NAKED GREEK RUGBY TEAM

Ο σκοπός του «ημερολογίου 2013» του «Αθλητικού συλλόγου Σπαρτιατών ράγκμπυ φούτμπολ Αθηνών», του πιο παλιού και πιο ενεργητικού σωματείου ράγκμπι στην Ελλάδα (από την ιστοσελίδα του συλλόγου - www. spartansrugbyclub. com - μπορεί κάποιος αν θέλει να προμηθευτεί το ημερολόγιο) δεν ήταν φυσικά «η επίδειξη των γυμνασμένων παικτών της ομάδας» αλλά, όπως εξηγεί ο Evan Μπονώρης (μέλος της ομάδας) «η συγκέντρωση χρημάτων για τις κύριες ετήσιες ανάγκες, όπως είναι τα εισιτήρια ταξιδιών για τους αγώνες, ο εξοπλισμός για τις προπονήσεις κλπ». Η ιδέα γι αυτή τη φωτογράφιση ξεκίνησε από πέρσι, από τη φωτογράφο Μυρτώ Λάμπρου, αλλά φέτος κατάφερε τελικά να γίνει πραγματικότητα, με βάση «διαφορετικά», καλαίσθητα και πρωτότυπα concept φωτογραφίσεων αθλητικών ομάδων του εξωτερικού. «Ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα γινόταν τόσος μεγάλος θόρυβος για αυτό το ημερολόγιο. Άλλωστε, εμείς οι παίκτες είμαστε αρκετά χρόνια μαζί και αισθανόμαστε άνετα ο ένας με τον άλλον. Δεν το είδαμε, δηλαδή, στο στυλ ότι “πάμε να φωτογραφηθούμε γυμνοί!” αλλά ότι φωτογραφιζόμαστε για έναν ωραίο και κοινό σκοπό. Και αυτό που μετράει σε αυτό το άθλημα, αλλά και στην ομάδα μας, είναι η καρδιά-αυτή είναι η κουλτούρα μας». Για το τέλος, τον ρωτάω πως αντέδρασαν οι σύντροφοί τους όταν είδαν το αποτέλεσμα. Χαμογελάει. «Σκέψου ότι κάποιοι από μας είμαστε και παντρεμένοι…Νομίζω πάντως ότι κρατήσαμε τη σωστή ισορροπία ανάμεσα σε ένα καλλιτεχνικό ημερολόγιο και σε μία καλαίσθητη φωτογράφιση. Δεν θεωρώ ότι οι φωτογραφίες είναι προκλητικές, αλλά ότι αγγίζουν το καλλιτεχνικό κομμάτι. Κι έτσι, οι περισσότεροι που είδαν το αποτέλεσμα μας επιβράβευσαν. Ήδη η φωτογράφος έχει αρχίσει να σκέφτεται το concept για το ημερολόγιο του 2014…».

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου" τον Φεβρουάριο του 2013.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΑΝΕΖΗΣ: "ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΞΕΣΠΑΣΕ ΕΝΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΚΡΑΤΑ ΟΜΗΡΟΥΣ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ"

Με περισσότερα από 80 ντοκιμαντέρ και αντίστοιχες ανταποκρίσεις από όλο τον κόσμο σε κορυφαία γεγονότα του πλανήτη, ο δημιουργός της «Εμπόλεμης Ζώνης» και δημοσιογράφος στο δελτίο ειδήσεων του Mega Ελλάδος, είναι από τους ελάχιστους που μπορούν να εξηγήσουν τι πραγματικά «είδε» κατά τη διάρκεια της τελευταίας του αποστολής, πριν από δύο βδομάδες, στην Κύπρο.

Από τη Βόρεια Κορέα, το Νεπάλ, το Κόσοβο, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τα νησιά Φώκλαντς, μέχρι τη Σομαλία, τη Σιέρα Λεόνε, το Κογκό, την Κολομβία, τη Βιρμανία, τον Αμαζόνιο, τη Σαχάρα ή την Αλάσκα, ο Σωτήρης Δανέζης κατάφερε, όλα αυτά τα χρόνια που εργάζεται ως δημοσιογράφος, να αποδείξει πως ο φόβος δεν υπήρξε ποτέ σύμμαχος του αφού, σε κάθε του καινούργια αποστολή, έμοιαζε να βουτούσε ακαριαία σε οτιδήποτε φαινόταν ότι ισορροπούσε επικίνδυνα μεταξύ ζωής και ξαφνικού θανάτου. Ο ίδιος, σε μία προηγούμενή μας συνάντηση, δεν έδειχνε να συμφωνούσε στο παραπάνω αξίωμα: «Ο κίνδυνος είναι στοιχείο της δουλειάς μας, αλλά δεν είναι το πιο χαρακτηριστικό», μου είχε αναφέρει. «Εμπόλεμη ζώνη είναι οποιαδήποτε σύγκρουση: πολιτισμών, συμφερόντων, οικονομιών, μία σύγκρουση θρησκευτική-και όχι απαραίτητα ένοπλη». Αφορμή για την τωρινή μας συνάντηση, ήταν οι τελευταίες ανταποκρίσεις που έκανε από την Κύπρο για το δελτίο ειδήσεων του Mega Ελλάδος, με αφορμή τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα στο νησί...
-Τι ήταν αυτό που σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στη διάρκεια των γεγονότων με την οικονομία, που έζησες τις τελευταίες μέρες στην Κύπρο;

-Πιστεύω ότι σε όλους τους απεσταλμένους του ξένου Τύπου, απ’ όλο τον κόσμο, έκανε εντύπωση η ψυχραιμία με την οποία αντέδρασε ο Κυπριακός λαός-ειδικά την πρώτη ημέρα που άνοιξαν οι τράπεζες. Όλοι περίμενα εντελώς διαφορετικές εικόνες και αντιδράσεις έξω από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του νησιού.

-Θα ήταν η πρώτη φορά που θα ζούσες-λόγω της δουλειάς σου-ένα bank run;

-Θα ήταν η πρώτη φορά, αν στο τέλος συνέβαινε κάτι τέτοιο. Πολλοί φαντάζονταν ότι θα δούμε κατά χιλιάδες τους πελάτες των τραπεζών να συνωστίζονται μπροστά στις γυάλινες πόρτες και την αστυνομία με τον στρατό να προσπαθήσει να κρατήσει μακριά το πλήθος. Στην Κύπρο το bank run δεν έγινε ποτέ και, ευτυχώς, δεν επαληθεύτηκαν τα χειρότερα σενάρια...

ΕΛΕΝΗ ΨΥΧΟΥΛΗ: "ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟ ΝΙΚΗΤΗΣ"

Στις δύσκολες μέρες που ζούμε, άνθρωποι σαν την Ελένη-με βαθιά κουλτούρα, σπάνια φιλοσοφία ζωής και εμπειρίες βιωμάτων όσες θα απολάμβαναν δέκα άνθρωποι μαζί-προσφέρει με τη χαρισματικότητα και το ταλέντο της (στη μαγειρική, στο λόγο, στην παρουσίαση, στη δημοσιογραφία) μία-κατά το δυνατόν-ανάσα, όταν οι αντοχές στερεύουν επικίνδυνα.

-Σπούδασες γαλλική φιλολογία, σκηνοθεσία και πιάνο ενώ, για 16 χρόνια, εργάστηκες ως βοηθός του γλύπτη Taki-τα δικά σου Λ.Ο.Κ, όπως χαρακτηρίζεις αυτά τα χρόνια. Πόσο απέχει αυτή η «καθωσπρέπει» εικόνα ενός «καλόβολου» φαινομενικά κοριτσιού από το απόλυτο vivere pericolosamente του Παρισιού, τα ξέφρενα parties, το ξεσάλωμα που έζησες, μέχρι το…κέντημα που έγινε η τωρινή νέα μεγάλη σου αγάπη; Πόσους «κρυμμένους» εαυτούς κρύβεις, Ελένη;
-(χαμογελάει) Η μονόπλευρη αντιμετώπιση της ζωής είναι κάτι που κυριολεκτικά απεχθάνομαι. Γιατί δεν πρέπει να κεντάω επειδή το βράδυ κάνω clubbing; Ή γιατί δεν πρέπει να κάνω παρέα με την περιπτερού μου επειδή είμαι δημοσιογράφος; Ποτέ δεν υποστήριξα μια συγκεκριμένη εικόνα για τον εαυτό μου. Είμαι ό,τι μου αρέσει κάθε στιγμή. Και μου αρέσουν πολλά-διαφορετικά και αντιφατικά μεταξύ τους-πράγματα. Η ποικιλία είναι το αλατοπίπερο της ευτυχίας. 
-Τα παιδικά σου χρόνια στο Βόλο πως ήταν; Το ίδιο εξωστρεφή και κοινωνικά, όπως μεγάλο κομμάτι της μετέπειτα-γνωστής σ εμάς-ζωής σου;
-Σαν παιδί ήμουν αρρωστημένα ντροπαλή και εσωστρεφής. Οι άνθρωποι με τρόμαζαν-το χειρότερό μου ήταν όταν μου απηύθυναν το λόγο. Ίσως γιατί ήμουν πάντα το πιο κοντό παιδί στην τάξη και το πιο μαζεμένο, ίσως γιατί η επαρχία τότε ήταν σαν ένα μελαγχολικό κουτί. Από την εφηβεία και μετά, όμως, αποφάσισα να συναντήσω τους ανθρώπους. Να συναντηθώ με την υπερκοινωνικότητα που με χαρακτηρίζει ως τώρα.
-Πόσο απείχαν αυτά που ονειρευόσουν τότε, από εκείνα με τα οποία ασχολήθηκες στη συνέχεια;
-Ποτέ σαν παιδί δεν ονειρεύτηκα κάτι συγκεκριμένο. Το μόνο που ήξερα, ήταν ότι ήθελα να φύγω από το Βόλο και να κυνηγήσω την τύχη μου στον κόσμο. Πάντα, όμως, μέσα μου ήξερα ότι θα διαπρέψω σε ό,τι κι αν κάνω. Στον εαυτό μου ποτέ δεν επέτρεψα την αποτυχία. Το μυστικό; Σκληρή δουλειά και ολοκληρωτική αφοσίωση...

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ: "ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΝΟΗΤΟΙ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ"

-Μετά το δημοσίευμα του «HOT DOG» και του www.koutipandoras.gr που αφορούσε στον πρόεδρο πλέον της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, αλλά και ύστερα από το πόρισμα της ΜΟ.Κ.Α.Σ (σ.σ Μονάδα Καταπολέμησης Αδικημάτων Συγκάλυψης) ότι δεν ευσταθούν οι καταγγελίες σας, πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν ότι η έρευνα σας δεν ήταν σωστή, ότι δεν γνωρίζατε πρακτικές που χρησιμοποιούνται απ’ όλα τα δικηγορικά γραφεία για τέτοιου είδους εταιρίες και συναλλαγές και πως οι πηγές σας, αυτή τη φορά, δεν ήταν έγκυρες… 

-Η έρευνα είναι κάτι που ενοχλεί και θα μου επιτρέψετε να το γνωρίζω πολύ καλά αυτό. Στην υπόθεση του κ. Νίκου Αναστασιάδη, η έρευνα είχε πραγματικά γεγονότα και μόνο γεγονότα. Δύο εταιρείες με μηδαμινά κεφάλαια, παίρνουν τεράστια δάνεια. Όλη αυτή η διαχείριση γίνεται από ένα πολιτικό πρόσωπο, που πρέπει να είναι ταυτισμένο με τη διαφάνεια. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να δείχνει τίμια. Πόσο μάλλον ο Καίσαρας. Γνωρίζω πάρα πολύ καλά πως στην Κύπρο, η λειτουργία υπεράκτιων εταιρειών, ενδεχομένως να φαίνεται ως κομμάτι της νομιμότητας. Αλλά είναι κοινό μυστικό πως καλύπτει ένα πλαίσιο παρανομίας. Ένα σοβαρό θέμα που προέκυψε από την δημοσίευση του θέματος ήταν η λειτουργία του Τύπου στην Κύπρο. Πόσες εφημερίδες και παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης δημοσίευσαν το θέμα; Δημοσίευσαν όμως την διάψευση. Και πάμε τώρα στην ουσία. Τι διέψευσε ο Πρόεδρος της Κύπρου; Ποιά τελικώς είναι αυτή η εταιρεία που πήρε τα δάνεια και της οποίας δεν ανακοινώθηκε το όνομα; Ο δικηγόρος μπορεί να λειτουργεί όπως θέλει. Όταν όμως θέτει υποψηφιότητα για το ύπατο αξίωμα πρέπει να λειτουργεί με διαφάνεια. Εμείς ρωτήσαμε πολλά πράγματα ακόμη που δεν απαντήθηκαν. Η συναλλαγή δηλώθηκε στον Δικηγορικό Σύλλογο για παράδειγμα; Λένε «μα έβγαλε πόρισμα η ΜΟ.Κ.Α.Σ (σ.σ Μονάδα Καταπολέμησης Αδικημάτων Συγκάλυψης)». Μου θυμίζει την Ελλάδα που όταν πιάσουμε ένα θέμα για τις Τράπεζες, απαντούν ότι ελέγχονται από την Τράπεζα της Ελλάδας, εμφανίζοντας έτσι μια «νόμιμη» λειτουργία. Τότε πώς έχουν γίνει όλες οι παρανομίες; Πώς έγιναν και στην Κύπρο; Πώς έπεσε έξω η Κυπριακή οικονομία, αφού λειτουργούσαν όλα καλά; Θέλω να πω πως οι πρώτοι που πρέπει να ελεγχθούν είναι οι λεγόμενες ελεγκτικές αρχές. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Εμείς θα το κάνουμε δημοσιογραφικά. Η έρευνα της ΜΟΚΑΣ ξεκίνησε για να φέρει το αποτέλεσμα που δημοσιεύτηκε... 

ΜΑΙΡΗ ΣΥΝΑΤΣΑΚΗ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ FAN ΤΗΣ SINGLE ΖΩΗΣ"

-Δείχνεις πάντα πολύ προσαρμοστική, πολύ καλόβολη, πολύ προσεκτική με όλους και όλα γύρω σου… Σαν να μην θες να στενοχωρήσεις κανέναν και για τίποτα. Αυτό είσαι;

-Στ’ αλήθεια, πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου προσπαθώντας αυτό το ακατόρθωτο-δηλαδή, το να μην θέλω να στενοχωρήσω κάποιον. Εν μέρει το έκανα, γιατί δεν ήθελα να γίνω εγώ αντιπαθής ή δυσάρεστη αλλά, στην πραγματική ζωή, αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να το αποφύγεις. Τώρα πια έχω αρχίσει να θέτω τα προσωπικά μου όρια πιο έντονα, ακόμη κι αν αυτό δυσαρεστήσει κάποιους.
-Δεν μπορώ να σε φανταστώ να θυμώνεις με κάτι…

-Φυσικά και θυμώνω! Θυμώνω με την αδικία όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Δεν  μπορώ να την ανεχτώ για κανέναν. Σχεδόν δαιμονίζομαι με τις περιπτώσεις αυτές!

-Έτσι ήσουν από παιδί;

-Έχω αλλάξει αρκετά από τότε που ήμουν παιδί, αλλά στον πυρήνα μου παραμένω αρκετά ίδια. Θέλω να πιστεύω ότι σιγά σιγά εξελίσσομαι και κάνω βήματα προς την πραγματική ενηλικίωση. Για παράδειγμα, σαν παιδί ήμουν πολύ ντροπαλή και δεν μιλούσα σε άνθρωπο αν δεν ήταν μαζί μου η δίδυμη αδερφή μου. Τώρα μπορεί να κάνω αυτήν την δουλειά με την τόση έκθεση, αλλά κρατάω ακόμη την συστολή μου στις διαπροσωπικές σχέσεις.

-Οι φίλοι σου στο σχολείο ήταν κυρίως αγόρια ή κορίτσια;

-Εσύ πως με φαντάζεσαι;

-Με αγόρια κυρίως.

-Όχι. Ήταν κάπως μοιρασμένα τα πράγματα. Είχα και έχω λίγους φίλους, μετρημένους στα δάχτυλα, και πάντα μπορούσα να επικοινωνήσω σχετικά καλά και με τα δύο φύλα.

-Με τι όνειρα μεγάλωσες; Σκεφτόσουν, για παράδειγμα, «όταν μεγαλώσω εγώ θα γίνω παρουσιάστρια»;

-(γελάει) Όχι καλέ! Σαν παιδί πάντα τα όνειρά μου ήταν τα ταξίδια και η ανεξαρτητοποίηση. Να μεγαλώσω, να μείνω μόνη μου, να σχεδιάσω την ζωή μου-όχι όμως επειδή με καταπίεζαν ή με περιόριζαν οι γονείς μου. Αντιθέτως. Είχα αυτά τα όνειρα, γιατί και εκείνοι με ενθάρρυναν να τα έχω. Και έτσι, έμεινα από 18 ετών χωρίς εκείνους και ξεκίνησα από τότε να δουλεύω για να ζήσω όπως εγώ θέλω το όνειρό μου. Τα ταξίδια εννοείται δεν θα πάψω ποτέ να τα σκέφτομαι, να τα ονειρεύομαι, να τα σχεδιάζω και να τα θεωρώ «προίκα» μου.

-Σου αρέσει όλο αυτό που βιώνεις σήμερα σε σχέση με την αναγνωρισιμότητα;

-Ναι. Δεν βαρυγκωμώ με όλο αυτό, γιατί είναι κομμάτι της δουλειάς μου και το θεωρώ υποκριτικό να ξεκινάς σε αυτόν τον χώρο που γνωρίζεις πολύ καλά ότι περιλαμβάνει ένα κομμάτι αναγνωρισιμότητας και μετά να γκρινιάζεις γι αυτό. Δεν γίνεται και κανένας φοβερός χαμός μ’ εμένα, οπότε όλα κινούνται σε φυσιολογικά πλαίσια...

ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗΣ: THE PERSONAL TRAINER

-Πως ξεκίνησες να ασχολείσαι-ερασιτεχνικά, έστω-με το modeling;

-Το 2000 είχα γνωρίσει τον Βασίλειο Κωστέτσο στο Λουτράκι, εκεί όπου η οικογένειά μου έχει εξοχικό, ξεκινήσαμε να συνεργαζόμαστε και να κάνουμε κάποιες πολύ καλές δουλειές αλλά, επειδή δεν ήταν ακριβώς αυτή η δουλειά μου αφού έκανα και άλλα πράγματα ταυτόχρονα-ήμουν γυμναστής, έπαιζα μπάσκετ και είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω παράλληλα βράδυ, σε clubs-δεν είχα το μυαλό μου τότε στο να συνεχίσω το συγκεκριμένο αντικείμενο που αφορά στη μόδα. Θεωρούσα επίσης ότι η αγορά της μόδας στην Ελλάδα ήταν πια κορεσμένη, σε σχέση με τις δεκαετίες ’80 και ’90. Τώρα, με την ευκαιρία του λευκώματος που ετοιμάζει ο Βασίλειος, το «κάλλος παντάρκες», σκεφτήκαμε να δουλέψουμε για αυτή τη φωτογράφιση-μαζί με τον Πάνο Πιτσιλίδη και το Γιώργο Κατσανάκη-και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε.

-Αισθάνθηκες καθόλου άβολα με το γυμνό στη συγκεκριμένη φωτογράφιση;

-Καθόλου! Γενικώς, δεν είχα ποτέ κανένα κόμπλεξ με το σώμα μου. Από μικρός. Άλλωστε, μια ζωή με θυμάμαι να είμαι μέσα στον αθλητισμό: Από τα 4 μου έκανα βασική γυμναστική, η οποία είναι το προοίμιο της ενόργανης, μετά έκανα κολύμπι και αργότερα έπαιζα μπάσκετ. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου έξω από τον αθλητισμό-έτσι μεγάλωσα.

-Αισθάνεσαι άνετα όταν σε φλερτάρουν ή το έχεις συνηθίσει πια;

-Στο δρόμο μου αρέσει πάρα πολύ όταν συμβαίνει αυτό, γιατί είναι πηγαίο, είναι της στιγμής. Έχοντας επίσης ζήσει πολλά, μου αρέσουν γενικώς τα πηγαία πράγματα-τα εκτός ορίων, εκτός τύπων και κανονισμών.

-Είσαι παντρεμένος;

-Όχι. Ούτε και έφτασα ποτέ κοντά στο γάμο, ούτε καν ως ιδέα.

-Ούτε των σχέσεων είσαι;

-Από τους τρεις πρώτους μήνες που είσαι μαζί με μία κοπέλα δεν μπορείς να πεις «έχω σχέση», όπως ίσως κάνουν άλλοι. Προχωράς, βλέπεις πως πάει και, στον ένα χρόνο, μπορείς να πεις αν έχεις σχέση ή όχι. Κάποια στιγμή το αισθάνθηκα αυτό, το έκανα και το συνέχισα. Άλλωστε, είμαι χορτασμένος σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου, δεν θα έλεγα πως μου έλειψε ποτέ κάτι σε αυτό τον τομέα, αλλά πάντα το καινούργιο είναι πρόκληση.

-Σου είναι απαραίτητο να υπάρχει μία γυναίκα στη ζωή σου, ώστε να αισθάνεσαι ισορροπία;

-Όχι. Από μικρός μου άρεσε να λειτουργώ μόνος μου και να είμαι ανεξάρτητος ως ελεύθερο πνεύμα-γι αυτό και μου αρέσει να μένω μόνος μου. Πάντοτε ήμουν αυτάρκης. Σκέψου ότι δεν μου έχει τύχει ποτέ μέχρι τώρα να συγκατοικήσω.

-Ναρκωτικά έχεις κάνει ποτέ;

-Ποτέ. Ούτε καν δοκίμασα. Νομίζω, όμως, πως αυτό είναι θέμα σπιτιού και παιδείας, του πώς έχεις μεγαλώσει. Και εγώ είμαι υπερήφανος για τους γονείς μου και τις αρχές που μου έδωσαν.  

-Αλήθεια, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη τι σχέση έχεις;

-Είναι μακρινή μου θεία. Υπάρχει ένας βαθμός συγγένειας, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ακριβώς.

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου" τον Μάρτιο του 2013. Φωτογραφίες: Γιώργος Κατσανάκης. Επιμέλεια: Πάνος Πιτσιλίδης, Βασίλειος Κωστέτσος. Grooming: Χαρά Παπανικολάου. Ευχαριστούμε θερμά τον κ. Κωστέτσο και τον κ. Πιτσιλίδη για την παραχώρηση της φωτογράφισης.

ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ: "Η ΨΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΑΦΡΑΙΝΕΙ..."

Ο Λυκαβηττός τα Σαββατιάτικα πρωινά είναι νεκρή περιοχή, ησυχία παντού, κάτι γάτες που νιαουρίζουν και θέλουν φαγητό στο πλακόστρωτο που βγάζει στον περιφερειακό, μωρά που μόλις ξυπνάνε, ζητάνε τη μάνα τους και κλαίνε σπαρακτικά. Το σπίτι της Όλιας είναι ισόγειο, σε καινούργια πολυκατοικία, με θέα τα δέντρα. Σπίτι σαν σε δάσος. Σπίτι με χρώματα. Υπέροχος ο βαμμένος τοίχος με το κόκκινο-και της το είπα. Με μεγάλα κόκκινα μανιτάρια ανάμεσα στην κορνίζα του μεγάλου πίνακα στη μέση του. Αισιόδοξο σπίτι γι αυτό που νόμιζα πως δεν είναι η Όλια. Αλλά μάλλον μπορεί να είναι και έτσι φτιαγμένο για να το προδιαθέτει μέσα της. Σαν δίχτυ ασφαλείας. Με προειδοποίησε πως δεν ανοίγεται πολύ, πως δεν της αρέσουν και πολύ οι συνεντεύξεις, η έκθεση, πως ό,τι κάνει το κάνει για την Κύπρο και επειδή της το ζήτησε ο Σωκράτης μας. Το γνώριζα και την ευχαρίστησα διπλά γιατί ήξερα πόσο ακριβή είναι η ίδια, το ταλέντο της, πόσο πολύτιμη είναι στη θεατρική οικογένεια- είναι τύχη για έναν σκηνοθέτη να πει το «ναι» σε παράσταση του η Λαζαρίδου. Το σκυλί της μου έκανε αναγνωριστικά γαβγίσματα, μου έβαλε γαλλικό στο φλιτζάνι, γουλιά στο στόμα, οκλαδόν στον καναπέ. «Να ξεκινήσουμε;». 

-Είναι τέρας ευαισθησίας η Μπλάνς;

-Ναι, είναι. Με την έννοια ότι έχουμε συνηθίσει να νομίζουμε ότι όποιος είναι ευαίσθητος δεν είναι τέρας. Αυτό είναι λάθος. 

-Γιατί υπάρχει αυτή η αντίφαση;

-Εξαρτάται σε σχέση με τι είσαι ευαίσθητος και με ποιο πράγμα. Αν είσαι ευαίσθητος μόνο σε ό,τι χαλάει τη δική σου προσωπική σούπα, μπορεί να είσαι και τέρας. Ή μάλλον όχι μπορεί, είσαι τέρας. Όλοι ονειρευόμαστε πως είμαστε, πως θα θέλαμε να ζούμε και αν τελικά αυτή η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας καμιά φορά γινόμαστε πολύ σκληροί. Σαν να θεωρούμε ότι κάτι μας χρωστάει κάποιος, ότι αυτά που θα θέλαμε θα έπρεπε να τα είχαμε κιόλας. Αυτό είναι πολύ εγωιστικό.

-Το αισθανθήκατε εσείς;

-Όλοι το έχουμε μέσα μας. Όλοι έχουμε επιθυμίες και όταν δεν εκπληρώνονται έχουμε την τάση να θέλουμε να ζητήσουμε τα ρέστα από κάποιον, ενώ κανείς δεν μας χρωστάει τίποτα. Απολύτως τίποτα.

-Τρομάζετε όταν συναντάτε το τέρας μέσα σας;

-Τώρα πια όχι. Όταν τρομάζεις με αυτά τα πράγματα τότε σημαίνει ότι έχεις λιγότερες πιθανότητες να συμφιλιωθείς μ αυτά ώστε να μπορέσεις να κάνεις κάτι. Όταν φοβάσαι κάτι συνήθως το απωθείς, ενώ με τα χρόνια-όταν γνωρίζεις την σκοτεινή πλευρά σου και συμφιλιώνεσαι μ αυτήν-νομίζω ότι μπορείς να κάνεις έναν πιο γόνιμο διάλογο μαζί της.

-Πότε συμφιλιωθήκατε με τη σκοτεινή πλευρά σας;

-Σιγά σιγά γίνεται αυτό, με τον καιρό. Ο καθένας για τον εαυτό του έχει ορισμένες εικόνες, γι αυτό κι εγώ για οτιδήποτε αφορά τον εαυτό μου έχω περισσότερη εμπιστοσύνη σε αυτά που βλέπουν οι άλλοι σ εμένα παρά σε αυτά που εγώ βλέπω στον ίδιο μου τον εαυτό. Υπάρχει βέβαια μία προϋπόθεση σ αυτό: Να επιζητείς την παρατήρηση των άλλων-των φίλων σου-σ εσένα, για πράγματα που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις.

-Πάντα ήσασταν ανοιχτή με τους ανθρώπους;

-Δεν είμαι ανοιχτή με τους ανθρώπους. Και τώρα δυσκολεύομαι, που έχετε βαλθεί να με ξεζουμίσετε (χαμογελά). Θα έλεγα ότι ήμουνα φοβισμένη με τους ανθρώπους. Είχα για πολλά χρόνια άμυνες.

-Τι κατέβασε τις άμυνες;

-Η ανάγκη.

-Σε τι;

-Στην επικοινωνία και στην επαφή. Κάποια στιγμή σκας να αντιστέκεσαι και καταλαβαίνεις ότι το μόνο πράγμα που μπορεί να τροφοδοτήσει αυτό το σκοτεινό πράγμα στο σκοτεινό σου θάλαμο είναι οι άλλοι. Τόσο απλά.

-Πως ήσασταν στα σκοτάδια σας;

-Μικρή ήμουνα αρκετή κυνική, μηδενίστρια, πολύ απόλυτη. Αλλά αυτό ήταν που με τροφοδοτούσε στην τέχνη μου. Ξέρετε τι; Θα σας δώσω μια εικόνα: Ήμουνα σαν ένα γατάκι που γλείφει τις πληγές του και ευχαριστιέται από το αίμα που γλείφει. Μία διαδικασία πολύ εσωστρεφής και πολύ κλειστή. Όταν είσαι μικρός έχουν μία γοητεία τα σκοτάδια, σε γοητεύει η άβυσσος και θέλεις να τα ζήσεις. Αν όμως μείνεις εκεί, νομίζω έχεις χάσει πολλά πράγματα απ τη ζωή. 

-Εσείς τι είχατε χάσει;

-Είχα χάσει τη δύναμη που σου γεννά η ευγνωμοσύνη απέναντι στη ζωή και στα πράγματα. Να έχεις ευγνωμοσύνη επειδή είσαι ζωντανός, επειδή είναι ωραία η μέρα, επειδή δεν έχεις καμιά αρρώστια ή επειδή ζεις καλύτερα από το μέσο όρο των ανθρώπων στον πλανήτη. Όλα αυτά τα θεωρείς δωρεάν, ότι τα δικαιούσαι ή ότι είναι αυτονόητα. Όταν όμως καταλάβεις λίγο υπαρξιακά που βρίσκεσαι και δεν είσαι μόνο το «εγώ» σου, τότε το κομμάτι της ευγνωμοσύνης φαρδαίνει μέσα σου. Αυτό δίνει χαρά- είναι η χαρά του να ζεις το παρόν και να υπάρχεις στην κάθε ημέρα σου.

-Τι κάνατε σήμερα;

-Τίποτα. Έπινα τον καφέ μου και περίμενα εσάς. Γενικότερα, όταν έχω τις παραστάσεις μου το βράδυ, θέλω να κάνω λίγα πράγματα. Ειδικά στην τωρινή, επειδή είναι μία δύσκολη παράσταση, προσπαθώ να φυλάγομαι. Κάνω το μίνιμουμ ώστε να κρατώ όλη μου την ενέργεια για το βράδυ. Κάνω απλά πράγματα: Παίρνω το σκυλί μου βόλτα στο Λυκαβηττό, πηγαίνω σε μία φίλη μου για να φάω. Τέτοια. Καθημερινά.

-Σαν αθλήτρια λειτουργείτε στο θέατρο.

-Δεν γίνεται αλλιώς και αυτό είναι το κουραστικό. Στην πραγματικότητα, όσο παίζεις ανήκεις εκεί και πουθενά αλλού. Ανήκεις εκεί ολοκληρωτικά.

-Πως αισθάνεστε όταν ανεβαίνετε πάνω στη σκηνή;

-Δέος. Είναι κάτι που δεν έχει φύγει με τα χρόνια αλλά-αντίθετα-έχει αυξηθεί. Δεν είναι άνετη διαδικασία για μένα. Κάθε φορά αισθάνομαι σαν να καβαλάω ένα τρένο που φεύγει.

-Εκτροχιάστηκε ποτέ;

-Όχι, αλλά πολλές φορές είναι στα όρια. Είναι ένα τρένο ταχείας που προχωράει με κομμένη την ανάσα, όχι χαλαρά. 

-Πιστεύετε στην καλοσύνη των ξένων;

-Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε έναν πυρήνα καλοσύνης μέσα μας, αλλά λίγοι τον ενεργοποιούν στην πραγματικότητα.

-Οι άλλοι γιατί δεν τον ενεργοποιούν;

-Είμαστε ζούγκλα. Η ζωή που ζούμε είναι μία ζούγκλα, υπάρχει πάρα πολύ το αίτημα της επιβίωσης και του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και αυτό δεν αφήνει περιθώρια για να είσαι καλός με τους άλλους, είσαι πολύ απασχολημένος για το πώς θα επιβιώσεις εσύ-ως άτομο ή ως οικογένεια. 

-Και οι καλοί πως γίνονται καλοί;

-Για να ενεργοποιήσεις τον δικό σου πυρήνα καλοσύνης θα πρέπει να έχεις πατώσει πολύ, να έχεις ευγένεια ψυχής ή να διαθέτεις σοφία. Μόνο τότε ανοίγει αυτό το κλειστό πράγμα προς την καλοσύνη σε ανθρώπους που δεν βρίσκονται στο άμεσο ενδιαφέρον σου ή στο περιβάλλον σου.

-Όταν ανοιγόμαστε πολύ στους άλλους δεν χάνουμε τον εαυτό μας;

-Αυτό δεν είναι κακό. Όταν κάνεις αυτό το βήμα θα ανακαλύψεις άλλες πλευρές του εαυτού σου, πολύ πιο ωραίες, πράγματα που δεν ξέρεις.

-Σας συνέβη να βρείτε έναν καινούργιο δικό σας εαυτό;

-Ναι, αλλά όχι θεαματικά. Κομματάκι κομματάκι συνέβη αυτό, μέσα στα χρόνια. Άλλα χάνω και άλλα βρίσκω. Σαν ένα παζλ που συντίθεται πολύ σιγά, με μυστήριο και με κόπο. Φτιάχνεται μια εικόνα που ούτε εσύ δεν ξέρεις πως θα βγει.

-Τι χάσατε τελευταία;

-Ένα κομμάτι από τον παρορμητισμό μου. Το έχασα, αλλά είμαι σίγουρη ότι το έχασα για να το ξαναβρώ πιο δίκαια. Καμιά φορά οι επιθυμίες μας μας δημιουργούν μία αίσθηση παντοδυναμίας πως ό,τι επιθυμήσεις πρέπει να γίνει. Και όταν φας κάποιο τράκο γίνεσαι πιο σοφός, δεν χάνεις τον παρορμητισμό σου αλλά τον φυλάς εκεί που καταλαβαίνεις ότι θα βγάλει καρπούς.

-Ποια είναι η μεγαλύτερη γνώση της ζωής σας;

-Ότι δεν είμαστε και το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή.

-Τι είναι σημαντικό στη ζωή σας;

-Όσο μεγαλώνω προχωράω λεπταίνοντας την ψυχή μου. Να καλλιεργείται και να εξευγενίζεται η ψυχή. Την πορεία που έχουμε μέχρι το τέλος την βλέπω σαν μία διαδρομή στην οποία θεωρώ ότι αυτό οφείλουμε να κάνουμε: Η ψυχή πρέπει να ελαφραίνει. 

-Γεννιόμαστε σκληροί;

-Γινόμαστε.

-Τα παιδιά είναι σκληρά…

-Είναι σκληρά αλλά είναι και αθώα, η σκληρότητά τους πηγάζει από άγνοια. Έπειτα τους βάζουμε μέσα στην κρεατομηχανή και γίνονται «κοινωνικά όντα», χάνουν αυτή τη χάρη.

-Είστε ευχαριστημένη με τη ζωή σας;

-Είμαι ευγνώμων.

-Πως ξυπνάτε τα πρωινά;

-Άλλες φορές με αισιοδοξία, κάποιες άλλες δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Πάντως οι στιγμές που ξυπνάω με χαρά, έχουν αυξηθεί. 

-Τι σας επαναφέρει στην αισιοδοξία όταν δεν μπορείτε να πάρετε τα πόδια σας;

-Το οτιδήποτε. Ένα τσακ και χαίρομαι! Μου αρκεί ένα τσακ για να φυσήξει πάλι το πανί, να μην είμαι γκρινιάρα. 

-Ήσασταν γκρινιάρα παλιά;

-Βεβαίως. Όταν νόμιζα ότι είμαι το κέντρο του κόσμου και πως η ζωή πρέπει να μου δώσει αυτό που μου χρωστάει.

-Η τέχνη είναι η ψευδαίσθηση της αθανασίας;

-Είναι η νοσταλγία για μία απόλυτη αλήθεια την οποία όμως δεν τη ζούμε στη ζωή.

-Αλλά;

-Την ονειρευόμαστε.

-Δεν μπορούμε να ζήσουμε την απόλυτη αλήθεια;

-Όχι. Όπως ούτε και την απόλυτη ευτυχία-όλα είναι σχετικά. Απ τη στιγμή που πεθαίνουμε, όλα υπόκεινται στη φθορά, αν και μέσα μας υπάρχει η λαχτάρα για το απόλυτο. 

-Δεν μπορεί. Θα υπάρχουν και στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

-Αυτές διαρκούν ένα δευτερόλεπτο, είναι σαν φλασάκια ευτυχίας. Δεν έχουν κάποια συνοχή, είναι στιγμούλες. Σαν να ανοίγει ξαφνικά μία σχισμή και μας κάνει να αισθανόμαστε τι σημαίνει το απόλυτο μέγεθος. 

-Γιατί γίνατε ηθοποιός;

-Επειδή δεν μπορούσα να κάνω οτιδήποτε άλλο. Ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω, αλλά εκ των υστέρων το κατάλαβα. Και κάποια άλλη δουλειά να έκανα, θα είχε και πάλι σχέση με την τέχνη και τα καλλιτεχνικά.

-Για ποιο λόγο δεν κάνετε τηλεόραση;

-Έχω κάνει τρεις φορές μέσα στα τριάντα χρόνια που κάνω θέατρο, αλλά δεν μπορώ. Δεν αντέχω αυτούς τους ρυθμούς. Οι ρυθμοί της τηλεόρασης είναι πάρα πολύ κουραστικοί. Νομίζω πως αν είχα γίνει γνωστή απ την τηλεόραση-στο εύρος που γίνεσαι γνωστός μέσα απ αυτήν, που σε φωνάζουν με το μικρό σου όνομα στο δρόμο-θα είχα φρικάρει. Δεν είναι καθόλου του τύπου μου αυτό το πράγμα. Τώρα είναι ελεγχόμενη η δημοσιότητα που έχω, με ξέρουν ας πούμε οι θεατρόφιλοι. Σε άλλους αρέσει η δημοσιότητα, εμένα όμως θα με τρόμαζε φοβερά. Θέλω να παίζω στο θέατρο και μόλις κατεβαίνω να γίνομαι αόρατη, να τελειώνει εκεί η έκθεση και η δημοσιότητα. 

-Πότε ανακαλύψατε το ταλέντο σας;

-Ούτε και τώρα το έχω ανακαλύψει. Είναι ένα καύσιμο το οποίο βάζω πάνω στις πρόβες για να με προχωρήσει. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται «ταλέντο».

-Υπάρχει κάτι που λείπει απ τη ζωή σας;

-Τώρα μου λείπει η εξοχή. Να έχω μπροστά μου πολλές μέρες που να μην κάνω τίποτα, να μην πρέπει να φυλάγομαι όλη τη μέρα για να πάω το βράδυ στην παράσταση. Σου λείπει πάντα αυτό που δεν έχεις. Παρόλα αυτά είμαι πολύ χαρούμενη που κάνω ένα ρόλο που μου αρέσει, σε ένα θέατρο που μου αρέσει, με τις συνθήκες που εγώ θέλω. 

-Σε ποιο μέρος σας αρέσει να ταξιδεύετε;

-Στη Νίσυρο. Εκεί θέλω να μην κάνω τίποτα, να κολυμπάω και να κυλάει η μέρα χωρίς να πρέπει να σχεδιάζω τίποτα.

-Ποια χρώματα σας αρέσουν;

-Μου αρέσει το λουλακί, το χρώμα του ουρανού...

-Δεν σας λείπει που δεν αποκτήσατε δικά σας παιδιά;

-Αυτό δεν ήταν μέσα στην προσωπική μου πορεία. Αν είχα αυτή την ανάγκη θα το είχα κάνει. Αλλά εκτιμώ πάρα πολύ αυτούς που έχουν παιδιά. Δεν είναι ότι δεν ήθελα, απλώς συνέβη. Σαν μοίρα. Αυτό το έχω αποδεκτεί και ίσως γι αυτό το λόγο δεν έχω μεμψιμοιρίες.

-Αγαπάτε πολύ τα ζώα;

-Όχι όλα τα ζώα. Όπως ούτε και όλα τα παιδιά. Θα αγαπήσω ένα παιδί, όπως τον ανιψιό μου, αλλά τον αγαπάω προσωπικά. Θα αγαπήσω ένα σκυλί, όχι όλα τα σκυλιά του κόσμου, δεν είμαι ζωόφιλη. 

-Τι ονειρεύεστε για τη ζωή σας;

-Να μπορώ να ζω τις στιγμές με μεγαλύτερη πληρότητα, συνειδητότητα και με ανοιχτό τρόπο. Να μπορώ να είμαι παρούσα στη ζωή μέχρι τέλους.

-Υπήρξατε απούσα στη ζωή;

-Πάρα πολύ… Ήταν μία δυσκολία την οποία ακούμπησα στην τέχνη. Σε εμένα πάνε μαζί η ζωή και η τέχνη, το ένα μ έχει βοηθήσει πολύ στο άλλο. 

-Δώστε μου μία ωραία εικόνα που έχετε ζήσει…

-Θα σας πω κάτι που μου συνέβη προχτές και μου έκανε τρομερή εντύπωση. Ήμουνα στη Σοφοκλέους και είδα μία γιαγιούλα στο δρόμο απ αυτές που πουλάνε λεβάντες και μικροπράγματα, τις πολύ φτωχές γυναίκες. Καθώς μάζευε τα χρήματα απ την ποδιά της της πέσανε μερικά λεφτά κάτω. Δίπλα της ήταν ένα πρεζόνι που έσκυψε και τη βοηθούσε να τα μαζέψει. Αυτή όμως του τα δωσε, του είπε «πάρτα, παιδί μου, δεν πειράζει», του τα χάρισε...

-Η καλοσύνη των ξένων που λέγαμε προηγουμένως.

-Ξέρετε, αυτή η συνενοχή δύο πολύ απλών και ταπεινών ανθρώπων με συγκίνησε πάρα πολύ. Την βρήκα πολύ ανθρώπινή. Είναι αυτό που δεν έχουμε εμείς μέσα στην κοινωνικότητά μας: Η καλοσύνη δύο «τελευταίων» πλασμάτων.

-Ποια είναι η μεγαλύτερη αδυναμία σας;

-Η τεμπελιά μου. Το να χαζεύω. Έχω μία ροπή σ αυτό. Αν με αφήσεις στον καναπέ μπορεί και να πάρω το σχήμα του.

-Όταν χαζεύετε τι σκέφτεστε;

-Τίποτα. Περνάνε οι σκέψεις σαν γλάροι.

-Πείτε μου ένα ποίημα που σας αρέσει, να κλείσουμε με αυτό τον τρόπο την κουβέντα μας…

-Ένα του Καρυωτάκη θα σας πω: «Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες». Πολλές φορές το νιώθω αυτό…

Δημοσίευση στον "Φιλελεύθερο" της Κύπρου (ένθετο "Υστερόγραφο") τον Φεβρουάριο του 2009, όταν η Όλια πρωταγωνιστούσε στην παράσταση "Λεωφορείον ο Πόθος". 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΑΚΑΚΗΣ: "ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΛΙΑΚΟΥΣ ΜΟΥ"

Ένας από τους ωραιότερους άντρες στον κόσμο για το 2011-σύμφωνα με τον διεθνή διαγωνισμό Manhunt-, μας συστήνεται. 

-Συνήθως λένε για τα μοντέλα ότι είναι ανεγκέφαλα και «εύκολα» στο sex. Εσύ τι πιστεύεις;
-Συμβαίνει αυτό για κάποιους, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Εγώ προσπάθησα πολύ στη ζωή μου και, μέχρι σήμερα, στα 28 μου χρόνια, ό,τι έχω καταφέρει το έκανα με το σπαθί μου. Δούλεψα μέχρι τώρα στη Νέα Υόρκη, στην Αυστραλία, στο Μιλάνο, στην Κωνσταντινούπολη, σε μεγάλες επιδείξεις μόδας και διεθνείς καμπάνιες, και έχω να το λέω ότι η Κρητική μου υπερηφάνεια δεν θα με άφηνε ποτέ να παρασυρθώ σε «εύκολους» δρόμους. Εξάλλου, παράλληλα με το modeling ασχολούμαι με το personal training ενώ διατηρώ και μία μικρή επιχείρηση στα Χανιά, οπότε δεν εξαρτιέμαι από κανέναν και από τίποτα.

-Ποτέ δεν σε προσέγγισαν άτομα προσφέροντας σου χρήματα για να κάνεις sex μαζί τους;
-Από τα λόγια μέχρι την πράξη υπάρχει πολύς δρόμος. Δεν μ αρέσουν εμένα όλα αυτά, δεν είναι του στυλ μου. Για να πάω με μια κοπέλα πρέπει να τη γουστάρω, να την καψουρευτώ, να τη σκέφτομαι συνέχεια και όχι επειδή έχει λεφτά. Κοίτα, εγώ είμαι κλασσικός άντρας. Δεν μπορώ να σκεφτώ, για παράδειγμα, ότι θα μου την πέσει πρώτη μία γυναίκα-θέλω να κάνω πάντα εγώ το πρώτο βήμα.

-Συνήθως με τι τρελαίνονται οι γυναίκες μαζί σου;
-Με τους κοιλιακούς μου καταρχήν. Μετά αποκαλύπτονται όλα τα άλλα.
-Εσύ τι προσέχεις πρώτα σε μία γυναίκα;
-Τον «αέρα» της όταν περπατάει και να μαγειρεύει καλά.
-Ποιο ήταν το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινες χωρίς sex;
-Μερικές ώρες...Μου αρέσει πολύ ο έρωτας, το sex, η επαφή των σωμάτων. Αυτό μου δίνει οξυγόνο καθημερινά (γελάει).
-Πάντα ήσουν τόσο χαμογελαστός στη ζωή σου;
-Κοίτα, όταν σου συμβαίνουν δυσάρεστα γεγονότα, μαθαίνεις να εκτιμάς τα πάντα, ακόμη και αυτή την κουβέντα που κάνουμε τώρα. Η στιγμή που μου άλλαξε τη ζωή ήταν όταν πριν από δύο χρόνια που είχα έρθει στην Κύπρο, πηγαίναμε με μία φίλη μου στον Πρωταρά για να διασκεδάσουμε και μας συνέβη ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Κάποια στιγμή, με είχε πάρει ο ύπνος λόγω του ότι το προηγούμενο βράδυ είχαμε ξενυχτήσει και, γυρνώντας στο δίπλα κάθισμα για να δει τι είχα πάθει, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και βρεθήκαμε στην αντίθετη λωρίδα, καταλήγοντας τελικά στο νοσοκομείο της Λάρνακας. Από ό,τι μας είπαν οι γιατροί είχαμε άγιο αφού, λόγω της επικινδυνότητας της κατάστασης, θα μπορούσε σήμερα να μην ζούσαμε. 

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Φεβρουάριο του 2013. 

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: "Η ΝΕΑ ΜΟΥ ΖΩΗ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ"

Είναι πολύ χαρούμενος ο Θεοχάρης όταν του δίνεται η ευκαιρία να μιλήσει για τη δουλειά του και όχι για όλα αυτά τα κλασσικά που τον ρωτάμε όλοι οι δημοσιογράφοι-αλλά πλέον αποφεύγει να απαντάει-και που αφορούν στην προσωπική του ζωή, σε «έρωτες» και «χωρισμούς» του. «Στο συγκεκριμένο νέο μου video clip προσπαθήσαμε να παντρέψουμε κλασσικούς χαρακτήρες της Disney, όπως τον Μικυ και τη Μίνι, σε κάτι αλλόκοτο, που το κρατάμε για έκπληξη», λέει ο Θεοχάρης στο «Down Town», λίγες μέρες μετά τα γυρίσματα του νέου του τραγουδιού (απ όπου και οι backstage φωτογραφίες που δημοσιεύουμε) που έχει τίτλο «Ξυπνάς τον άλλο μου εαυτό» σε μουσική Ανδρέα Λάμπρου και στίχους Κωνσταντή Χανιώτη, το οποίο έχει ήδη αρχίσει να μεταδίδεται και από τα ραδιόφωνα της Κύπρου. «Ξυπνούν τον άλλο μου εαυτό ερεθίσματα για τη δουλειά και τη ζωή μου. Μέσα από το τραγούδι, αλλά και το θέατρο, εκφράζομαι» αναφέρει, ενώ θέλει επίσης να σημειώσω πως τα γυρίσματα του νέου του video clip έγιναν στο club «The Apartment Athens» στο Μεταξουργείο με τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μιχαήλ Μαυρομούστακου, πως το styling επιμελήθηκε ο Κωνσταντίνος Κουτσομίχος, οι χορογραφίες ήταν του Μανώλη Θεοδωράκη ενώ τα ρούχα του υπογράφει ο Βασίλείος Κωστέτσος. Παράλληλα, ο Θεοχάρης μου μίλησε και για το νέο του-τολμηρό-βήμα αυτή τη στιγμή στη ζωή και στην παραπέρα πορεία του στη δουλειά που αγαπάει, τη μετακόμισή του στο Λονδίνο: «Έχω ξεκινήσει εκεί μια συνεργασία, έχω βρει ήδη μία πολύ καλή ατζέντη για να κάνω μια δουλειά, για την οποία θα μιλήσουμε σε λίγο καιρό και αφού θα έχει κλείσει οριστικά. Οι λόγοι, δηλαδή, που έχω πάει εκεί είναι λόγοι δουλειάς και είμαι πολύ ενθουσιασμένος γι αυτό». Τι τον οδήγησε, όμως, σε μία τέτοια απόφαση; «Θα ξεκινήσω να κάνω κάποιες οντισιόν στο Λονδίνο σαν ηθοποιός, αφού αυτό έχω σπουδάσει. Και θα το κυνηγήσω. Όπως επίσης και το τραγούδι. Γιατί και τα δύο είναι μέρος της τέχνης και εμένα με εκφράζουν πολύ, με κάνουν να αισθάνομαι δημιουργικός», ενώ προσθέτει σε σχέση με τη μετακόμισή του στη βρετανική πρωτεύουσα: «Για να καταλάβεις, ξεκίνησα από Θεσσαλονίκη, όπου βρισκόμουν για τις παραστάσεις του “Chicago”, και έφτασα στο Λονδίνο με το αυτοκίνητο, μαζί με φίλους. Οπότε ναι, μπορείς να πεις ότι έχω εγκατασταθεί πια εκεί. Θα πηγαινοέρχομαι, όμως, Αθήνα-Λονδίνο συνεχώς, όπως καλή ώρα τώρα που βρέθηκα ξανά στην Αθήνα λόγω του video clip μου. Το Λονδίνο είναι μία πόλη στην οποία αισθάνεσαι ότι “γίνονται πράγματα” και πιστεύω πως όταν το κυνηγάς και είσαι διατεθειμένος να ξεκινήσεις από το μηδέν-σε οποιαδήποτε δουλειά-δεν πρέπει να έχεις φόβο για οτιδήποτε. Είμαι θετικός και αισιόδοξος για το μέλλον». 

Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Φεβρουάριο του 2013. Οι φωτογραφίες είναι του Γιώργου Καλφαμανώλη, αναρτημένες σε διάφορα sites.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΟΛΥΜΠΙΟΥ: "ΕΙΜΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΟΛΑ!"

Μετά από έναν καταιγισμό «φημών», «αποκλειστικών πληροφοριών» και «πιθανοτήτων», η φετινή εκπρόσωπός μας στο διαγωνισμό της Eurovision δίνει στο «Down Town» την πρώτη της αποκλειστική συνέντευξη μετά την απευθείας ανάθεση που της έγινε από το ΡΙΚ, μιλώντας για όλα και διαχωρίζοντας στο «παραμύθι» τους «δράκους» από τις «καλές νεράιδες» και τα «πριγκιπόπουλα» από τους «λύκους».
-Τι σε έκανε να συμφωνήσεις ώστε να είσαι εσύ η φετινή εκπρόσωπος μας στο διαγωνισμό της Eurovision;
-Τη Eurovision την αντιλαμβάνομαι σαν ένα λαμπερό μουσικό γεγονός που θα μου προσφέρει συγκίνηση, εμπειρία και περισσότερες αναμνήσεις. Είναι σαν μια μεγάλη συγκέντρωση, στην οποία μαζεύονται καλλιτέχνες από πολλές χώρες και παρουσιάζουν το τραγούδι τους. Σε ένα μουσικό διαγωνισμό θα κάνω αυτό που κάνω τόσα χρόνια και αυτό που επέλεξα να κάνω στη ζωή μου: Θα τραγουδήσω ένα ωραίο τραγούδι εκπροσωπώντας τη χώρα που γεννήθηκα. Εύχομαι να σας αρέσει το τραγούδι και στη συνέχεια να αρέσει και στους υπόλοιπους ευρωπαίους. 
-Πως σου έγινε η πρόταση;
-Η πρόταση έγινε από τον έμπιστό μου φίλο, τον Αντρέα Γιωργαλλή, που έγραψε τη μουσική του τραγουδιού. Με ρώτησε αν θα ήθελα να καταθέσει συμμετοχή με εμένα ως ερμηνεύτρια για τον φετινό διαγωνισμό και απάντησα θετικά-και άμεσα. Ο Αντρέας όπως και ο Ζήνωνας Ζηντίλης, που έγραψε τους στίχους, είναι δύο δημιουργοί που εμπιστεύομαι, εφόσον έχω συνεργαστεί μαζί τους στο πρόσφατο παρελθόν, έχουν εμπειρία γενικότερα και ειδικότερα-αφού είχαν συμμετάσχει σε προηγούμενα χρόνια στο διαγωνισμό της Eurovision-και φυσικά έχουν άποψη και σωστή κρίση. 
-Το τραγούδι μας, αυτή η τόσο όμορφη μπαλάντα που μεταδόθηκε πριν από λίγε μέρες, το είχατε ήδη έτοιμο μαζί με τους δημιουργούς, τον Ζήνωνα και τον Ανδρέα, ή ήταν ένα τραγούδι που γράφτηκε ειδικά γι αυτό το διαγωνισμό;
-Καταλήξαμε ομόφωνα σε αυτό το τραγούδι, το οποίο έχει γραφτεί εδώ και δύο χρόνια, αλλά τώρα φαίνεται να βρήκε τον προορισμό του. Πιστεύουμε πως είναι κατάλληλο για τη φωνή μου, αλλά και για τη συγκεκριμένη βραδιά. Το τραγούδι μας θα το τραγουδήσω στα ελληνικά τη μέρα του διαγωνισμού, αλλά στο cd που θα κυκλοφορήσει θα γίνει εγγραφή του τραγουδιού στα αγγλικά και στα ισπανικά.
-Αν γινόταν διαγωνισμός για επιλογή τραγουδιού και εκπροσώπου-όπως, δηλαδή, θα γίνει στην Ελλάδα αρχές της επόμενης βδομάδας-, και όχι απευθείας ανάθεση, θα συμμετείχες;
-Έχω αντιληφθεί πως παρόλο που σκέφτομαι πολύ πριν από οποιαδήποτε μου απόφαση και πράξη, τελικά λειτουργώ αρκετά και με το ένστικτο μου. Δεν ξέρω αν αποφασιζόταν αυτό τι θα έκανα-και ειδικά φέτος, που το ΡΙΚ είχε στη διάθεσή του εξαρχής όλες τις συμμετοχές με τις πλήρεις προτάσεις τους. Η απόφαση της επιλογής μου ήταν ένα ευχάριστο για μένα γεγονός-και όχι μόνο. Η ανάθεση από μόνη της είναι φορτίο ευθύνης αλλά και ικανοποίησης για εμάς τους καλλιτέχνες, όπως και για τους δημιουργούς. Όλοι μου έδειξαν πως μου έχουν εμπιστοσύνη χωρίς να με βάλουν στη διαδικασία ενός διαγωνισμού μεταξύ συναδέλφων-και γι αυτό και μόνο είμαι ευγνώμων και γεμάτη αυτοπεποίθηση. 
-Το μεγάλο «αγκάθι» της φετινής ανάθεσης από το ΡΙΚ ήταν, όπως ακούστηκε και γράφτηκε, οι χορηγοί και η ανεύρεση χρημάτων ικανών για να στηρίξουν αξιοπρεπώς τη συμμετοχή μας. Σε έφερε καθόλου σε αμηχανία όλο αυτό; Σε έκανε ίσως να επαναπροσδιορίσεις κάποια στιγμή τη συμμετοχή σου;
-Κάθε εποχή με τις συνέπειές της. Όταν υπάρχει πρόβλημα οικονομικό προσπαθείς να παράξεις έργο με ποιότητα και λιγότερο κόστος και να είσαι αντάξιος συναγωνισμού. Δεν χρειάζεσαι λεφτά για έμπνευση, αλλά σίγουρα χρειάζεσαι λεφτά για να υλοποιήσεις μια ιδέα και να την τελειοποιήσεις, να την αναδείξεις, να την προωθήσεις, να πληρώσεις όσους δούλεψαν, να αγοράσεις υλικά και ένα σωρό άλλα, που όλα μαζί κάνουν μια παραγωγή καλά οργανωμένη και δυνατή. Νομίζω πως κατά βάθος ίσως και να μου αρέσουν οι προκλήσεις και τα δύσκολα. Οι δυσκολίες με προκαλούν να βρω λύσεις και να αγωνιστώ. Εστιάζω στη μουσική προσπαθώντας για το καλύτερο αποτέλεσμα, έχοντας μια καλή ομάδα συνεργατών και χωρίς να φοβάμαι τη σκληρή δουλειά, την κούραση και τις ευθύνες. Εννοείται πως θα βοηθήσω όπου και όπως μπορώ, ώστε να φέρουμε εις πέρας μια ανάθεση με όλες τις οικονομικές δυσκολίες. Είναι διπλή, λοιπόν, η αγωνία, γιατί φέτος ο τόπος μας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, αλλά στα δύσκολα φαίνεται η ικανότητα και το σθένος.
-Πολλοί, ωστόσο, μετά την ανακοίνωση του ονόματός σου, σκέφτηκαν «μα, τι γυρεύει η Δέσποινα Ολυμπίου σε έναν τέτοιο-pop κατά κύριο λόγο-διαγωνισμό όταν, τα τελευταία χρόνια, το ρεπερτόριό της είναι πολύ ειδικό και συγκεκριμένο, έχοντάς ήδη διαγράψει πολύ σημαντικές συνεργασίες, όπως αυτή με τον Μίμη Πλέσσα»; Τι απαντάς;
-Ίσως πολλοί να πουν πολλά. Το είπα πολλές φορές πως, από τη στιγμή που βγαίνεις στην σκηνή και τραγουδάς ή δίνεις μια παράσταση, είσαι στόχος σχολιασμών. Στόχος μου είναι η συγκίνηση. Είτε τραγουδώ pop, είτε ελληνικό κινηματογράφο, είτε ροκ ή λαϊκά. Η μουσική μου πορεία με οδήγησε σε πολλά και διαφορετικά μονοπάτια: Τραγούδησα διαφορετικού ύφους τραγούδια, συνεργάστηκα με πολλούς καλλιτέχνες-επίσης διαφορετικού ύφους μεταξύ τους και επί σκηνής και δισκογραφικά-, αλλά φρόντιζα πάντα να έχω ποιότητα και επίπεδο στη δουλειά μου και στις συνεργασίες μου. Ο Μίμης Πλέσσας, για παράδειγμα, αφού τον αναφέρεις, είναι ένας άνθρωπος που έδειξε πόσο ακομπλεξάριστος είναι με όλα αυτά και πως η καλή μουσική χωράει παντού, ανεξαιρέτως του στυλ που υπηρετεί. Έπαιζε jazz στο ραδιόφωνο της Αμερικής και λαϊκά στο «Χάραμα» της Καισαριανής, έδινε συναυλίες με τη συμφωνική του Ισραήλ και ήρθε να με χειροκροτήσει ακούγοντάς με να τραγουδώ Χατζιδάκι, Ζούδιαρη, Περίδη και Σπανό. Η καλή μουσική ξεχωρίζει παντού, σε όποιο χώρο κι αν βρίσκεσαι, όποιο ύφος υπηρετείς. 
-Δεν ήταν, δηλαδή, ποτέ για σένα η Eurovision ένα «πανηγυράκι αμφιβόλου ποιότητας»;
-Πολλές φορές με ρώτησαν αν θα πήγαινα Eurovision και είχα πάντα μια θετική προσέγγιση, χωρίς όμως αυτό να είναι αυτοσκοπός στην επαγγελματική μου ζωή. Εγώ έβλεπα αυτό το γεγονός σαν μια μεγάλη γιορτή στην οποία μαζεύονται  χιλιάδες κόσμου από πολλά μέρη της γης, με κοινή αγάπη τη μουσική. Αν θεωρούσα πως θα συμμετάσχω σε «πανηγύρι αμφιβόλου ποιότητας» δεν θα κάναμε αυτή τη συνέντευξη τώρα. Παρόλο που παρατηρήσαμε κατά καιρούς κάποιους συμμετέχοντες που από μόνοι τους ήταν-για να το πω ευγενικά-αντισυμβατικοί, αυτό δεν προσδιορίζει ολόκληρο το διαγωνισμό. Ούτε θα μπω στη διαδικασία να προβληματιστώ για το πόσο αξιοκρατικά ψηφίζουν. Σκοπός μας είναι μια ωραία συμμετοχή της Κύπρου μας.
-Πιστεύεις ότι τελικά το μεγάλο «δώρο» που θα σου κάνει αυτός ο διαγωνισμός θα είναι η μεγάλη δημοσιότητα, την οποία ίσως αυτή την περίοδο να έχεις μεγαλύτερη ανάγκη-όπως άλλωστε και οι περισσότεροι καλλιτέχνες-, λόγω της οικονομικής κρίσης;
-Ανάγκη στη ζωή μου είναι η αγάπη. Δεν είμαι άτομο που κυνηγά τη δημοσιότητα αλλά παρόλα αυτά, αυτό που αγαπώ με ανέβασε στη σκηνή, μου άνοιξε τα φώτα, με εξέθεσε και με ξεγυμνώνει κάθε φορά. Αυτή η έκθεση είναι το τίμημα και η δυσκολία της δουλειάς μου, πόσο μάλλον η διαδικασία ενός διαγωνισμού, μιας βαθμολογίας που ακολουθεί και φυσικά η κριτική που γίνεται από όλους όσοι παρακολουθούν-ειδικά όταν δεν πάρεις καλή θέση! Σίγουρα θα υπάρξει προβολή, αλλά θα κάνω ό,τι είναι ωφέλιμο για την ομάδα μου, και θα προσπαθήσω να κρατήσω χαμηλούς τόνους, γιατί ούτως ή άλλως αυτό με χαρακτηρίζει. 
-Αν, όμως, τελικά δεν καταφέρουμε να περάσουμε καν στον τελικό, αυτό δεν θα σε στενοχωρήσει, δεν θα σκεφτείς ότι ίσως απέτυχες, ότι ενδεχομένως να έκανες λάθος που συμμετείχες;
-Αλίμονο αν για όποια αποτυχία είχα στη ζωή μου μετάνιωνα για τον αγώνα που έδινα ή για τις στιγμές που έζησα, ελπίζοντας και προσπαθώντας. Όλα είναι μια εμπειρία και οι εμπειρίες κάνουν πλουσιότερη τη ζωή μας με αναμνήσεις αλλά και με την επίγνωση που μένει ύστερα από όλα. Φυσικά και θα στεναχωρεθώ αν δεν περάσω στον τελικό, αλλά δε θέλω να με βάζεις να σκέφτομαι αρνητικά, ούτε να προκαλώ την τύχη μου (γελάει). Θέλω να κάνεις θετικές σκέψεις! Απαιτώ από τον εαυτό μου να σταθεί αντάξιος αυτού του συναγωνισμού, να είμαι προετοιμασμένη και έτοιμη για όλα. Έχω παρατηρήσει δε πως πολλά τραγούδια που μου άρεσαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν έπαιρναν καλή θέση και αυτό με απογοήτευε. Τώρα, απλά ακούω τις συμμετοχές και, όταν γίνεται η ψηφοφορία, δεν αντέχω να παρακολουθήσω-είτε γιατί διαφωνώ, είτε γιατί δε μου αρέσει αυτή η διαδικασία. Τώρα, βέβαια, ξέρω πως θα είμαι εγώ σε αυτή τη θέση και δεν θέλω καν να το σκέφτομαι (γελάει).
-Δεν σε προβλημάτισε καθόλου το γεγονός ότι στον ημιτελικό που συμμετέχει η Κύπρος δεν θα βρίσκεται η Ελλάδα, αφού κληρώθηκε τελικά στον άλλο ημιτελικό, κάτι που ίσως να σημαίνει βαθμολογική απώλεια;
-Δεν με νοιάζει αυτό. Καλύτερα έτσι, για να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας χωρίς τη συμμαχία. Ελπίζω να αρέσει το τραγούδι, αυτό είναι το μόνο μας όπλο. Δε στηρίζομαι στο ποιες χώρες μπορεί να μας δώσουν ψήφο λόγω συμπάθειας. 
-Να τολμήσω να ρωτήσω αν πρόλαβες μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, να σκεφτείς την πρωτιά;
-Δεν έχω ακούσει τις υπόλοιπες συμμετοχές…Εξάλλου έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας μέχρι να αποκτήσουμε πλήρη εικόνα της παρουσίασης μας. 
-Δεν μπορώ επίσης να μην σε ρωτήσω αν νιώθεις περίεργα που δεν ήσουν η πρώτη επιλογή του ΡΙΚ για ανάθεση της συμμετοχής μας στη Eurovision, αν σκεφτούμε ότι αρχικά είχε προταθεί αυτό στον Γιώργο Παπαδόπουλο, ο οποίος την απέρριψε και, στη συνέχεια-όπως φημολογείται-στη Βαλάντω Τρύφωνος και στον Μιχάλη Χατζηγιάννη, οι οποίοι επίσης δεν συμφώνησαν. Δεν είναι λίγο «άβολο» να είσαι «η τρίτη επιλογή» μετά από ένα τέτοιο «θρίλερ ανάθεσης»;
-Δημιουργήθηκε μια λανθασμένη εικόνα που καλό θα ήταν να σας την επιβεβαιώσει και το ΡΙΚ. Η ανάθεση έγινε κατόπιν ψήφισης μεταξύ των πέντε συμμετοχών, εκτός Παπαδόπουλου-που δεν ξέρω καν τι έχει προηγηθεί με τον Γιώργο και κατά πόσο ισχύουν αυτά που έχουν ειπωθεί. Εγώ ήξερα για την απόφαση αυτή, της επιλογής μας δηλαδή, προτού ανακοινωθούν τα διάφορα-κατά εικασία ορισμένων-, δημοσιεύματα, αλλά μου είχε ζητηθεί από το ΡΙΚ να μην κάνω καμία δήλωση μέχρι να συμφωνήσουν υπεύθυνα με τον κύριο χορηγό μας, τη Cyta Mobile Vodafone, που παρεμπίπτοντος χωρίς αυτήν-και φυσικά το ΡΙΚ-δε θα ήταν δυνατή η συμμετοχή μας. Τους ευχαριστώ εκ μέρους όλων των συνεργατών μου. 
-Ακόμη κάτι που ίσως να θεωρούν κάποιοι πως χρειάζεται διευκρίνηση από τη μεριά σου, είναι αυτό που έγραψες στη σελίδα σου στο facebook, αμέσως μετά την εμφάνισή σου στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη, στις 8 Φεβρουαρίου, για «λάθος γεγονότα που επηρεάζουν αντιλήψεις» και «συνήθως επιλέγω τη σιωπή και είμαι υπερβολικά προσεκτική στις δηλώσεις, γιατί με αυτό τον τρόπο νομίζω ότι θα σταματήσει να με κυνηγά το παρελθόν μου, το οποίο μέχρι σήμερα, εγώ τουλάχιστον, τίμησα με τη στάση μου»... Δεν σε συνηθίσαμε σε ένα τέτοιο ξέσπασμα. Τι εννοούσες; 
-Δεν είναι ξέσπασμα, είναι απλά μία δήλωση που ένιωσα την ανάγκη και υποχρέωση να την κάνω. Ήμουν σαφής και, όσοι έχουν έστω και ελάχιστη αντίληψη και σοβαρότητα, καταλαβαίνουν. Αν πάλι δεν έγινα αντιληπτή, δεν πειράζει. Η ζωή συνεχίζεται.
-Από μικρή παρακολουθούσες το διαγωνισμό της Eurovision, Δέσποινα;
-Ναι. Και με ενθουσιασμό. Θυμάμαι ακόμα τις μελωδίες από πολλά τραγούδια που μου άρεσαν...Τότε τα έγραφα σε βιντεοκασέτες και τις έβλεπα σε επανάληψη, μέχρι να χαλάσει η ταινία! Με την μετοίκισή  μου στην Αθήνα, το 1994, και τον προσωπικό μου διαγωνισμό επιβίωσης και αναζήτησης, έχασα λίγο το ενδιαφέρον μου για τη Eurovision για περίπου πέντε ή έξι χρόνια, αλλά μετά συνέχισα και πάλι να τον παρακολουθώ.
-Θυμάσαι τον εαυτό σου να ονειρεύεται από τότε να εκπροσωπήσει την Κύπρο στη Eurovision;
-Ούτε κατά διάνοια! Όταν ήμουν μικρούλα δεν ονειρευόμουνα να γίνω τραγουδίστρια, αλλά χορεύτρια σε ταινίες με τον Jin Kelly. Μεγαλώνοντας και μετρώντας τα χρόνια μου ακόμα σε μονό αριθμό, έδινα παραστάσεις μπροστά στον καθρέφτη με τη βούρτσα της μαμάς και αργότερα με ένα μπρούτζινο γουδοχέρι. Στο γυμνάσιο, ήθελα να γίνω γραφίστας και στο λύκειο μία νοσηλεύτρια, η οποία θα ζωγράφιζε τις ελεύθερες της ώρες (γελάει). Είχα πάντα βέβαια λατρεία με τη μουσική, αλλά δεν φαντάστηκα τότε ότι θα βρισκόμουν εγώ σε μια αντίστοιχη θέση. Το κάθε πράγμα ήρθε με τη σειρά του και αβίαστα. Μάλλον η αγάπη μου για τη μουσική με παρασύρει παντού και αποδέχομαι τις προσκλήσεις και τις προκλήσεις της. 
 -Για να περάσουμε σε άλλο θέμα, είσαι ευχαριστημένη με την μέχρι τώρα πορεία σου στην Αθήνα;
-Αν και έχω αρκετές ανεκπλήρωτες ακόμα επιθυμίες, είμαι πολύ ευχαριστημένη.
-Κάνοντας την αυτοκριτική σου, πού θεωρείς ότι κινήθηκες σωστά και πού έκανες λάθος στην μέχρι σήμερα πορεία σου στο χώρο;
-Κάνω συχνά αυτοκριτική και τα λάθη που συνειδητοποιώ προσπαθώ να τα διορθώνω. Και είναι αρκετά δύσκολο, γιατί όλα έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα μας. Όταν, για παράδειγμα, ήμουν νεότερη στο χώρο και ειδικά στο ξεκίνημά μου από το φόβο μην κάνω λάθος, δεν έπαιρνα αποφάσεις γρήγορα, δεν τολμούσα. Ήμουν υπεραναλυτική και εγκλωβισμένη σε μεγάλες ιδέες, εμπιστευόμουν με αφέλεια και είχα ένα πείσμα που κατέστρεφε το χρόνο μου-και όχι μόνο. Όλα αυτά επηρεάζουν τις αποφάσεις της ζωής, αλλά σημασία έχει να καλλιεργούμε το μέσα μας και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Δεν μετάνιωσα για τις αποφάσεις μου. Όσα ήξερα τόσα έκανα-και είναι λογικό. Άσχημο είναι να μένεις στάσιμος. 
-Για μία περίοδο της ζωής σου, τα επαγγελματικά σου είχαν συνδεθεί με την προσωπική σου ζωή. Αυτό, κοιτώντας το με απόσταση χρόνου, δεν θεωρείς ότι δεν έπρεπε να συμβεί, ειδικά ορισμένες φωτογραφήσεις ή κάποια-έστω ελάχιστα-κοινά εξώφυλλα;
-Με έχουν στεναχωρήσει αρκετά πράγματα και με έχουν απογοητεύσει άλλα τόσα. Κατάφερα να τα δικαιολογήσω και να τα προσπεράσω χωρίς να μου διαβρώσουν την ψυχή μου. Χρειάστηκε χρόνος και εγκεφαλική διεργασία για να το καταφέρω αυτό. Επηρεάστηκε η δουλειά μου, η δισκογραφία μου και κατ’ επέκταση τα οικονομικά μου, αλλά όλα αυτά με έκαναν ακόμα πιο δυνατή.
-Σε ενοχλεί που υπάρχουν ακόμη κάποιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι σε ρωτούν στις συνεντεύξεις σου για τη σχέση σου με τον Μιχάλη Χαζηγιάννη; Αισθάνεσαι άβολα με όλο αυτό;
-Είναι άκομψο να με ρωτούν για μια σχέση που τέλειωσε προ πολλού και ενώ έχω ήδη μία άλλη σχέση στη ζωή μου (χαμογελάει)...
-Μιλάμε για τη σχέση σου «με 37χρονο επιχειρηματία», κάτι που γράφτηκε την προηγούμενη βδομάδα, ή συγκαταλέγεται και αυτό στις «φήμες» και «διαδόσεις» που αφορούν στη ζωή σου;
-Θα σου απαντήσω με δύο λέξεις, μόνο που αυτές δεν αφορούν ούτε στο επάγγελμα, ούτε στην ηλικία, ούτε στις περιγραφές και λεπτομέρειες: Είμαι ευτυχισμένη. 
-Θα έλεγες πως έχεις ερωτευτεί πολύ και βαθιά μέχρι σήμερα στη ζωή σου, Δέσποινα;
-Βαθειά, αληθινά και αψήφιστα!
-Ο γάμος και τα παιδιά είναι κάτι που σε αφορά ή δεν το σκέφτεσαι ακόμη;
-Σίγουρα δεν το σκέφτομαι για τους επόμενους 4 μήνες.
-Για να επανέλθουμε στα της Eurovision, πως φαντάζεσαι τώρα την καθημερινότητά σου, μέχρι το διαγωνισμό;
-Δεν έχω ζήσει ανάλογη εμπειρία για να ξέρω πως μπορεί να είναι, αλλά φαντάζομαι πως θα έχω αρκετές υποχρεώσεις και ταξίδια και θα πρέπει να υπολογίζω σωστά το χρόνο μου για να είμαι συνεπής σε όλα. Μου έχουν πει αρκετά όσοι είχαν ανάλογη εμπειρία αλλά, για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ να μη μου λένε τίποτα. Η φαντασία μας δε λειτουργεί πάντα προς όφελός μας και, καμιά φορά, προκαλεί περισσότερη ζημιά και άγχος. Προτιμώ να έχω όλες τις αισθήσεις μου σε εγρήγορση και να ζήσω το κάθε πράγμα στην ώρα του.
Δημοσίευση στο "Down Town Κύπρου", τον Φεβρουάριο του 2013. Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι της Ολυμπίας Κρασαγάκη. 

ΖΕΤΑ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑ: "Ο ΓΑΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΙΔΙ"

 
Ο όρος «διασημότητα» στη σημερινή ελληνική showbiz μπορεί να ακούγεται πια και λίγο παρεξηγημένος. Ωστόσο, γυναίκες σαν τη Ζέτα αποδεικνύουν-με τη συμπεριφορά, την εν γένει παρουσία τους και τις επαγγελματικές τους επιλογές-πως οι ελάχιστοι εκείνοι άνθρωποι που θα απομείνουν τελικά μετά το σίφουνα της κρίσης, θα είναι οι μόνοι πραγματικοί stars. Και η ίδια, αν και δεν το συνειδητοποιεί, είναι βέβαιο πως θα ανήκει σε αυτούς τους λίγους. 
Μία άλλη Ζέτα. Με μελαχρινή περούκα-εντελώς διαφορετική από την Μαρία Σολωμού που υποδυόταν την «Βικτωρία» στην Καλοκαιρινή περιοδεία του θεατρικού έργου του Νίκου Μουτσινά και της Τζένης Διαγούπη-, να παρουσιάζει μία ξεχωριστή θεατρική persona, με ίδιο κείμενο, αλλά με διαφορετικό χαρακτήρα. Και αυτό είναι ίσως το πιο κολακευτικό που μπορεί να ακούσει κάποιος ηθοποιός για ρόλο που υποδύεται-κάτι άλλωστε που όσοι θεατές περιμένουν στο τέλος της παράστασης «Τα βαφτίσια», έξω από το καμαρίνι της, στο «Θέατρο Κιβωτός» της Αθήνας, της αναφέρουν. Και, φαίνεται στα μάτια τους όταν της μιλάνε, το εννοούν.  
-Σου είχε λείψει το θέατρο;
-Έχω μία περίεργη σχέση με το θέατρο. Το αγαπώ πάρα πολύ, είναι φοβερά ιδιαίτερη και ψυχοφθόρα δουλειά, έκανα ένα χρόνο παύση-κάτι το οποίο άλλωστε είχα κάνει και πρόπερσι-, αλλά πάντα μόλις αρχίζει να τελειώνει η χρονιά που κάθομαι αρχίζω και «τρώγομαι». Ή, όταν πηγαίνω στις πρεμιέρες φίλων, ζηλεύω-με την καλή έννοια. Ωστόσο, ήθελα μέχρι τώρα να μείνω για λίγο εκτός.
-Δεν είχες αγχωθεί που, για ένα χρόνο, δεν είχε προκύψει κάτι στο θέατρο, στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο;
-Επειδή αυτό είχε συμβεί στην αρχή της κρίσης δεν αισθανόμουν άβολα, ίσως γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος. Οπότε έλεγα «εντάξει, μία αναβολή είναι σε δουλειές, δεν πειράζει, αργότερα θα συμβεί». Μετά τη δεύτερη, όμως, αναβολή, την τρίτη, την τέταρτη, κάποια στιγμή κατάλαβα τι συμβαίνει. Πιστεύω ότι όλο αυτό είναι «αναγκαίο κακό». Θα περιμένουμε να τελειώσει. 
-Η φιλική σχέση που έχεις με τον Νίκο Μουτσινά δεν εμπόδισε τα πράγματα να εξελιχθούν αμιγώς επαγγελματικά στην επιτυχημένη παράσταση «Τα βαφτίσια» που παρουσιάζεται στο «Θέατρο Κιβωτός»;
-Καθόλου. Διότι, ευτυχώς, και οι δύο γνωρίζουμε πολύ καλά πως όταν μπαίνουμε σε ένα χώρο και πλέον δουλεύουμε, η φιλία ναι μεν υπάρχει αλλά μπορεί να παραμεριστεί για λίγο και να μην εκμεταλλευτεί κανένας από τους δύο αυτή τη σχέση για θέματα που αφορούν στη δουλειά. Ίσα ίσα αισθάνθηκα πάρα πολύ άνετα σε αυτή την παράσταση, απελευθερώθηκα πάρα πολύ, οι πρόβες ήταν σαν μία εκδρομή-αν και γενικά οι πρόβες στο θέατρο είναι πολύ κουραστικές-και αν ο Νίκος ήθελε κάτι να μου πει, να με διορθώσει ή αν είχα εγώ κάποια ένσταση, το συζητούσαμε και όλα κυλούσαν πολύ ήρεμα και ωραία.
-Ήταν και δική σου, προσωπική ανάγκη, να είσαι-ιδιαίτερα φέτος-σε μία κωμωδία;
-Κοίτα, ως επί το πλείστον, μόνο κωμωδίες έχω κάνει στο θέατρο, δεν έχει τύχει ακόμη να κάνω κάτι άλλο, εκτός από κάποια έργα που εμπεριείχαν κάποιες λίγο πιο δραματικές σκηνές. Να σου πω την αλήθεια, δεν το σκέφτηκα. Είδα τη συγκεκριμένη πρόταση, μου άρεσε το γεγονός ότι θα ήμουν σε ένα κλίμα με αγαπημένους μου φίλους και το έκανα.
-Γενικά, είσαι αισιόδοξος άνθρωπος; Είσαι φύσει χαρούμενη ή έχεις και «μαύρες» περιόδους στη ζωή σου τις οποίες θα ήθελες να ξεχάσεις;
-Έχω πολλές «μαύρες» περιόδους, είμαι ιδιαίτερα κυκλοθυμική και εκεί που είμαι πολύ χαρούμενη μπορεί να «πέσω» και ξαφνικά να με δεις ξανά πολύ χαρούμενη μετά από λίγο. Ωστόσο, συμβαίνει και το αντίστροφο. Γενικά, όμως, στο τέλος όλων των σκέψεών μου, μου αρέσει να έχω μία θετική οπτική των πραγμάτων. Και στην τελική, πιστεύω ότι είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος. 
-Πάντα είχες αυτές τις ψυχολογικές μεταπτώσεις;
-Ναι. Από παιδί-αν και τότε δεν ήξερα τι ακριβώς μου συνέβαινε. Γενικά, ήμουν πολύ κλειστό παιδί-και νομίζω ότι οφείλεται σ αυτό-πάρα πολύ χαμηλών τόνων, ενώ πάντα θυμάμαι ότι περνούσα και φάσεις στις οποίες ήμουν πιο «σκεπτική» και μελαγχολική. Αυτό το βλέπω και τώρα απ τη ζωή μου. Ακόμη και όταν είμαι πολύ χαρούμενη και θεωρώ πως δεν έχω κανένα πρόβλημα, η μουσική που βάζω για παράδειγμα για να ακούσω στο σπίτι μου είναι πολύ μελαγχολική-πιο slow, πιο lounge, δεν θα βάλω ποτέ να ακούσω, για παράδειγμα, κάτι πιο bit. Γενικά, είμαι πολύ της μπαλάντας-αν αυτό προσδιορίζει κάπως και αυτό που με ρωτάς. 
-Μετάνιωσες που, σε τόσο μικρή ηλικία, στην εφηβεία σου, ξεκίνησες να εργάζεσαι και ενδεχομένως να έχεις χάσει κάποια πράγματα που συνομήλικες σου χαιρόντουσαν;
-Έχω χάσει κάποια πράγματα, αλλά έχω κερδίσει κάποια άλλα. Δεν μπαίνω ποτέ στη διαδικασία του να μετανιώσω για κάτι. Ναι, μπορεί να έχασα κάποια παιχνίδια, αλλά επειδή ακριβώς, όπως είπαμε λίγο πριν, ήμουν και διαφορετικό παιδί, αν δεν έκανα αυτή τη δουλειά δεν σημαίνει ότι θα έπαιζα κιόλας. Παρόλα αυτά, επειδή όταν ξεκινούσα δεν δούλευα ατελείωτες ώρες όπως τώρα, είχα το χρόνο και στα σχολικά πάρτυ να πηγαίνω και να διαβάζω και να πηγαίνω κανονικά στο σχολείο μου-δεν έχανα μαθήματα-ή να συμμετέχω σε σχολικές δραστηριότητες.
-Θα έλεγες πως έζησες ωραία παιδικά χρόνια;
-Ναι. Τώρα που τα σκέφτομαι, θα σου έλεγα επίσης πως δεν ήμουν από τα παιδιά που έκαναν πάρα πολλές ατασθαλίες ή απ τα παιδιά εκείνα που έφευγαν απ το σπίτι τους και γύριζαν την επόμενη μέρα-δεν έκανα τέτοια πράγματα. Ήμουν πάρα πολύ τυπική σε οτιδήποτε αφορούσε στην οικογένειά μου για να μην τους στεναχωρέσω, δεν έβγαινα πάρα πολύ-προτιμούσα να μένω στο σπίτι. Θυμάμαι ότι οι φίλες μου πήγαιναν σε café, σε σινεμά, αλλά εγώ δεν ήμουν τέτοιο παιδί, δεν πήγαινα ποτέ σ αυτά. Ίσως να ήμουν παραπάνω απ όσο πρέπει κλεισμένη στον εαυτό μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποιο παράπονο ή ότι μου έλειψε κάτι πολύ. Πιθανότατα να μην είχα κι εγώ την ανάγκη του να βγαίνω ή να κάνω κάτι άλλο-δεν ένιωθα πάντως ότι καταπιεζόμουν από κάτι. 
-Το κέρδος σου, με το πέρασμα των χρόνων, ήταν η αναγνώριση από τη μεριά σου του τι εστί αληθινή φιλιά;
-Ναι. Αυτό το κατάλαβα λίγο μεγαλύτερη-και πιο δυνατά μετά τα 24-25 μου. Είναι μία υπέροχη σχέση η φιλία. Δεν είναι εύκολο να την επιτύχεις, αλλά εάν το καταφέρεις-γιατί στη ζωή δεν μπορούμε να έχουμε πάρα πολλούς πραγματικούς φίλους-είναι κάτι μαγικό! Σήμερα αισθάνομαι πλήρης πια σε αυτό το κομμάτι.
-Τι σε έκανε να κοινωνικοποιηθείς περισσότερο στη ζωή σου;
-Η ίδια η ζωή. Θα σου έλεγα μάλιστα ότι την εφηβεία μου ίσως και να την έζησα λίγο μεγαλύτερη: Βγήκα τότε πάρα πολύ, διασκέδασα πάρα πολύ, έκανα-για τα δικά μου δεδομένα-αρκετές τρέλες. Υπάρχει και ένα θετικό σ αυτό: Το γεγονός ότι είχα πια ένα άλλο μυαλό, πιο ώριμο, για να τα διαχειριστώ όλα αυτά. Είμαι πολύ χορτασμένη. 
-Η επαφή σου με ψυχολόγο σε βοήθησε στο να ανακαλύψεις πολλά καινούργια στοιχεία της προσωπικότητας σου;
-Πολλά! Αρκετά από αυτά σου τα ανέφερα και προηγουμένως και αφορούν στον τρόπο που ζούσα και που θεωρούσα ότι ήταν ο φυσιολογικός: Ανακάλυψα για ποιο λόγο είμαι κλειστός σαν άνθρωπος, τις άμυνες μου, όλους τους μηχανισμούς μου-για ποιο λόγο αντιδρώ με συγκεκριμένο τρόπο σε δύσκολες καταστάσεις της ζωής μου ή ακόμη και γιατί δεν αντιδρώ όταν κάποιος μπορεί να με προσβάλει ή να μου μιλήσει άσχημα.
-Συνεχίζεις να μην αντιδράς όταν κάποιος σου μιλήσει άσχημα;
-Κάποιες φορές, ναι. Η πρώτη μου αντίδραση σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι να παγώνω και να μην λειτουργεί τίποτα. Με το χρόνο αυτό κάπως άλλαξε: Θα πάρω το χρόνο μου και, αν δεν απαντήσω αμέσως, θα απαντήσω αργότερα και θα συμπεριφερθώ πολύ ήρεμα.
-Αυτό σε βοηθάει στο να αντιμετωπίζεις και τις σκληρές κριτικές που γίνονται κατά καιρούς, σε σένα προσωπικά αλλά στη δουλειά σου;
-Η δουλειά αυτή είναι μία άλλη ψυχολογία, είναι σαν να κάνεις ψυχανάλυση από μία άλλη πλευρά. Είναι, όμως, έτσι αυτή η δουλειά-και αυτό είναι κάτι που μαθαίνεις μέσα στα χρόνια: Το γιατί γράφονται κάποια πράγματα, γιατί λέγονται. Και επίσης, η αλήθεια έχεις χάσει πια τόσο πολύ το νόημά της-αφού βγαίνει ο καθένας και λέει ό,τι θέλει-ενώ, πολλές φορές, πίσω από όλα αυτά κρύβονται πάρα πολλά, πολλοί λόγοι, πολλά συμφέροντα. Δεν μπαίνω πια στη διαδικασία να ασχοληθώ με όλα αυτά. Ούτε και να στεναχωρεθώ. Σε αυτά τα θέματα είμαι της άποψης ότι ο καιρός δείχνει πάντα την αλήθεια, ενώ όσοι λένε βλακείες θα τη βρουν μπροστά τους αυτή την αλήθεια.
-Ποτέ δεν σε είχαν στεναχωρέσει όλα όσα γράφονταν για σένα; 
-Παλαιότερα στενοχωριόμουνα. Αλλά, ξέρεις, όταν ζεις σε μία κλειστή κοινωνία όπως είναι η οικογένεια, το σχολείο και οι φίλοι, μαθαίνεις μ αυτούς, συνεννοείσαι, είσαι καλά μ αυτούς τους ανθρώπους, όταν υπάρξει κάποιο πρόβλημα το λες και το λύνεις, ενώ όταν ξαφνικά βγαίνουν κάποιοι άλλοι που δεν σε ξέρουν καν και λένε για σένα περίεργα πράγματα, τρομάζεις στην αρχή και λυπάσαι γιατί μέχρι τότε πίστευες πως όλα λειτουργούν όπως στην κλειστή κοινωνία στην οποία μεγάλωσες. Ε, δεν είναι έτσι. Άργησα να το μάθω αυτό, αλλά τώρα πια το έμαθα. 
-Κι είναι χαρακτηριστικό πια ότι σε κάθε συνέντευξη-του οποιουδήποτε προσώπου-κάπου θα υπάρχει και μία ερώτηση «πείτε μας και τη γνώμη σας για τη Ζέτα Μακρυπούλια»…
-(γελάει) Στεναχωριέμαι γι αυτούς τους ανθρώπους που μπαίνουν σ αυτή τη διαδικασία να απαντήσουν, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι αυτό-ας κάνουν κάτι αυτοί που κάνουν τις ερωτήσεις.
-Ενώ ποτέ δεν απαντάς μέσω της νομικής οδού σε πολλά από τα δημοσιεύματα, πρόσφατα, μετά από κάποιο κείμενο του κυριακάτικου ενθέτου της εφημερίδας «Το Βήμα», αποφάσισες να προχωρήσεις σε αγωγή. Για ποιο λόγο;
-Όταν ένα δημοσίευμα γίνεται χυδαίο, θεωρώ πως πρέπει να ακολουθείται πλέον η νομική οδός. Και γι αυτό το έκανα. Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια. Απ τη στιγμή που δεν μπορούν να τα βάλουν οι άλλοι, πρέπει να προσπαθήσω να τα βάλω εγώ η ίδια για μένα. Έχω μεγάλη κατανόηση σε αυτό το επάγγελμα, έχω μεγάλη κατανόηση και υπομονή σε όσα μπορεί να γράφονται αλλά, όταν ξεπερνούν τα όρια και προσβάλουν τόσο πολύ την προσωπική σου ζωή, πρέπει να ακολουθείς τη συγκεκριμένη οδό.
-Εσύ το αντιλαμβάνεσαι ότι «πουλάς», Ζέτα; Ότι είσαι μία από τις 4-5 γυναίκες στην Ελλάδα-και ίσως να λέω και πολλές-οι οποίες είτε σε περιοδικό δώσουν συνέντευξη, είτε σε τηλεοπτική εκπομπή βρεθούν, είτε ακόμη και σε μία εκδήλωση ή πρεμιέρα παρευρεθούν, αμέσως όλα αυτά αποκτούν έναν επιπλέον εμπορικό χαρακτήρα ανεβάζοντας πωλήσεις ή θεαματικότητες;
-Για να είμαι ειλικρινής, όλο αυτό το αντιλαμβάνομαι επιφανειακά. Ουσιαστικά, όχι. Και το βλέπω όταν θέλω να δουλέψω εγώ, όταν θα πρέπει να διαπραγματευτώ. Όχι, δεν έχω τον «αέρα» της γυναίκας που «πουλάει πάρα πολύ»-δεν είναι και ο χαρακτήρας μου τέτοιος.
-Δεν συνειδητοποιείς την υπεραξία του ονόματός σου;
-Όχι ουσιαστικά. Κι όταν θα πρέπει να το χρειαστώ αυτό ή να το «εκμεταλλευτώ» δεν το κάνω.
-Ενισχύει αυτό που λες και όσα ανέφερε πριν από λίγες μέρες ο Θέμος Αναστασιάδης στην Τατιάνα Στεφανίδου, πως «παρά τα όσα έχουν γραφτεί για τη Ζέτα, η Ζέτα ποτέ δεν διαπραγματεύτηκε την αμοιβή της στο “Dancing with the stars” του ΑΝΤ1»…
-Κοίτα, την διαπραγματεύτηκα τόσο όσο μπορούσα για τα δεδομένα της εποχής. Αν με ρωτάς, όμως, αν έκανα ντιβιντιλίκια του τύπου «εγώ είμαι αυτή και θέλω τόσα, αλλιώς “γεια σας”», όχι, δεν το έκανα αυτό. Κι ούτε θα το έκανα ποτέ! Προφανώς, γιατί δεν συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο από τη μεριά μου ούτε όταν δεν είχαμε κρίση. Επειδή, λοιπόν, αντιλαμβάνομαι ότι είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και επειδή βλέπω γύρω μου τι γίνεται, προτίμησα σε αυτή τη φάση να μην το πάρω προσωπικά. Το σκέφτηκα, πήρα το χρόνο μου και όλα πήγαν καλά. Απ την άλλη, όλα εκείνα που γράφτηκαν όλους αυτούς τους μήνες για μένα και την αμοιβή μου ήταν υπερβολές. Και το φοβερό είναι ότι γράφονταν προτού ακόμη συμβούν!
-Το γεγονός ότι είσαι σε σχέση μαζί με έναν άνθρωπο που τα γνωρίζει όλα αυτά λόγω δουλειάς, βοηθάει στον τρόπο που αντιμετωπίζεις όλες αυτές τις καταστάσεις αλλά και εσένα προσωπικά;
-Το ότι είμαι με έναν άνθρωπο που είναι μέσα σ αυτό το χώρο με βοηθάει πάρα πολύ, γιατί μπορεί να καταλάβει πάρα πολλά πράγματα, όπως αντίστοιχα κι εγώ, όσον αφορά στα ωράρια της δουλειάς, τις δυσκολίες, όλα αυτά τα διαδικαστικά. Και, ξέρεις, δεν είναι πολύ φυσιολογική η ζωή που ζούμε εμείς που δουλεύουμε σε αυτό το χώρο, γιατί οι ρυθμοί, οι απαιτήσεις και η έκθεση είναι πολύ μεγάλη. Όπως όλα τα ζευγάρια, έτσι κι εμείς, όταν έχουμε ένα θέμα-είτε θετικό είτε αρνητικό-το συζητάμε μεταξύ μας. Και ο καθένας λέει τη γνώμη του. Αυτό θα συνέβαινε ακόμη και αν κάναμε μία οποιαδήποτε άλλη δουλειά-κι είναι μία φυσιολογική εξέλιξη των ζευγαριών αυτή. 
-Γέλασες με το τρέιλερ της «Ακτής Πειραιώς» όπου ο Ζουγανέλης ρωτάει τον Μιχάλη «Κύριε Χατζηγιάννη, πότε θα παντρευτείτε;»;
-(χαμογελάει) Ναι. Γέλασα, γιατί είναι ωραίο να σατιρίζεται πια αυτό το πράγμα-όπως και στα «Βαφτίσια» υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Και μ αρέσει που κι εμείς οι ίδιοι έχουμε την άνεση να το σατιρίσουμε όλο αυτό. Νομίζω ότι αυτό δείχνει προς τα έξω ότι το έχουμε χειριστεί με όλους τους τρόπους, ε, ας το διασκεδάσουμε κιόλας. Είναι δυνατόν να υπάρχει πάντα η ίδια συγκεκριμένη ερώτηση;
-Θα έκανες ποτέ παιδί χωρίς να έχεις προηγουμένως παντρευτεί;
-Ναι. Θα το έκανα. Μπορεί, όμως, μετά να έκανα και το γάμο. Θέλω να πω, ότι ο γάμος δεν είναι προϋπόθεση για να κάνω παιδί. Και δεν έχω στο μυαλό μου αυτή την ιεραρχία που λέει πως το να θέλει κάποιος να κάνει παιδί θα πρέπει προηγουμένως να έχει παντρευτεί, όπως συνέβαινε παλιά.
-Έχεις προδοθεί από ανθρώπους στη ζωή σου, Ζέτα;
-Φυσικά και έχω προδοθεί! Από κάποιους που το περίμενα και από άλλους που δεν το περίμενα. Και δεν με έχει ενοχλήσει αυτό από ανθρώπους που δεν έχω απαιτήσεις από εκείνους-έχω μάθει ότι η κοινωνία μας είναι τέτοια-, αλλά με έχει πειράξει πάρα πολύ όταν αυτό γίνεται σε φιλικό επίπεδο, από ανθρώπους στους οποίους έχω επενδύσει, στους οποίους έχω εκμυστηρευτεί πράγματα.
-Περισσότερο απ το ερωτικό κομμάτι;
-Ερωτικά δεν νομίζω να έχω προδοθεί ποτέ. Ή τουλάχιστον δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Σε φιλικό, όμως, επίπεδο θυμάμαι γιατί δίνω μεγάλη βάση στη φιλία και, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, εμένα με πονάει πάρα πολύ.  
-Έχεις μετανιώσει για σχέσεις που έκανες στο παρελθόν;
-Όχι. Είναι πολύ βαριά κουβέντα αυτή. Οι επιλογές που κάνουμε δεν γίνονται ερήμην μας. Τις κάνουμε και πρέπει να γνωρίζουμε κάποια στιγμή γιατί κάνουμε κάποιες σχέσεις-πάσης φύσεως σχέσεις. 
-Πιστεύεις στο «για πάντα» στις σχέσεις;
-Όταν ήμουν μικρή, ναι. Είχα αυτό το ρομαντισμό και πίστευα ότι έτσι είναι τα πράγματα. Αργότερα, κατάλαβα ότι δεν είναι έτσι και, πολλά από αυτά που ζούμε, δεν κρατάνε για πάντα. Ωστόσο, δεν μου έχει φύγει ο ρομαντισμός και εμένα μου αρέσει αυτό το «για πάντα». Απλώς, αυτό δεν τυχαίνει με όποιον άνθρωπο γνωρίσεις. Αυτό θα σου τύχει μία φορά-και αν.   
-Πως είναι η καθημερινότητά σου όταν δεν δουλεύεις;
-Έχω μία πολύ απλή και νορμάλ καθημερινότητα-γι αυτό ίσως και επιδιώκω μία στο τόσο να απέχω για να κάνω και αυτή τη ζωή. Κάνω ό,τι κάνουν όλοι: Ψωνίζω για το σπίτι μου, μαγειρεύω, φτιάχνω πράγματα στον κήπο μου, διαβάζω, ακούω μουσική, πάω εκδρομές με φίλους, βλέπω συχνότερα την οικογένειά μου.
-Τι σου αρέσει να μαγειρεύεις;
-Σχεδόν τα πάντα. Τελευταία έφτιαξα φρικασέ (χαμογελάει).
-Πότε συνειδητοποίησες πρώτη φορά ότι είσαι πολύ όμορφη, Ζέτα;
-Αυτό είναι κάτι που έρχεται φεύγει σε μένα. Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και δεν νιώθω και πολύ όμορφη. Όταν, όμως, μία γυναίκα φτιαχτεί, περιποιηθεί τον εαυτό της, θα νιώσει όμορφα-έτσι κι εγώ, με τον ίδιο τρόπο, νιώθω όμορφα.
-Κλαις εύκολα;
-Όχι. Δεν μου αρέσει να κλαίω πολύ. Κλαίω, όμως, εύκολα σε ταινίες.
-Διαφορετική εικόνα είχα για σένα…
-Μόνη μου μπορεί να κλάψω. Αλλά, αν έχω συντροφιά, όχι. Γενικά, είναι κάτι που το αποφεύγω από πολύ μικρή. 
-Είναι άμυνα αυτό;
-Ε, βέβαια! Δεν είναι καλό, δεν στο λέω για θετικό, γιατί πρέπει να ξεσπάει ο άνθρωπος κάποια στιγμή, με όλους τους τρόπους. Ευτυχώς, όμως, δεν μου χει συμβεί κάτι κακό τελευταία για να χρειαστεί να κλάψω.
-Σε προσωπικό επίπεδο τι φιλοδοξίες έχεις;
-Να συνεχίσω να είμαι καλά, όπως είμαι τώρα.
-Είναι το ιδανικό αυτή η ισορροπία που έχεις αυτή την περίοδο-και σε προσωπικό αλλά και σε επαγγελματικό επίπεδο; Είναι αυτό που πάντα ήθελες και αυτό που θα ονόμαζες «απόλυτη ευτυχία»;
-Φοβάμαι όλες αυτές τις εκφράσεις. Το να μην σου πως «είμαι ευτυχισμένη» μου κάνει αχαριστία γιατί είμαι πραγματικά ευτυχισμένη, αλλά και το να το πω μου κάνει και λίγο γρουσουζιά, το φοβάμαι. Επειδή ξέρω, όμως, ότι είναι πολύ δύσκολο πράγμα στη ζωή το να βρεις ανθρώπους που να σε ισορροπούν και να σου φέρνουν ευτυχία, το εκτιμώ τόσο πολύ που το ζω, που φοβάμαι μην το χάσω.
-Μια και είναι η περίοδος τέτοια, έχεις πολλές όμορφες Χριστουγεννιάτικες και Πρωτοχρονιάτικες αναμνήσεις απ τη ζωή σου;
-Οι τελευταίες μου δύο Πρωτοχρονιές ήταν πάρα πολύ ωραίες! Επειδή, γενικά, με τις γιορτές αυτές είχα λίγο «τσακωθεί» τα τελευταία χρόνια, χαίρομαι που, δύο χρόνια τώρα, μου ξύπνησε πάλι αυτό το υπέροχο κλίμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Μου άρεσε πολύ που μάζεψα φίλους στο σπίτι μου, που άλλαξα το χρόνο με την οικογένειά μου και με αγαπημένα μου πρόσωπα... Ξανάζησα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά και αυτό μου άρεσε πολύ. 
-Ο Μιχάλης ήταν ο κύριος λόγος που σου ανέτρεψε την ψυχολογία που είχες πιο παλιά για τις γιορτές;
-Ναι. Το ότι ήμασταν μαζί. Αυτός ήταν ο κυριότερος, μην γελιόμαστε.

Η διατροφή της Ζέτας:

«Θα χαρακτήριζα άστατη τη διατροφή μου. Δεν είναι “πειθαρχημένη” και “στρατιωτική”, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να ζω τη ζωή μου “στρατιωτικά”. Δεν είμαι τέτοιος τύπος. Μπορεί να ακολουθώ κάποιους διατροφικούς κανόνες ανά διαστήματα, αλλά όχι για πάντα. Αυτό το έχω παρατηρήσει κυρίως όταν δουλεύω-σε αυτές τις περιόδους δεν μπορώ να ακολουθήσω σωστή διατροφή, λόγω κυρίως του ωραρίου που πρέπει να ακολουθώ. Σκέψου ότι τελειώνουμε αργά το θέατρο και επομένως θα φάω αργά το βράδυ. Ωστόσο, όσο βλέπω ότι είμαι εντάξει δεν ανησυχώ. Άμα δω όμως ότι έχω πάρει κανά δυο κιλά, εκεί μπορεί να μαζευτώ για κανά μήνα», αναφέρει η Ζέτα η οποία σήμερα ζυγίζει 57 κιλά και έχει ύψος 1.71, ενώ μιλάει και για τη διατροφή που ακολουθεί συνήθως μία τυπική μέρα: «Το πρωί θα φάω ένα τοστ, μετά μπορεί να μείνω αρκετές ώρες χωρίς να φάω κάτι-και αυτό είναι μεγάλο λάθος, δεν το συνιστώ σε κανέναν, γιατί πρέπει να τρώμε κάθε τρεις ώρες-θα φάω μετά μία σαλάτα, αν είμαι πριν από το θέατρο, ώστε να έχω φάει κάτι ελαφρύ και το βράδυ θα εξαρτηθεί από το τι θα έχω ήδη μαγειρέψει κατά τη διάρκεια της μέρας. Ένα κυρίως γεύμα πάντως σίγουρα περιλαμβάνεται στη διατροφή μου. Προτιμώ πάντως να μαγειρεύω η ίδια, σπάνια παραγγέλνω απ έξω. Εξάλλου, μου αρέσει πολύ η μαγειρική», καταλήγει. 
Δημοσίευση στο "Omikron" Κύπρου, τον Δεκέμβριο του 2012. Οι φωτογραφίες είναι της Ρούλας Ρέβη.