κοροϊδεύω όλα αυτά τα οποία με μελαγχολούν, με θλίβουν και με βαραίνουν. Ήταν μία διαδικασία εξισορρόπησης. Το έκανα συνειδητά και το δούλεψα μόνος μου.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Ιούνιο του 2011.

ΜΑΚΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ: "ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΟ, ΚΑΝΙΣ ΣΑΛΟΝΙΟΥ"

Στα γραφεία της zougla, στην Κηφισιά, δοκιμάζουμε το «μαγικό μπλουζάκι» που, μέσα σε δέκα μόνο λεπτά, μπορεί να καταπραΰνει πόνους, να σε κάνει να αισθανθείς δυνατός, να αποκτήσεις φυσικές δυνατότητες που, μέχρι τότε, πίστευες πως μόνο τα μικρά παιδιά διαθέτουν. «Θεωρώ ότι ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ρεπορτάζ της ζωής μου, εξαιτίας ενός προϊόντος που, ενώ είχε ανακαλυφθεί στη Γαλλία, είχε αποσιωπηθεί», λέει ο δημοσιογράφος και εκδότης στο People. «Όταν σιγουρεύτηκα ότι είναι ένα “μαγικό”, ένα απίστευτο προϊόν, πειραματίστηκα, βεβαιώθηκα και το έβγαλα προς τα έξω. Η νανοτεχνολογία είναι υπόθεση του μέλλοντος και είμαι σίγουρος ότι υπόσχεται πάρα πολλά για την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων». Κάθεται στο γραφείο του με θέα την Πάρνηθα που, μέσα από ένα τηλεσκόπιο, που είναι τοποθετημένο στο κέντρο του, μπορεί να παρατηρήσει ακόμη και τα τελεφερίκ που ανεβαίνουν στο καζίνο, τα σπίτια στους πρόποδες, την ανάσα της πόλης.  

-Πόσο καιρό μπορείτε να αντέξετε εκτός τηλεόρασης;

-Για όλη μου τη ζωή! Δεν ήμουν ποτέ εξαρτημένος από την τηλεόραση. Η αίσθηση που έχω γι αυτήν, είναι εκείνη του εργαλείου. Δεν μου έλειψε ποτέ, ίσως και λόγω της επιτυχίας του zougla.gr επειδή αυτό είναι ένα εργαλείο ραδιοτηλεοπτικό: Είναι μία εφημερίδα, μία τηλεόραση, ένα ραδιόφωνο και έτσι δεν έχεις την αίσθηση ότι σου λείπει αυτή καθαυτή η τηλεόραση. Ίσως γιατί έχω συνηθίσει να ανεβαίνω στα τρένα που πρόκειται να ταξιδέψουν και αυτό προφανώς- η τηλεόραση- είναι ένα τρένο που πάει για απόσυρση. Άλλωστε, με τα εργαλεία δεν ήμουν ποτέ συναισθηματικά δεμένος, μόνο με τους ανθρώπους. Περισσότερο δένομαι με την κάμερα και την φωτογραφική μου μηχανή, παρά με το ίδιο το Μέσον.

-Πώς σας επηρέασε προσωπικά η κατάσταση στο Alter;

-Δεν μπορώ να πω ότι με επηρέασε σε σχέση με το ίδιο το κανάλι, παρόλο που με στενοχώρησε το γεγονός ότι αναγκάστηκε να κλείσει. Γιατί ήταν ένας χώρος που τον είχα συνηθίσει και αγαπήσει- πάντοτε σε συνάρτηση με τους συνεργάτες μου. Αυτό που με στενοχώρησε πολύ ήταν να βλέπω τους συνεργάτες μου ταλαιπωρημένους, απλήρωτους και απελπισμένους.

-Είναι αλήθεια ότι εσείς προσωπικά έχετε να πληρωθείτε από το κανάλι εδώ και ένα χρόνο;

-Ναι, από πέρσι το Μάιο έχω να πληρωθώ. Εγώ δεν ήθελα να δημοσιοποιηθεί αυτό, αλλά συνέβη. Όχι για λόγους πρεστίζ, αλλά για να μην θεωρηθεί ότι, μέσα στην γενικότερη ανέχεια και τη δυστυχία των ανθρώπων, εγώ προέβαλα την δική μου αμοιβή. Από πέρσι το Μάιο όχι μόνο δεν πληρωθήκαμε, αλλά πληρώσαμε και το Φ.Π.Α του συμβολαίου, που είναι πάνω από 200 χιλιάδες. Είναι λεφτά που δώσαμε από την τσέπη μας, χωρίς να πάρουμε την αμοιβή της παραγωγής.

-Δεν απαιτήσατε τα χρήματά σας;

-Δεν απαίτησα τίποτα. Δούλευα με την ελπίδα ότι θα συνεχίσουν να πληρώνουν τους συνεργάτες μου, πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή θα λυθεί το πρόβλημα.

-Ο Κώστας Χαρδαβέλλας δήλωσε στο People ότι αισθάνεται θυμωμένος και προδομένος από αυτή την κατάσταση. Εσείς;

-Ούτε προδομένος αισθάνομαι, ούτε θυμωμένος. Θεωρώ ότι οι παράπλευρες απώλειες σε έναν βρώμικο πόλεμο, όπως είναι αυτός της τηλεόρασης, είναι δεδομένες και επομένως πρέπει να τις λαμβάνεις υπόψιν σου πριν δώσεις τη μάχη σου. Προδομένος αισθάνεσαι από αυτούς που αγαπάς και αυτοί που αγαπάω- και είναι οι συνεργάτες μου- δεν με πρόδωσαν ποτέ.

-Ποτέ δεν προδοθήκατε από συνεργάτες σας;

-Μεμονωμένα. Γενικά, το κλίμα της ομάδας ήταν πάντα ευχάριστο.

-Σκέφτεστε να κινηθείτε νομικά εναντίον του Alter, για να πάρετε τα δεδουλευμένα σας;

-Όχι. Δεν μπορώ να το κάνω, γιατί δεν το κανα προσωπικά ποτέ. Είμαι ένας δέκτης μηνύσεων και δεν είμαι ποτέ ο πομπός- ούτε μηνύσεων ούτε αγωγών.

-Είχατε πρόταση συνεργασίας από άλλα κανάλια, αυτό το διάστημα;

-Δεν πρόλαβα να έχω πρόταση, γιατί η ιστορία αυτή είναι πολύ νωπή ακόμα. Και δεν νομίζω να υπάρχει η ευκαιρία και η δυνατότητα συνεργασίας με άλλα κανάλια γιατί, σε όλο αυτό το διάστημα της δημοσιογραφίας που έκανα, έχουν στενοχωρηθεί πολλοί καναλάρχες μαζί μου. Επομένως, το βρίσκω πολύ δύσκολο να μπορέσουν να συνεργαστούν.

-Σε κανένα κανάλι;

-Πιστεύω πως όχι. Από αυτά που υπάρχουν, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε πιθανότητα να εργαστώ εκεί.

-Αντίστοιχα, το κλείσιμο του Veto σας στεναχώρησε;

-Όχι, γιατί δεν με ακούμπησε πολύ η παρέα. Θα με στενοχωρούσε αν η παρέα με συγκινούσε. Η ιστορία είναι όμορφη, όταν σε συγκινεί η παρέα.

-Νερό στο κρασί σας έχετε βάλει ποτέ, λόγω των συνεχών παρεμβάσεων;

-Όχι. Μπορεί να συμβιβαστείς στιγμιαία με την αδυναμία του ιδιοκτήτη του Μέσου, δηλαδή να μην τον πυροβολήσεις εάν δεν έχει κάνει κάτι κακό ή κάτι πολύ σοβαρό, αλλά σε σχέση με τα θέματα και τη θεματολογία μου, δεν έβαζα ποτέ νερό στο κρασί μου. Ακόμη και αν επρόκειτο για τον καλύτερο φίλο του αφεντικού. Είμαι λίγο ανάποδος άνθρωπος. Εγώ το διασκέδαζα διαφορετικά. Έβλεπα αντίστροφα τα πράγματα: Κάθε φορά που μου έλεγε «μην παίξεις αυτό το θέμα», έβλεπα τις δικές του αδυναμίες και όχι τη δική μου να προβάλω το θέμα. Και το προέβαλα. Είχα πάντα τον τρόπο μου να ξεφεύγω και να το δημοσιοποιώ. Και αυτή είναι και η γοητεία της δημοσιογραφίας: Όλος ο αγώνας στη δημοσιογραφία, από την ύπαρξή της μέχρι σήμερα, είναι να μην βγουν τα θέματα όχι να βγουν.

-Τι κόστος είχατε σε αυτό;

-Ψυχικής ταλαιπωρίας, φθοράς, στενοχώριας. Γιατί, όταν έχεις ένα θέμα, εσύ θες να βγάλεις το θέμα σου. Δεν συμμερίζεσαι την αγωνία του ιδιοκτήτη του Μέσου. Το κόστος βέβαια είναι η καθημερινή παρουσία στα δικαστήρια.

-Χάσατε φίλους ή ανθρώπους που ήταν πάρα πολύ κοντά σας, λόγω της δουλειάς σας;

-Ναι, έχασα πολλούς φίλους μέσα από αυτή την καθημερινή τριβή της δημιουργίας και της δημοσιότητας- για πάρα πολλούς λόγους. Ο κυριότερος λόγος πάντως που έχασα φίλους είναι γιατί δεν άντεξαν. Δεν είναι εύκολο να αντέξεις στην πειθαρχία. Και η πειθαρχία είναι να βγάζεις το θέμα σου αδίστακτα, να είσαι ειλικρινής και, πάνω απ όλα, κύριος. Δηλαδή, βλέποντας τη δυνατότητα που σου προσφέρει η εξουσία σου, να μην την μεταχειρίζεσαι. Και να μην την μετασχηματίζεις σε χρήμα, σε αρπαχτή. Αυτό είναι το σημαντικότερο και η γοητεία για έναν δημοσιογράφο.

-Προσπάθησαν να σας χρηματίσουν, όλα αυτά τα χρόνια;

-Όχι πάρα πολλές φορές. Μάλλον γιατί είχα πάρα πολύ κακή φήμη και δεν πλησίαζαν εύκολα. Ούτε άμεσα ούτε έμμεσα. Υπήρξαν τρεις τέσσερις περιπτώσεις και μία δύο φορές το δημοσιοποίησα.  

-Θα προτιμούσατε να μην είστε αναγνωρίσιμος;

-Το να σε αναγνωρίζουν, για μένα έχει περισσότερες ευθύνες. Αλλά χρειάζεται, με την πάροδο του χρόνου, να μετασχηματίζεται αυτό σε σοφία και σε ωριμότητα. Θα προτιμούσα ίσως να έχω απαλλαγεί από ορισμένες από τις δυσάρεστες συνέπειες της αναγνωρισιμότητας, όπως το ότι δεν μπορείς να χαρίσεις ήρεμα το χρόνο σου στους δικούς σου ανθρώπους- γιατί πάντοτε περιβάλλεσαι από «δικούς σου ανθρώπους» όταν ο άλλος σε αισθάνεται σαν τον αδερφό του, σαν το πατέρα του, σαν τον γκόμενό του. Αυτά είναι αναπόφευκτα. Θυμάμαι μία στιγμή, όταν βρισκόμασταν στη Σιένα με το γιο μου, την περίοδο που ήταν εκεί πρωτοετής φοιτητής, που τον είχα αγκαλιά και γυρνάγαμε τα στενά δείχνοντας του τα μυστικά της πόλης. Πέσαμε σε ένα γκρουπ από έλληνες τουρίστες και θυμάμαι μία κυρία που είχε πει σε μία άλλη «έλα Σοφία, τρέχα! Ο Τριανταφυλλόπουλος αγκαλιά με ένα τεκνό!».

-Αν σας πει η μεγαλύτερή σας κόρη «μπαμπά, θέλω να γίνω δημοσιογράφος», θα την αποτρέψετε;

-Θα της πω «περπάτησε και γίνε. Βγάλε τα τακούνια σου, βάλε στρωτό παπουτσάκι γιατί έχει πολύ τρεχάλα, πολλή δουλειά και ξεκίνα!».

-Υποφέρουν οι συνεργάτες σας όταν εργάζονται για ένα ρεπορτάζ που τους έχετε αναθέσει;

-Πιστεύω ότι υποφέρουν. Θεωρώ, όμως, ότι είμαι πρότυπο για τους συνεργάτες μου: Έρχομαι πρώτος στο γραφείο, γύρω στις 8 το πρωί, φεύγω τελευταίος, γύρω στις 2 τα ξημερώματα, στις δύσκολες αποστολές μπαίνω πάντα μπροστά και δεν έχω ούτε Σάββατα ούτε Κυριακές ούτε αργίες ούτε γιορτές ούτε απεργίες- γιατί πιστεύω ότι οι δημοσιογράφοι, τα ασθενοφόρα και η πυροσβεστική δεν απεργούν ποτέ.

-Γίνατε πλούσιος από τη δουλειά σας;

-Έκανα λεφτά από καραμπόλα, όπως συνέβη με το επεισόδιο στο «Πρώτο Θέμα». Τα πολλά χρήματα κερδήθηκαν μόνο από τις καραμπόλες και, όπως είδατε, τα μετασχημάτισα σε έργο δημοσιογραφικό. Το αποτέλεσμα ήταν να αρχίσω πάλι από την αρχή, με τις ίδιες αγωνίες της καθημερινότητας και του μεροκάματου. Λίγο πιο άνετα όμως από την πρώτη φορά που ζωγράφιζα βιβλία αγγλικών για να επιβιώσω και να γίνω δημοσιογράφος ή όπως τότε  που δούλευα σε ένα ιταλικό εργοστάσιο ρούχων στην Πάτρα.

-Φτωχικά μεγαλώσατε;

-Με μέτρο. Ήμουν γιος δημοσίου υπαλλήλου- αστυνομικός ο πατέρας μου- και αυτό που θυμάμαι είναι ότι, όπου κι αν πηγαίναμε, μας έλεγε «δεν θα ζητήσετε τίποτα αν δεν μας φτάνουν τα λεφτά».

-Αυτό προσπαθείτε να μάθετε και στις δύο κόρες σας;

-Ναι. Το μέτρο. Δεν είναι εύκολο να πεις «όχι» στα παιδιά σου αλλά, αν δεν το κάνεις, τα πράγματα θα είναι δυσκολότερα μετά. Κι έτσι, έχω μάθει να τους περνάω το μήνυμα χωρίς να χρειάζεται καν να πω «όχι». Πρέπει να μάθουν να ζουν λιτά και αντιλαμβανόμενες ότι γύρω υπάρχει ανέχεια και δυστυχία.

-Μετανιώσατε ποτέ που γίνατε δημοσιογράφος;

-Ποτέ. Ταύτισα τη δουλειά μου με τη χαρά της δημιουργίας και την ικανοποίηση. Κι έτσι δεν ήταν ποτέ αγγαρεία.

-Φτάσατε ποτέ στο σημείο να την εγκαταλείψετε ή έστω να το σκεφτείτε;

-Πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο ένα κυνηγόσκυλο να το κάνεις κανίς σαλονιού. Δεν θα μάθει ποτέ να συμπεριφέρεται έτσι. Κι έτσι έχω μάθει να τεντώνω τα αφτιά και την ουρά μου.

-Ωστόσο, κάποιοι σας κατηγορούν ότι είναι αθέμιτο να χρησιμοποιείται κρυφές κάμερες στη δουλειά σας.

-Δεν ασχολούμαι μαζί τους διότι νομίζω ότι κινούνται από ταπεινά ελατήρια και τα κίνητρα τους είναι τουλάχιστον γκρίζα και ύποπτα. Στον πλανήτη, η κρυφή κάμερα είναι καθεστώς- σε όλα τα Μέσα, σε όλα τα κανάλια, παντού. Το να υποστηρίζουν κάποιοι αυτή τη θέση είναι δικό τους πρόβλημα, όχι δικό μου.

-Εσείς φοβάστε ότι μπορεί να σας παρακολουθούν; Το κινητό σας, τις κινήσεις σας;

-Χαίρομαι ιδιαίτερα διότι το κινητό μου έχει, μερικές φορές, μεγαλύτερη ακροαματικότητα από τις εκπομπές μου. Το διασκεδάζω. Επόμενο είναι και να με κοιτάζουν και να με παρακολουθούν. Το αντιλαμβάνομαι πολλές φορές.

-Φοβηθήκατε ποτέ για τη ζωή σας;

-Αυτή την αίσθηση δεν την είχα ποτέ. Είναι σαν να ρωτάς τον Σούμαχερ αν φοβάται την ταχύτητα στην Φόρουλα 1- είναι κάτι με το οποίο ζει μαζί, το ενέχει και δεν το φοβάται.

-Έχετε μετανιώσει ποτέ, σε ανθρώπινο επίπεδο, όταν κάποιοι άνθρωποι, εξαιτίας των εκπομπών σας, έχουν ζημιωθεί στην καριέρα τους ή έχει σπιλωθεί το όνομά τους;

-Ξέρετε, δεν διασκεδάζω όταν ο άλλος υποφέρει εξαιτίας του ρεπορτάζ μου, αλλά υπάρχει πάντοτε μέσα μου μία ζυγαριά: η ζυγαριά της κοινωνικής προσφοράς. Όταν ξέρεις ότι ο άλλος έχει, για παράδειγμα, καταληστέψει τον κόσμο, όπως μπορεί να κάνει κάποιος γιατρός, μπορείς ποτέ να αισθανθείς αλληλέγγυος σε αυτόν; Αν σκεφτείς πόσα είναι τα θύματα ενός μεγαλογιατρού, ταυτίζεσαι με τα θύματα, ποτέ με το θύτη.

-Μισείτε κάποιους ανθρώπους;

-Όχι. Δεν μπορώ να μισήσω. Όσο κι αν θυμώσω, μετά από πέντε λεπτά το «μίσος» εξαφανίζεται. Δεν ξέρω τι λεκές είναι αυτός, αλλά δεν μένει. Στενοχωριέμαι πολύ όταν αναγκάζομαι να λυπάμαι ανθρώπους. Έχει συμβεί αρκετές φορές, αλλά c est la vie.

-Τι λείπει σήμερα απ τη ζωή σας;

-Ντρέπομαι να πω ότι μου λείπει κάτι, γιατί λείπουν τόσα πολλά πράγματα από τους υπόλοιπους που δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι μου λείπει κάτι. Εκείνο που μου λείπει είναι το χαμόγελο από τα πρόσωπα των ανθρώπων και η ευτυχία: Να περπατάνε αγκαλιά, να ερωτεύονται, να γελάνε, να σε πειράζουν, να αστειεύονται. Βλέπεις πια μια μελαγχολία στα πρόσωπα και την αγωνία της αβεβαιότητας- και αυτό με στεναχωρεί απίστευτα.

-Τι ανασφάλειες έχετε;

-Όλες τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει κάθε άνθρωπος: Αν θα αρέσω στο κορίτσι μου, αν θα αρέσει η δουλειά μου στον εργοδότη μου, αν αυτό που κάνω έχει κάποια αξία, αν μπορώ να κάνω κάτι λίγο πιο σημαντικό απ το τίποτα.

-Έχετε φοβίες;

-Τον οδοντίατρο. Μόνο αυτόν φοβάμαι. Ακόμη και αν με βάλουν σε πύραυλο για να πάω στον Άρη, δεν φοβάμαι καθόλου, θα το απολαύσω. Αλλά δεν μπορώ τον οδοντίατρο. 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Μάιο του 2011.