ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑΣ: "ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ"

Με καριέρα 34 χρόνων στην ελληνική τηλεόραση και περισσότερων από 40 στη δημοσιογραφία, ο γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής με τις τεράστιες επιτυχίες, κάνει τη δική του αυστηρή κριτική για όσα σήμερα συμβαίνουν.

Το σαλόνι του σπιτιού του, στο Παλαιό Φάληρο, έχει εκπληκτική θέα- ίσως από τις ωραιότερες της Αθήνας-, αφού το μάτι αγκαλιάζει ανεμπόδιστα, από τη μία μέχρι την άλλη άκρη, τη θάλασσα. «Ο ωραιότερος ζωγραφικός πίνακας στο σπίτι!», λέει και χαμογελάει. Η Μαρία, η σύζυγός του, μας κερνάει κέικ που έφτιαξε η ίδια, ζεστό καφέ και μπισκοτάκια στην άκρη του δίσκου.

-Πως αντιμετωπίζετε τις συνθήκες, έτσι όπως έχουν πια διαμορφωθεί, στο Alter;

-Έχουμε μπει γενικότερα σε μία άλλη περίοδο αφού, αυτά που ξέραμε, δεν υπάρχουν πια. Είμαι από τους ανθρώπους που έζησαν την πολύ καλή περίοδο της ελληνικής τηλεόρασης- μιλάμε για τη δεκαετία του 90 μέχρι το 2004-, με τις πολύ καλές αμοιβές, όπου οι 15 «τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι» είχαμε πληρωθεί πάρα πολύ καλά. Τώρα τα πράγματα έχουν μπει πιστεύω στη σωστή τους βάση γιατί, αυτά που είχαμε ζήσει εμείς, τα προηγούμενα χρόνια, ήταν ένα παραμύθι, μία φούσκα. Μην ξεχνάτε ότι έχω δουλέψει πολλά χρόνια σε εφημερίδες- στα Νέα, στην Ελευθεροτυπία- και οι αμοιβές μας εκεί ήταν αυτές ενός μέσου έλληνα εργαζόμενου. Όταν όμως ήρθε η τηλεόραση και τα ιδιωτικά κανάλια, όλα άρχισαν να λειτουργούν σαν να είχαμε να κάνουμε με ποδοσφαιρικές ομάδες- μιλούσαμε για «πενταπλάσιες αμοιβές», για «μεγάλες μεταγραφές» και για μεγάλες προσφορές χρημάτων.

-Αυτό ήταν και το λάθος του Alter;

-Υπήρχαν πολύ υψηλές αμοιβές, αλλά μην ξεχνάτε ότι το Alter στηριζόταν πάνω σε 5-6 ανθρώπους. Το Alter δεν είχε σήριαλ, δεν είχε show, είχε μόνο κάποιες «κολόνες»: Τον Χατζηνικολάου, τον Τριανταφυλλόπουλο, την Νικολούλη, τον Αυτιά, εμένα και, για τα σαββατοκύριακα, την Πάνια. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι πληρωνόντουσαν αρκετά, αλλά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα αφού, όπως γράφεται τώρα, χάθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια από δάνεια. Και αυτό είναι εγκληματικό! Ουσιαστικά, ο σταθμός δεν είχε μεγάλα έξοδα, αν σκεφτούμε ότι κάποια στιγμή ήταν ο τρίτος σε τηλεθέαση. Τα μεσημεριανά και τα πρωινά ήταν σχεδόν ανέξοδα.

-Αν σας ζητούσαν να μειώσετε το δικό σας μισθό στο 1/10, θα το δεχόσασταν;

-Μα ήδη εμείς το είχαμε δεχτεί, σε ένα ποσοστό 50%. Όταν στις 15 Δεκεμβρίου άρχισαν οι κινητοποιήσεις, ο Γιώργος Κουρής κάλεσε τα στελέχη του σταθμού, αυτούς τους 6 ανθρώπους που σας ανέφερα προηγουμένως, μαζί με τους γενικούς διευθυντές, και μας ζήτησε μείωση στο 50%. Το δεχτήκαμε όλοι! Το Δεκέμβριο, λοιπόν, πληρωθήκαμε όλοι από κάποιο οικόπεδο που είχε ο Κουρής στην Κεφαλονιά και το είχε πουλήσει για να καταβάλει τους μισθούς στους εργαζόμενους. Από τον Ιανουάριο δεν πληρωθήκαμε γιατί «δεν υπάρχουν λεφτά».

-Είστε θυμωμένος;

-Αισθάνομαι θυμωμένος, προδομένος, στενοχωρημένος, είναι πολλά τα συναισθήματα που έχω αυτή τη στιγμή. Πιστεύω ότι, για μας τους παρουσιαστές και δημοσιογράφους, έχει γίνει και μία επαγγελματική ζημιά διότι εμείς ουσιαστικά εμφανιζόμαστε ως «αποτυχημένοι δημοσιογράφοι ενός σταθμού που κατέρρευσε». Δεν είναι έτσι τα πράγματα! Εμείς κάναμε τηλεθεάσεις πολύ υψηλότερες από αυτές που μπορούσε να αντέξει το Alter που, αν ήμασταν στο Mega ή στον ΑΝΤ1, αυτά τα νούμερα θα ήταν αυξημένα κατά 20%. Αν ο «Αθέατος Κόσμος» έκανε στο Alter 22%, στο Mega θα ξεπερνούσε το 30%.

-Έχετε κάνει επαφές με άλλα κανάλια, για να εργαστείτε κάπου αλλού από δω και πέρα;

-Δεν έχω κάνει επαφές, αλλά ούτε και κανείς με έχει ζητήσει. Αυτά που κάποιοι διαρρέουν, ότι «εμένα με ζητάνε και με θέλουν», είναι κουταμάρες. Δεν υπάρχουν αυτά, με τη σημερινή κατάσταση, έτσι όπως διαμορφωθεί στη δουλειά μας, και είναι όλα ψέματα. Δεν μπορεί να πάρει εμένα το Mega, όταν διώχνει κόσμο και πρέπει να κάνει σε όλους τους εργαζόμενους περικοπές μισθών.

-Αν σας έδιναν ένα μισθό τριών έως πέντε χιλιάδων ευρώ το μήνα, θα δεχόσασταν;

-Όχι. Έχω δουλέψει πάρα πολύ στη ζωή μου, πιστεύω ότι έχω πετύχει πολλά πράγματα, συνεχίζω να εργάζομαι πολύ- αυτή τη στιγμή είμαι διευθυντής στο newsbomb, έχω το pyles.tv που πάει πολύ καλά, είμαι και στον Real Fm-, οπότε δεν θα δεχόμουν τέτοια μείωση προκειμένου να έχω απλά μία δουλειά στην τηλεόραση. Μπορώ να ζήσω και εκτός τηλεόρασης- και την επόμενη σεζόν και την μεθεπόμενη και όσο χρειαστεί. Τα έχω κάνει όλα σε αυτή τη δουλειά, πέρασα τις εξετάσεις μου, ο κόσμος με ξέρει και καταλαβαίνει ότι δεν τον κοροϊδεύω. Ίσως μάλιστα να είμαι και από τους πιο παλιούς πια που υπάρχουν πια στην ελληνική τηλεόραση, αφού εργάζομαι σε αυτήν από το 1977, σχεδόν κάθε χρόνο ανελλιπώς, αλλά αντιλαμβάνομαι και την κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Δεν έχω το πρόβλημα του να θέλω να δείχνω κάθε μέρα τη φάτσα μου στο γυαλί.

-Είστε αισιόδοξος με την κατάσταση που επικρατεί γενικότερα;

-Πολύ. Η ζωή μας κάνει κύκλους. Τώρα είμαστε στον πάτο του βαρελιού και μετά θα αρχίσει η άνοδος, όπως άλλωστε γίνεται κάθε φορά. Δεν θα πεθάνει αυτή χώρα- δεν έχει πεθάνει ποτέ. Έχει χρεοκοπήσει τρεις φορές και έχει ξαναζήσει. Στο γιο μου, που είναι 17 στα 18 και διαβάζει ολημερίς για να περάσει στο πανεπιστήμιο, λέω ότι θα περάσουμε μία πενταετία με δυσκολία- και δεν μιλάω μόνο σε οικονομικό επίπεδο-, αλλά μετά θα αρχίσει η άνοδος. Βλέποντας και την Τουρκία στον τρόπο που αναπτύσσεται τελευταία πιστεύω πως, κάποια στιγμή, αυτές οι δύο χώρες, θα παίξουν πολύ μεγάλο ρόλο στην περιοχή.

-Αυτή η περίοδος είναι η πιο δύσκολη από όσες έχετε ζήσει μέχρι σήμερα;

-Όχι. Έχω την οικογένειά μου, τη δουλειά μου, το Alter το έχω μέσα στην καρδιά μου, πέρασα ένα πρόβλημα υγείας που το ξεπέρασα- μια χαρά είμαι. Στεναχωριέμαι όμως με όλη αυτή την μελαγχολία που βλέπω γύρω μου, με όλη αυτή τη στεναχώρια.

-Έπαιξε ρόλο στον τρόπο που βλέπετε τώρα τα πράγματα, το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίσατε πριν από λίγο καιρό;

-Το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισα ήταν ένα καθαρά δικό μου φταίξιμο, εγκλημάτησα σε βάρος του εαυτού μου, αφού προερχόταν από το κάπνισμα. Κάπνιζα από 15 χρόνων-σχεδόν μισό αιώνα. Σκεφτείτε μόνο ότι, όταν έκανα εκπομπή, μέσα στο τρίωρο της εκπομπής, κάπνιζα ένα πακέτο τσιγάρα κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων και των βίντεο.

-Αναθεωρήσατε τότε πράγματα από τη ζωή σας;

-Πολλά. Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιο, γίνεσαι πιο επιεικής με τους ανθρώπους και ανεβαίνεις πιο πάνω από τα ανθρώπινα και τα καθημερινά, από αυτές τις μιζέριες που μας απασχολούν του στυλ «ο τάδε δεν μου μίλησε καλά» ή «ο τάδε είπε πίσω από την πλάτη μου αυτό». Είδα ότι όλα αυτά είναι τόσο ανόητα και τόσο πολύ ασήμαντα.

-Φοβηθήκατε εκείνη την περίοδο;

-Ποτέ. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να είσαι πολύ γενναίος- οποιαδήποτε αρρώστια και αν είναι- και να βάζεις απέναντι σου την αρρώστια σαν έναν αντίπαλο που να θέλεις να τον κερδίσεις. Μέσα μας έχουμε απίστευτες ψυχικές δυνάμεις που δεν τις ξέρουμε, που έρχονται στην επιφάνεια σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, αρκεί να τις προκαλέσει ο εγκέφαλός σου και να υπάρχει συνεργασία εγκεφάλου και ψυχής. Ο δικός μου εγκέφαλος λειτούργησε: Είπα ότι πρέπει να αντιμετωπίσω μία κατάσταση με πολλή ψυχική δύναμη, με την αίσθηση του ότι θα νικήσω, να μην με πάρει από κάτω, να μην εγκαταλειφθώ, να μην κρεμάσω τα χέρια. Τώρα δεν υπάρχει τίποτα απολύτως, είμαι πολύ καλύτερα ακόμη και πριν από το πρόβλημα. Είμαι πιο δυνατός.

-Η οικογένειάς σας ήταν πάντα η ισορροπία σας;

-Και η Μαρία, η γυναίκα μου, αλλά και ο γιος μου ο Κωνσταντίνος, είναι δύο νέα παιδιά. Όταν ζεις με δυο νέους ανθρώπους, παίρνεις από αυτούς οξυγόνο και ζωή, νιώθεις τη δροσιά δύο άλλων γενεών. Θυμάμαι μάλιστα που, όταν είχα γνωρίσει τη Μαρία, τότε που εκείνη ήταν 22 χρόνων κοριτσάκι, είχαμε πάει στη Σάμο για να συναντήσουμε τη Μελίνα Μερκούρη. Όταν πήγαμε στο ξενοδοχείο της, η Μελίνα, κάποια στιγμή, γυρνάει και μου λέει «Βρε Χαρδαβέλλα, μου θυμίζεις ένα βαμπίρ που έχει βάλει το καλαμάκι στο νέο κορίτσι και ρουφάει σιγά σιγά για να είναι και αυτός νέος!» (γελάει). 

-Η διαφορά ηλικίας που έχετε με τη σύζυγό σας, δεν ήταν ποτέ πρόβλημα στη σχέση;

-Όχι. Εγώ είμαι πιο νέος από την ηλικία μου και η Μαρία είναι λίγο πιο μεγάλη από τη δική της. Εξάλλου, μετά από 19 χρόνια γάμου, όταν όλοι στοιχημάτιζαν ότι δεν θα πήγαινε αυτό το πράγμα- οι φίλοι μου έλεγαν «θα κρατήσει ένα χρόνια, δύο χρόνια;», γιατί εγώ ήμουνα πολύ ζωηρός, και είχα ήδη κάνει δύο γάμους-, εντούτοις προχώρησε γιατί κανείς δεν καταπίεσε κανέναν σε αυτή τη σχέση. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό. Δεν είναι η αγελάδα μου ούτε εγώ είμαι η αγελάδα της, δεν είμαι με ένα χαλκό που η Μαρία με σέρνει, που να με παίρνει και να με ρωτάει «που είσαι;». Ούτε εγώ το κάνω. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει οξυγόνο στη σχέση, ότι δεν νιώθουμε σκλάβοι ο ένας του άλλου και αυτό είναι που φέρνει και την ισορροπία. Δεν έχουμε τσακωθεί ποτέ με τη Μαρία στα τόσα χρόνια που συμβιώνουμε.

-Ο γιος σας θα ακολουθήσει το επάγγελμα σας;

-Όχι, δεν θέλει να γίνει δημοσιογράφος. Θέλει να ασχοληθεί με τη διαιτολογία, διατροφολογία. Ο Κωνσταντίνος, επειδή με ζει, είχε την άποψη ότι δεν πρέπει να γίνει δημοσιογράφος. Μου είχε πει μάλιστα «δεν θέλω να κουβαλάω αυτό σταυρό, το να πρέπει να μοιάσω ή να ξεπεράσω τον πατέρα μου». Και πολύ καλά κάνει.  

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Μάιο του 2011.

ΦΩΤΗΣ ΣΕΡΓΟΥ ΛΟΠΟΥΛΟΣ: "ΠΑΝΤΑ ΗΜΟΥΝ ΣΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ"

Ο Φώντας, το Italian greyhound σκυλάκι του Φώτη, 47, είναι μόλις εννέα μηνών και θέλει να παίξει με όλους, να το αγκαλιάσουμε, να το χαϊδέψουμε, να του δώσουμε σημασία και να αισθανθεί «μοναδικό». Το κινητό του χτυπάει συνεχώς από το Star, από την εκπομπή που παρουσιάζει κάθε απόγευμα με την Μαρία Μπακοδήμου, το  «Φώτης Μαρία Live», γίνεται συνεννόηση για τα θέματα της μέρας. «Είμαι 14 χρόνια, non stop, στην τηλεόραση αλλά όχι, δεν με έχει κουράσει ποτέ το Μέσο. Η τηλεόραση ήταν ένα παιχνίδι για μένα και μάλιστα ένα παιχνίδι που το έπαιζα χωρίς κανόνες, σαν να είχαμε πάρει μία μπάλα με τη Μαρία και να παίζαμε. Έτσι το αντιμετωπίζω και έτσι το αντιμετώπιζα. Και αυτό με έχει κάνει να μην καταλαβαίνω ότι περνάει ο χρόνος», λέει στο People τη στιγμή που πίνει την πρώτη γουλιά από τον εσπρέσο που έχει ετοιμάσει ο ίδιος, στο σπίτι του στο Παγκράτι. «Οι χαρές ήταν πολύ περισσότερες από τις λύπες στη δουλειά μου, μέχρι σήμερα. Ομολογώ όμως ότι θα μου άρεσε να κάνω και άλλα πράγματα, να κάνω για παράδειγμα μία επιχείρηση που να έχει σχέση με το hoteling, με τα ξενοδοχεία, γιατί μου αρέσει πολύ το αίσθημα της φιλοξενίας».

-Έχεις πάντοτε την εικόνα του καλού παιδιού, του ευγενούς, του ανθρώπους που είναι πάντα ήρεμος και προσεκτικός στη συμπεριφορά του. Θυμώνεις ποτέ;

-Θυμώνω. Τελευταία, εδώ και μερικούς μήνες, επειδή αισθανόμουν ότι η εικόνα του «ο Φώτης είναι καλό παιδί» με είχε καταβάλει και θέλησα να την εξυπηρετώ, με είχε βάλει σε πολλές σκέψεις, με αποτέλεσμα να βλέπω έναν ψυχοθεραπευτή μία φορά την εβδομάδα. Αυτό το ξεκίνησα από τον Ιούλιο. Μου κάνει πολύ καλό. Με έκανε να διαχειριστώ το συναίσθημά μου, να μην το κουκουλώνω, να μην κρύβω, για παράδειγμα, το θυμό μου. Με έκανε να είμαι πολύ πιο «κανονικός» με τους ανθρώπους και να με καταλαβαίνουν καλύτερα. Παλιά μπορεί να με ενοχλούσε κάτι, να με θύμωνε, αλλά να μην το έλεγα για λόγους ευγένειας. Στο τέλος όμως αυτό συσσωρευόταν και γινόταν μία έκρηξη που έκανε τον άλλον να μείνει άφωνος. Τώρα έχω καλύτερες σχέσεις: Με τους φίλους μου, με τους συνεργάτες μου, με τον κόσμο γύρω μου.

-Από το 1997 που βρίσκεσαι στην τηλεόραση, ξέφυγες ποτέ;

-Καθόλου! Στις αρχές, όταν συνέβη η αναγνωρισιμότητα, ντρεπόμουν. Έλεγαν «ρε συ δεν είναι αυτός ο Φώτης που βγαίνει στην τηλεόραση;» και ήθελα λίγο να κρυφτώ. Μετά το συνήθισα. Αυτό όμως που θωρώ επιτυχία σε μένα, είναι η διαχείριση της προσωπικότητάς μου σε σχέση με την τηλεόραση. Δεν μου άλλαξε το πρόγραμμα μου. Έχω ένα παπάκι, το καβαλάω, βάζω το κράνος μου, πάω στη δουλειά μου, το μεσημέρι του Σαββάτου θα πάω για μια μπιρίτσα στο Γκάζι ή για να φάω κάτι στου Ψυρρή. Η αναγνωρισιμότητα δεν άλλαξε τη ζωή μου.

-Η προσωπική σου ζωή, δεν έχει επηρεαστεί;

-Όχι. Καθόλου.

-Δεν σε φλερτάρουν περισσότερο από τότε που έγινες αναγνωρίσιμος;

-Αυτό δεν το καταλαβαίνω. Άσε που εγώ δεν αντιλαμβάνομαι αν αυτό είναι τηλεοπτικός θαυμασμός ή πραγματικό φλερτ. Μένω για λίγο και σκέφτομαι «Τώρα τι γίνεται;». Οποιοσδήποτε άνθρωπος πάντως, όταν τον φλερτάρουν, κολακεύεται.

-Επηρέασε ποτέ η επαγγελματική σου ζωή την προσωπική;

-Μέσα σε 14 χρόνια δουλειάς, οποιοσδήποτε επαγγελματίας, θα είχε τα πάνω και τα κάτω του, τις χαρές και τις στενοχώριες. Με είχαν στενοχωρήσει κάποιες συνεργασίες, αλλά σε αυτά έχω πολύ μεγάλο σύμμαχο τη Μαρία. Αυτό λοιπόν που μου συμβαίνει στη δουλειά, μπορεί να το κουβαλήσω στο σπίτι και, το σφάλμα μου μέχρι τώρα, είναι που δεν επικοινωνούσα αυτό που γινόταν στη δουλειά μου, έλεγα «άστο!». Ήμουνα στενοχωρημένος και, θέλοντας να μην στενοχωρήσω και τον άλλον, δεν το έλεγα, δεν εκφραζόμουνα. Η εικόνα μου είναι ενός ανθρώπου που περνάει καλά, που έχει μια καλή ζωή. Ήταν λάθος μου όμως που συντηρούσα αυτή την εικόνα, του «είμαι καλά», και στην προσωπική μου ζωή.

-Δηλαδή; Τι δυσκολίες πέρασες;

-Αρκετές. Πέρασα διάφορες καταστάσεις που αφορούσαν την υγεία, αυτό είναι κάτι που με τρομάζει. Σε περιόδους που ήμουνα πολύ δοσμένος στη δουλειά, έζησα δυσκολίες που είχαν να κάνουν με τους γονείς μου. Την περίοδο της Eurovision, το 2007, η μητέρα μου, η Μαρία, είχε ένα εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα με την υγεία της- είχε καρκίνο στον πνεύμονα. Ωστόσο, όλο αυτό, το έζησα σαν τρέλα, σχιζοφρενικά. Με θυμάμαι να φεύγω από το χειρουργείο, όταν της είχαν κάνει αφαίρεση του πνεύμονα, έπαιρνα το αυτοκίνητο, έβαζα μια «μάσκα» και πήγαινα με έναν μεγάλο κόμπο στο λαιμό σε ένα χώρο όπου χόρευα, τραγουδούσα, έκανα τρέλες. Ο ελληνικός τελικός έγινε τη στιγμή που η μάνα μου ήταν ακόμη στο χειρουργείο ενώ, την επόμενη μέρα, έπρεπε να διαχειριστώ και όλο αυτό που είχαν πέσει να μας φάνε με τις κριτικές. Η δουλειά ήταν η ψυχοθεραπεία μου, με βοήθησε πολύ σ αυτό.

-Τι έχεις κάνει για τους έρωτές σου; Έπεσες στα πατώματα;

-Δεν είμαι τόσο drama queen αλλά ναι, έχω παρακαλέσει, έχω στενοχωρηθεί, έχω πει «δώσε μου άλλη μια ευκαιρία», έχω φύγει στις 5 η ώρα το πρωί χτυπώντας μία πόρτα πίσω μου μετά από καβγά, έχω μείνει ξημερώματα μέσα σε ένα αυτοκίνητο στην πλατεία Συντάγματος γιατί είχα φύγει από το σπίτι και δεν ήξερα τι να κάνω. Δόξα τω Θεώ, μέχρι τα 35 μου, μου έχουν συμβεί όλα αυτά. Και το χαίρομαι. Γιατί και σαν πιτσιρικάς έχω κάνει πράγματα και δεν έχω πει «αχ, δεν το κανα αυτό» και να το έχω απωθημένο.

-Σου αρέσει να είσαι σε σχέσεις;

-Πάντα ήμουνα σε σχέσεις. Και μακροχρόνιες. Ωστόσο, κάνοντας την αυτοκριτική μου και κοιτώντας στο παρελθόν, θα σου έλεγα ότι ορισμένες μου σχέσεις, δεν θα έπρεπε να τις είχα συντηρήσει. Ίσως όμως το έκανα, γιατί δεν μου αρέσει να είμαι μόνος μου. Είχα μία σχέση που κράτησε 12 χρόνια, από τα 23 μου, το οποίο τελείωσε στα 35 μου. Αυτό ήταν από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου, ήταν πάρα πολύ ωραία. Μετά είχα μία άλλη σχέση που κράτησε 7 χρόνια. Έχω μείνει και μόνος μου, αλλά δεν μου πολυάρεσε.

-Είσαι πιστός;

-Τώρα πια, ναι. Δεν υπήρξα πάντοτε. Τα τελευταία όμως χρόνια, δεν με αφορά να κοιτάξω αλλού.

-Αυτή την εποχή είσαι ερωτευμένος;

-Ναι! Είμαι πολύ καλά. Ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Συνέβη ξαφνικά. Και είμαι πολύ χαρούμενος γι αυτό.

-Πως αντέδρασαν οι κοντινοί σου άνθρωποι μετά την εξομολόγησή σου για την προσωπική σου ζωή στο «Βράδυ» με τον Πέτρο Κωστόπουλο;

-Χάρηκαν που άκουσαν το αυτονόητο.

-Είσαι υπέρ του συμφώνου συμβίωσης;

-Η επιστήμη έχει προχωρήσει πάρα πολύ στη γενετική, έχουμε παρένθετες μητέρες, κατεψυγμένα ωάρια που μπορεί οποιοσδήποτε άντρας να πάρει και να κάνει ένα παιδί από μόνος του, υπάρχουν γυναίκες που δανείζονται σπέρμα και κάνουν από μόνες τους παιδιά. Η πρόοδος είναι ασταμάτητη και λογικά πρέπει να δημιουργηθούν νέοι νόμοι γι αυτές τις καινούργιες οικογένειες. Σαφέστατα και είμαι υπέρ του συμφώνου συμβίωσης γιατί θα διευκολύνει τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που θέλουν.

-Καταχρήσεις έχεις κάνει, Φώτη; Αλκοόλ μέχρι τελικής πτώσης; Ναρκωτικά;

-Στη ζωή μου έχω δοκιμάσει τα πάντα. Όταν είσαι νέος, δεν καταλαβαίνεις τον κίνδυνο, το απαγορευμένο είναι ελκυστικό και, μέσα στην πλάκα και μέσα στην περιπέτεια, έχω κάνει πολλά πράγματα. Όταν όμως δοκιμάζεις κάτι, τελειώνει εκεί, δεν θα γίνει η ζωή σου. Ήταν μέχρι εκεί.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Φεβρουάριο του 2011. Η φωτογραφία ανήκει και δημοσιεύθηκε στην free press "Lifo" και έγινε για φιλανθρωπικό σκοπό.

ΘΕΟΔΩΡΑ ΣΟΥΦΧΑΡΑ: "ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΩ ΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ;"

Η γυναίκα που κατηγορήθηκε ως «σύγχρονη Μήδεια», ότι «δηλητηρίασε τον 9χρονο γιο της» και «κακοποιούσε σεξουαλικά τα δύο της παιδιά», απαλλαγμένη σήμερα από όλες τις κατηγορίες, δηλώνει ότι θα ήθελε να δουλέψει ξανά σαν babysitter.

Το σπίτι της 57χρονης Θεοδώρας, στην Άνω Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης, είναι πολύ μικρό (κάτι λιγότερο από 40 τετραγωνικά), με δύο δωμάτια, μια μικρή κουζίνα, ένα χολ γεμάτο μικρές και μεγάλες φωτογραφίες των δύο της παιδιών, του Νικολάκη και της Ιωάννας, κάποια βιβλία στο πάτωμα, εικόνες αγίων και ένα καντήλι αναμμένο μπροστά από την εικόνα του αγίου Νικολάου, «αυτού που φυλάει το πεθαμένο μου παιδί, που με κοιτάει από ψηλά» λέει και ανοίγει το ψυγείο της για να με κεράσει γλυκό του κουταλιού και χυμό πορτοκάλι. «Είναι μια γυναίκα που έχει περάσει πολλά. Σήμερα είναι πάμφτωχη, ζει με μια αναπηρική σύνταξη, ενώ τη βοηθάει και η εκκλησία με τα συσσίτιά της για απόρους» λέει στο people, στην είσοδο του στενού δρόμου που οδηγεί στο σπίτι της, η γειτόνισσά της, η 50χρονη Ολυμπία – «ο φύλακας άγγελός μου», όπως θα μου εξηγήσει αργότερα η Θεοδώρα.

Μέσα στο σπίτι ησυχία. Με το βλέμμα χαμένο στο κενό, η Θεοδώρα λέει πως «όλα ήταν μια σκευωρία», για να συμπληρώσει με παράπονο: «Είμαι μια ταλαίπωρη γυναίκα, κι εύχομαι την κατάρα που κουβαλάω να μην τη ζήσει ποτέ άνθρωπος στον κόσμο». Σε αυτό το σημείο την παίρνουν τα κλάματα. Κλαίει με λυγμούς. Παίρνει ένα χαρτομάντιλο για να σκουπίσει τα μάτια και τη μύτη της, πηγαίνει στο δωμάτιό της για να βρει παλιές φωτογραφίες με τα παιδιά της και επιστρέφει λέγοντας: «Μου κατέστρεψαν τη ζωή! Εγώ δεν έχω πια ζωή να ζήσω. Βρήκαν το εύκολο θύμα, μια αφελή γυναίκα, όπως ήμουν εγώ, και φόρτωσαν πάνω μου όλες τις βρομιές που έκαναν μέσα στα ιδρύματα και στα νοσοκομεία. Ο Νικολάκης ήταν η αδυναμία μου. Πώς θα μπορούσα εγώ να σκοτώσω το παιδί μου; Η ίδια του η μάνα; Το αγγελούδι μου; Κοίτα το! Κοίταξέ το στη φωτογραφία. Δεν είναι πολύ όμορφο;». Κλαίει ξανά. Ανοίγει τη βρύση, ρίχνει λίγο νερό στο πρόσωπό της, κάθεται και πάλι στο τραπέζι. «Θα έπρεπε να ντρέπονται όλοι αυτοί για το κακό που πήγαν να μου κάνουν, για αυτά που είπαν στο δικαστήριο, για όσα  κατέθεσαν στην αστυνομία. Ο Θεός βλέπει και θα αποδώσει δικαιοσύνη. Εγώ τι να τους κάνω; Είμαι μια αδύναμη γυναίκα».

Η Θεοδώρα Σουφχάρα ήταν η γυναίκα που χαρακτηρίστηκε από τις εφημερίδες της εποχής «σύγχρονη Μήδεια» και «ανθρωπόμορφο τέρας» όταν, το Σεπτέμβριο του 1994, κατηγορήθηκε πως δηλητηρίασε το γιο της, Νίκο, 9 χρονών τότε, καθώς και δύο ηλικιωμένους που φρόντιζε ως προσωπική νοσοκόμα (αργότερα, το ιατρικό πόρισμα ανέφερε ότι αυτοί πέθαναν από εγκεφαλικό επεισόδιο). Ακόμη, κατηγορήθηκε ότι κακοποιούσε σεξουαλικά τα παιδιά της, «διαπράττοντας αιμομιξία», κάτι που είχε καταθέσει γυναίκα που πήγαινε με τη Θεοδώρα σε συσσίτια και που αργότερα απέσυρε ενώπιον του Κακουργοδικείου. Σε ιατρικό πόρισμα μετά το θάνατο του 9χρονου γιου της στις 14 Σεπτεμβρίου του 1994, ο οποίος νοσηλευόταν σε παιδοψυχιατρική κλινική, τονιζόταν ότι «η αιτία του θανάτου του ήταν το υπογλυκαιμικό κώμα στο οποίο έπεσε το παιδί ύστερα από χορήγηση αντιδιαβητικής ουσίας». Ο μικρός είχε αποδράσει από την κλινική λίγες μέρες μετά την εισαγωγή του σε αυτή στις 10 Σεπτεμβρίου του 1994. Στις 14 Σεπτεμβρίου επέστρεψε στο σπίτι του, όπου η μητέρα του τον βρήκε σε κωματώδη κατάσταση. Η Θεοδώρα είχε υποστηρίξει τότε στο δικαστήριο ότι δεν είχε δώσει καμία ουσία στο παιδί της, ενώ οι εμπειρογνώμονες γιατροί αποφάνθηκαν πως ο θάνατος προήλθε από ιογενή λοίμωξη. Όπως αποκάλυψε άλλωστε στη συνέχεια ο αρμόδιος ιατροδικαστής, η γνωμάτευσή του είχε στηριχτεί μόνο στα στοιχεία του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, τα οποία, σύμφωνα με την υπεράσπιση της Θεοδώρας, «ήταν ελλιπή». Τελικά, με βάση τις μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν, η Θεοδώρα απαλλάχτηκε με βούλευμα για το θάνατο του παιδιού της το 1997, ενώ για τους θανάτους των δύο ηλικιωμένων αθωώθηκε από το δικαστήριο το 1999. Είχε όμως ήδη μείνει προφυλακισμένη για 17 μήνες. «Οι μήνες που πέρασα στη φυλακή ήταν από τους χειρότερους που έχω ζήσει» λέει σήμερα στο People. «Οι άλλες κρατούμενες με βασάνιζαν και με ξυλοκοπούσαν, πιστεύοντας κι εκείνες ότι εγώ είχα σκοτώσει το παιδί μου. Δεν τους κρατάω κακία. Κι εγώ, αν άκουγα ότι μια μάνα κακοποιούσε τα παιδιά της σεξουαλικά, ότι διέπραττε αιμομιξία και ότι είχε φτάσει μέχρι το σημείο να δολοφονήσει το ένα από αυτά, το πιο μικρό, μπορεί να έκανα τα ίδια».

Το βούλευμα που εκδόθηκε από το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης ανέτρεψε τελικά όλες τις κατηγορίες, κρίνοντας ότι η ανάκριση ήταν ελλιπής και ότι οι απόψεις του ιατροδικαστή «κινούνταν στη σφαίρα της φαντασίας»: «Με βάση την κοινή λογική και με οδηγό τα αποδεικτικά και μόνο στοιχεία, φρονούμε επιεικώς ότι οι σκέψεις του ιατροδικαστή αποτελούν παράδοξες, αλλά και αυθαίρετες πτήσεις επιστημονικής φαντασίωσης». Η δε Θεοδώρα περιγράφεται ως «τραγική περίπτωση ανθρώπου. Η οικονομική κατάσταση και η εν γένει διαβίωση της κατηγορούμενης κυμαίνεται από πολύ άσχημη έως τραγική».

Η Ιωάννα, η 23χρονη σήμερα κόρη της (η Θεοδώρα έχει άλλη μία, μεγαλύτερη σε ηλικία, κόρη, την Ελένη, η οποία μένει μόνιμα στην Τσεχία), εργάζεται σε ζαχαροπλαστείο. Ο εισαγγελέας Θεσσαλονίκης της είχε αφαιρέσει τότε την επιμέλεια της 7χρονης μικρής, με εντολή αυτή να μεταφερθεί στο ορφανοτροφείο Μέλισσα. Αν και πολλές φορές στο παρελθόν η Θεοδώρα είχε ζητήσει την επιμέλεια της κόρης της, οι αιτήσεις της πάντοτε απορρίπτονταν. «Θεωρούσαν ότι στο ίδρυμα θα περνούσε καλύτερα η κόρη μου απ’ ό,τι με τη μητέρα της» λέει με πίκρα η Θεοδώρα στο People. «Φοβάμαι τη στιγμή που θα με ρωτήσει: “Πού ήσουνα, μαμά, όταν σε χρειαζόμουνα, όταν αρρώσταινα, όταν ήθελα μια αγκαλιά;”. Τι θα της απαντήσω; Προς το παρόν είναι διακριτική και δεν μου λέει τίποτα για το παρελθόν. Το ξέρω όμως ότι δεν θα μπορέσω να καλύψω το κενό που έχει μέσα στην καρδιά της, ότι ποτέ δεν θα με συγχωρέσει για όσα πέρασε. Ωστόσο τουλάχιστον νιώθω πως εκείνη προχωράει, κοιτάζει μπροστά και κάνει όνειρα. Το μόνο που της έχω ζητήσει είναι να μην πει σε κανέναν τίποτα για το παρελθόν της, να λέει ότι ήταν “φιλοξενούμενη σε κολέγιο”, γιατί ο κόσμος είναι παράξενος και παρεξηγεί».

Σκύβει το κεφάλι της, κοιτάζει τη φωτογραφία του Νικολάκη της, κλαίει ξανά. «Μου αρέσει η μοναξιά μου, δεν θέλω παρέες –εκτός από τη φίλη μου την Ολυμπία και κάποιες άλλες κυρίες που με βοηθάνε–, ούτε, φυσικά, κάποιον άντρα δίπλα μου. Άλλωστε ο σύζυγός μου, με τον οποίο χωρίσαμε, ήταν αλκοολικός και με χτυπούσε μέρα νύχτα, δεν έχω εμπιστοσύνη πια σε κανέναν. Μετά το χωρισμό μου, το 1987, είχαμε έρθει με τα παιδιά μου από την Τσεχία εδώ για μια καλύτερη ζωή. Πού να ’ξερα τι με περίμενε; Ξεκίνησα να εργάζομαι ως νοσοκόμα, φρόντιζα ηλικιωμένους, ανήμπορους ανθρώπους. Μέχρι πριν από λίγο καιρό, μάλιστα, αρκετό καιρό μετά την υπόθεση,  συνέχιζα να εργάζομαι σε κάποια σπίτια ως babysitter, αλλά, όταν οι άνθρωποι μάθαιναν την ιστορία μου από “καλοθελητές”, έβρισκαν κάποια αφορμή και με έδιωχναν. Θέλω να δουλέψω ξανά σαν babysitter, γιατί αγαπάω πολύ τα παιδιά, τα λατρεύω, είναι η ελπίδα της ζωής. Είναι κάτι που θα με βγάλει από τη θλίψη μου. Τώρα ζω με τη σύνταξη των 583 ευρώ που παίρνω αλλά, αν σκεφτείς ότι δίνω 300 ευρώ στο ενοίκιό μου, μου μένουν πολύ λίγα χρήματα για να ζω. Αν μπορέσουν κάποιοι άνθρωποι και με βοηθήσουν οικονομικά, θα τους ήμουν ευγνώμων».

Χτυπάει το κινητό της. Είναι η Ιωάννα της. «Ναι, αγάπη μου! Σε πεθύμησα. Θέλω να σε δω! Να προσέχεις τώρα με τις δυνατές βροχές. Κυκλοφορεί και ίωση». Κλείνει το κινητό, δεν θέλει να πει άλλα για την κόρη της, «να μη στιγματιστεί από τους κακούς ανθρώπους», και βάζει σε μια σακούλα λίγα πορτοκάλια, από αυτά που της έδωσαν κάποιες κυρίες την Κυριακή στην εκκλησία: «Να ’χεις, παιδί μου, για το δρόμο σου μέχρι το αεροδρόμιο. Μην πεινάσεις…». 

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό People, τον Φεβρουάριο του 2011. Αιωνία της η μνήμη...

ΠΑΥΛΟΣ ΧΑΙΚΑΛΗΣ: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ"

Στη συνάντηση μας, στην οδό Ιπποκράτους, δίπλα από το θέατρο Γκλόρια όπου πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ένα βότσαλο στη λίμνη», αισθάνεται εξαιρετικά περίεργα για όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα. Και θυμώνει με πολλά. «Ο λόγος σας είναι σημαντικός, εσείς έχετε ποιότητα και άποψη και πρέπει να την εκφράζετε», του λέει η σερβιτόρα του μικρού café που, πότε πότε, ακούει την κουβέντα μας. «Ο κόσμος έχει απελπιστεί πια, δεν ξέρει από πού να κρατηθεί».

-Αισθάνεστε τυχερός που έχετε δουλειά, σε αυτή την δύσκολη περίοδο για την τηλεόραση;

-Σαφέστατα. Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να απολογείσαι επειδή έχεις δουλειά. Τυχαίνει. Θα μπορούσε να μην τυχαίνει, να δουλεύει κάποιος άλλος. Ωστόσο, η κρίση με αγγίζει σαν άνθρωπο, δεν είμαι «α, ωραία, εγώ έχω δουλειά, δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι». Θα μπορούσα να είμαι κι εγώ στη θέση αυτών των ανθρώπων.

-Έχετε μείνει ποτέ άνεργος;

-Θεατρικά, όχι. Κι αν είχα μείνει, ήταν θέμα επιλογής. Τηλεοπτικά, έχω μείνει πολύ καιρό άνεργος- υπήρχαν φορές που δεν με είχαν φωνάξει για δουλειά, για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Συμβαίνει. Άλλωστε, κάνουμε μία δουλειά που είναι η πιο ανασφαλής του κόσμου αφού, δύο φορές το χρόνο, ψάχνεις για δουλειά.

-Έχετε κι εσείς αυτές τις ανασφάλειες;

-Η ανασφάλεια δεν πηγάζει από τον εαυτό μου, πηγάζει από το χώρο που ζω. Και σε αυτό το περιβάλλον που ζούμε, με τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορείς να μην είσαι ανασφαλής. Ακούστε, ο Έλληνας δουλεύει, οι πολιτικοί δεν δουλεύουν, αερίζονται. Υπάρχει ένα κύκλωμα 300 από τους οποίους κάποιοι έχουν ξεχωρίσει και παίζουν τα παιχνίδια της κονόμας, ενώ κάποιοι άλλοι- πιο ιδεολόγοι- μένουν απέξω. Αυτός ο τόπος έχει μεγαλώσει διαφορετικά. Είχε άλλα όνειρα, έχει παλέψει, έχει σκληρύνει, έχει όραμα, είναι πονεμένος και, μέσα από εμφυλίους, πολέμους, δικτατορίες, προσπάθησε και πάλεψε. Κάποτε είχε μυαλά που τον οδήγησαν σε λύσεις. Τώρα, φοβάμαι ότι δεν υπάρχουν πια αυτά τα μυαλά.

-Δεν υπάρχουν ούτε λύσεις;

-Φοβάμαι πως όχι, έχουμε παραδοθεί. Είναι η πρώτη φορά που η Ελλάδα υπογράφει για την εθνική της κυριαρχία και ο «διαιτητής» έχει ήδη αποφασίσει ποιον θα βγάλει νικητή στο παιχνίδι. Αυτό είναι πολύ αγριευτικό. Είναι η πρώτη φορά που αισθάνεσαι ότι έχεις δουλέψει και σου παίρνουν τα λεφτά σου- είναι κάτι που αισθάνονται όλοι.

-Είστε αισιόδοξος;

-Το θέμα δεν είναι να είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Τα πράγματα είναι αυτά και η Ελλάδα πληρώνει αμαρτίες δικές μας. Διαλέγαμε, για παράδειγμα, κάθε δεύτερη μέρα, να αλλάξουμε κινητό, να κάνουμε μαγκιές. Και κανείς δεν κοίταγε να δει τι λεφτά βάζει στην άκρη. Λέγαμε «έλα μωρέ, εντάξει», είχαμε συνεχώς τη συμπεριφορά του «ωχ αδερφέ». Μέχρι που ήρθε η καταπακτή, σου λέει «κρίση» και τελειώνει η ιστορία.

-Εσείς μπήκατε στον πειρασμό του καταναλωτισμού;

-Καταναλώνω μέχρι εκεί που μπορώ. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που έχουν 60 ζευγάρια παπούτσια, 30 παντελόνια και 25 μπλούζες. Ωστόσο, αρχίζω και επαναπροσδιορίζω τις ανάγκες μου, τις σχέσεις μου με τα πράγματα.

-Είστε ευχαριστημένος από όσα συμβαίνουν στη δουλειά σας, τον τελευταίο καιρό;

-Το θέμα πια δεν είναι αν είσαι καλός ηθοποιός. Αυτό που μετράει είναι «πουλάει ή δεν πουλάει;», το θέμα είναι πόσο στοιχίζεις πια. Δεν υπάρχει αξιοκρατία. Ο θεατής αναγκαστικά θα κάτσει να δει τηλεόραση, γιατί κάτι πρέπει να δει. Δεν επιλέγει. Την αφήνει να παίζει, για να περάσει η ώρα.

-Σκεφτήκατε ποτέ να παρατήσετε αυτή τη δουλειά;

-Κάποια στιγμή, γύρω στο 95, είχα σκεφτεί να τα εγκαταλείψω, αλλά τελικά δεν το κανα. Είχα απογοητευτεί τότε, δεν ήταν πολύ καλή περίοδος για μένα. Αυτή η δουλειά δεν σε ανταμείβει πάντα με αυτά που αξίζεις, είναι συνήθως πολλές πίκρες, λίγες χαρές. Απλώς αποφασίζεις ότι πρέπει να επιβιώσεις. Κάποιες φορές μου λένε «μα γιατί κάνεις τρία χρόνια την Πολυκατοικία; Δεν φοβάσαι μήπως σε φθείρει;». Αυτές είναι επιλογές και μαγκιές που κάνουν κάποιοι με τον πατέρα τους, τη μητέρα τους και μία περιουσία από πίσω, εκ του ασφαλούς, που λένε «να κάνουμε κάτι ποιοτικό» και είναι αλλού γι αλλού. Χαίρομαι που το κάνουν, καμία αντίρρηση, αλλά δεν παίζουμε στο ίδιο παιχνίδι. Εγώ ζω και επιβιώνω από αυτή τη δουλειά. Όποιος θέλει να κάνει την ποιότητα, να την κάνει μέσα στην αγορά, να μπει μέσα στο παιχνίδι και να δούμε αν θα αντέξει. Ο ανταγωνισμός γίνεται σε ένα θέατρο 500 θέσεων, όχι σε ένα θεατράκι 30 θέσεων.

-Στην καθημερινότητά σας, είστε αυτός ο χαρούμενος άνθρωπος που παρακολουθούμε στις δουλειές σας;

-Άλλες φορές είμαι, άλλες όχι. Είμαι όπως με πάρει το κύμα, με την έννοια ότι ξυπνάς το πρωί και βλέπεις πως θα κυλήσει η μέρα. Εκνευρίζομαι, φωνάζω, τρελαίνομαι, γελάω, όπως όλος ο κόσμος. Δεν είμαι μονίμως χαρούμενος, ούτε καταθλιπτικός.

-Όταν έχετε ελεύθερο χρόνο, τι σας αρέσει να κάνετε;

-Μου αρέσει να είμαι με τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, να βρίσκομαι στο σπίτι μου, να διαβάσω κάτι, να κάθομαι στον υπολογιστή και να ασχολούμαι με την αστρολογία. Φιλοδοξώ, κάποια στιγμή, να βρω πραγματικά ελεύθερο χρόνο και να κάνω ταξίδια.

-Είναι σημαντικό για σας να είστε ερωτευμένος;

-Γενικότερα, πρέπει να είσαι ερωτευμένος με αυτό που κάνεις, με τη ζωή. Γιατί ο έρωτας είναι δημιουργία, σου δημιουργεί μία ανεβασμένη διάθεση. Όταν σου κάτσει ένας σύντροφος ο οποίος βλέπεις ότι σου γίνεται στήριγμα, είσαι μέσα στην κατανόηση και απολαμβάνεις πράγματα μαζί του που δεν τα χεις ξαναζήσει, σε βάζει σε διαδικασία χαράς, ερωτικής διάθεσης και ταυτόχρονα ευθύνης για να υπάρξεις και για σένα και για τη σύντροφό σου. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει και σε μένα αυτή την περίοδο. Και δεν κρατάω ποτέ άμυνες όταν ερωτεύομαι.

-Ερωτεύεστε συχνά;

-Όχι. Πριν γνωρίσω τη γυναίκα μου, ήμουν πολύ επιφυλακτικός. Με τη γυναίκα μου, από την πρώτη στιγμή, μπήκαμε σε άλλη διαδικασία και εκεί κατάλαβα ότι ο ένας ήταν πλασμένος για τον άλλον. Αυτό το ταξίδι με απογείωσε. Δεν συμβαίνει πάντοτε. Πολλές φορές, λέω στη γυναίκα μου «καθυστέρησες». Η γυναίκα μου ήρθε και μου έκανε τη θεωρία σε αυτά που γνώριζα, πράξη. Και γι αυτό της έχω πει ότι την εκτιμώ και την αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου γιατί μου τεκμηρίωσε μία άποψη ότι, αυτό το οποίο λένε οι άνθρωποι «ιδανικό», μπορεί να γίνει όταν βρεθεί στις κατάλληλες συνθήκες. Και ο άνθρωπος πρέπει να έχει την υπομονή να το περιμένει αυτό, να μην ξεφτιλίζει τον εαυτό του και να τον αναλώνει. Άλλωστε, είναι πολύ καλύτερο να φεύγεις, από το να μένεις σε μία σχέση και να μην σέβεσαι την επιλογή σου. 

Δημοσιεύθηκε στο περιοιδκό People, τον Απρίλιο του 2011. 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: "15 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ"

Τις τελευταίες μέρες πηγαινοέρχεται από τη σπίτι της στο ΝΙΜΙΤΣ, για ορισμένες εξετάσεις που πρέπει να κάνει η μητέρα της, κάποια προβλήματα υγείας, ελπίζει «τίποτα το σοβαρό». Εκεί, στην είσοδο του νοσοκομείου, κάτω από την λευκή ταμπέλα με τα μπλε γράμματα «εφημερεύει», ξεκινάει το «λαϊκό προσκύνημα»: Άνθρωποι καθισμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια να παρακαλούν τους συνοδούς τους για να τους μετακινήσουν προς το μέρος της να την αγγίξουν για λίγο, ηλικιωμένοι που ζητούν να κουβεντιάσουν μαζί της, νέοι άνθρωποι που θέλουν να βγάλουν φωτογραφία δίπλα της, λίγο να χαμογελάσουν. Εκείνη δεν χαλάει κανένα χατίρι σε κανέναν, λέει σε όλους πως «όλα θα πάνε καλά», τους χαϊδεύει τα χέρια, φιλάει κάποια παιδιά στο μάγουλο, ένας νοσοκόμος της μιλάει για το σημερινό ΠΑ.ΣΟ.Κ, μία μεσήλικη για τον Ανδρέα που λάτρεψε. Κάνει νεύμα με το χέρι της να τα πούμε λίγο πιο κάτω, καθισμένοι σε ένα παγκάκι. Έρχεται μετά από 20 λεπτά. «Εδώ δεν θα μας διακόψει κανείς», λέει.

-Αν ζούσε σήμερα ο Ανδρέας, πιστεύετε ότι τα πράγματα στην Ελλάδα θα ήταν διαφορετικά;

-Δεν μου αρέσει να ερμηνεύω τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ωστόσο, είμαι σίγουρη ότι, μελετώντας το έργο του και έχοντας ζήσει 10 χρόνια κοντά στον ηγέτη, αλλά και στον άνθρωπο Ανδρέα Παπανδρέου, είμαι σίγουρη ότι δεν θα είχε αφήσει να εξελιχθούν τα πράγματα με αυτό τον τραγικό, για όλους τους Έλληνες, τρόπο. Και με την οδυνηρή τροπή που έχουν πάρει πια οι καταστάσεις στη χώρα μας, είμαι βέβαιη ότι μόνο ένας Ανδρέας Παπανδρέου θα μπορούσε σήμερα να σώσει την Ελλάδα. Αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχει πια.

-Αισθάνεστε παραγκωνισμένη από το κόμμα που ο ίδιος δημιούργησε, τους πολιτικούς του φίλους και τα παιδιά του;

-Είναι φανερό ότι εγώ είμαι για όλους αυτούς ένα ανεπιθύμητο πρόσωπο, persona non grata. Γιατί εγώ υπήρξα ένας άνθρωπος, που ήταν εμπόδιο στις εξελίξεις. Ο Ανδρέας θα έπρεπε να είχε φύγει πολύ νωρίτερα από την πολιτική σκηνή, αλλά και από τη ζωή. Δεν έφυγε τότε που υπολόγιζαν κάποιοι από εκείνους που μου αναφέρετε- όλοι ξέρουν ποιοι είναι. Γιατί μία απλή, αλλά και δυναμική γυναίκα όπως ήμουνα εγώ, τον κράτησε περισσότερο καιρό ζωντανό, μονάχα με την αγάπη της. Επειδή όλοι λοιπόν ήθελαν τον Ανδρέα πεθαμένο, χρέωσαν σε μένα όσα παραπάνω χρόνια έζησε. Η τεράστια όμως αγάπη που έδωσα στον Ανδρέα, ήταν τελικά κίνητρο ζωής για εκείνον.

-Πότε ήταν η τελευταία φορά που μιλήσατε με τον Γιώργο ή με τον Νίκο Παπανδρέου;

-Συναντιόμαστε σε κάποια μνημόσυνα. Τελευταία φορά, συναντηθήκαμε στο προτελευταίο μνημόσυνο. Από τότε δεν είχαμε ξανά κάποια επαφή.

-Ερωτευτήκατε άλλον άντρα, με τον τρόπο που ερωτευτήκατε τον Ανδρέα;

-Κανέναν! Ο Ανδρέας ήταν και είναι ο μοναδικός έρωτας και η μοναδική αγάπη της ζωής μου. Ήταν ο απόλυτος έρωτας και είμαι ευτυχής που, στο πέρασμα της ζωής μου, με ευλόγησε ο Θεός να τον ζήσω. Ίσως να γεννήθηκα για να δώσω αγάπη σε αυτό τον άνθρωπο.

-Θα θέλατε να είχατε αποκτήσει ένα παιδί μαζί του;

-Ναι.

-Δεν το επιδιώξατε όσο ήσασταν μαζί;

-Όχι. Ήταν οι καταστάσεις τέτοιες που τελικά δεν το επέτρεψαν: Αρρώστιες, νοσοκομεία, δίκες, αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, πρωθυπουργία, έντονη δουλειά. Η φροντίδα ενός τέτοιου ανθρώπου, δεν ήταν εύκολη υπόθεση.

-Συνεχίζετε να πληγώνεστε όταν κάποιοι ασχολούνται μαζί σας με κακεντρέχεια;

-Πολύ. Είναι όλα άδικα. Άλλα, συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Άλλωστε, έχω υποστεί τόση πολλή αδικία στη ζωή μου, που έχω πλέον μπουκώσει! Κάποιοι παρουσιάστηκαν πρόσφατα σε μία τηλεοπτική εκπομπή και είπαν ότι «δεν ήταν σωστή η επιλογή συζύγου που έκανε ο Ανδρέας!». Και ποιοι είναι αυτοί που θα κρίνουν την επιλογή του Ανδρέα; Ποια θα ήταν αυτή που θα ξενυχτούσε τα βράδια, για να δει αν αναπνέει ο Ανδρέας, με ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία; Ο ίδιος άλλωστε έλεγε σε συνέντευξη του στο Θανάση Λάλα «δεν υπάρχει πιο ανιδιοτελές άτομο από τη Δήμητρα». Γιατί εγώ, δεν ζήτησα ποτέ τίποτα από τον Ανδρέα. Αλίμονο! Να ζητούσα αντάλλαγμα από τον άνθρωπο που τόσο αγάπησα; Για ποια με πέρασαν;

-Δεν είχατε δει σε εκείνον τον πρωθυπουργό; Είδατε μόνο τον άνδρα;

-Εγώ σεβόμουν απόλυτα το θέμα της πρωθυπουργίας- είχα χρέος απέναντι στην ιστορία-, αλλά εγώ τον άνδρα ερωτεύτηκα, όχι το αξίωμά του. Γι αυτό και όταν τον παντρεύτηκα, στις 13 Ιουλίου 1989, ήταν πια στην αντιπολίτευση και όχι στην πρωθυπουργία.

-Κάποιοι θα έλεγαν ότι εκμεταλλεύεστε το όνομα του, για να παραμένετε στην επικαιρότητα.

-Τι εννοείτε; Εξαγόρασα εγώ ποτέ τα χρόνια που έζησα δίπλα σε αυτόν τον σπουδαίο άνδρα; Πιστεύετε ότι ζω μία πλούσια ζωή; Αστεία πράγματα. Ζω κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες- κι ας υπήρξα σύζυγος πρωθυπουργού-, προσπαθώ να πουλήσω τρία σπίτια και ακόμη δεν το χω κατορθώσει, διαβιώ με μισή σύνταξη, δηλαδή 1.600 ευρώ. Μπορεί να μένω στα βόρεια προάστια- αν κάποιοι μου το καταλογίζουν και αυτό-, γιατί εκεί ζούσαμε με τον Ανδρέα, αλλά εμένα οι παρέες των βορείων προαστίων και τα πλούσια σαλόνια, ποτέ δεν μ άρεσαν. Για να τελειώνουμε: Σε κανένα βαθμό εγώ δεν εκμεταλλεύτηκα το όνομα του Ανδρέα!

-Σήμερα ανήκετε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ;

-Το ΠΑ.ΣΟ.Κ που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν υπάρχει. Από τη στιγμή που έκλεισε τα μάτια του και το πήρε ο Κώστας Σημίτης, πήγε αλλού και σήμερα δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑ.ΣΟ.Κ του τότε. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ, σήμερα, είναι πιο δεξιό κι από ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα. Το πατριωτικό κίνημα του λαού, πέθανε μαζί με το θάνατο του ηγέτη του. Προσωπικά, αν με ρωτάτε, έχω τελειώσει ιδεολογικά και συναισθηματικά με το ΠΑ.ΣΟ.Κ από τότε που έχασα τον άντρα μου.

-Είναι αλήθεια ότι, στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, θα είστε υποψήφια με τη «Δημοκρατική Αριστερά»;

-Δεν μου έχει γίνει ποτέ καμία τέτοια πρόταση. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν σκέφτομαι κάτι τέτοιο- εξάλλου δεν μπορώ να λέω ψέματα στον κόσμο, ντρέπομαι και φαίνεται στα μάτια μου-, δεν με απασχολεί η καρέκλα, με νοιάζει μόνο το μέλλον της χώρας μου που είναι θολό. Ο Ανδρέας πάντα μου έλεγε ότι δύο ήταν αυτά που θεωρούσε πυλώνες της δημοκρατίας: Τα περήφανα γηρατειά και τους νέους που λάτρευε. Πείτε μου: Ποιος προστατεύει σήμερα αυτές τις δύο ομάδες ανθρώπων;

-Ούτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ σας έκανε πρόταση για να πολιτευτείτε;

-Όχι. Για λόγους που όλοι γνωρίζουμε, εγώ είμαι κομμένη από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

-Θα ψηφίζατε ποτέ Νέα Δημοκρατία;

-Πιστεύω ότι ο κύκλος των δύο μεγάλων κομμάτων, έχει πια τελειώσει. Και η ανοχή του κόσμου, έχει πλέον εξαντληθεί.

-Ποια ήταν τα πιο όμορφα χρόνια που ζήσατε μέχρι τώρα;

-(χαμογελάει) Έζησα ενδιαφέροντα χρόνια, αλλά δεν μπορώ να πω ότι ήταν ευτυχισμένα. Έζησα πολύ δύσκολα χρόνια, ενδιαφέροντα όμως από πλευράς ιστορικής. Ευτυχισμένος ήταν μόνο ο πρώτος χρόνος γνωριμίας μου με τον Ανδρέα. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις ίντριγκες; Τις προσωπικές επιθέσεις; Τους τόνους λάσπης και τα μυθεύματα που έριξαν στο πρόσωπο μου; Τους τόνους δηλητήριο; Τα πρωτοσέλιδα; Τις φωτογραφίες; Αναρωτιόμουν: Τι τους έκανα; Τι; Επειδή ερωτεύτηκα αυτό τον άνθρωπο, έπρεπε να με κατασπαράξουν; (συγκινείται).

-Τα πρωτοσέλιδα από προσωπικές σας στιγμές, σας πόνεσαν πιο πολύ απ όλα;

-Έκλαψα πολύ γι αυτά. Ήταν πολύ οδυνηρό! Πας σήμερα σε μία παραλία και βλέπεις πολλές κοπέλες γυμνόστηθες να κάνουν μπάνιο και να το απολαμβάνουν. Κάποτε, λοιπόν, ήμουν κι εγώ μία από αυτές τις κοπέλες. Που να ήξερα, όμως, ότι αυτό που χαιρόμουν εγώ κάποια χρόνια πριν ανυποψίαστη, θα κρεμόταν κάποτε με μανταλάκια στα περίπτερα για να το λοιδορεί όλη η Ελλάδα και όχι μόνο; Γιατί δεν ήμουν πια «η Δήμητρα, η υπάλληλος της Ολυμπιακής», ήμουν «η σύζυγος του πρωθυπουργού». Ο Θεός ας τους κρίνει όλους αυτούς. Στη ζωή μου και μισήθηκα και αγαπήθηκα. Πολύ. Δεν μετανιώνω, όμως, για τίποτα.

-Θα θέλατε να είχατε αγαπηθεί περισσότερο;

-Έχω αγαπηθεί τόσο πολύ από τον άντρα μου, που μου φτάνει για δέκα ζωές! Είμαι πολύ γεμάτος άνθρωπος από αγάπη. Και αυτή την επιστρέφω στον κόσμο. Έρχονται, με αγκαλιάζουν, με φωνάζουν «Δήμητρα» στο δρόμο, μου λένε «ξέρετε, εγώ ψηφίζω Νέα Δημοκρατία, αλλά σας συμπαθώ πάρα πολύ!» και χαίρομαι. Μέσα στη στενάχωρη ζωή που ζούμε, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο σημαντικό είναι να σε αγκαλιάζουν άγνωστοι σου άνθρωποι και να σε φιλάνε, επειδή απλά σ’ αγαπάνε χωρίς να έχουν να κερδίσουν κάτι από σένα, χωρίς να έχεις κάποιο αξίωμα για να τους «βολέψεις». Η δική μου υπερηφάνεια είναι που ξέρω ότι θα περπατήσω στο δρόμο και δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί έστω και ένας που να μου πετάξει γιαούρτι, να μου πει «φταις κι εσύ και ο άντρας σου γι αυτά!». Αυτή λοιπόν είναι η μεγάλη μου προίκα και το μεγάλο μου κέρδος: Το καθαρό μου κούτελο στον κόσμο! Ας φοβούνται οι υπόλοιποι το θυμό του λαού που θα γίνει- να είστε βέβαιος γι αυτό- ένα μεγάλο ποτάμι που θα τους παρασύρει.

-Σας λείπει σήμερα ένας έρωτας;

-Καμία γυναίκα δεν θέλει να είναι μόνη. Κουράστηκα πολύ πια να είμαι εγώ ο άντρας του εαυτού μου, όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά, δεν εκβιάζω καταστάσεις. Όποτε έρθει στη ζωή μου, όποια στιγμή έρθει, ο έρωτας είναι καλοδεχούμενος। Δεν με παίρνει, όμως, να κάνω καμία άλλη λάθος επιλογή. Πρέπει να είμαι πια πάρα πολύ σίγουρη και προσεκτική, για τον οποιονδήποτε μελλοντικό σύντροφο της ζωής μου. Γιατί δεν αντέχω πια καμία εκμετάλλευση και κανένα άλλο πόνο. Όπως λέει κι ο Ελύτης που λατρεύω και είναι βάλσαμο ζωής για μένα: «Ω, δύσβατη δύσβατη ζωή, από ποιο σοκάκι γίνεται κανείς να σε περάσει;».

Δημοσιεύθηκε στο People, τον Αύγουστο του 2011.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΝΙΣΗ: "ΕΖΗΣΑ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ"

Η ζωή της μοιάζει με εκείνο το στίχο του Σταμάτη Κραουνάκη που κάποτε τραγούδησε: «Μια Κυριακή απόγευμα, είχα έναν άνθρωπο κι έπιανα μπράτσο. Κι εκείνος ερχόταν ζεστός, από κρεβάτι αλληνής, της διπλανής της ζωής…». Σαν βαθύς λυγμός ή σαν παράπονο. Ή και σαν ευλογία αφού, όλα τα γκρίζα περιστατικά των ερώτων της, έγιναν ο μεγάλος σπαραγμός της φωνής της, ταύτιση με τους καημούς των δεκάδων θαυμαστών της στα τραγούδια που ερμήνευσε. Στο «Σ έχω κάνει Θεό», στο «Μυστικές μου έρωτα», στο «Ήμουν είμαι και θα είμαι», στο «Αστέρι μου». Τόνοι τα γαρύφαλλα στα πόδια της κι άλλα τόσα τα σπασμένα πιάτα. Τόσες «κρυφές» αφιερώσεις, τόσα λόγια ανείπωτα, με τη φωνή της να τραγουδάει πάντα για συγκεκριμένο παραλήπτη.

-Έχεις ζήσει όλα όσα τραγουδάς;

-Όλα! Στη ζωή μου έδωσα μεγάλη βαρύτητα στον έρωτα και δεν το μετανιώνω. Δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω όλα αυτά που λέω αν δεν αισθανόμουν το στίχο μέσα μου, αν δεν βίωνα όλες αυτές τις ιστορίες. Από τα 18 μου, τότε που έκανα την πρώτη μου ολοκληρωμένη σχέση, ο έρωτας ήταν και παραμένει ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ζωής μου.

-Τι κοιτούσες συνήθως σε έναν άντρα;

-Να με αγαπήσει! Λίγο το χεις; Πόσοι άντρες αγαπάνε πραγματικά σήμερα; Εγώ ποτέ μου δεν στάθηκα με έναν άνθρωπο για τα λεφτά του, για τη φήμη του ή για το τι έλεγαν οι άλλοι για εκείνον. Γι αυτό και οι σοβαρές σχέσεις που έκανα στη ζωή μου ήταν μόνο τρεις, αλλά μόνο μία φορά ερωτεύτηκα πραγματικά. Όλα τα άλλα, ήταν απλώς «περιστατικά». Δεν είχαν πόνο, δεν είχαν ταχυπαλμία. Γι αυτό και δεν ήταν έρωτες.

-Στους χωρισμούς σου πως ήσουνα;

-Ένα ράκος. Έβγαινα πάνω στην πίστα και ξεχνούσα τα λόγια μου, έτρεμα μέσα στο καμαρίνι, έλεγα «κρύψτε μου το τηλέφωνο μην το δω και τον πάρω», έχανα το δρόμο για να γυρίσω στο σπίτι μου γιατί τον σκεφτόμουν συνέχεια, επέστρεφα στο σπίτι και χτυπιόμουν στα πατώματα, με έπιανε το μαράζι, γινόμουν ένα λιώμα. Δεν μπορώ να πω ότι εγώ με τους έρωτές μου πέρασα ξέγνοιαστα και καλά. Γιατί οι έρωτες οι δικοί μου ήταν πολύ περίεργοι. Δεν ήταν απελευθερωμένοι. Ή αυτοί ήταν αλλού, ή εγώ ήμουν αλλού. Ήταν βασανισμένοι έρωτες.

-Υπήρξες τρίτο πρόσωπο σε σχέση;

-Ναι. Και υπέφερα πάρα πολύ γι αυτό. Δεν το συνιστώ σε κανέναν. Είναι αμαρτία μεγάλη. Αλλά, καμιά φορά, αυτά γίνονται και άθελά σου. Γιατί, όταν ερωτεύεσαι, όταν συναντάς εκείνο το βλέμμα που σε σκοτώνει σαν να γίνεται σύγκρουση μετωπική φορτηγών στην Εθνική οδό, δεν ρωτάς «συγνώμη, είσαι παντρεμένος; Έχεις παιδιά;». Κι όταν ξεκινάνε τέτοιες ιστορίες, δεν υπάρχει φρένο. Είναι το πάθος, είναι το παράνομο, είναι η αδρεναλίνη, είναι πολλά μαζί. Είσαι μονίμως στημένος πάνω σε ένα τηλέφωνο και περιμένεις την κατάλληλη ευκαιρία για να του μιλήσεις, να μην σ ακούσει η άλλη, να βγείτε μαζί και να μην σας δουν, μην πάνε και πουν τα καθέκαστα και τον φέρουν σε δύσκολη θέση. Η παρανομία είναι γλυκιά, αλλά είναι και πολύ ψυχοφθόρα. Μην σου τύχει.

-Σε έχουν απατήσει ποτέ;

-Πολλές φορές. Εν γνώσει μου και με την ανοχή μου. Και ο πιο πονηρός άντρας να είναι και να θέλει να μου κρυφτεί, εγώ θα τον καταλάβω. Φαίνονται αυτά. Όταν σου μιλάει ο άντρας που αγαπάς και το μάτι του τρεμοπαίζει, να θυμάσαι πάντα ότι είναι η προειδοποίηση ότι κάτι δεν πάει καλά. Σε ενημερώνει ο Θεός με τον τρόπο του. Τα μάτια μιλούν, όχι το στόμα και τα «συγνώμη».

-Συγχωρούσες μετά την απιστία;

-Ναι. Ήμουν κορόιδο. Αλλά τι να κανα; Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς και τα λάθη του.

-Εσύ ήσουνα πάντα πιστή;

-Για πιστή ξεκινούσα. Λοξοδρομούσα όμως. Όχι γιατί ήθελα να απατήσω, αλλά δεν περνούσα καλά και ήθελα να ξεδώσω κι εγώ σαν γυναίκα. Βλακεία μου; Πες το κι. έτσι. Για τον άλλον, όμως, το κανα. Για να τον ξεπεράσω πιο γρήγορα.

-Έφτασες ποτέ κοντά στο θάνατο για έναν άντρα;

-Ναι, αλλά με φύλαξε ο Θεός. Ήμουν απελπισμένη, μ έναν άντρα που μου δινε ελπίδες ψεύτικες ότι κάτι μπορεί να γινόταν. Ο κόσμος τότε μ έβλεπε για κολόνα κι εγώ δεν είχα πουθενά να στηριχτώ. Πήγαινα ξημερώματα κατά το Σούνιο, μετά το πρόγραμμα μου στη «Φαντασία» που τραγουδούσα τότε και, στις στροφές, μου ρθε να δώσω μία και να πέσω στο γκρεμό. Ένιωθα ένα τίποτα, ένα μηδενικό. Δεν ξέρω τι με κράτησε και δεν έπεσα τελικά. Στο τσακ τη γλίτωσα. Γύρισα στο σπίτι μου αλαφιασμένη, σαν άρρωστη πήρα την εικόνα της Παναγίας στα χέρια μου κι έλεγα «Παναγία μου! Παναγία μου, σχώρα με! Δεν το θελα. Συγχώρα με!». Σαν φώτιση μου ήρθε αυτό εκείνη την ώρα: «Εκείνος μια χαρά είναι, με τη γυναίκα του αγκαλιά, εσύ τι πήγες να κάνεις;». Δεν τον ξαναπήρα τηλέφωνο. Από εκείνη τη στιγμή τον ξέγραψα. «Πέθανα» για πολλούς άντρες μετά, αλλά ποτέ ξανά για εκείνον.

-Τι θα ήθελες να διαγράψεις από τη ζωή σου;

-Το γάμο μου- ο οποίος κράτησε 12 ολόκληρα χρόνια- και κάποιες πολύ βίαιες καταστάσεις που έζησα στο παρελθόν. Εγώ είχα παραπάνω από έναν σύντροφο που σήκωνε χέρι επάνω μου.

-Πώς ανεχόσουν να μένεις μέσα σε μία σχέση, αφού δεχόσουν βία;

-Υπάρχουν πολλοί λόγοι. Λες «θα περάσει», λες «είναι μία άσχημη στιγμή», λες «κατά λάθος έγινε», λες «είναι περαστικό», λες «θα διορθωθεί», λες «μ αγαπάει». Αυτό είναι και το μεγαλύτερο λάθος, το «αφού μ’ αγαπάει…». Και κάνεις υπομονή. Τελικά, αυτός δεν αλλάζει και εσύ καταστρέφεσαι. Με την ευκαιρία, θα ήθελα να δώσω μία συμβουλή σε όλες τις γυναίκες που διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη και δέχονται βία- είτε λεκτική, είτε σωματική- από τους συντρόφους τους: Σηκωθείτε και φύγετε! Οι άνθρωποι αυτοί δεν αλλάζουν, μόνο χειροτερεύουν. Είναι τέρατα!

-Σχέση με νεότερό σου άντρα θα ξανάκανες;

-Γιατί όχι; Όταν ερωτεύομαι δεν κοιτάω τη ληξιαρχική πράξη, ούτε ζητάω πιστοποιητικό γεννήσεως. Πάω όπου ακουμπάει η καρδιά μου. Τότε που χτύπησε η καρδιά, ήταν νεότερος. Παλαιότερα είχα και σχέσεις με άντρες 20 χρόνια μεγαλύτερους από μένα, το οποίο τότε είχε λειτουργήσει πολύ καλά για την εξέλιξή μου, λόγω της σοφίας τους αλλά και της ασφάλειας που αισθανόμουν πλάι τους.

-Πιο πολύ γέλασες ή έκλαψες στη ζωή σου;

-Πιο πολύ έκλαψα। Έκλαψα πολύ για τον πατέρα και τον αδερφό μου που έχασα, έκλαψα που γυρνούσα από τη δουλειά μου απογοητευμένη, έκλαψα γιατί με κουτσομπόλεψαν στα μαγαζιά που δούλευα, έκλαψα γιατί δεν με πλήρωναν, έκλαψα γιατί ήμουν φτωχή και δεν είχα να βάλω δεύτερο φουστάνι, έκλαψα γιατί κλειδωνόμουν μέσα στην κρεβατοκάμαρα και δεν έβγαινα μήπως με βρουν και με δείρουν, έκλαψα για την ταπείνωση που μου προκάλεσαν, έκλαψα που μ έκαναν να μην έχω καμία υπερηφάνεια σαν άνθρωπος επειδή με έκαναν σκουπίδι, έκλαψα γιατί με ποδοπάτησαν, έκλαψα γιατί έβγαινα να τραγουδήσω στην πίστα και καθόμουν πίσω πίσω στην ορχήστρα επειδή δεν είχαν τα παπούτσια μου τακούνια γιατί ήταν σπασμένα (συγκινείται). Συχωρεμένοι να ναι όλοι τους. Καμιά φορά κάθομαι στη βεράντα μου, βλέπω το φεγγάρι και λέω «καλά τα καταφέρναμε, Κατερίνα». Άμα είναι να ακούσει κάποιος το «μυστικέ μου έρωτα», να πει «την πέρασε κι άλλος την κατάσταση, κάποιος άλλος έκλαψε μ αυτό το τραγούδι πριν από μένα» και να ηρεμήσει η καρδούλα του, χαλάλι τόσα βάσανα.

Δημοσιεύθηκε στο περιoδικό People, τον Αύγουστο του 2011.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΙΠΙΛΗ: "ΘΑ ΣΤΗΣΩ ΤΣΑΝΤΙΡΙ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ"

Στη συνάντησή μας, στο Παγκράτι, μιλάει στο τηλέφωνο με κάποιους συνεργάτες της, περιμένει να κλείσουν εκκρεμότητες, να επιβεβαιωθούν κάποια ραντεβού, κάτι να υπογράψει, να προλάβει τη συνεδρίαση της βουλής στην οποία πρέπει να πάει το μεσημέρι.Το ίδιο βράδυ (της Πέμπτης 21 Ιουλίου) θα αποφασιστεί στις Βρυξέλλες το μέλλον της Ελλάδας.Κουνάει νευρικά το κεφάλι της, θυμώνει, ειρωνεύεται και- μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν- διατηρεί, ευτυχώς, το καυστικό και καίριό της χιούμορ.

-Γιατί δεν παραιτήστε από το βουλευτικό αξίωμα «για λόγους πολιτικής ευθιξίας»; Θα ήσασταν η πρώτη βουλευτής στην Ελλάδα που παραιτείται για τέτοιο λόγο, θα γράφατε ιστορία, κυρία Πιπιλή!

-Πρώτον, εγώ δεν είμαι κανά ψώνιο για να θέλω να γράψω ιστορία. Δεύτερον, παρότι λέω συχνά «που ήθελες, ρε Φωτεινή, και μπλέχτηκες; Εσύ που ήσουν επιτυχημένη επαγγελματίας, που ασκούσες κριτική, που κούναγες το δάχτυλο, να κάθεσαι τώρα και να ακούς τον έναν και τον άλλον να σε βάζει πακέτο με απατεώνες, με κλέφτες, με φιλόδοξους πολιτικούς, με ρουσφετολόγους, με παλαιοκομματικούς;», εντούτοις είμαι ορθολογίστρια. Και λέω: «όταν υποκύπτεις στον λαϊκισμό τον υποβοηθάς, ενώ εμένα ο χαρακτήρας μου ανέκαθεν έρχεται σε ρήξεις, που ακόμα και πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα λέει αλήθειες. Άρα πιο χρήσιμη είσαι να τα λες ως βουλευτής, παρά να τα ξαναπείς ως δημοσιογράφος». Αν αρχίσουμε όλοι εμείς που πραγματικά στεναχωριόμαστε αλλά και εξοργιζόμαστε με αυτή την ισοπέδωση των πάντων να φεύγουμε, τότε τι θα μείνει; Θα μείνουν οι γόνοι, οι κληρονόμοι έδρας- οι οποίοι είναι γύρω στους 50 μέσα στη βουλή-, τα ψώνια- αυτό είναι αυτοφυές είδος στην πολιτική- και, το κυριότερο, λόγω της οικονομικής συγκυρίας, θα μπουν στη βουλή τελικά οι λεγόμενοι τεχνοκράτες, απεσταλμένοι επιχειρηματικών και τραπεζικών ομίλων, οι οποίοι δεν θα βγάζουν γλώσσα. Στο τέλος, λοιπόν, θα καταντήσουμε μία βουλή των λόρδων και των γόνων και, όλοι οι άλλοι, θα πάμε διά παντός στο σπιτάκι μας. Γιατί εγώ, αγάπη μου, δεν είμαι κάποιος γόνος. Εγώ είμαι μία τρελή και πετυχημένη. Και θα παραμείνω τρελή και πετυχημένη γυναίκα, θέλουν δεν θέλουν!

-Όλοι αυτοί οι γόνοι που αναφέρετε δεν είναι και στη Νέα Δημοκρατία, στο κόμμα που εκπροσωπείτε κι εσείς στη βουλή;

-Πίστευα κι εγώ ότι είναι στη Νέα Δημοκρατία. Έλα όμως που είναι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ! Έλα που η κυρία Χαρά Κεφαλίδου, που την έμαθε όλη η Ελλάδα επειδή γύρισε το βουλευτικό της αυτοκίνητο, είναι κόρη πρώην υφυπουργού του ΠΑ.ΣΟ.Κ! Ήξερε κανείς ότι η κυρία Κεφαλίδου είναι γόνος; Ξέρετε πόσοι βουλευτές είναι γόνοι; Απλώς δεν είναι πρωτοκλασάτοι του επιπέδου Μητσοτάκη, Καραμανλή ή Βαρβιτσιώτη. Λέει η κυρία Κεφαλίδου «επιστρέφω το βουλευτικό μου αυτοκίνητο». Και λέει ο κόσμος «μπράβο στο κορίτσι!». Ξέχασε να μας πει, όμως, η κυρία Κεφαλίδου ότι είναι βουλευτής Δράμας και η Δράμα, όπως ξέρετε, είναι δίπλα από το αεροδρόμιο της Καβάλας και το Σύνταγμα παρέχει στους βουλευτές της περιφέρειας 107 δωρεάν αεροπορικά εισιτήρια το χρόνο!

-Εσείς γιατί δεν επιστρέφετε το βουλευτικό σας αυτοκίνητο;

-Στο λαϊκισμό δεν υποκύπτω! Μα τι νομίζετε; Ότι ξαφνικά έπιασε ο πόνος τα πρόσωπα που εκπροσωπούν το πιο καταδικασμένο πολιτικό σύστημα του παρελθόντος, ώστε να σωθεί η ελληνική οικονομία επειδή οι 300 βουλευτές χρησιμοποιούν, στις βουλευτικές τους έδρες, ένα αυτοκίνητο; Κατά σύμπτωση, εγώ περπατάω πάρα πολύ, γιατί μένω πολύ κοντά στη βουλή και το αυτοκίνητο που έχω κάθεται στο parking. Να φανταστείτε, στα 4 χρόνια που το έχω, έχω κάνει μόνο 30 χιλιάδες χιλιόμετρα- σχεδόν τίποτα. Είτε το χρησιμοποιείς, είτε το παραδίδεις, η βουλή πληρώνει το leasing έτσι κι αλλιώς. Άλλο είναι το θέμα: Τα προνόμια που τα κουκουλώνουν οι Μητσοτάκηδες και όλοι αυτοί οι παλιοί και τα πληρώνουμε όλοι εμείς οι καινούργιοι! Που, στο φινάλε, δεν έχουμε και καμία ευθύνη για τα τέρατα που έκανα οι πολιτικές οικογένειες, οι πρώην πρόεδροι της βουλής, οι υπουργοί και πρωθυπουργοί, τα ρουσφέτια και οι σπατάλες.

-Ποιο είναι το ύψος της βουλευτικής αποζημίωσης;

-Πεντέμισι χιλιάδες ευρώ μικτά.

-Αυτό δεν είναι προκλητικό για έναν άνθρωπο που παίρνει μισθό 700 ευρώ το μήνα, που του κάνουν τώρα και επιπλέον περικοπές με το μεσοπρόθεσμο;

-Βεβαίως και είναι προκλητικό, γι αυτό κι εγώ προτείνω: «Ας κλείσει η βουλή!». Να φέρουμε και τον Καντάφι εδώ, που είναι άνεργος τώρα, και ψάχνει για δουλειά. Αφού στοιχίζει λοιπόν το δημοκρατικό πολίτευμα, να την κλείσουμε, ρε παιδί μου, τη βουλή, να καταργηθούν και οι βουλευτές και το Σύνταγμα. Ας βρούμε μια άλλη μέθοδο, που να μην μας στοιχίζει τίποτα.

-Όλος ο κόσμος αναρωτιέται το πιο απλό: Γιατί δεν μειώνεται η βουλευτική αποζημίωση ή ο αριθμός των βουλευτών; Δεν το καταλαβαίνετε ότι είναι προκλητικό, με τις σημερινές συνθήκες;

-Άσε τα συμβολικά ΠΑΣΟΚικά σε μένα! Σε παρακαλώ! Πρώτον, με 200 βουλευτές θα εξοικονομήσει η Ελλάδα 15 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Μετρημένα πράγματα. Το κάνεις, όμως, για οικονομία; Γιατί, αν το κάνεις για οικονομία θα πρέπει, για να είσαι δίκαιος, να καταργήσεις τα πάντα! Δηλαδή, να μην πληρώνεται ο δήμαρχος, να μην παίρνει αποζημίωση ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ο περιφερειάρχης, να απολυθούν όλοι οι σύμβουλοι στα υπουργεία. Δεύτερον, αν ενοχλεί τόσο πολύ το ότι 300 άνθρωποι αμείβονται από τον ελληνικό λαό, ας καταργηθεί τελείως! Να μην υπάρχει βουλευτική αποζημίωση! Είμαστε σοβαροί; Σε ποιο μέρος του κόσμου ένα αξίωμα, το οποίο είναι και ευκαιριακό, δεν αμείβεται; Πείτε μου! Ας είμαστε σκεπτικιστές στο πόσο εύκολα πέφτουν τέτοιες προτάσεις και ας τελειώνει επιτέλους αυτό το πανηγύρι! Ας έρθουν τότε και οι γόνοι, μαζί με την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη- και πολλούς άλλους ακόμη- και να γίνουν μία ωραία παρέα. Ωραία το θέτετε: Γιατί να στοιχίζω εγώ στον άνεργο πεντέμισι χιλιάδες ευρώ; Και να σου πω και το άλλο τώρα: Θέλω να στήσω τσαντίρι στο Κολωνάκι!

-Τι εννοείτε;

-Τι είναι το Κολωνάκι σήμερα, αγάπη μου; Ένα νεκροταφείο μαγαζιών. Αυτό δεν κατάντησε; Πάνε όλοι και καταστρέφουν μόνο το Σύνταγμα! Και λέω: «Δεν είναι άδικο για το Κολωνάκι, που είναι επίσης παλιά πλατεία, να μην είναι “αξιοθέατο” όπως έχει καταντήσει το Σύνταγμα;». Διότι οι τουρίστες τα μάθανε τα χαΐρια μας. Έρχονται στην Ελλάδα, γιατί σου λένε θέλουν να δουν πώς μπορεί ένας λαός να καταστρέφει την ιστορική του πλατεία και να την έχει μετατρέψει σε κωλοχανείο. Ωραίο θέαμα να καίγεται η “Μεγάλη Βρετανία”! Πολύ ωραίο! Το Κολωνάκι γιατί να έχει απλώς άδεια μαγαζιά; Θα κάνω λοιπόν “μόδα” και το Κολωνάκι! Γιατί μόνο έτσι θα πάνε εκεί τα ξένα Μέσα Ενημέρωσης εκεί και θα γεμίσει τουρισμό. Ευκαιρία να μπει ο κόσμος, να ψωνίσει και κάτι.

-Δεν φοβάστε κι εσείς, όταν κυκλοφορείτε στο δρόμο, μήπως σας γιαουρτώσουν;

-Προσέχω. Γιατί, όπως ξέρεις, δεν είμαι ηλίθια. Τον μάγκα, δεν τον κάνω. Δεν κυκλοφορώ με την ίδια άνεση πια στο δρόμο. Ωστόσο, δύο συμβάντα μου έχουν τύχει. Πριν από λίγο καιρό, όταν ψηφίστηκε το Μνημόνιο- που, by the way, εγώ δεν το χω ψηφίσει- περνούσε έξω από τη βουλή μία πολύ σικ κυρία και μου λέει: «πως τα κάνατε έτσι και μας κόβουν τώρα το μισθό μας, κυρία Πιπιλή;». Την κοιτάω και της λέω: «δεν πειράζει, κυρία μου, δεν θα πάρεις άλλη Louis vuitton τσάντα!». Γιατί η κυρία, δεν ντρεπόταν και κράταγε τσάντα Louis vuitton, όταν διαμαρτυρόταν! Και συνεχίζω: «μιλάς εσύ κυρά μου, που κρατάς Louis vuitton; Άσε να μιλήσει κανάς άνεργος!». Πριν από δέκα μέρες, έστριβα για να μπω στη βουλή. Περίμενα στο φανάρι, δίπλα ήταν ένας ταξιτζής, ο οποίος με είδε και κουνούσε το κεφάλι του απαξιωτικά. Κατεβάζω το τζάμι και του λέω: «σε μένα απευθύνεστε;». «Ναι», μου απαντάει. «Είμαι κλέφτρα, ε;». Αυτός ψιλοκωλώνει και του λέω: «Να σου θυμίσω ότι μεγαλύτεροι φοροφυγάδες από τους ταρίφες, δεν υπήρξαν στην Ελλάδα. Τους τσουβαλιάζατε τόσα χρόνια πέντε πέντε μέσα στα ταξί και θα μου πεις εμένα που έχω πληρώσει τη μισή μου περιουσία στην Εφορία;». Κοκαλώνει και μου λέει: «εντάξει, δεν είπαμε και τίποτα, κυρία Πιπιλή!». Και σηκώνεται και φεύγει. Άκουσε να δεις. Αυτό που είναι πραγματικά τραγικό σήμερα, με το οποίο κανείς δεν ασχολείται επί της ουσίας, είναι η ανεργία, που για μένα είναι χειρότερο κι απ την αρρώστια. Δεν λυπάμαι κανέναν, μα κανέναν, που έχει ένα μισθό και μπορεί να μου κάνει το «μάγκα». Λυπάμαι και στεναχωριέμαι, όμως, για τα νέα παιδιά ή για τη γυναίκα των 45 χρόνων που είναι άνεργη. Αυτό είναι το σημαντικότερο πρόβλημα της Ελλάδας. Δεν είναι ούτε οι περικοπές, ούτε το σφίξιμο. Το πρόβλημα της Ελλάδας ήταν ότι νεοπλουτίσαμε και γι αυτό φτωχύναμε. Έτσι την πάθαμε.

-Να υποθέσω ότι στις επόμενες εκλογές, δεν θα είστε ξανά υποψήφια;

-Το τραγικό είναι ότι εγώ ανήκω στις δύο πιο μισητές κατηγορίες Ελλήνων: Είμαι και δημοσιογράφος και βουλευτής. Δεν είναι ένα δράμα αυτό που ζω; Αν φύγω από βουλευτής, τότε θα ξαναγυρίσω στη δουλειά μου. Ως βουλευτής είμαι «κλέφτρα», και «λαμόγιο». Ως δημοσιογράφος, είμαι «αλήτισσα» και «ρουφιάνα». Έχω μία σύγχυση! Ποιο είναι το χειρότερο στη ζωή μου; Προτείνω να μου δώσετε ιδέες! Τι να κάνω;

-Δεν θα προτιμούσατε να ήσασταν μία σύζυγος, μάνα και εργαζόμενη; Να έχετε κι εσείς μία «κανονική» ζωή;

-Δεν μου προέκυψε। Από οικογένεια, από ανατροφή, από χαρακτήρα. Γιατί, στη ζωή επιλέγεις τι κάνεις. Εγώ δεν μετανιώνω για τίποτα από όσα έχω κάνει, γι αυτό και δεν παρίστανα, ούτε παριστάνω ποτέ στη ζωή μου υποκριτικά, το «καλό κορίτσι». Με κάτι τέτοια, κάνω εμετό!

Δημοσίευση στο περιοδικό People, τον Αύγουστο του 2011.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΙΩΤΑΚΗΣ: Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΡΑΓΚΜΠΙ

Στην φωτογράφησή μας ήρθε με την ειδική, μακρόστενη, μπάλα του ράγκμπι, την κρατούσε στα χεριά του, μου την έριξε κάποια στιγμή για να την πιάσω, έπεσε κάτω, πόνεσα αλλά επέμενε πως «σου έκανα πολύ αδύναμη πάσα, μάλλον εσύ είσαι πολύ αγύμναστος», τον έπιασαν τα γέλια, με χτύπησε στους ώμους σαν να γνωριζόμασταν πολλά χρόνια, σαν να μην είπαμε «χαίρω πολύ» πριν από δέκα μόλις λεπτά. «Δεν είμαστε όλοι πρωταθλητές ράγκμπι», του λεω. Εκείνος ξαναγελάει. Εξωστρεφής και πολύ άνετος. Μου εξηγεί κάποιους κανόνες του παιχνιδιού, μου λεει για τα παιχνίδια που θα είχε τις επόμενες μέρες, τα συνεχή του πήγαινε έλα από τη Γαλλία στην Ελλάδα, τις νίκες της εθνική μας σε ευρωπαϊκά παιχνίδια. Είναι περήφανος για όλα. Όταν μου λεει για το πάθος του, ότι δεν μπορεί να ζήσει ούτε λεπτό χωρίς το ράγκμπι, συγκινείται. Το εννοεί. «Το ράγκμπι, είναι η ζωή μου. Γεννήθηκα για να κάνω μόνο αυτό. Είναι κάτι σαν κάρμα». Πράγματι. Ο Χρήστος γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά, ο πατέρας του είναι πολιτικός μηχανικός, η μητέρα του ασχολείται με τουριστικές επιχειρήσεις, δεν είχαν καμία σχέση με το άθλημα. Από παιδί του άρεσε να βγαίνει από το σπίτι του και να παίζει, ήταν πολύ εξωστρεφής, καθόλου μοναχικός, καλός μαθητής στο σχολείο του. Wild και άτακτος. Στα 17 του χρόνια κέρδισε αθλητική υποτροφία, πήγε στο Λος Άντζελες, στο UCLA, όπου σπούδασε αθλητικές επιστήμες. Πάντα τον ενδιέφεραν άλλωστε τα αθλητικά, ξεκίνησε με τον κλασσικό αθλητισμό, έπαιζε ποδόσφαιρο- στην μικτή Χανίων αρχικά, στη συνέχεια στον αθλητικό σύλλογο «Ελευθέριος Βενιζέλος»- με διακρίσεις ως πανελληνιονίκης, στην Εθνική ομάδα αργότερα. «Πάντα ήμουνα πολύ δυναμικός, έκανα πολλές αλητείες στη ζωή μου, ήθελα να είμαι ανεξάρτητος. Ήμουνα διάολος. Έφευγα θυμάμαι από το σχολείο, πήγαινα στις προπονήσεις μου, διάβαζα λίγο τα μαθήματα μου, ύστερα πήγαινα στο στίβο, γυρνούσα στις 8 το βράδυ στο σπίτι, αλλά ξανάφευγα για να βγω και να διασκεδάσω. Δεν γύριζα στο σπίτι πριν από τις 2 το πρωί, παρόλο που δεν ήμουνα ποτέ ο άνθρωπος που έκανε καταχρήσεις. Δεν καπνίζω, δεν πίνω, δεν έχω κάνει ποτέ μου ναρκωτικά. Είμαι ένας άνθρωπος πάρα πολύ ενεργητικός από μόνος μου, οπότε δεν χρειαζόμουνα τα περιττά. Εγώ ντοπάρομαι με μένα». Στο Λος Άντζελες έμεινε μέχρι τα 23 του χρόνια, εκεί έπαιξε American football, κέρδισε παναμερικανικούς αγώνες, επέστρεψε μετά στην Ελλάδα, γνωρίστηκε με τον πρόεδρο της ομοσπονδίας ράγκμπι στην Ελλάδα, τον Ευάγγελο Στάμου, και κάπως έτσι ξεκίνησε να ασχολείται με το άθλημα, να παίζει στην πρώτη εθνική ομάδα ράγκμπι που δημιουργήθηκε ποτέ στην Ελλάδα, στην οποία τα τελευταία δύο χρόνια είναι ο αρχηγός, παράλληλα με τα διεθνή του παιχνίδια. Σε ένα φιλικό παιχνίδι, μεταξύ Ελλάδας και Αυστρίας, τον είδε ένας άγγλος μάνατζερ και του πρότεινε να πάει και να αγωνιστεί εκεί. Ρίσκαρε, αλλά τα κατάφερε. Ήταν γρήγορος, πολύ δυνατός, είχε το σωστό feeling για το πότε έπρεπε να πιάσει τη μπάλα. Εκεί ήταν «o Greek». Λίγο πριν από τη μεταγραφή του σε κάποια άλλη ομάδα της Αγγλίας που τον διεκδίκησαν, του έγινε η πρόταση από ομάδα της Νίκαιας, την Nice Cote D' azur. Από το 2007 αγωνίζεται εκεί, ενώ παράλληλα πηγαινοέρχεται στην Ελλάδα για τις προπονήσεις του με την εθνική μας ομάδα. «Στο Μονακό που μένω, είναι αρκετά κοσμοπολίτικα. Άλλη κουλτούρα. Μπορεί να είναι πολύ ευγενικοί οι Γάλλοι, αλλά αυτή τους η ευγένεια είναι τυπική. Δυσκολεύτηκα λίγο στην αρχή να προσαρμοστώ, αλλά τα κατάφερα. Θέλω να είμαι πολύ καλός αθλητής για να μπορέσω αργότερα-μάλλον μετά τα 34 μου χρόνια- να ασχοληθώ και με την προπονητική. Παράλληλα με τις σπουδές μου, έκανα και personal training γιατί είχε πάρα πολύ καλά λεφτά. Ακόμη και σε διάσημους. Γνώρισα τον Κέβιν Κόστνερ, τον Ρόμπι Γουίλιαμς, τον πρίγκιπα Αλβέρτο. Είναι απλοί άνθρωποι όλοι αυτοί, δεν το παίζουν κάτι σημαντικότερο από εμάς και μάλιστα- επειδή καταλαβαίνουν ότι εμείς είμαστε επαγγελματίες σε αυτό που κάνουμε- μας δείχνουν εμπιστοσύνη. Δεν γκρινιάζουν. Πληρώνομαι με ένα συγκεκριμένο ποσό και αυτό σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να με ξυπνήσει στις 2 το πρωί που θα τελειώσει από τις δουλειές του, για να κάνουμε μαζί γυμναστική. Ο κάθε ένας έχει τα κουμπιά του. Ο Αλβέρτος, για παράδειγμα, ήθελε πάντα να κάνουμε γυμναστική στους κήπους του παλατιού».

Ο Χρήστος ξυπνάει καθημερινά στις 5:45 το πρωί, έστω κι αν το προηγούμενο βράδυ είχε βγει έξω για να διασκεδάσει. Από τη Νίκαια όπου μένει σε ένα μεγάλο νεοκλασικό με έναν συμπαίκτη του, πηγαίνει με το αυτοκίνητό του στο Μόντε Κάρλο- 20 λεπτά διαδρομή- κάνει παράλληλα κάποια personal training, γυρνάει μετά στο σπίτι του, το απόγευμα προπονείται με την ομάδα ράγκμπι. Τα παιχνίδια είναι κάθε Σάββατο ή Κυριακές, αλλά κάποιες φορές απαλλάσσεται από τον προπονητή του εκεί για να αγωνίζεται στην Ελλάδα, αφού «εγώ εδώ κάποτε θα επιστρέψω». Και είναι περήφανος, γιατί η εθνική μας ομάδα ράγκμπι, μέσα σε δύο χρόνια, ανέβηκε δύο κατηγορίες στην Ευρώπη. Σαν αρχηγός με την εθνική, έχασε μόνο ένα παιχνίδι, αυτό με το Ισραήλ. Και η προσωπική του ζωή, χωράει τώρα μέσα σε όλα αυτά; «Τώρα είμαι ελεύθερος. Είναι δύσκολο για κάποια να κάνει σχέση μαζί μου με τόσα ταξίδια που κάνω, τόσα παιχνίδια που παίζω σε όλες τις χώρες του κόσμου με δύο ομάδες. Οι κοπέλες στο Μονακό δεν μου κάνουν κάτι, εγώ θέλω η κοπέλα μου να είναι ελληνίδα. Είμαι πολύ Κρητικός στην νοοτροπία, θέλω να έχω τη γυναίκα κορόνα στο κεφάλι μου και εκείνη να με αντιμετωπίζει σαν τον ιδανικό άντρα, να με θαυμάζει, να είναι περήφανη γι αυτό που κάνω και να μην με ζηλεύει, γιατί κάποιες φορές το αντιμετώπισα στο παρελθόν. Δεν πρέπει να πειράζεται μία γυναίκα που είναι μαζί μου, επειδή μπορεί να με κοιτάει και κάποια άλλη. Το θέμα είναι τι δικαιώματα δίνω εγώ. Πάντα είμαι πιστός, αλλά αν πιστέψω ότι κάτι έχει χαθεί, σηκώνομαι και φεύγω. Ξέρω ποια είναι τα μειονεκτήματα μου και τα λεω από την αρχή, για να είναι ξεκαθαρισμένα τα πράγματα».
Τον ρωτάω αν αισθάνθηκε ποτέ ανασφάλεια με το σώμα του, αν «ξέφυγε» ποτέ από τους κανόνες που ο προπονητής του ή ο ίδιος θέτει για τον εαυτό του. Ποτέ δεν του έχει συμβεί αυτό. Γνώριζε πάντα τα όρια. Το ράγκμπι ήταν πιο πάνω και από τον ίδιο του τον εαυτό. Και τον βοήθησε πολύ και στην φυσική του κατάσταση. «Δεν υπήρξα ποτέ νάρκισσος με το κορμί μου. Το σώμα μου ήταν και είναι πάντα η δουλειά μου. Δεν έχω κάνει ποτέ ιδιαίτερη προσπάθεια ώστε να αποκτήσω τους κοιλιακούς που έχω, είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Όταν θέλω να φάω το γλυκό μου το τρώω, όταν μου έρχεται να “ξεφύγω” το κάνω, αλλά την επόμενη μέρα επανέρχομαι και ξαναμπαίνω σε πρόγραμμα. Νομίζω ότι γεννήθηκα για να έχω το συγκεκριμένο σώμα, είναι μέσα στο DNA μου και αισθάνομαι πολύ καλά μ αυτό». Το ίδιο αναζητάει και στις γυναίκες. Να έχουν το δικό του αθλητικό life style. «Δεν με ενδιαφέρει να είναι αθλήτρια κάποια γυναίκα με την οποία βγαίνω. Αλλά, για να με καταλάβει και να υπάρχει στη ζωή μου για αρκετό καιρό, θα πρέπει να έχει σχέση με τον αθλητισμό. Δεν γίνεται να έχω σχέση με μία γυναίκα που, κάθε βράδυ, είναι με ένα μπουκάλι στα χέρια, ξενυχτάει στα κλαμπς και καπνίζει τρία πακέτα τσιγάρα. Όσο πάθος και να υπάρχει, κάποια στιγμή, θα χωρίσουμε. Δεν θα συμβαδίζουμε σαν άνθρωποι». Ο Χρήστος αυτό κυρίως θέλει πια στη ζωή του: Τις μακροχρόνιες σχέσεις. Η μεγαλύτερη του σχέση στο παρελθόν, κράτησε 3 χρόνια. «Είμαι επιλεκτικός με τις γυναίκες που βγαίνω μαζί τους, θέλω να υπάρχει ατμόσφαιρα και πάθος. Στα 29 μου, είμαι πολύ χορτασμένος από το sex, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αναλώνομαι δεξιά και αριστερά. Εγώ θέλω να είμαι με μία γυναίκα που να είναι δυναμική σαν εμένα. Μου αρέσουν οι power καταστάσεις. Κάποια περίοδο της ζωής μου, όταν ήμουνα στην Αγγλία, το sex για μένα ήταν σαν να έτρωγα. Τώρα είμαι αλλιώς, όλα αυτά τα θεωρώ περιττά. Η προτεραιότητά μου είναι το ράγκμπι και η οικογένεια, τα παιδιά, που θα ήθελα να αποκτήσω στο μέλλον».

Δημοσίευση στο περιοδικό Down Town, τον Ιανουάριο του 2010.

ΜΑΡΙΑ ΣΟΛΩΜΟΥ: "ΠΑΝΤΑ ΑΠΙΣΤΟΥΣΑ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ"

Κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης, ήθελε να παίζει δυνατά η μουσική. Στη διαπασών. Το ίδιο και στο αυτοκίνητό της, τέσσερεις ώρες μετά, εκεί που θα κάναμε τη συνέντευξή μας, παρκαρισμένη μπροστά από ένα παλιό συνεργείο αυτοκινήτων. «Δεν μου έχει ξανατύχει να είμαι με δημοσιογράφο μέσα στο αυτοκίνητο μου και να κάνουμε συνέντευξη», μου λέει. «Είναι “διαφορετικό” για μένα». «Σαν τις δηλώσεις σου», της λέω και χαμογελάει.
-Στη ζωή σου είσαι καθόλου συντηρητική; Οι περισσότεροι έχουν μία άλλη εικόνα για σένα.
-Σε μερικά πράγματα μπορεί να είμαι συντηρητική. Το ότι μιλάω για κάποια από αυτά και τα λέω έτσι όπως τα πιστεύω εγώ, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαι ανατρεπτική ή εκτός των συνηθισμένων. Ορισμένα πράγματα τα θεωρώ αυτονόητα. Κάθε άνθρωπος έχει τα όριά του, το τι θεωρεί πρέπον και τι όχι.
-Που βάζεις τα δικά σου όρια;
-Τώρα πια απέκτησα όρια, γιατί παλιά δεν τα χα βρει. Τώρα είναι στο «μην μου πειράξεις το παιδί μου!». Στο οτιδήποτε. Νομίζω βρήκα που μπορώ να κάνω φόνο και να είμαι και δικαιολογημένη, είμαι ικανή πια και να σκοτώσω άνθρωπο. Παλιά ήμουνα μες στην τρέλα. Όταν δηλαδή τσακωνόμουνα με τους γονείς μου, άνοιγα απλά την πόρτα και κλοτσαγα το ασανσέρ. Μία φορά, έσπασα τζαμαρία με μπουνιές. Τσακωνόμουνα με αυτό τον τρόπο. Τώρα πια δεν τσακώνομαι, δεν ανεβαίνουν οι τόνοι.
-Με τις σχέσεις σου πως ήσουνα;
-Drama queen. Όλα δραματικά, όλα είναι «το τέλος του κόσμου», όλα καταστροφικά, οι τσακωμοί είναι «μέχρι το τέλος», το δάκρυ τρέχει κορόμηλο- αλλά όχι παιγμένο όλο αυτό, όλο αυτό το ζούσα. Μεγαλώνοντας έγινα αναίσθητη, συνειδητοποίησα ότι θέλω μόνο τρεις μέρες για να ξεπεράσω έναν μεγάλο έρωτα. Σε τρεις μέρες τα ξεπερνάω όλα. Έχω γίνει πια πολύ πιο πρακτική.-Δηλαδή;
-Έβαλα στην άκρη το συναίσθημα και είπα: Τι γίνεται; Τι συμβαίνει; Είναι ένας τύπος που φέρεται με αυτό τον τρόπο, εγώ συμπεριφέρομαι με έναν άλλο τρόπο, δεν ταιριάζουμε. Είμαστε η μέρα με τη νύχτα, θα γίνει καταστροφή, δεν έχει μέλλον. Και τέλος.
-Κι αν είσαι ερωτευμένη;
-Τότε εν γνώσει μου θα φάω το κεφάλι μου και μετά θα χτυπηθώ. Γι αυτό σου λέω, πρακτικά πράγματα, ένα κι ένα ίσον δύο. Είμαι εγώ τώρα για μελοδράματα; Το ίδιο πρακτικά λειτουργώ και όταν με παρατάνε οι γκόμενοι. Είμαι πολύ παρορμητική, άσχετα αν έχω και πολλή λογική μέσα μου.
-Πότε ήταν η τελευταία φορά που υπήρξες πολύ ερωτευμένη;
-Με το Μάριο.
-Για πόσο καιρό ήσασταν ερωτευμένοι;
-Για ένα χρόνο. Εμένα τουλάχιστον, για ένα χρόνο με κράτησε πολύ. Από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια. Από τη μία έχω αποκλείσει τον έρωτα γιατί είμαι ερωτευμένη με το γιο μου, θέλω να ασχοληθώ με αυτόν και με τη δουλειά μου την οποία λατρεύω, και από την άλλη δεν προλαβαίνω.
-Είναι δυνατόν να μην έχεις ερωτευτεί ξανά εδώ και τρία χρόνια;
-Μιλάμε για έρωτα, δεν μιλάμε για ένα απλό «αχ». Αυτά τα «αχ» βέβαια δεν είναι μόνο εφηβικά, γίνονται και σε μεγαλύτερες ηλικίες. Μου συμβαίνει λοιπόν να ενθουσιαστώ με κάποιον και την επόμενη μέρα να αναρωτηθώ «τι ήταν αυτό; Τι του βρήκα;».-Ως one night stand όλο αυτό;
-Ως φλερτ. Έχω κάνει μόνο μία φορά one night stand στη ζωή μου, ήταν με το Μάριο, και δεν θέλω να ξανακάνω.
-Άλλη εικόνα είχα για σένα.
-Τι θες να μου πεις; One night stand δεν κάνω αγάπη μου, όχι από ηθική, αλλά από το φόβο της βλακείας. Έχω το φόβο του βλάκα. Επειδή έχω τον μαλακομαγνήτη, είμαι σίγουρη ότι ο ωραίος σούπερ ντούπερ γκόμενος που στέκεται στο μπαρ απέναντι και με κοιτάει επίμονα, είναι βλάκας. Ε, εγώ δεν μπορώ να δεχτώ- από εγωισμό- ότι έχω πάει με έναν βλάκα! Προτιμώ λοιπόν να μην…
-Κεραυνοβόλο έρωτα έχεις αισθανθεί ποτέ;
-Μία φορά, στα 13 μου χρόνια.
-Όχι και με το Μάριο;
-Τον Μάριο τον ήξερα από πριν, δεν πιάνεται αυτό. Δεν ήταν από τους ηθοποιούς που έβλεπα στην τηλεόραση και έλεγα «α, ωραίο παιδί». Καθόλου! Προέκυψε πολύ αργότερα. Οπότε τώρα δεν είμαι στη φάση να δω κάποιον και να πω «τι ωραίος, τον θέλω!». Είμαι στη φάση που ένας άντρας θέλω να με συγκλονίσει με έναν άλλο τρόπο.
-Εγκεφαλικά;
-Μόνο. Είναι δύσκολο, αλλά άμα συμβεί θα γίνει της κακομοίρας. Είμαι κλειστή, δεν είμαι «περάστε κόσμε». Ποτέ δεν ήμουνα «εύκολη», ούτε προσεγγίσιμη ερωτικά.
-Δεν θεωρείς τον εαυτό σου sexy;
-Εγώ αυτά που κάνω στις φωτογραφήσεις, δεν τα κάνω στην προσωπική μου ζωή. Δεν κυκλοφορώ έτσι έξω, ούτε μπορώ να με φανταστώ ότι θα βγω με το σουτιέν και θα πάω στον μανάβη να πάρω ντομάτες. Σαφέστατα όταν πρέπει και στις φάσεις που πρέπει, είμαι σέξι. Σε πληροφορώ μάλιστα ότι τις σέξι φωτογραφήσεις ξεκίνησα να τις κάνω αφότου γέννησα. Πριν από τη γέννα δεν έκανα τίποτα κάπως αποκαλυπτικό, όπως τώρα.
-Ενώ θα έπρεπε να συνέβαινε το αντίθετο.
-Κι όμως. Εγώ, μετά τη γέννα, απενοχοποιήθηκα με το σώμα μου.
Η ΜΑΡΙΑ, ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ
-Δεν σκέφτεσαι ότι όταν βγει το περιοδικό κάποιοι θα βγουν και θα πουν «αυτή είναι μάνα, τι φωτογραφίζεται με την πλάτη γυμνή και με εσώρουχα»;
-Και παπαδιά να βγαινα στο εξώφυλλο, τα ίδια θα έλεγαν! Το ξέρω ότι θα πουν και πάλι για μένα τα χιλιάδες, ότι θα με βρίζουν. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν αυτό και δεν με αφορά κιόλας. Εγώ αυτό που θεωρώ ότι είναι σωστό, το κάνω. Το ότι παίρνουνε κάποιες τηλεοπτικές δηλώσεις μου, τις σχολιάζουν και τις κάνουν σημαίες, χέστηκα. Από τη συνέντευξη που κάνουμε εμείς αυτή την στιγμή, θα μεταδώσουν αποσπάσματα, τα οποία θα είναι και λίγο σαν να έχω πάθει εγκεφαλικό καθώς μιλάω. Το γνωρίζω από τώρα αυτό.
-Δεν σε ενοχλούν τα σχόλια που ακούγονται για σένα;
-Δεν τα ακούω ποτέ γιατί εγώ εκείνη την ώρα δουλεύω, δεν βλέπω τηλεόραση. Και να ήμουνα όμως στο σπίτι, δεν θα έβλεπα τηλεόραση. Μία φορά που μου έτυχε να ακούσω πράγματα για μένα, αρρώστησα. Δεν ξέρω τι γράφεται ή τι λέγεται για μένα. Έρχονται κάποιοι και μου λένε «Μαρία, σ έχουν πιάσει στο στόμα τους», λέω «χέστηκα» και δεν θέλω να ακούσω τίποτ άλλο. Φέτος ειπώθηκαν τα τέρατα για μένα. Μου μετέφεραν τα χιλιάδες που λέχθηκαν για τη δήλωση που έκανα το Καλοκαίρι στο Down Town ότι «είμαι φτωχιά». Σαν να μην έχει χιούμορ ο μέσος Έλληνας, σαν να πρέπει να είναι όλοι βλάκες και ανεγκέφαλοι. Ότι τι; Βγήκα για να ζητήσω λεφτά; Κακίες! Μπορεί ο καθένας να λέει ό,τι θέλει. Εγώ δεν πρόκειται να βγω και να δικαιολογηθώ για πράγματα που έχω πει ή να απαντήσω έμμεσα. Το θεωρώ μεγάλη μαλακια και δεν θα το κάνω ούτε στο μέλλον.
-Έχεις το φόβο του να βρεις ένα καινούργιο σύντροφο, λόγω της ύπαρξης του παιδιού;
-Ναι. Πολύ. Το τι θα κάνω γι αυτό, δεν ξέρω. Όχι απλά φοβάμαι να βρω σύντροφο, φοβάμαι και να ερωτευτώ.
-Για ποιο λόγο;
-Γιατί αν ερωτευτώ, θα τα κάνω όλα πουτάνα. Αυτή τη στιγμή θέλω να έχω στο μυαλό μου πολύ συγκεκριμένα πράγματα: Το παιδί μου, τη δουλειά μου. Ευτυχώς, έχω το μυαλό μου μέσα στο κεφάλι μου ώστε να ξέρω ότι μέσα στο σπίτι μου, είναι όλα όπως τα θέλω. Έξω από το σπίτι μου μπορεί να είμαι μια τρελή, αλλά μέσα στο σπίτι μου δεν πρόκειται να μπει τώρα άλλος άντρας εκτός από το γιο μου. Επειδή εγώ με φοβάμαι και δεν είμαι άνθρωπος της μακροχρόνιας σχέσης ή του γάμου, δεν θεωρώ ότι είναι σωστό να κάνω τώρα μία σχέση.
-Αποφεύγεις να κάνεις μία σχέση, λόγω του παιδιού;
-Μόνο. Σκέφτομαι μήπως γνωρίσω έναν άνθρωπο στο παιδί και εμένα μετά να μου περάσει. Πρόσεξε να δεις: όλοι μας κάνουμε διάφορα πράγματα στις προσωπικές μας ζωές. Και για να σε προλάβω, το να βγω και να σου πω ότι τρία χρόνια μονάζω, το θεωρώ τραγική υποκρισία. Δεν μονάζω. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι βγαίνω με τα τύμπανα και φωνάζω: «καινούργιο γκόμενο, παιδιά ελάτε, φωτογραφίστε με λίγο». Αλλιώς θα ήμουνα συνέχεια στα περιοδικά. Εγώ αρρώστησα όταν έκανα είδηση με το παιδί, τότε που ήμουνα έγκυος. Δεν θέλω ο λόγος που υπάρχω να είναι αυτός. Η δουλειά μου εμένα είναι άλλη, απλά είναι αναγκαστικό κακό να μιλάω και για άλλα θέματα.
-Είχες ποτέ κάτι τελικά με τον Αλέξη Γεωργούλη;
-Αυτό θα έπρεπε να είχε παραγραφεί. Είχαμε κάτι πριν από 12 χρόνια.
-Σχέση;
-Κάτι σαν σχέση. Ήμασταν μαζί στη σχολή. Καλά, 12 χρόνια έχουν περάσει. Δεν το ξέχασε κανείς;
-Δεν έγινε τώρα επανασύνδεση;
-Με τον Αλέξη είμαστε κόλος με βρακί, είμαστε αδέλφια πια. Ο Αλέξης είναι το άλλο μου μισό, κάτι σαν οικογένειά μου. Έχουμε περάσει πάρα πολλά στάδια και είμαστε τρελά αγαπημένοι. Το ξεκαθαρίζω, για να τελειώνουμε και μ αυτό.
-Πως είναι τώρα η σχέση σας με το Μάριο, από τότε που έχετε χωρίσει;
-Καλή είναι. Είναι όλα όπως πρέπει.
BEST WISHES
-Τι θέλεις να σου συμβεί στην καινούργια δεκαετία που μπήκε;
-Να μην γεράσω, να διατηρήσω τη ζωντάνια μου, τη λίμπιντό μου, τη λαχτάρα μου για χαρά, ζωή και διασκέδαση. Δεν θέλω να με πάρει η κάτω βόλτα.
-Σ έχει πάρει ποτέ η κάτω βόλτα;
-Βέβαια! Ήμουνα στο σπίτι με το παιδί, δούλευα πολύ και για δύο χρόνια δεν πήγαινα καν για καφέ. Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι θέλω να πηγαίνω για καφέ, ότι θα κόψω λίγο τη δουλειά. Δεν γίνεται να τα κάνεις όλα! Επειδή δούλευα πολλές ώρες, πήγαινα στο σπίτι για να είμαι με τον μικρό και μετά ξαφνικά κοιμόμουνα, είπα «θέλω να κάνω κάτι και για μένα». Ήθελα να κολοβαρέσω, να πάω λίγο σινεμά. Να σκεφτείς, φέτος πήγα σινεμά μόνο μία φορά, σε μεταμεσονύκτια προβολή, μόνη μου, όταν πια ο μικρός είχε κοιμηθεί. Ήθελα να βγω εκείνο το βράδυ, να διασκεδάσω και τελικά- από την μεγάλη μου ανάγκη και έλλειψη- έγινα τούμπανο. Σαν να ήμουνα 15 χρόνων και να είχα βγει για πρώτη φορά. Δεν θέλω να με πάρει η κάτω βόλτα, ρε γαμώτο. Θέλω να είμαι πάντα στη τσίτα. Δεν θέλω να ξυπνήσω μία μέρα, να είμαι 50 χρόνων και να ζηλεύω τα πιτσιρίκια.
-Τα έχεις κάνει όλα στη ζωή σου, Μαρία;
-Έχω διασκεδάσει τόσο πολύ που μου φτάνει για τρεις ζωές. Έχω βγει, έχω ξενυχτήσει, είχα γκόμενους, έκανα μαλακίες, όλα κανονικά. Είμαι πολύ χορτασμένη. Παρόλα αυτά, η ανάμνηση όλων αυτών, πολλές φορές μου χτυπάει την πόρτα και μου λέει «τώρα τι κάνεις, γριά; Κάθεσαι σπίτι και πλέκεις;». Για να βγω πέρσι και πρόπερσι, έρχονταν έξω από την πόρτα του σπιτιού μου οι φίλοι μου και μου έλεγαν «έλα μαλάκα, πάμε», με έπαιρναν σηκωτή. Με την ρουτίνα και την κούραση, μου έφευγε η διάθεση. Δεν θέλω να ξεχνάω να ζω, θέλω μέσα στην επόμενη χρονιά να παίρνω ενέσεις αδρεναλίνης.
-Δεν έχεις στη ζωη σου τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει κάθε ηθοποιός, το «μήπως εξαφανιστώ την επόμενη σεζόν»;
-Καθόλου. Το σήριαλ που θα βγει τώρα απ τον ΑΝΤ1, η «ονειροπαγίδα» της υπέροχης Όλγας Μαλέα, είναι μία εξαιρετική δουλειά και δεν έχω μιλήσει ποτέ στο παρελθόν για κάποια δουλειά μου έτσι όπως μιλάω τώρα γι αυτήν. Να βγω λοιπόν σε μία συνέντευξη από πριν για να πω τι; Μου έστελνες μηνύματα όλο τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, για να κάνουμε εξώφυλλο. Δεν ήθελα γιατί δεν είχα κάτι να παρουσιάσω, δεν είχα κάποια δουλειά πίσω μου. Ήθελα την ησυχία μου. Έκανα λοιπόν δεκάωρα γυρίσματα και ξεκίνησα να κάνω γυμναστική, παρόλο που τη μισώ. Θα ήθελα να έπαιρνα ένα χάπι και να γινόμουνα fit, να γίνονται όλα μαγικά.
-Είχες ποτέ διατροφικά θέματα;
-Ορέξια είχα μόνο, ανορέξια ποτέ. Το τι σουβλάκια έχω φάει και δεν έπαιρνα γραμμάριο, δεν μπορείς να φανταστείς. Κάποια στιγμή, γύρω στο Μάιο, έκοψα το τσιγάρο, άλλαξε ο μεταβολισμός μου και μέσα σε 20 μέρες πήρα 7 κιλά. Γύρω στον Αύγουστο, είχα στρουμπουλέψει αρκετά και είπα «κάτσε φρόνιμα, χάσε κανά κιλό, τουλάχιστον να πάνε στα σωστά μέρη». Τώρα έχω στρώσει αρκετά.
-Το καλάμι, το έχεις καβαλήσει ποτέ;
-Όχι. Γιατί για να έχεις καβαλήσει το καλάμι, πρέπει να το έχεις και από πριν. Από τη σχολή, εγώ τα έβλεπα τα καλάμια. Εκεί με θεωρούσαν όλοι ψώνιο, γιατί έμπαινα μέσα στη σχολή με τα γυαλιά ηλίου. Βλακείες! Δεν είχα δώσει ποτέ δικαίωμα. Θεωρούσαν τη διαφορετικότητα σνομπ αλλά, όποιος με γνώριζε, δεν υπήρχε περίπτωση να μην με αγαπήσει γιατί είμαι αγαπησιάρα. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα πάω να συστηθώ και να κάνουμε παρέα, τύπου «σχολείο». Είμαι λίγο στη γωνία μου. Αυτοί που ήθελαν να κάνουν καριέρα, φαινόντουσαν απ τη σχολή και είναι τα ίδια ψώνια που υπάρχουν και τώρα και κυκλοφορούν. Δεν θεωρώ ότι η μαρκίζα ή το «πρώτο όνομα» σε κάνει κάτι. Είμαι από τους ανθρώπους που θα πάω στην τράπεζα και θα καθίσω να εξυπηρετηθώ, όπως όλοι οι άλλοι πελάτες. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα αν μου πουν «περάστε».-Με τι εκνευρίζεσαι;
-Με πνίγει η αδικία, να λένε πράγματα για μένα σαν να με ξέρουν. Επειδή φαίνομαι τύπου κοινωνική, τύπου ανοιχτή και ο καθένας μπορεί να έρθει να μου πιάσει κουβέντα επειδή είμαι προσιτή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσελκύω και όλους τους ανώμαλους γιατί υπάρχει πολλή τρέλα στον κόσμο. Καλά, το τι ακούω στον δρόμο, μην σου πω. Ακούω πολλά κουλά, πολλά πρόστυχα, που δεν λέγονται. Έχω κατέβει έγκυος από το αυτοκίνητο, να παίξω ξύλο. Είναι πολύ περίεργος ο κόσμος.
-Σου αρέσει που ζεις εδώ; Θα προτιμούσες να ζεις σε άλλη χώρα;
-Μου αρέσει εδώ. Η Ελλάδα έχει μία νευρασθένεια που εμένα μου ταιριάζει. Αν πάω στην Νέα Υόρκη, μπορεί και να σκοτώσω. Υπάρχει κάτι σαν «όλα θα γίνουν στο χρόνο τους» στην Αμερική, που εμένα με εξοργίζει.
Η ΜΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΗ
-Έχεις μετανιώσει για έρωτές σου;
-Ναι. Για τους περισσότερους. Την ώρα που ζεις όμως κάτι και είσαι ερωτευμένος, απαγορεύεται να σκέφτεσαι κάτι άλλο ή το αύριο. Έχεις χεσμένη και τη δουλειά και όλα, είσαι ε-ρω-τευ-με-νος! Έχω κάτσει με ανθρώπους στη ζωή μου που, όχι απλά το χω μετανιώσει, αλλά που αν τους δω ξαφνικά μπροστά μου θα τους αρχίσω στις φάπες. Υπάρχουν όμως άνθρωποι με τους οποίους αγαπιόμαστε πάρα πολύ και είμαστε ακόμα φίλοι, μου έχουν μείνει ουσιαστικά στη ζωή μου. Έχω τρεις τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου, που ξέρω ότι δεν θα τους χάσω ποτέ, που γνωρίζω ότι μπορώ να πάω εκεί και να βρω μία αγκαλίτσα και να κλαίω. Σαν να ξεχάστηκε ο χωρισμός, σαν να παραγράφηκε. Υπάρχουν άλλοι που θα τους σκότωνα αν τους έβλεπα. Λένε κάποιοι ότι εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε τη μοίρα μας. Μάλλον έχουν δίκιο. Εγώ τραβάω κατά κύριο λόγο τους μαλάκες, με λίγο καρμπόν απ το ίδιο.-Και γιατί τους τραβάς;
-Δεν ξέρω. Ενώ τη βλέπω τη φάκα, πάω και πέφτω μέσα. Μετά τρώω τα μούτρα μου, βρίζω, μουντζώνομαι, λέω «καλά να πάθεις, πάμε παρακάτω». Λάθος ανθρώπους είχα πολλούς στη ζωή μου.
-Τι ψάχνεις στους άντρες;
-Τώρα θα θελα έναν άνθρωπο που να είναι πολύ ανεξάρτητος. Σαν μενταλιτέ. Να μην κρεμιέται από εμένα. Είχα πολύ συχνά το φαινόμενο, πριν από το Μάριο, του να γίνονται λίγο έρμαια οι άντρες μαζί μου, να χάνουν την οντότητά τους. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω αν τους το κανα εγώ αυτό. Δεν θέλω όμως οι άντρες να γίνονται «λίγοι» δίπλα μου. Θέλω μαζί μου έναν άντρα, πιο «πολύ» από εμένα. Παλιά μου άρεσαν ας πούμε και οι πιτσιρικάδες, τώρα όχι. Τώρα πια θέλω το μυαλό. Θέλω έναν άντρα να τον θαυμάζω, να τον χαζεύω γι αυτό που φέρει.
-Νιώθεις μόνη τώρα;
-Όχι, δεν νιώθω μόνη. Η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το αν έχεις κάποιον δίπλα σου ή όχι. Εμένα μου αρέσει η μοναξιά μου, δεν είναι θλιβερή, είναι από τις ωραίες μοναξιές. Μου αρέσει η φάση μου αυτή. Δεν έχω ανοίξει πορτάκι να βάλω άντρα στη ζωή μου ουσιαστικά. Μέχρι εκεί που θέλω. Μπορεί μάλιστα να αργήσω πολύ να το τολμήσω. Δεν μπορώ το «κτήμα», δεν μπορώ το να συνειδητοποιήσω ποτέ ότι έχω «σχέση». Ένας λόγος που ήμουνα με το Μάριο όσο ήμουνα και έγινε ό,τι έγινε μεταξύ μας, ήταν επειδή δεν καταλάβαμε τι συνέβη, ούτε πότε βρεθήκαμε, ούτε πότε γεννήσαμε, ούτε πότε χωρίσαμε. Ποτέ δεν είπαμε «είμαστε ζευγάρι», ούτε «έχουμε σχέση», δεν θέλω να ορίζεται αυτό το πράγμα, θέλω απλά να συμβαίνει και να μην υπάρχουν λόγια.
-Έχεις απιστήσει ποτέ;
-Ε, βέβαια!
-Πάντα απιστούσες;
-Ναι. Πάντα απιστούσα στις σχέσεις μου. Η μόνη περίοδος που δεν είχα απιστήσει, ήταν όταν ήμουν με το Μάριο.-Τι σε έκανε να απατάς τους συντρόφους σου;
-Οι άλλοι. Το ξέρω, ακούγεται φτηνή δικαιολογία, αλλά αυτό είναι. Εγώ θεωρώ ότι είμαι πολυγαμική. Βασικά, όλοι είμαστε πολυγαμικοί. Κατά βάθος, όλοι είμαστε πολυγαμικά ζώα, υπάρχει μόνο ένα 10% που δεν είναι, λόγω ηθικής η λόγω κάποιων αρχών.-Τους το έλεγες όταν απιστούσες;
-Τι λες καλέ; Ποτέ! Το χω πει μία φορά, και το χω μετανιώσει. Εννιά στους δέκα άντρες κερατώνουν τις γυναίκες τους και εγώ είμαι πολύ πεπεισμένη για όλους αυτούς τους «ευτυχισμένους», ότι σε όλους κάποια στιγμή κάτι έχει συμβεί στη ζωή τους. Ακόμη και το να σκεφτείς να πας με άλλη γυναίκα, είναι απιστία. Το να μην το κάνεις επειδή έχεις δεσμό, το θεωρώ υποκρισία. Απ τη στιγμή που το θες, κάντο να σου φύγει. Επίσης, πρέπει να σου πω ότι όλοι με έχουν κερατώσει.-Πως το ξερες;
-Το καταλάβαινα. Ή υπήρχαν καλοθελητές που μου το λέγανε γιατί είναι πολύ μικρός ο κόσμος. Δεν το καταλαβαίνω. Γιατί η γυναίκα να είναι «η τσούλα»; Ο άντρας τι είναι;
-Πως είναι δυνατόν να έχεις κάνει απιστίες χωρίς να έχεις κάνει ποτέ στη ζωή σου one night stands;
-Έκανα παράλληλες σχέσεις. Τύχαινε.-Από ανασφάλεια το κανες;
-Όχι. Κάποια στιγμή, βαριόμουνα. Εγώ βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα, γενικότερα. Μετά από ένα οκτάμηνο, βαριέμαι. Εκτός κι αν είμαι πολύ ερωτευμένη. Όταν δεν είσαι διαθέσιμος συναισθηματικά, δεν σου τυχαίνει τίποτ άλλο. Ο καλύτερος πάντως τρόπος για να τελειώσεις μία σχέση, είναι μία καινούργια. Όλα αυτά τα θεωρώ αυτονόητα. Τώρα αν όλο αυτό όταν δημοσιευτεί αντιμετωπιστεί ως «ουαου, τι λέει πάλι αυτή;», ας αναρωτηθούμε όλοι που ζούμε. Δεν βλέπετε τι συμβαίνει γύρω σας, δεν ακούτε ιστορίες; Πιστεύετε τους τίτλους στα εξώφυλλα; Μπούρδες! Γίνονται πολύ χειρότερα από αυτά που λέμε, γίνεται της κακομοίρας. Όσα μαθεύονται είναι μόνο το 1/10 από όσα γίνονται στην πραγματική ζωή. Και όχι μόνο στους stars. Οι μη αναγνωρίσιμοι, κάνουν πολύ χειρότερα πράγματα. Εμείς μπορεί να μην κάνουμε τρέλες, επειδή υπάρχει ο φόβος του παπαράτσι και της μεσημεριανής εκπομπής που θα μας πιάσει στα πράσα. Γίνονται τέρατα! Σιγά! Με το παραμικρό γίναμε όλοι πουριτανοί και μας ενοχλούν οι δηλώσεις. Τι υποκρισία, Θεέ μου!