ΝΕΛΛΗ ΓΚΙΝΗ: "Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ 15 ΜΕΡΕΣ"

Μία από τις πρώτες σταρ της ελληνικής τηλεόρασης και των ασπρόμαυρων σήριαλ που καθήλωναν το κοινό, μιλάει για το θέατρο που λάτρεψε αλλά και τον έρωτα που σημάδεψε καθετί που έζησε στην πορεία της.

Η κάθε λέξη της μοιάζει λες και θα πει απνευστί μερικές από τις θρυλικές ατάκες που έλεγε στη «Γειτονιά», το σήριαλ- ορόσημο της ελληνικής τηλεόρασης, σε κάποιο τρυφερό ασπρόμαυρο ενσταντανέ- τρυφερή ανάμνηση από το παρελθόν. Σαν να τη βλέπεις μαζί με τη Βλαχοπούλου, τον Κωνσταντάρα, το Βέγγο, να την ακουμπάνε νοερά στον ώμο, ή σαν να την κοιτάς επάνω στην πίστα, στα λαϊκά τραγούδια που είπε και λάτρεψε, τότε που οι fans της έκαναν ουρές στα νυχτερινά μαγαζιά για να αντικρίσουν «αυτό το θηλυκό, αυτό το κορίτσι- κόλαση!». «Έχω θητεύσει δίπλα σε Κωνσταντάρα, σε Βουτσά, σε Βέγγο, έχω παίξει πολύ πρόζα, έχω τραγουδήσει. Το κείμενο εδώ, σε αυτή την παράσταση, με τσιγκλάει πάρα πολύ, είμαι φαν του Πετρόπουλου- από τότε που έγραφε τα Εγκλήματα- και είμαι πολύ ευτυχισμένη», λέει καταρχήν για το «σεσουάρ για δολοφόνους», στο οποίο φέτος πρωταγωνιστεί. «Κι όταν είμαι καλά στη δουλειά και στη ζωή μου, τι άλλο να ζητήσω απ το Θεό;». Ο μύθος λέει ότι η Νέλλη ήταν και ένα από τα πιο ερωτικά πλάσματα των πρώτων ασπρόμαυρων εικόνων- αλλά και των έγχρωμων που ακολούθησαν-, ένα αναμφισβήτητο sex symbol- τότε που δεν υπήρχε το ρετούς και η αληθινή ομορφιά ήταν αυταπόδεικτη. Αυτό, δηλαδή, που «μυρίζει» και σήμερα το δέρμα της, όταν την αντικρίζεις για πρώτη φορά. «Ο έρωτας έπαιξε πολύ καθοριστικό ρόλο στη ζωή μου, πολύ σημαντικό. Άλλωστε, μέσα από τον έρωτα, ήρθε το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου, ο γιος μου, ο Μάριος, που τώρα είναι 24 και μόλις τελείωσε τις σπουδές του στη μουσική τεχνολογία», λέει καθισμένη σε μία από τις καρέκλες του θεάτρου Αποθήκη.

-Αγαπηθήκατε πολύ έντονα στη ζωή σας;

-Και αγαπήθηκα και αγάπησα. Έκανα κυρίως μακροχρόνιες σχέσεις- οι σχέσεις μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού-, γιατί εμένα μου αρέσει να είμαι μαζί με κάποιον «δεμένη». Ίσως γιατί εκτιμώ πολύ το αρσενικό και το σέβομαι. Το κακό είναι ότι δεν μπορώ να συνυπάρχω πολύ καιρό μαζί με το αρσενικό και, εκ πεποιθήσεως πια, ξέρω ότι δεν θα μπορούσα να υπάρξω παντρεμένη. Ωστόσο, έκανα δύο γάμους: Ο πρώτος μου, με τον Κώστα Μαυρομιχάλη, που δεν ζει πια, κράτησε εννιάμιση μήνες-  συνέβη γύρω στα 20 μου χρόνια- και ο άλλος, που έγινε πολύ αργότερα, κράτησε 15 μέρες. Αυτό ήταν λάθος δικό μου. Κάνοντας τον απολογισμό μου, ξέρω ότι δεν θα μπορούσα πια με τίποτα να συζήσω κάτω από την ίδια στέγη με ένα αρσενικό. Θέλω το χώρο μου, θέλω τον αέρα μου, θέλω το οξυγόνο μου. Μάλλον με «πνίγει» η συνεχής παρουσία δίπλα μου. Ή μπορεί και να μην είμαι κορίτσι για γάμο. Το κρεβάτι μου το θέλω για μένα!

-Πως γίνεται να κάνατε ένα γάμο που να κρατήσει 15 μόνο μέρες;

-Αυτό έγινε πριν από 10 χρόνια, με έναν συμπαθητικό άνθρωπο, ο οποίος θέλησε να με βοηθήσει να ξεπεράσω μία κατάσταση. Δεν είχαμε πολύ μεγάλη σχέση προηγουμένως και θα έλεγα πως ήταν μία παρόρμηση. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να καταλογίσω τίποτα σε αυτό τον άνθρωπο- εγώ φταίω για το αποτέλεσμα- διότι, πριν από αυτόν, υπήρξε ένας έρωτας στη ζωή μου και έκτοτε δεν ένιωσα αυτό το δυνατό κλικ που είχα αισθανθεί με εκείνον τον άντρα. Πάντα ήμουν ειλικρινής με τις σχέσεις μου, ποτέ δεν κορόιδεψα κανέναν.

-Μέσα στις σχέσεις σας πως ήσασταν;

-Ένα παθιασμένο άτομο! Έχω ζηλέψει πολύ, με ζήλεψαν πολύ, έχω ερωτευτεί πολύ, με ερωτεύτηκαν πολύ. Ο έρωτας ήταν οδηγός μου.

-Ο γιος σας προέρχεται από τον πρώτο γάμο σας;

-Όχι. Ο γιος μου προέρχεται από μία μεγάλη αγάπη και ήρθε σε μια στιγμή που εγώ είχα νιώσει ότι όλα είχαν έρθει όμορφα στη ζωή μου, τότε που έκανα τρεις δουλειές- σε θέατρο, τηλεόραση και πίστα-, τότε που δούλευα 15 ώρες τη μέρα, τότε που είχα φτιάξει την καριέρα μου, τότε που είχα χρήματα και αναγνωρισιμότητα. Αλλά, παρόλα αυτά, ένιωθα κενή. Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, η Ρένα Βλαχοπούλου μου έλεγε «Να γίνεις μάνα! Άσε τις σεζόν και το θέατρο, γιατί όλα αυτά θα περάσουν και δεν θα σου λένε τίποτα μετά! Δεν βλέπεις εμένα που με κοιτάνε πώς θα με κληρονομήσουν; Που κοιτάνε πότε θα ψοφήσω για να μου τα πάρουν; Τίποτα δεν αφήνω δικό μου πίσω». Είχε δίκιο. Ο γιος μου είναι το καλύτερο που μου συνέβη στη ζωή.

-Ήσασταν πάντα πιστή στις σχέσεις σας;

-Όχι. Έφευγα, όμως, μόνο όταν αισθανόμουν ότι σχεδόν τελείωνε η σχέση, όταν ένιωθα ότι το πράγμα χωλαίνει, ότι κάτι δεν πάει καλά. Κατηγορήθηκα πολύ γι αυτό: Ότι δεν είμαι εντάξει, ότι ροκανίζω τις σχέσεις, ενώ εγώ θεωρώ ότι ήμουν πολύ τίμια. Τις πιο πολλές φορές έλεγα απλά «έχω τελειώσει» και- δεν το λέω εγωιστικά- αλλά συνήθως έλεγα εγώ το αντίο. Παρόλα αυτά ένιωσα και την απόλυτη κόλαση, όταν εκείνοι έφευγαν και εγώ ήμουν ακόμη μέσα στη σχέση.

-Πόσο κράτησε η μεγαλύτερη σχέση σας;

-Έξι χρόνια. Αλλά δεν παντρεύτηκα ποτέ με τον συγκεκριμένο άντρα.

-Σας απάτησαν ποτέ και να το μάθετε;

-Όταν ήμουν μέσα στη σχέση, μία φορά. Το έμαθα από πολύ καλό μου φίλο, το Γιώργο Μαζωνάκη- τον οποίο ξέρω από παιδί, λόγω μακρινής μας συγγένειας. Πόνεσα πάρα πολύ! Σκεφτόμουν, κάποια στιγμή, ότι μπορεί και να πληρώνω τις «αμαρτίες», τις πληγές που έδωσα στο παρελθόν σε άλλους ανθρώπους.

-Έρωτες της μιας βραδιάς ζήσατε ποτέ;

-Ναι, έχω ζήσει. Ακόμη, όμως, και με μία τέτοια σχέση, πάλι εγώ είχα νιώσει την έλξη και τον έρωτα. Δεν ήταν κάτι του τύπου «να πάω, για να πάω». Για να πάω με ένα αρσενικό, πήγαινε να πει ότι με τράβαγε το συγκεκριμένο αρσενικό, ότι ήθελα να το κάνω και το κανα.

-Αναζητάτε την ασφάλεια στους άντρες;

-Ναι. Πάντα θέλω να γέρνω δίπλα σε έναν ώμο, σε μία πλάτη. Νιώθω υπέροχα! Νιώθω ότι το αρσενικό πρέπει να είναι κατιτίς παραπάνω.

-Κοιτούσατε την οικονομική επιφάνεια του συντρόφου σας;

-Ποτέ! Μόνο η αγάπη με ενδιέφερε και τι ένιωθα εγώ γι αυτόν τον άνθρωπο.

-Σήμερα έχετε σύντροφο;

-Όχι. Είμαι μόνη μου αρκετά χρόνια. Θα θελα πάρα πολύ να είχε υπάρξει ένα κλικ, γιατί δεν μπορώ να είμαι με κάποιον χωρίς να είμαι ερωτευμένη μαζί του. Ίσως, κάνοντας μία αναδρομή στη ζωή μου, να έλεγα ότι τελικά ήμουν ερωτευμένη με τον έρωτα.

-Είστε ευτυχισμένη από τους έρωτες που έχετε ζήσει;

-Έστω κι αν αυτή τη στιγμή διανύω ερωτική μοναξιά, θεωρώ πολύ γεμάτη τη ζωή μου από τους έρωτες που έχω ζήσει και έχω αισθανθεί μέσα στα κύτταρα μου. Μέσα από τον έρωτα- είτε ήμουν ευτυχισμένη, είτε πολύ δυστυχισμένη- εγώ δημιουργούσα. Μετέφερα τα συναισθήματά μου στη δουλειά μου.

-Συνήθως οι έρωτες σας ήταν μεγαλύτεροι ή μικρότεροι σας ηλικιακά;

-Ήθελα να είναι λίγο μεγαλύτεροί μου. Αλλά μην φανταστείς μεγάλες διαφορές. Μέχρι 10 χρόνια.

-Τι σας έλεγαν ότι τους άρεσε σ εσάς;

-Επάνω στη σκηνή έβλεπαν τη σταρ, όμως μέσα στο σπίτι ήμουν η γατούλα, η νοικοκυρά, ασχολιόμουν με το αρσενικό μου, ήθελα να το χαϊδέψω, να το φροντίσω, να το «υπηρετήσω». Ποτέ δεν κουβαλούσα τη «σταρ» στο σπίτι μου.

Δημοσίευση στο περιοδικό "People", τον Νοέμβριο του 2011.

ΜΑΡΙΟΣ ΙΟΡΔΑΝΟΥ: "ΠΩΣ ΓΛΙΤΩΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΗΣΤΕΣ"

Τα ξημερώματα εκείνης της Παρασκευής του φετινού Αυγούστου, γύρω στις 2 η ώρα το πρωί, στο σπίτι του στην Πεντέλη, το ροτβάιλερ του Μάριου Ιορδάνου, ο Μπράντο, ξεκίνησε να γαβγίζει ασταμάτητα, έκανε φασαρία- είχε ρίξει μάλιστα και κάποια αντικείμενα στο πάτωμα-, ακουγόταν για αρκετή ώρα ανήσυχος και τελικά, όπως αποδείχτηκε, έσωσε τον ηθοποιό αλλά και την σύντροφό του που εκείνη την ώρα κοιμόντουσαν στο υπνοδωμάτιο, από βέβαιη κλοπή και πιθανό τραυματισμό του- αν ο ηθοποιός αντιδρούσε σε όσα θα γίνονταν μέσα σε λίγα λεπτά και προσπαθούσε να σταματήσει τους επίδοξους ληστές. «Το κακό είναι ότι καταντήσαμε να λέμε “πάλι καλά που κοιμόσουνα” ή “πάλι καλά που εκείνη την ώρα δεν ήσουνα στο σπίτι”» λέει ο Μάριος για την περιπέτεια που έζησε και συνεχίζει: «Αν δεν ήταν στο σπίτι “ετοιμοπόλεμος” και πιστός φύλακας ο σκύλος μου, ίσως να μην καθόμασταν ωραία και όμορφα και να μιλούσαμε τώρα. Οι υποψήφιοι ληστές εξαφανίστηκαν χωρίς τελικά να πραγματοποιήσουν όσα σχεδίαζαν και χωρίς να συναντηθούμε- χάρις στο σκυλί μου-, αλλά την επόμενη μέρα βρήκα στην αυλή του σπιτιού μία φόλα. Είχαν το θράσος να τη ρίξουν για να “εκδικηθούν” τον σκύλο μου που με έσωσε!». Η αφορμή για τη συνάντησή μας, αφού ο ίδιος επιλέγει να μην δίνει πια συνεντεύξεις παρά μόνο όταν υπάρχει κάποια επαγγελματική αφορμή, ήταν ο ρόλος του στη νέα ταινία του Στράτου Μαρκίδη, στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με την Κατερίνα Παπουτσάκη, τον Τάσο Κωστή, το Μιχάλη Μαρίνο, το Γεράσιμο Σκιαδαρέση, το Γιάννη Ζουγανέλη, την Ελένη Γερασιμίδου, τον Κώστα Βουτσά, το «Λάρισα Εμπιστευτικό». Σε κάποιες σκηνές μάλιστα της ταινίας, ο Μάριος εμφανίζεται ολόγυμνος- χωρίς ωστόσο ο ίδιος να αισθάνεται καθόλου άβολα μ αυτό. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο λόγω του πολύ γυμνασμένου σώματός του. «Δεν ένιωσα περίεργα που θα έπρεπε να εμφανιστώ γυμνός στην ταινία, γιατί ήταν κάτι που είχα ξανακάνει, το 1998, στο Εθνικό θέατρο, στην παράσταση Σαλόνικα, με πρωταγωνιστή τότε τον δάσκαλό μου, Αλέκο Αλεξανδράκη. Και τότε και τώρα, το γυμνό ήταν αναπόσπαστο κομμάτι των ρόλων μου και τους εξυπηρετεί» λέει.

-Νιώθεις καλά με το σώμα σου;

-Κυρίως, νιώθω υγιής. Είναι όμορφο να είσαι συμφιλιωμένος με το κορμί σου, γιατί είναι αυτό που κουβαλά τη ψυχή σου.

-Η «σκληρή» εικόνα που έχει η εξωτερική σου εμφάνιση, αντικατοπτρίζει και τον εσωτερικό σου κόσμο;

-Είναι όμορφο να εκφράζεις τα συναισθήματά σου, αλλά είναι ομορφότερο να αφήνεις τους άλλους να τα υποπτεύονται. Αν ο άλλος μπορεί να πάρει τα vibes μου -χωρίς να σταθεί στην όποια εικόνα μου- θα επικοινωνήσουμε, αν όχι τότε δεν άξιζε και τον κόπο. Πιο σημαντικό, όμως, είναι αυτό που μένει ανείπωτο. Μπορεί κάποιες φορές να φοβίζει η εξωτερική μου εικόνα, αλλά εγώ προσπαθώ για το αντίθετο. Δεν μου αρέσει να προκαλώ αρνητικά συναισθήματα στους συνανθρώπους μου.

-Είσαι μοναχικός άνθρωπος;

-Είμαι και μοναχικός. Η μοναχικότητα σε βοηθάει να βλέπεις τα πράγματα από μία απόσταση και να βγαίνεις πιο δυνατός. Συνήθως εγώ προσπαθώ να βγαίνω πάνω από τις όποιες δύσκολες καταστάσεις, να μην με παίρνει από κάτω το οτιδήποτε άσχημο μπορεί να μου συμβαίνει. Όταν πάω να πέσω σε μελαγχολία, αντιδράει ο οργανισμός μου με υπεραισιοδοξία- το κάνω μάλλον σαν άμυνα και βάζω ο ίδιος τα στηρίγματα στον εαυτό μου.

-Η σχέση που έχεις τώρα, δεν σου μεταδίδει αισιοδοξία;

-Πολύ μεγάλη! Με γεμίζει, με κάνει να βλέπω τα πράγματα καλύτερα! Η συντροφικότητα, το να ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου είναι στο σπίτι και σε περιμένει, είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Και αυτό είναι κάτι που δεν είχα «ανακαλύψει» σε αρκετές από τις προηγούμενες σχέσεις μου. Όταν μοιράζεσαι ένα πρόβλημα μειώνεται, χάνει την αξία του, πέφτει και τελικά είναι ανύπαρκτο. Η γυναίκα που βρίσκεται τώρα στη ζωή μου, λειτουργεί πολλές φορές σαν κυματοθραύστης.

-Οι έρωτές σου πως λειτουργούν στη ζωή σου;

-Έχω ζήσει και περίεργες καταστάσεις, πράγματα που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχό μου, πράγματα που έχω πληρώσει παραπάνω από όσο ίσως μου αναλογούσαν. Είμαστε, όμως, εμείς οι ίδιοι υπεύθυνοι για τις επιλογές μας. Είναι σαν αυτό που συμβαίνει τώρα: Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν σκέφτεται να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του. Θεωρώ ότι έχω κάνει λάθη- αν μη τι άλλο όμως η ζωή είναι ένα άθροισμα λαθών.

-Κάποιοι είχαν γράψει πριν από δύο χρόνια ότι η πρώην σύντροφός σου, Ναταλία Λιονάκη, είχε κλειστεί σε μοναστήρι «επειδή δεν άντεξε το χωρισμό σας». Τι απαντάς;

-Δεν μίλησα ποτέ γι αυτό το θέμα και δεν θα το κάνω ούτε τώρα. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και για το δρόμο που ακολουθεί. Κάθε ένας μόνος του διαγράφει την πορεία του. Αυτό το θέμα, όμως, ανήκει στο παρελθόν και τώρα ζω κάτι πραγματικά πολύ όμορφο, το οποίο τιμώ και σέβομαι.

-Έχεις ζήσει πολλούς μοιραίους έρωτες;

-Μοιραίος έρωτας είναι αυτός που ζω τώρα! Αυτή η γυναίκα είναι πολύ ξεχωριστή περίπτωση για μένα.

-Είσαι τόσο πολύ ερωτευμένος;

-Αυτό που ζω ξεπερνάει τα στενά πλαίσια ενός έρωτα, όπως τον αντιλαμβανόμαστε.

-Είσαι πιστός στις σχέσεις που κάνεις;

-Δεν έχω υπάρξει πάντα πιστός. Αυτό εξαρτάται όμως και από τη γυναίκα: Να σε κερδίσει και να θέλεις μόνο εκείνην. Τώρα είμαι πιστός, μονογαμικός και το χαίρομαι! Το γουστάρω!

-Έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι ακόμη και το ενδεχόμενο να γίνεις πατέρας;

-Το σκέφτομαι. Και περνάει κάτι τέτοιο πρώτη φορά από το μυαλό μου. Όχι ως συνέχεια του εαυτού μου- δεν θα ήθελα ένα δεύτερο Μάριο στη ζωή μου-, αλλά ως κάτι πολύ ιδιαίτερο, ως μία αυτόνομη οντότητα. Πιστεύω ότι η πατρότητα είναι κάτι που πρέπει να ζήσει κάθε άντρας.

-Ποια πιστεύεις ότι ήταν τα λάθη της καριέρας σου μέχρι τώρα;

-Θεωρώ ότι η κίνηση εκείνη που μου στοίχισε, ήταν το γεγονός ότι ήμουν πάντα πολύ αυστηρός με τις επαγγελματικές μου επιλογές. Είχα ξεκινήσει με το Εθνικό θέατρο, συνέχισα με Κουτσομύτη και Μαρκίδη και ποτέ δεν ήθελα να κατεβάσω τον πήχη. Αυτό όμως ίσως να μου γύρισε μπούμερανγκ τελικά. Τώρα πιστεύω ότι ένας ηθοποιός εξελίσσεται τελικά μέσα από τα λάθη του- ακόμη και μέσα από κάποιες κακές επιλογές- και όχι μέσα από την αυστηρότητα και την συνεχή απόρριψη. Δυστυχώς, για να υποστηρίξω κάτι έπρεπε να το πιστεύω καταρχήν ο ίδιος, αλλιώς δεν το κανα. Δεν είναι όμως έτσι. Κάποια πράγματα, έστω κι αν λέγονται «τέχνη», πρέπει να αντιμετωπίζονται και ως «δουλειά».

-Σου έκαναν ποτέ στη δουλειά ανήθικες προτάσεις- είτε γυναίκες είτε άντρες;

-Λίγο δύσκολο να το έκαναν σε μένα. Ούτως ή άλλως ξέρουν όλοι στο χώρο ότι δεν θα σήκωνα ποτέ κάτι τέτοιο.

-Πως διασκεδάζεις συνήθως;

-Είμαι «παιδί της φύσης»: Μου αρέσει πολύ η θάλασσα- άλλωστε είμαι χειμερινός κολυμβητής-, οι βόλτες στο βουνό, το να ασχολούμαι για πολλές ώρες με το σκύλο μου, οι μεγάλες διαδρομές με τη μηχανή μου. Να φανταστείς, είχα πάει έναν Χειμώνα στη Γερμανία και έπεσα για κολύμπι στον παγωμένο Δούναβη. Σπάνια θα βγω στη νυχτερινή Αθήνα, ακόμη και για ένα ποτό. Στα μπουζούκια δε δεν πάω με τίποτα. Είμαι ροκάς. Πωρωμένος ροκάς! (γελάει)

Δημοσίευση στο περιοδικό "People", τον Ιανουάριο του 2012.

ΜΑΡΑ ΜΕΙΜΑΡΙΔΗ: "ΚΡΑΤΑΩ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΙ ΜΟΥ ΜΙΑ ΜΥΣΤΙΚΗ ΖΩΗ"

Φοράει στο λαιμό της το κρεταίο πεντάστερο φυλακτό με τους 5 βαφτιστικούς σταυρούς- αυτό που σπάνια αποχωρίζεται-, ταΐζει με τους πεντανόστιμους κεφτέδες που είχε φτιάξει από το μεσημέρι στο σπίτι της, στο Ψυχικό, το σκυλί της, τη δίχρονη Σαλώμη (που μόλις ακούει το όνομά της, σηκώνει το κεφάλι και τα αφτιά της- σαν να είναι μετενσάρκωση κάποιας ανθρώπινης μορφής των βιβλίων της- και την κοιτάει κατάματα), και ανάβει αρωματικά κεριά στο γραφείο της, στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου, «που κάνουν καλό στον εγκέφαλο, στην ψυχή και στην καρδιά». Στα χέρια της κρατάει το βιβλίο της «Ντάσταρ», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη. «Η ιστορία του βιβλίου ξεκινάει στην Τροία το 1853», λέει καθώς το ξεφυλλίζει. «Η ηρωίδα του βιβλίου μου, η Ντάσταρ μεγαλώνει στα φτωχόσπιτα των αγροτών αλλά στην πραγματικότητα είναι η θεά της αρχαίας Τροίας, η οποία ξανάρχεται στη ζωή προκειμένου να βρει τον αγαπημένο της, Έκτορα. Η Ντάσταρ είναι μία ιστορία που την διηγείται η ίδια η Κατίνα και, αν ανοίξεις την τράπουλα της Κατίνας, ένα από τα τραπουλόχαρτά της είναι η Ντάσταρ. Το βιβλίο αυτό είναι η ιστορία της».

-Πολλές γυναίκες λένε ότι «η Μειμαρίδη ξέρει όλα τα μυστικά για να κρατήσετε ζωντανή τη σχέση σας ή κάποιον άντρα μαζί σας για πάντα». Τι λέτε γι αυτό;

-Δίκιο έχουν! Το πιο σημαντικό μυστικό για μία γυναίκα είναι να μην φοβάται ότι αυτός θα φύγει. Όταν ερωτεύεσαι, λες «το σπίτι μου, το αυτοκίνητό μου, ο άντρας μου». Δεν είναι έτσι! Αυτός είναι ένα ξένο κρέας που έχει και δικές του επιθυμίες και δικές του φοβίες και δεν μπορείς να τον καθυποτάξεις. Τα κορίτσια θέλουν έλεγχο στη σχέση, αλλά τότε η σχέση πάσχει.

-Για ποιο λόγο;

-Γιατί δεν είναι ισορροπημένη. Ακούστε, όλο το παιχνίδι μεταξύ των συντρόφων βρίσκεται στο ποιος θα έχει τον έλεγχο. Πολλές κοπέλες έρχονται εδώ και μου λένε «Αχ, κυρία Μάρα, έχασα τον Μπάμπη!». Κι εγώ τους λέω: «Όποιος θέλει να είναι μαζί μας, ας είναι. Όποιος δεν θέλει ας πάει στην ευχή της Παναγίας». Γι αυτό και η θεια μου είχε ξόρκια που τα κάναμε προκειμένου να δυναμώσουμε εμείς, γιατί τότε ο άλλος θα φοβάται ότι εμείς τελικά θα φύγουμε και έτσι κάθεται σούζα.

-Πιάνουν αυτά τα ξόρκια;

-Ουουου! Εγώ τα κάνω από 15 χρόνων, τότε που βρήκαμε όλα τα μαγικά και τα ξόρκια της θειάς μου. Τότε θυμάμαι μάλιστα ότι είχα ερωτευτεί έναν Γιάννη και έπεφτα στα πατώματα. Ήρθε λοιπόν η θεια μου και μου λέει «έλα εδώ, πάρε αυτά τα κεριά και τις κορδέλες, πες και αυτά τα λόγια και θα δεις!». «Παράτε με!» της έλεγα, «εσύ και τα μαγικά σου!». Δεν είχα όμως τίποτα να χάσω- γιατί ήμουνα και πολύ ερωτευμένη- και το έκανα. Σε ένα τέταρτο, ο Γιάννης βρισκόταν περιχαρής μπροστά μου. Από τότε, τα ξόρκια τα είχα πάντοτε στην τσέπη μου, δεν έκανα ρούπι χωρίς αυτά, αλλά σκεφτόμουν κιόλας ταυτόχρονα ότι «δεν μπορεί, υπάρχει κάποιος μηχανισμός που τα κάνει να δουλεύουν!». Όταν τέλειωσα λοιπόν τις σπουδές μου στην ψυχανάλυση και πήρα την ειδικότητά μου, κατάλαβα ότι αν θέλει κανείς να εξηγήσει πώς δουλεύουν όλα αυτά, δεν έχει πάρα να διαβάσει τον Φρόιντ.

-Κάποιες γυναίκες τα φοβούνται αυτά, λένε «είναι του διαβόλου».

-Αυτές είναι οι χαμένες! Από χέρι! Ακόμη κι εγώ- που ξέρω τους μηχανισμούς και γνωρίζω πώς λειτουργούν-, θα την κάνω την τελετή μου. Διότι το ασυνείδητό σου δεν μιλά την ίδια γλώσσα μαζί σου. Αυτό παίρνει χαμπάρι μόνο από αρώματα, από εικόνες, από τελετές. Ακούστε, το ξόρκι είναι το μέσον για να μπορέσεις να ταυτίσεις το συνειδητό σου με το ασυνείδητο. Αν αυτό το καταφέρεις τότε, σε διαβεβαιώ, δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο να μην επιτύχεις. Αρκεί να ακολουθήσεις τον χρυσό κανόνα της μαγείας: Θέλω- πρέπει- μπορώ. Εγώ, ακολουθώντας αυτό τον χρυσό κανόνα, δεν είχα ποτέ μου αποτυχίες στη ζωή.

-Κι έτσι όποιον άντρα επιθυμούσατε τον είχατε;

-Ναι! Αυτό είναι αληθές.

-Υπάρχει κάποιο ξόρκι για να βελτιώσει κάποιος την οικονομική του κατάσταση;

-Οι θειες μου είχαν ξόρκια για τα λεφτά. Το καλύτερό τους ήταν «το φίλτρο του βασιλικού»: Παίρνουμε μία κατσαρόλα με φρέσκα φύλλα βασιλικού, αρχίζουμε να τα βράζουμε, βάζουμε μέσα διάφορα συγκεκριμένα μυρωδικά, και καθόμαστε 90 λεπτά πάνω από την κατσαρόλα και τη διαβάζουμε σαν να λέμε προσευχές. Και μετά ραντίζουμε στη δουλειά μας, στα πόδια μας ώστε να είναι καλόστρατα και να φέρνουν δουλειές, στα χέρια μας για να πιάνουν χρυσό. Επίσης, μια και μιλούσαμε προηγουμένως για άντρες, υπάρχει ένα βότανο που λέγεται μπελαντόνα που, αν τη ράψουμε στον ποδόγυρο και βγούμε στο δρόμο, και δεν έχουμε 300 κατακτήσεις εμένα να μου τρυπήστε τη μύτη! Η μπελαντόνα έχει μία ιδιαίτερη μυρωδιά που εμάς- σαν πίθηκοι που είμαστε-, μας αγγίζει και μας πηγαίνει πίσω στα πιο βασικά μας ένστικτα.

-Ήσασταν πιστή στις σχέσεις σας;

-Η απιστία είναι πολύ ωραίο πράγμα, αλλά εξαρτάται ποιος την κάνει. Αν την κάνουμε εμείς έχει καλώς, αν το τρώμε όμως εμείς το κέρατο δεν έχει κανένα νόημα. Γι αυτό και οι θειες μου έλεγαν «όποιος προλάβει πρώτος μέσα στο γάμο!» γιατί τότε ο άλλος δεν έχει μυαλό να πάει με άλλην, τρέχει από πίσω σου για να μαζέψει εσένα. Σαν αυτή την παλιά παροιμία που λέει «κεράτωνε τον άντρα σου και μάγια μην του κάνεις». Το μόνο μυστικό λοιπόν για να κρατήσεις έναν άντρα, είναι να έχεις για πάρτη σου μια μυστική ζωή!

-Να υποθέσω λοιπόν ότι εσείς είχατε πάντα το πάνω χέρι στις σχέσεις σας;

-Τις χειριζόμουνα καλά. Η θεια μου μου έλεγε «στους άντρες σας θα λέτε “είσαι τέλειος, είσαι ωραίος!”». Οι άνθρωποι δεν πάνε κάπου για να κάνουν σχέση όπου θα τρώνε γκρίνια, εκτός αν είναι μαζόχες. Τεχνηέντως θα πρέπει να δώσεις στους άντρες ένα καλό περιβάλλον: Μία καλή φωλιά, ένα καλό φαγητό, ένα καλό sex. Το τελευταίο πολλές γυναίκες το υποτιμούν, αλλά το ικανοποιητικό sex είναι απαραίτητο για μία σχέση και δεν θα πρέπει να είναι δευτερεύον ούτε να λειτουργεί ως «υποχρέωση»!

-Ήταν και οι χωρισμοί σας δικές σας αποφάσεις;

-Εγώ θα τους έλεγα πρόοδο, γιατί δεν μου αρέσει η στασιμότητα, μουχλιάζω. Και όταν μουχλιάζω, φεύγω.

-Τι φοβάστε στη ζωή σας;

-Πολλά πράγματα. Όμως πετυχαίνω, γιατί με τα ξόρκια και τα μαγικά αλλά και με τον τρόπο της τελετής, καταφέρνω να μειώσω τον φόβο και να αυξήσω την επιθυμία. Η θειά μου έλεγε «στη ζωή σου θα πάθεις δύο πράγματα: Αυτό που θέλεις πάρα πολύ και αυτό που φοβάσαι πάρα πολύ, γιατί αυτό τριβελίζει συνεχώς μες στο μυαλό σου». Όταν κάνεις το μαγικό ξόρκι και μειώσεις το φόβο, τότε ανεβαίνει η επιθυμία και θα πραγματοποιηθεί.

-Σκεφτήκατε ποτέ μήπως σας πουν «τρελή»;

-(γελάει) Στη ζωή, αγόρι μου, πας μπροστά όταν έχεις και λίγη τρέλα, αλλιώς ο άνθρωπος δεν θα είχε πάρει ποτέ το διαστημόπλοιο για να πάει στο φεγγάρι. Η ζωή θέλει guts και πίστη!

-Τι αγαπάτε πιο πολύ στη ζωή σας;

-Τα σκυλιά μου! Αγαπάω πολύ τα ζώα. Αγαπάω το νέο μου μαγαζί- το «Μποτέ της Ευταλίας»-, αγαπάω την «ταβανοθεραπεία», το να χαζεύω για ώρες το ταβάνι ξεκουράζοντας τον εγκέφαλό μου και σκεπτόμενη διάφορα. Ίσως και το επόμενό μου βιβλίο. Πρέπει να ξέρεις επίσης πως όταν γράφω, γράφω για πάρτι μου, και για κανέναν άλλον. Η χαρά μου όταν έγραφα αυτό το βιβλίο, την «Ντάσταρ», ήταν να τελειώσω από το γραφείο μου, να πάω στο σπίτι, να χωθώ στο κρεβάτι μου και να διαβάσω τα κείμενα!

Δημοσίευση στο περιοδικό "People", τον Δεκέμβριο του 2011.

ΜΑΚΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΖΕΙ ΣΤΟ ΝΟΙΚΙ

Το γραφείο του κυρίου υπουργού, στον πρώτο όροφο του υπουργείου υποδομών, μεταφορών και δικτύων, δεν είναι ούτε πολύ μεγάλο, ούτε πολύ μικρό- είναι κανονικό: Με ένα μικρό σαλονάκι στην είσοδο του για τις «κλειστές» συνεδριάσεις του υπουργού με τους πολύ στενούς του συνεργάτες, μία πολυθρόνα, έναν διθέσιο καναπέ, ένα γραφείο με στοίβες από χαρτιά που περιμένουν υπογραφή, επικύρωση ή έγκριση δική του, και τις σημαίες της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πίσω από την υπουργική καρέκλα. Οι κουρτίνες είναι κλειστές- δεν μπαίνει φως από την Λεωφόρο Μεσογείων, ούτε ακούγεται η κίνηση του δρόμου από κάποιο ανοιχτό παράθυρο. «Θέλετε έναν καφέ;» ρωτάει και ζητάει από τη γραμματέα του έναν γαλλικό για τον ίδιο, καθώς φωτογραφίζεται. «Θα σας πείραζε να βγάλετε το σακάκι σας, κύριε υπουργέ;», «Όχι, καθόλου». Ο νέος υπουργός δεν έχει το στυλ, το ύφος, τη σοβαροφάνεια, τον «ξύλινο λόγο» που φέρει το αξίωμά του- γι αυτό και δεν είχε πρόβλημα «στην οποία ερώτηση θέλετε να μου κάνετε». Και όχι, δεν θα στριμωχνόταν τεχνηέντως στη γωνία- ούτε για τις ιδεολογικές του θέσεις, ούτε για τις απόψεις ή τις πράξεις του που μυρίζουν ναφθαλίνη, για τα οποία άλλωστε έχει απαντήσει δεκάδες φορές στο παρελθόν. «Θα τα πούμε διαφορετικά τα πράγματα σήμερα, κύριε υπουργέ». Συμφωνεί.

-Κολακεύεστε όταν σας αποκαλούν «κύριε υπουργέ»;

-Όχι. Μου είναι αδιάφορη η προσφώνηση.

-Ενοχλείστε όταν θα πρέπει να κυκλοφορείτε πια με αυξημένη ασφάλεια;

-Δεν το έχω συνηθίσει απολύτως. Από την άλλη, καταλαβαίνω ότι, σε έναν ορισμένο βαθμό, αυτός είναι ένας αναγκαίος περιορισμός. Είναι συνέπεια της μεγάλης εκθέσεως και προβολής.

-Προτού έρθω σήμερα σ εσάς, είχα διαβάσει ακραίους μεταξύ τους χαρακτηρισμούς που αφορούν στο πρόσωπό σας: Από τη μία είστε «ο πατριώτης», «ο πραγματικός Έλληνας που αγαπάει την πατρίδα του» και, από την άλλη, «ο φασίστας», «ο ακροδεξιός», «ο χουντικός». Πως αντιδράτε σε όλα αυτά;

-Στην καλή κριτική όλοι αντιδρούμε θετικά. Προσωπικά, στη δυσμενή κριτική, είμαι αρκετά ανεκτικός και θέλω πάντα να προσπαθώ να κατανοώ το επιχείρημα των άλλων. Όταν είσαι μάλιστα και σε μία δημόσια θέση η οποία, εκ της φύσεώς της, έχει δημοσιότητα, είναι προφανές ότι αποτελείς αντικείμενο κριτικής εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν την καλοσύνη να ασχοληθούν μαζί σου. Επομένως, πρέπει να δέχεσαι την όποια κριτική. Υπάρχουν και κακόπιστες κριτικές, αλλά ένας πολιτικός θα πρέπει να τις συνηθίσει και να τις υφίσταται. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να εξηγεί, να αντιδρά ή να απαντά, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό ότι όλοι είμαστε καλόπιστοί ούτε ότι όλα τα «χτυπήματα» γίνονται με τον πιο ευγενή τρόπο. Ο μόνος τρόπος που προσωπικά έχω σκεφτεί για να τα αντιμετωπίζεις όλα αυτά είναι, αντί να μπαίνεις σε μία διαδικασία κριτικής της κριτικής, εκείνο το οποίο μπορείς να κάνεις είναι να προχωράς και, με τη στάση σου, με τις πράξεις σου, με τη δράση και το λόγο σου, να προσπαθείς να δώσεις απάντηση.

-Αν μεγαλώνοντας ο γιος σας, που τώρα είναι 4,5 ετών, σας πει ότι θέλει να ενταχθεί στο ΚΚΕ ή ότι είναι Τροτσκιστής, πώς θα αντιδράσετε;

-Δεν θα σας πω ότι θα ευχαριστηθώ κιόλας, δεν θα είναι και από τα καλύτερα που θα μου έχουν συμβεί στη ζωή μου. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, επειδή εγώ έχω μεγαλώσει σε μία εξαιρετικά ανεκτική και φιλελεύθερη οικογενειακή παράδοση, θα σας πω «ό,τι τον φωτίσει ο Θεός».

-Έχετε φίλους Αριστερούς;

-Για να πω την αλήθεια, εγώ δεν έχω και πολλούς φίλους, με την έννοια ότι οι φίλοι μου είναι εκείνοι που κρατάω από το σχολείο μου- αν και έχω ανθρώπους με τους οποίους είμαι χρόνια συναγωνιστής και έχω δεθεί μαζί τους. Φίλους Αριστερούς- υπό αυτή την κλειστή έννοια της λέξης- δεν έχω, δεν έχει τύχει. Οι κολλητοί μου είναι δεξιοί.

-Φίλους gay;

-Ναι. Αλλά μου είναι τελείως αδιάφορα τα σεξουαλικά θέματα, θεωρώ μάλιστα ότι είναι υπερτιμημένη η συζήτηση για το sex στην εποχή μας. Και πάντως, για να επιλέξω φίλους ή συνεργάτες, σίγουρα δεν ασχολούμαι με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

-Το ξέρετε ότι κάποιοι βουλευτές λένε, αναφερόμενοι σ εσάς, ότι «η παράταξή σας και το νέο κυβερνητικό σχήμα  έχουν γίνει τελευταία πιο sexy»;

-Έτσι, ε; Απορώ! Δημοσίως δεν μου χουν πει ποτέ κάτι τέτοιο (χαμογελάει).

-Η σχέση με τη σύζυγό σας, πως αλλάζει μέσα στα χρόνια- και ειδικά τώρα που έχετε ελάχιστο χρόνο για να αφιερώνετε στην οικογένειά σας;

-Με τη Δανάη είμαστε 7 χρόνια παντρεμένοι και θα σας έλεγα ότι η σχέση μας γίνεται, μέσα από την σταθερότητα, πιο δυνατή. Εμείς έχουμε ούτως ή άλλως μία κανονικότητα, η οποία διέπει και τη ζωή μας: Ξυπνάμε, δουλεύουμε, γυρνάμε στο σπίτι μας, παίζουμε με το παιδί μας, έχουμε δυο τρεις παρέες φίλων με τους οποίους βγαίνουμε καμιά φορά για φαγητό, πάμε σε συγκεκριμένα μέρη για διακοπές. Είναι λίγο τακτοποιημένο όλο αυτό, δεν έχει συγκλονιστικές εντάσεις, είναι κάτι που κυλάει ομαλά, γλυκά, ήσυχα- αυτό χαρακτηρίζει την οικογενειακή μου ζωή. Και, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι και το ζητούμενο σε μία οικογένεια: Η οικογένειας είναι ένας σταθερός πυρήνας που θα πρέπει να εξασφαλίζει τις αρμονικές συνθήκες ανάπτυξης των παιδιών. Η οικογένεια δεν είναι πάρτι, είναι δουλειά, που γίνεται με πολλή αγάπη.

-Πού ξοδεύετε συνήθως τα λεφτά σας;

-Στις ανάγκες της διαβιώσεως μου: Πληρώνω το νοίκι μου, τους λογαριασμούς, το σούπερμαρκετ, όλες τις λειτουργικές ανάγκες δηλαδή που έχει κάθε άνθρωπος.

-Σε σπίτι με ενοίκιο ζείτε;

-Ναι.

-Πώς και δεν αγοράσατε δικό σας σπίτι;

-Δεν είχα τα λεφτά. Και, από την άλλη, δεν ήθελα να δανειστώ. Προφανώς και έχω κάποια χρήματα στην τράπεζα, όλα αυτά τα χρόνια που έχω δικηγορήσει, αλλά με αυτά τα λεφτά θα μπορούσα να πάρω ένα πολύ μικρό σπίτι. Προτιμώ λοιπόν να πληρώνω ένα νοίκι παρά να δεσμεύσω ό,τι χρήματα έχω βγάλει στη ζωή μου για να πάρω ένα μικρότερο σπίτι από αυτό στο οποίο μένω ή να δανειστώ και να είμαι με την ψυχή στο στόμα, μήπως μου τύχει κάτι στραβό και δεν μπορώ να αποπληρώσω το δάνειο.

-Έχουν ξεκινήσει, τώρα που είστε υπουργός, να σας ζητούν ρουσφέτια;

-Ο κόσμος ζητάει σήμερα από τους πολιτικούς δουλειά! Με την έννοια που ζητάνε και από τους φίλους τους, δηλαδή «αν άκουσες κάτι για κάποια δουλειά με αυτά τα προσόντα…».

-Στα πιο κρυφά σας όνειρα, νεότερος, είχατε ονειρευτεί ποτέ ένα τέτοιο -υπουργικό- αξίωμα;

-Είχα εμπλακεί από πολύ μικρός με την πολιτική- από τα 14 μου, στη δευτέρα γυμνάσιου, στο μαθητικό τότε της Νέας Δημοκρατίας-, αλλά η αφετηρία μου σε σχέση με την πολιτική ήταν ιδεολογική. Και παραμένει. Προφανώς, όμως, αυτή η ιδεολογική αφετηρία, όταν είσαι στην πολιτική, πρέπει να έχει μία αναφορά με το σύστημα εξουσίας. Αυτό σημαίνει ότι, στην πραγματικότητα, το να φτάσεις σε μία κυβερνητική θέση- ειδικώς μετά από μία μακρά πολιτική διαδρομή-, έχει την αξία του. Προσέξτε όμως: Η κατοχή μίας κρατικής θέσης δεν είναι ο σκοπός, είναι όμως ένα μέσον με το οποίο αρχίζεις και αλληλεπιδράς στον ίδιο τον τρόπο που συγκροτούνται τα ιδεολογικά ρεύματα μέσα στην κοινωνία.

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "People", τον Δεκέμβριο του 2011, όσο ο κ. Βορίδης ήταν υπουργός και μέλος του ΛΑ.Ο.Σ.

ΕΙΡΗΝΗ ΧΕΙΡΔΑΡΗ: ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ SEX

-Από πού αντλείτε τις γνώσεις σας, τα μυστικά tips που περιγράφετε στα κείμενά σας, όλα όσα γνωρίζετε γύρω από το sex;

-Aπό τους ερευνητές του σεξ-δαπανούνται τεράστια ποσά αυτή την στιγμή από τις μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες πάνω τους-, από τους σεξολόγους που θαυμάζω, από  συνάδελφούς μου sex editors από άλλες χώρες-παρακολουθώ καθημερινά τις απόψεις τους στα site τους και ανταλλάσσουμε με email έρευνες-, από βιβλία βιολογίας, ψυχολογίας και εγχειρίδια σεξ. Εννοείται ότι όλα αυτά διασταυρώνονται με πλάγιες πηγές, όπως ιερόδουλες και ζιγκολό- κάθε sex editor έχει παράξενη ατζέντα...

-Κάποιοι σας ταυτίζουν με την Carrie Bradshaw. Συμφωνείτε ότι είστε η ελληνική της εκδοχή;

-Και να σκεφτείς ότι βρίσκω τρομερά ξενέρωτη την Carrie (γελάει). Δυστυχώς στην Ελλάδα έπρεπε να βγει το «Sex 'n The City» για να αποδεχτούν την δουλειά μου. Πριν προβληθεί η σειρά, με έβλεπαν κάτι σαν ηδονίστρια, όχι δημοσιογράφο που γράφει για σεξ (γελάει). Πού να κάθομαι να εξηγώ όμως ένα ολόκληρο επάγγελμα... Και προβάλλεται το «Sex 'n The City» στην Ελλάδα λοιπόν, και ξαφνικά από εκεί που με έβλεπαν καχύποπτα μου βγάζουν το καπέλο, «α, η Ελληνίδα Carrie Bradshaw!». Aλλά και πάλι δεν είχαν καταλάβει. Εμένα δεν με πλήρωνε η Vogue με την λέξη για να έχω μια στήλη, όπου να γράφω τί περνάμε με τους άντρες εγώ και οι φίλες μου. Το να είσαι sex editor στην πραγματικότητα έχει απίστευτο διάβασμα και έρευνα. Είναι από τα πιο δύσκολα ρεπορτάζ- πρέπει πραγματικά να παίζεις στα δάχτυλα την εξελικτική βιολογία και την εξελικτική ψυχολογία. Κι όταν μιλάμε για συμβουλευτική- γιατί εγώ από τα άρθρα πέρασα στην συμβουλευτική, ζητώντας από γνωστή αμερικάνα sex editor να με εκπαιδεύσει-, μιλάμε για μια  δουλειά που δεν γίνεται να την κάνεις χωρίς κατάρτιση, απλά από εμπειρίες.

-Ορισμένοι πάντως πιστεύουν ότι το sex είναι κάτι που ούτε μπορεί να το διδαχθεί κάποιος αλλά ούτε και αντικείμενο κάποιας ιδιαίτερης πρακτικής βελτίωσης, «ή το 'χεις ή δεν το 'χεις» λένε. Συμφωνείτε;

-Απόλυτα! Οι περισσότεροι αναγνώστες μου ήταν άνθρωποι που «το 'χαν», δεν απευθυνόμουν σε ανθρώπους με σεξουαλικά προβλήματα, αλλά σε ανθρώπους που είχαν τέλεια σεξουαλική ζωή και μου ζητούσαν κόλπα, tips, για να την απογειώσουν. Εκεί μπορεί να σε βοηθήσει η sex editor, στην πρακτική βελτίωση, να σου δώσει τεχνικές για να βρίσκεις το σημείο G, το e, το squirting, κρυφές ερωτογενείς ζώνες, ή συνδυασμούς χτυπημάτων για μεγαλύτερη ηδονή. Αν όμως δεν «το' χεις», όλα αυτά σου είναι προφανώς άχρηστα.

-Με βάση τη μελέτη σας τι διαφορές βρίσκετε ανάμεσα στους Έλληνες και Κύπριους εραστές;

-Δεν έχω κάνει ποτέ μελέτη για τους Κύπριους εραστές, γιατί δεν είχα στήλη σεξ ποτέ σε κυπριακά media. Ωστόσο γνωρίζω από αναγνώστριές μου (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι επίσημη έρευνα, σε μεγάλο δείγμα, απλά, σποραδικές απόψεις αναγνωστριών μου που μου μετέφεραν σας λέω) ότι οι βασικές διαφορές μεταξύ Ελλήνων και Κύπριων είναι οι εξής: Oι Κύπριοι είναι πιο τρυφεροί, οι Κύπριοι είναι πιο αγνά παιδιά από τους Έλληνες, μπαίνουν πιο εύκολα σε σχέση από τους Έλληνες, σέβονται περισσότερο τη γυναίκα από τους Έλληνες, δεν είναι από εδώ κι από εκεί όπως οι Έλληνες, είναι πιο συναισθηματικοί άντρες από τους Έλληνες. Κι έχουν ακόμη αξίες. Μετά τον γάμο όμως, απατούν πολύ. Επίσης, οι Έλληνες είναι πιο kinky από τους Κύπριους. Άρα οι Κύπριοι πρέπει να μάθουν να μιλάνε περισσότερο και πιο βρώμικα στο σεξ! (Ρητή παράκληση αναγνωστριών καθότι οι γυναίκες ξέρετε ότι είναι ακουστικοί τύποι).

-Αλήθεια, ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο «δύσκολη» περίπτωση από τους 6 τύπους γυναικών που εσείς περιγράφετε στο βιβλίο σας «69 μαθήματα sex» (killing me softly, η ερωμένη της ντροπής, η πρώην και το σεξ-déjà vu, κωδικός black widow, τριάντα καρατίων, κάντο όπως ο Ashton), για να «κατακτήσει» ένας άντρας;

-Η black widow. Είναι η νέα famme fatale και αν και δεν είναι δύσκολο στις μέρες μας να την έχεις στο κρεβάτι σου- αντίθετα, είναι σούπερ σεξουαλική και μπορεί να κάνει από λεσβιακό μέχρι ομαδικό- δεν  μπορείς με τίποτα να κατακτήσεις την ψυχή της. Απίστευτα ναρκισσιστικό πλάσμα, γεννημένο για την ίντριγκα. Θα σου ξεριζώσει την καρδιά και θα την φάει μέτρια ψημένη. Οι  περισσότεροι εμμονικοί πελάτες μου στο Dr. Love (909 900 0740), την τηλεφωνική  συμβουλευτική μου υπηρεσία, από έρωτα για μια black widow κατέληξαν έτσι, κατεστραμμένοι ψυχολογικά, οικονομικά –και, επιπλέον, ανισόρροποι.

-Υπάρχουν όντως «εύκολες» και «δύσκολες» γυναίκες στο sex;

-Σίγουρα υπάρχει το παραδοσιακό πρότυπο, που θα παιδέψει τον άντρα, ειδικά όταν τον θέλει πολύ- να το παίρνετε σαν φιλοφρόνηση, όχι σαν απόρριψη όταν αυτή η κατηγορία δεν κοιμάται μαζί σας αμέσως. Και υπάρχει και το εξελιγμένο πρότυπο, η απελευθερωμένη, που έχει το σεξ σαν σπορ. Αλλά δεν είναι απόλυτα τα όρια. Μπορεί μια γυναίκα να είναι «δύσκολη» με τους άλλους, και μαζί σου να κοιμηθεί από το πρώτο βράδυ και να κάνει μαζί σου τα πάντα στο κρεβάτι, απλά γιατί σε θέλει πολύ.

-Η θεωρία ότι «ο άντρας είναι ένας κυνηγός που, αφού κατακτήσει το «θήραμά» του, θέλει να πάει αμέσως στο επόμενο», σας βρίσκει σύμφωνη;

-Έτσι είναι γενικά, γι΄αυτό ποτέ ένας άντρας δεν πρέπει να νιώσει ότι του παραδόθηκες απόλυτα. Και γι΄ αυτό οι γυναίκες αναγκαζόμαστε να ρίχνουμε μικρές χυλόπιτες πού και πού μέσα στην ίδια την σχέση (γελάει). Για να τον κρατάμε focus σε εμάς...

-Γιατί οι άντρες είμαστε στην πλειοψηφία μας άπιστοι; Και γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο και με τις γυναίκες; Είναι πράγματι πιο συναισθηματικές;

-Οι γυναίκες είναι σε άμεση επαφή με το συναίσθημά τους- το βλέπω κι από τους πελάτες μου: Οι γυναίκες μπορούν ανά πάσα στιγμή να μου πουν ακριβώς πώς νιώθουν, ενώ οι άντρες δυσκολεύονται να περιγράψουν τα συναισθήματά τους. Πιστεύω ότι έχει να κάνει με τον τρόπο που μεγαλώνουν σήμερα τα δυο φύλα. Επίσης, κοινωνικά είναι πιο αποδεκτή η αντρική απιστία, για να μην πω ότι επιβάλλεται- ένας άντρας σήμερα πρέπει να αποδείξει ότι είναι καλός player. Αλλά μην ξεχνάμε ότι στις μητριαρχικές κοινωνίες η γυναίκα ήταν το πολυγαμικό ον, εκείνη που είχε πολλούς εραστές και μάλιστα έμενε έγκυος σε ομαδικό σεξ. 

-Η σχέση «σκοτώνει», μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, το sex;

-Δεν είναι κρίμα; H έλξη βασίζεται στο μυστήριο, το άγνωστο και τα παιχνίδια δύναμης. Για να μπεις σε σχέση όμως, πρέπει να συνθηκολογήσεις, να βάλεις τα παιχνίδια στην άκρη. Γι΄αυτό συμβούλευα πάντα τους αναγνώστες μου, αν θέλουν να διατηρήσουν την έλξη στην σχέση τους, να κρατάνε το μυστήριο, να μην τους βλέπει ο άλλος ποτέ απεριποίητους μέσα στο σπίτι, να μην του τα δώσουν ποτέ όλα και να μην σταματήσουν να παίζουν υπόγεια το παιχνίδια της γάτας και του ποντικιού- το αρχέγονο παιχνίδι δύναμης που τροφοδοτεί την έλξη. Και το σημαντικότερο: Να μπαίνουν σε σχέση με εκείνες για τις οποίες έχουν μεγάλη έλξη, κι όχι με τα «καλά παιδιά» που δεν τα φοβούνται και τους βολεύουν. Αν υπήρξε στην αρχή έντονη έλξη, αν μίλησε η χημεία, η φύση καταρχήν, το ταίριασμα τον γονιδίων, μετά έγινε η εγκεφαλική σύνδεση, συνδέθηκαν απόλυτα στο σεξ οι δύο εγκέφαλοι και ταυτόχρονα μίλησαν και οι καρδιές, μπορείς να το σώσεις, μπορείς να κλέβεις τον έρωτα στην πάροδο του χρόνου. Αν όχι, δε μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα.

-Κάποιος άντρας που συνεχίζει να κάνει sex μόνο με μία γυναίκα είναι απλά «η εξαίρεση στον κανόνα»;

-Όχι πια. Το τελευταίο αντρικό role model είναι ο ubersexual, το παραδοσιακό αρσενικό πιο εκλεπτυσμένο δηλαδή. Ο Μπάρακ Ομπάμα, για παράδειγμα, είναι ubersexual. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ επίσης. Χαρακτηριστικό του ubersexual είναι ότι μπορεί να είναι απίστευτα σέξι και μονογαμικός ταυτόχρονα. Είναι πιο φιλοσοφημένος επάνω στο σεξ και στις σχέσεις από το παραδοσιακό αρσενικό, και όταν μπαίνει σε σχέση μπαίνει για να κερδίσει. Γι΄ αυτό δεν απατά.

-Μελετώντας όλο αυτό το χρονικό διάστημα την αντρική σεξουαλικότητα, τι ήταν αυτό που σας έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση;

-Το σοκ που δέχεται ο σύγχρονος άντρας μόλις ανακαλύψει το σημείο G του. Το αντρικό σημείο G, οι απολήξεις του προστάτη δηλαδή, βρίσκεται στον πρωκτό. Άρα ο άντρας είναι φτιαγμένος να έχει ηδονή από τον πρωκτό κατά πολύ περισσότερο από ότι είναι η γυναίκα. Αλλά κοινωνικά, αυτό είναι μεγάλο ταμπού! Μόλις λοιπόν ανακαλύπτουν το σημείο G τους τυχαία, σε παιχνίδια με την φίλη τους, με παίρνουν τηλέφωνο στο Dr. Love έντρομοι, λες και έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου κι όχι οργασμός. Νιώθουν ότι αμφισβητείται ο αντρισμός τους επειδή είχαν έντονο οργασμό, νιώθουν ενοχές, ότι δεν είναι νορμάλ, ρωτούν αν θεωρείται σεξουαλική διαστροφή, ρωτούν μήπως είναι ομοφυλόφιλοι, είναι απίστευτο το τί ακούω... 

-Λέτε ότι «οι γυναίκες επιζητούν περισσότερο το sex, μετά την ηλικία των 30». Με τους άντρες τι συμβαίνει;

-Οργανικά οι άντρες είναι φτιαγμένοι να έχουν το «πικ» τους στα 18. Από τα 40 και μετά πέφτουν κατακόρυφα τα επίπεδα τεστοστερόνης στον οργανισμό. Έτσι είναι τα πράγματα. Από την άλλη όμως, έχω δει ότι στα 40 είναι που οι άντρες αναγνώστες μου αφήνουν πίσω τα στερεότυπα, τα ταμπού και τις φοβίες τους, για να ωριμάσει η σεξουαλικότητά τους. Μπορεί σαφώς να μην έχουν τόσες ορμές και αντοχές, αλλά έχουν φύγει τα μπλοκαρίσματα και γίνονται πιο εγκεφαλικοί στο σεξ, κερδίζουν στο mind game. 

-Η πολύ δυνατή σεξουαλική έλξη, η ρομαντική αγάπη και η συντροφικότητα μπορούν να συνυπάρξουν το ίδιο σε έναν άντρα και ισομερώς;

-Τίποτα δεν με έχει απασχολήσει στην καριέρα μου περισσότερο από αυτό το θέμα: Πώς θα καταφέρουν οι αναγνώστες μου να κάνουν συντροφικές σχέσεις από μεγάλη σεξουαλική έλξη.  Όμως ο γάμος με το μεγάλο σου πάθος, διαφέρει από τους υπόλοιπους. Θέλω να πω, είναι μεγάλο φάουλ να πάρεις το μεγάλο σου πάθος και να προσπαθήσεις να το κάνεις «μαμά» σου. Γι΄αυτό οι πιο ψαγμένες αναγνώστριές μου, που παντρεύτηκαν τελικά τα μεγάλα τους πάθη, δεν δέχτηκαν ποτέ να τους μαγειρέψουν, τις δουλειές τις κάνουν πάντα σέξι ντυμένες- ουσιαστικά όσα χρόνια κι αν είναι παντρεμένες, έχουν ακόμη τον ρόλο της ερωμένης, όχι της συζύγου. Πρέπει επίσης να μάθεις να αποφεύγεις τις συγκρούσεις στις σχέσεις έντονης σεξουαλικής έλξης, γιατί είναι πολύ δυνατή ενέργεια. Υπάρχει και μια απορία στους έρωτες της μεγάλης σεξουαλικής έλξης που έγιναν συντροφικοί, αν ο άλλος σε αγάπησε ποτέ πραγματικά ή ήταν  μόνο το πάθος. Οι άνθρωποι φοβούνται το πάθος- το να παντρευτούν από πάθος. Πιστεύω είναι κατάλοιπο του χριστιανισμού που μίλησε για κατώτερα πάθη, κι έβαλε την ιδανική σύζυγο στον ρόλο της αγίας, γι΄ αυτό ακόμη οι άντρες δυσκολεύονται σε αυτό και δεν παντρεύονται τελικά τις καλές τους ερωμένες- τις φοβούνται. Διαχωρίζουν τις γυναίκες ακόμη, σε πόρνες και συζύγους. Αν δούμε όμως όλες τις ανατολικές φιλοσοφίες, όπως το τάντρα και το ταό, δεν μιλάνε ποτέ για κατώτερα πάθη. Η κουνταλίνη, η σεξουαλική ενέργεια, για αυτές τις φιλοσοφίες, είναι η ίδια ενέργεια της δημιουργικότητας. Γι΄ αυτό και οι παθιασμένοι εραστές, είναι και δημιουργικοί γενικά στην ζωή τους. Μπορεί αν έχεις έντονη σεξουαλική ενέργεια να κάνεις πολύ σεξ, μπορεί άλλες περιόδους να είσαι τρομερά δημιουργικός, μπορεί και τα δύο μαζί.   

-Λέτε ότι «η γυναίκα ορίζει τον οργασμό της». Τι συμβαίνει με τους άντρες;

-Για την φύση, ο γυναικείος οργασμός είναι πολύ σημαντικός. Ουσιαστικά κάνει αναρρόφηση η μήτρα το σπέρμα. Διαλέγει δηλαδή η γυναίκα ασυνείδητα αν θέλει να μείνει έγκυος από αυτόν τον άντρα, αν τον θέλει πολύ, αν θέλει το DNA του, το παιδί του. Έτσι, δίνει εντολή στο σώμα της να έρθει σε οργασμό ή όχι. Όταν μπλοκάρει τον οργασμό της, είναι είτε γιατί δεν θέλει πραγματικά αυτόν τον άντρα, είτε για κοινωνικούς λόγους-μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το φύλο που αφανίστηκε σεξουαλικά τους προηγούμενους αιώνες. Στην φαλλοκρατική κοινωνία, ακόμη και οι γιατροί έλεγαν εσκεμμένα ότι δεν υπάρχει γυναικείος οργασμός και όσες απολάμβαναν το σεξ θεωρούνταν πόρνες. Οπότε ακόμη και σήμερα κάποιες γυναίκες σταματούν μόνες τους τον οργασμό τους, ασυνείδητα. Κυτταρική μνήμη προηγούμενων κοινωνικών ταμπού, αυτό είναι όλο. Οι άντρες ιστορικά δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθουν να σταματούν τον οργασμό τους. Κι εφόσον είναι το μη εξελιγμένο είδος (λείπουν χιλιάδες γενετικές πληροφορίες από αντρικό χρωμόσωμα ΧΥ συγκριτικά με το θηλυκό χρωμόσωμα ΧΧ), οι άντρες βρίσκονται σεξουαλικά ακόμη στην εποχή της λαγνείας, το αρχέγονο ένστικτό μας. Η σεξουαλική έλξη για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο ήταν το δεύτερο ένστικτο που αναπτύχθηκε κατά την εξέλιξη, και η ανάγκη για συντροφικότητα το τρίτο ένστικτο. Ένας άντρας έχει οργασμό απλά αν κάτι του προκαλέσει λαγνεία.

-Γιατί συναντιέται περισσότερο στους άντρες το sex χωρίς συναίσθημα παρά στις γυναίκες; Ή μήπως είναι κι αυτό ένας ακόμη μύθος;

-Για τον λόγο που προανέφερα, αλλά και γιατί κοινωνικά οι άντρες μαθαίνουν πολύ περισσότερο να κάνουν σεξ χωρίς συναίσθημα. Έχω πολλούς αναγνώστες στο sexelixis.gr και πελάτες στο Dr. Love που αν και επιθυμούν πολύ πια να ερωτευτούν, έχουν μάθει να μπλοκάρουν αυτόματα μόνοι τους τόσα χρόνια το συναίσθημα από το σεξ και δε μπορούν να σπάσουν αυτό τον κύκλο. Ε, και ξαφνικά πρέπει να τους πω ότι τα έμαθαν λάθος, ότι έχουμε συναισθηματικές ανάγκες, ξέρετε...

-Όσο κι αν κάποιες γυναίκες διαφωνούν, τελικά το μέγεθος παίζει κυρίαρχο ρόλο στη σεξουαλική ικανοποίηση μιας γυναίκας; Είναι το ίδιο δηλαδή ένα πέος 12cm με κάποιο άλλο που ξεπερνάει τα 20cm;

-Το μεγάλο πέος είναι ιδέα! Η θέα του είναι που διεγείρει τις γυναίκες, εγκεφαλικό είναι το θέμα δηλαδή. Ο γυναίκειος κόλπος είναι μόλις 9 εκατοστά. Άρα και ένα μικρό πέος μπορεί να το ικανοποιήσει. Το θέμα είναι ο άντρας με μικρό πέος να ξέρει τις στάσεις για μικρό πέος και ο άντρας με μεγάλο πέος να ξέρει τις στάσεις για μεγάλο πέος. Γι΄ αυτό στο βιβλίο μου "69 μαθήματα σεξ" (μπορείτε να το βρείτε μέσω του site μου www.sexelixis.gr) αναφέρω ρητά παραλλαγές στάσεων για μικρά πέη, για βαθιά διείσδυση δηλαδή- ξέρω ότι απευθύνομαι σε Έλληνες άντρες, με 15 cm μέσω όρο πέους.

-Πως μπορεί να καταλάβει ένας άντρας ότι η σύζυγος ή η ερωμένη του υποκρίνεται στον οργασμό;

-Αν μια γυναίκα έχει στην πραγματικότητα οργασμό, η αναπνοή της γίνεται πιο έντονη, βαθιά και κοφτή, οι κόρες των ματιών της διαστέλλονται, πετάγονται οι φλέβες στον λαιμό της, ιδρώνει, τα χείλη της φουσκώνουν από την συρροή αίματος και γίνονται πιο κόκκινα- το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα χείλη του αιδοίου- και λίγα δευτερόλεπτα πριν έρθει, η κλειτορίδα της μικραίνει. Οπότε προσέξτε αυτά τα σημάδια. Μπορείτε βέβαια και απλά να την ρωτήσετε. Οι γυναίκες λατρεύουν να έρχονται σε οργασμό, όσο ακριβώς και οι άντρες. Οπότε απλά ρωτείστε την πώς το θέλει.

-Κάποιοι άντρες προσπαθούν να πείσουν τις συντρόφους τους να υπάρξουν περισσότεροι παρτενέρ στη σεξουαλική τους σχέση- είτε άντρες είτε γυναίκες. Κάτι τέτοιο πιστεύετε πως θα βελτίωνε τη σεξουαλική σχέση κάποιου ζευγαριού ή, στην πάροδο του χρόνου, θα την έφθειρε;

-Εξαρτάται από το ζευγάρι, δεν υπάρχουν «πρέπει» και «δεν πρέπει», υπάρχει το τί δίνει ηδονή και στους δύο. Πριν ένα ζευγάρι μπει σε «περίοδο διεύρυνσης»- όπως λέγεται όταν σπας την σεξουαλικότητά σου για να την πας πιο πέρα- πρέπει να είναι φιλοσοφημένοι, να ξέρουν τί θέλουν και γιατί το κάνουν και φυσικά να έχουν δυνατή εσωτερική σχέση.  Την εσωτερική σχέση του ζευγαριού δε μπορώ να την γνωρίζω εγώ, μόνο οι ίδιοι. Δεν σηκώνουν όλα τα ζευγάρια τις ανοιχτωσιές. Μπορεί να ανανεωθούν πολύ και να έρθουν πιο κοντά. Αλλά μπορεί επίσης κάτι να σπάσει. Ή μπορεί ο ένας από τους δύο να οδηγηθεί αλλού. Έχω πελάτισσες στο Dr. Love δηλαδή, που μπήκαν σε εμπειρίες τρίου απλά για να εκπληρώσουν την φαντασίωση του άντρα τους και τελικά ανακάλυψαν έκπληκτες ότι είναι bisexual κι ερωτεύτηκαν την άλλη! 

-Γιατί πιστεύετε κάποιος άντρας, παράλληλα με την μόνιμη σύντροφό του, μπορεί να αναζητήσει σεξουαλική επαφή με κάποια επαγγελματία του sex; Χρειάζεται επιβεβαίωση, ανανέωση, κάτι καινούργιο, τι;

-Όλα αυτά μαζί. Επιπλέον, είναι παιχνίδι δύναμης. Το να πληρώνεις έναν άνθρωπο για να κάνεις σεξ, έχει παιχνίδι κυριαρχίας μέσα. Το οποίο είναι αφροδισιακό. Oι ψυχολόγοι συνεργάτες μου ωστόσο (στο Dr. Love συνεργάζομαι με ψυχολόγους, σύμβουλους σχέσεων, σεξολόγους και ειδικούς από κάθε χώρο του σεξ) λένε ότι οι άντρες που καταφεύγουν διαρκώς στον πληρωμένο έρωτα ενώ έχουν σχέση, έχουν συχνά συμπλέγματα απέναντι στην γυναικεία φύση. Αν μάλιστα εκπληρώνουν τις  φαντασιώσεις τους μόνο με τις ιερόδουλες, κι όχι με την σύζυγό τους, είναι μισογύνηδες. Ο μισογύνης έχει τις γυναίκες διαχωρισμένες: Σε πόρνες και μητέρες- αγίες. Κι αυτές οι δύο δε μπορεί ποτέ να είναι η ίδια γυναίκα. Σαν sex editor όμως βλέπω τα πράγματα πιο ελαφρά, θεωρώ το σεξ κάτι ωραίο κι όχι κάτι στο οποίο μας βγαίνουν ντε και καλά πάντα τα συμπλέγματά μας. Δηλαδή δε μπορεί ένας άντρας να κάνει σεξ με επαγγελματία απλά γιατί θέλει να κάνει σεξ με διαφορετική γυναίκα χωρίς να ρισκάρει την σχέση του;

-Υπάρχουν επίσης άντρες που, παράλληλα με τη σεξουαλική σχέση που διατηρούν με την μόνιμη σύντροφό τους, έχουν και σεξουαλικές επαφές με άτομα του ίδιου φύλου. Πιστεύετε στη θεωρία του bi άντρα ή «όλοι αυτοί είναι κρυφοgay που υποκρίνονται τους straight» όπως λένε κάποιοι;

-Βέβαια, υπάρχουν bisexual άνθρωποι και είναι και πολύ τυχεροί, γιατί έχουν περισσότερες  επιλογές (γελάει). Ωστόσο όμως, πρέπει να σας πω ότι όλοι όσοι ανακαλύπτουν μια μέρα τις ομοφυλοφιλικές τάσεις τους, περνούν από διάφορα στάδια. Το πρώτο είναι η σύγχυση ταυτότητας. Σε αυτό το στάδιο δεν ξέρεις τί είσαι, βλέπεις ότι διεγείρεσαι με ομόφυλο σου, και πας στο αντίθετο άκρο, κοιμάσαι με πολλές γυναίκες. Το δεύτερο στάδιο που περνάς είναι η σύγκρουση ταυτότητας. Επιλέγεις να είσαι ετεροφυλόφιλος, έστω κι αν οι ορμές σου είναι ομόφυλες, δεν αντέχεις να εναντιωθείς στους κοινωνικούς κανόνες, κι έτσι εναντιώνεσαι στον εαυτό σου. Σε αυτό το στάδιο πολλοί ομοφυλόφιλοι παντρεύονται μια ετεροφυλόφιλη γυναίκα. Αν δεν το κάνουν, θα περάσουν στα επόμενα στάδια της ομοφυλοφιλίας τους, (ανοχή, αποδοχή και υπερηφάνεια ταυτότητας). Διαφορετικά θα κολλήσουν εκεί, θα μείνουν παντρεμένοι με την ετερόφυλη και θα την απατούν με άντρες.

-Οι ταινίες πορνό βοηθάνε κάποιο ζευγάρι να επανακτήσει το «χαμένο του σεξουαλικό ενδιαφέρον»;

-Εννοείται! Είμαστε οπτικοί τύποι. Όταν βλέπεις άλλους να κάνουν σεξ, θέλεις να κάνεις σεξ! Αυτό είναι το μαγικό με το πορνό. 

-Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που οι άντρες συνεχίζουμε να αυνανιζόμαστε, παρά το ότι έχουμε μία μόνιμη σύντροφο;

-Όχι. Kαι οι γυναίκες το κάνουν. Αυτό σημαίνει έντονο ερωτισμό. Δηλαδή μπορεί να αυνανίζεσαι γιατί έχεις περισσότερο ερωτισμό από τη σύντροφό σου, κι έτσι να μην την κουράζεις για περισσότερο σεξ. Ή μπορεί να είναι μια περίοδος τρομερά ερωτική και για τους δύο, να έχει ξυπνήσει η σεξουαλικότητα, οπότε φυσικό είναι και να αυνανίζονται. 

-Το sex αλλάζει στα «χρόνια της κρίσης»;

-Δυστυχώς. Βλέπω ότι στους παντρεμένους μου πελάτες έχει επηρεαστεί πολύ η σεξουαλική τους ζωή. Ασχολούνται με λογαριασμούς και προβλήματα και χάνουν εντελώς τη λίμπιντο, έχει βαρύνει η ψυχολογία της σχέσης τους. Μερικοί αναζητούν πια το σεξ έξω από την σχέση, σε μια τρίτη γυναίκα, στην οποία μπορούν να συστηθούν από την αρχή σαν εραστές- όχι σαν κάποιος που έχει όλα αυτά τα προβλήματα.

-Σε σχέση με την ηλικία, τελειώνει το sex από κάποιο σημείο κι έπειτα; Δηλαδή, ένας άντρας που κάνει sex στα 80 του, είναι μάλλον η εξαίρεση στον κανόνα;

-Έτσι ήταν τα πράγματα, μέχρι που βγήκε το Viagra. Και άνοιξε μια νέας σελίδα, ακολούθησαν άλλα χάπια για την στύση, έγιναν επιτέλους γνωστές τεχνικές όπως οι ασκήσεις Κέγκελ, μπήκαν εγχειρήσεις και υδραυλικά πέη στο παιχνίδι, και ναι, ήταν επανάσταση τελικά, μας ανάγκασε να μιλήσουμε πια ανοιχτά για το μεγαλύτερο αντρικό ταμπού και να το λύσουμε. 

-Υπάρχει κάποιος ασφαλής τρόπος για να ρίξει ένας άντρας μία γυναίκα στο κρεβάτι; Πως;

-Ναι. Να είναι απλά ο εαυτός του. Δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος.

-Με βάση τα όσα μας λέτε, τα βιβλία που έχετε γράψει αλλά και τα δημοσιογραφικά σας κείμενα, θα υπέθετε κάποιος ότι «εσείς και στην πράξη είστε μία ειδικός του sex». Ότι, μάλλον, τα έχετε δοκιμάσει και τα έχετε κάνει όλα…

-Όχι, δεν χρειάζεται- για όνομα Θεού- ο θεωρητικός του σεξ να έχει περάσει από την πράξη σε όλα (γελάει). Μου την κάνουν συχνά αυτή την ερώτηση, δεν το παρεξηγώ όμως, καταλαβαίνω ότι μια παραδοσιακή κοινωνία δυσκολεύεται να χωνέψει ένα επάγγελμα σαν το δικό μου αρχικά και λογικό είναι να επικρατεί μια σύγχυση. Γι΄αυτό άλλωστε οι πιο επιτυχημένοι στο επάγγελμά μου διεθνώς ήταν πάντα άνθρωποι που η εξωτερική τους εμφάνιση δεν θύμιζε σε τίποτα σεξ. Η νεοϋρκέζα sex editor που με εκπαίδευσε στην συμβουλευτική, μου είπε να μην λέω στους πελάτες μου οτιδήποτε για την σεξουαλική μου ζωή. Είναι πολύ σημαντικό, ο άλλος σου ανοίγει την ψυχή του γύρω από το πιο ζωτικό θέμα της ύπαρξής του: το σεξ και τις σχέσεις του. Δεν πρέπει να ξέρει τις δικές σου σεξουαλικές τάσεις, χρειάζεται αποστασιοποίηση. Αν πω τώρα οτιδήποτε για την δική μου σεξουαλική ζωή, θα μπει με μεγάλα γράμματα στον τίτλο, και οι πελάτες μου θα μου βάλουν αμέσως ταυτότητα. Εγώ έχω εκπαιδευτεί να συμβουλεύω straight, gay, swingers, ανοργασμικούς, πολύ παραδοσιακούς, παρθένους, ανθρώπους με πολλά ταμπού, πανηδονιστές, οτιδήποτε. Το να βάλω μια σεξουαλική ταυτότητα κάτω από το όνομά μου, δεν έχει νόημα. 

-Αλήθεια, είναι διαφορετική η αντίδραση των γυναικών και των αντρών όταν τους λέτε ότι είστε sex editor;

-Χαμογελάνε όλοι αυτόματα- γυναίκες και άντρες.

-Εσείς είστε μία γυναίκα απόλυτα ικανοποιημένη και χορτασμένη από το sex;

-Κάποτε είχαν ρωτήσει τον άντρα της δρ. Ρουθ πώς είναι η σεξουαλική του ζωή. Είχε απαντήσει «τα παιδιά του τσαγκάρη δεν έχουν παπούτσια». Εκτιμώ πολύ τη δρ. Ρουθ, χωρίς να με γνωρίζει. Χρόνια πριν, μόλις έμαθε από κάποιον δημοσιογράφο ότι ένα κορίτσι στην Ελλάδα γράφει για σεξ, κάθισε και μου έγραψε ένα σημείωμα και μου το έστειλε. Ήξερε πού μπαίνω, η δουλειά μου είναι τρομερά ενδιαφέρουσα και μπορεί να σε απορροφήσει τελείως. Είναι στο χέρι σου όμως να πεις, «hey, τα δικά μου παιδιά θα έχουν παπούτσια!». Δεν θα τα δώσω ποτέ όλα στην καριέρα- η προσωπική μου ζωή ήταν πάντα πολύ πιο σημαντική από την δουλειά.  Και ναι, θεωρώ ότι είμαι απόλυτα ικανοποιημένη και χορτασμένη από την σεξουαλική μου ζωή, απλά γιατί διάλεγα πάντα

τους άντρες που ποθούσα πολύ και δεν έκανα ποτέ καμία έκπτωση σε αυτό. 

Δημοσίευση στο "Icon" Κύπρου, τον Ιανουάριο του 2012.

ΚΑΤΙΑΝΑ ΜΠΑΛΑΝΙΚΑ: "ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ"

Στις τελευταίες πρόβες, λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασης Ζείτε παίδες Ελλήνων…; των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου, που παρουσιάζεται στο θέατρο Λαμπέτη, η Κατιάνα, σαν μαθήτρια που ποτέ δεν σταμάτησε- στα 40 σχεδόν χρόνια που βρίσκεται στο θέατρο- να ακούει προσεκτικά όσα θα της έβγαζαν τον καλύτερο της εαυτό επάνω στη σκηνή- όσα το όπλο του ταλέντου της θα το μετέτρεπαν σε πολυβόλο ελεύθερου σκοπευτή-, λέει κάποιες τελευταίες προτάσεις από το κείμενο, κάποια λόγια που συγκινούν και την ίδια, λέξεις που πλησιάζουν και σπάνε σε κομμάτια και την δική της ευαισθησία. «Δεν το παθαίνω συχνά αυτό», λέει στο καμαρίνι της. «Αλλά είναι εξαιρετικά καλή η γραφή του Αλέξανδρου και του Δημήτρη». Στη σκηνή είναι άλλη, στη συζήτηση διαφορετική- πολύ ντροπαλή, πολύ ήρεμη, σχεδόν αθόρυβη-, ποτέ δεν θα φανταζόσουν ότι αυτή η γυναίκα μπορεί να «μεταμορφώνεται» κάθε βράδυ, πως κάθε πέρασμα της μπροστά από τους θεατές αναδεικνύει τη δυναμική, κοινωνική και πάντα χαρούμενη γυναίκα που δεν είναι στις προσωπικές της στιγμές και στην επιλεγμένη μοναχικότητα της. Σαν μια καίρια αντίθεση που αποτελεί ταυτόχρονα και την πιο υγιή ισορροπία της ύπαρξής της.

-Πιστεύετε ότι είναι αναγκαίο να γελάσει σήμερα ο κόσμος, με την κατάσταση που ζει;

-Πάντοτε είναι αναγκαίο. Και ίσως σήμερα, ακόμη περισσότερο. Αλλά η επιθεώρηση δεν είναι μόνο για να γελάσουμε- αν και θα γελάσουμε πολύ σ αυτήν-, είναι και για να πούμε κάποια πράγματα που πρέπει να ειπωθούν, έτσι όπως τα αντιλαμβανόμαστε εμείς από τη δική μας πλευρά.

-Σας αρέσει που σας έχουν ταυτισμένη με την κωμωδία;

-Το θέμα δεν είναι αν εμένα μου αρέσει. Εγώ ταυτίστηκα με όλα αυτά, γιατί έτσι μου έτυχε στη ζωή μου. Στη σχολή του Εθνικού θεάτρου, όπου σπούδασα, έκανα μόνο δράμα: Αρχαία τραγωδία, Τσέχωφ, Ίψεν. Ξαφνικά, όμως, βρέθηκα να τραγουδάω με τον Γιώργο Μαρίνο και θεωρούμουν show woman- ήμουν μεταξύ μαγαζιού και θεάτρου. Εγώ δεν ήξερα καν ότι μπορώ να κάνω κωμωδία. Και στην ουσία δεν είμαι «κωμικιά από χέρι».

-Οι ρόλοι σας αντικατοπτρίζουν μία γυναίκα πολύ δυναμική, πολύ famme fatale. Αυτό είστε και στη ζωή σας;

-Famme fatale δεν είμαι, είμαι ένας κανονικότατος άνθρωπος.

-Μοναχική;

-Ναι. Από παιδί ήμουν πολύ μοναχική. Έχω φίλους- που μπορεί να κάνω καιρό να τους δω ή να τους βλέπω κάθε μέρα, αλλά που δεν παύουν να είναι φίλοι μου και να τους αγαπώ, όσα χρόνια κι αν περάσουν-, αλλά κοινωνική, με την έννοια του life style, όχι, δεν είμαι. Έχω πάει πολύ, για παράδειγμα, σε νυχτερινά μαγαζιά, σε μπουζούκια. Αλλά τώρα δεν το κάνω. Θα πάω, όμως, να δω φέτος τη Μαρινέλλα ή τη Δέσποινα Βανδή που είναι φιλενάδες μου. Προτιμώ να μένω στο σπίτι μου ή να πηγαίνω σε σπίτια φίλων μου, να φάμε, να κουβεντιάσουμε, να πούμε καμιά μπούρδα.

-Στο σπίτι σας τι σας αρέσει να κάνετε;

-Συνήθως διαβάζω: Κάτι που αφορά στη δουλειά μου, κάτι για τη διασκέδασή μου ή κάτι που με ενδιαφέρει. Επειδή δυστυχώς δεν έχω σχέση με το computer, δεν τα καταφέρνω- και ο γιος μου με βρίζει και μου λέει «είσαι ηλίθια, μαμά. Πρέπει να μάθεις»- συνεχώς με τα βιβλία ασχολούμαι. Μπορεί να δω στο ενδιάμεσο λίγη τηλεόραση ή να ακούσω μουσική στο αυτοκίνητο.

-Η οικογένειά σας είναι η σταθερά σας;

-Πάντα. Η οικογένειά μου είναι το παιδί μου, είναι ο άντρας μου με τον οποίο έχουμε χωρίσει- δεν έχει σημασία-, τα αδέλφια μου, οι φίλοι μου.

-Είναι ωραίο που συνεχίζεται να αποκαλείτε τον πρώην σύζυγό σας «ο άντρας μου», αν και δεν είστε πια μαζί.

-Αυτόν παντρεύτηκα! Ο χωρισμός δεν αλλάζει τα πράγματα. Όταν φεύγεις από το σπίτι σου για να κάνεις οικογένεια, παύει να είναι οικογένειά σου η μάνα σου, ο πατέρας σου ή τα αδέλφια σου; Σε τελευταία ανάλυση, αλλάξαμε σπίτια. Δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί, αλλά δεν παύουμε να είμαστε οικογένεια.

-Παλιά λέγατε ότι έχετε δύο παιδιά, τον γιο σας και τον πρώην σύζυγό σας, Στηβ Κακέτση. Συνεχίζετε να το πιστεύετε;

-Τώρα έχω τρία «παιδιά», έχω και τον Γιώργο Μαρίνο (γελάει). Αυτά τα «παιδιά» είναι πάρα πολύ καλά, είναι εξαιρετικά, τα λατρεύω (χαμογελάει). Τώρα βέβαια δεν προφταίνω να δω το Γιώργο, αλλά δεν σημαίνει κάτι αυτό. Τον ξέρω 40 χρόνια, είναι σχέση ζωής αυτή. Όπως είναι και ο Σταμάτης (σ.σ Φασουλής) και η Άννα (σ.σ Παναγιωτοπούλου) σε επίπεδο φίλων ζωής.

-Πάντα προηγείτω η προσωπική σας ζωή, σε σχέση με την επαγγελματική;

-Ναι! Στη ζωή μου ήταν πρώτη η ζωή! Αυτή τη δουλειά την αγαπάω, μου αρέσει, θέλω να την κάνω όσο μπορώ, δεν έχω φιλοδοξίες. Αλλά κάποτε την άφησα, για να πάω στην Αμερική- τότε που παντρεύτηκα τον άντρα μου- και δεν μ ένοιαζε καθόλου, επειδή ήθελα να κάνω οικογένεια. Δεν υπάρχει για μένα το «δεν ζω χωρίς το θέατρο». Σίγουρα δεν ζω χωρίς τη δουλειά μου, αλλά μην τη συγχέουμε με τη ζωή καθεαυτή. Μια φορά είχα πει «φέτος δεν θα δουλέψω, θα κάτσω στο σπίτι μου». Έπεσα σε κατάθλιψη! Βούλιαξα! Ήρθε ο Σταμάτης, με έβγαλε από το σπίτι και μου έλεγε «κοίτα επάνω τον ουρανό!».

-Ντρέπεστε καθόλου επάνω στη σκηνή;

-Βέβαια! Όλο αυτό που βλέπετε επάνω στη σκηνή βγαίνει από το τρακ, από την αίσθηση ευθύνης που έχω απέναντι στον κόσμο, στους συναδέλφους. Και, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Απλώς, γίνεται πιο ελεγχόμενη.

-Στα προβλήματα ήσασταν πάντα «η δυνατή»;

-Ναι. Επειδή εγώ πέφτω πολλές φορές σε διάφορες καταστάσεις, μόλις κάποιος έχει πρόβλημα «δεν έχω τίποτα». Έχω περάσει πολλές δυσκολίες στη ζωή μου, αλλά τα κατάφερνα. Το παιδί μου, για παράδειγμα, γεννήθηκε πρόωρα, έμεινε για τρεις μήνες στο νοσοκομείο, στη θερμοκοιτίδα. Κοίτα, δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που δεν πέρασε διάφορα στη ζωή του. Αλλά, αυτή τη στιγμή περνάμε, όλοι οι Έλληνες, τέτοια δυσκολία, που έχω την αίσθηση ότι δεν έχει υπάρξει ξανά παρόμοια. Ούτε καν στον πόλεμο. Αυτό νιώθω. Ζούμε σε πόλεμο χωρίς όπλα.

-Τι φοβίες έχετε;

-Βασικά, τα έντομα. Μην μου δώσεις έντομο! Αράχνες, ακρίδες, κατσαρίδες, πεταλουδίτσες (γελάει). Σέβομαι τις φοβίες όλου του κόσμου, επειδή εγώ έχω αυτή τη γελοία φοβία.

-Σήμερα, θα παρατούσατε τα πάντα για να πάτε στο εξωτερικό για έναν έρωτα, όπως κάνατε στο παρελθόν;

-Όχι. Ούτε από εδώ μέχρι την Κηφισιά δεν θα πήγαινα (γελάει). Για κάποιο άλλο σοβαρό λόγο όμως, μπορεί και να το κανα.

-Ο έρωτας έχει πάψει να είναι «σοβαρός λόγος»;

-Από μία στιγμή κι έπειτα, ο έρωτας- και ειδικά αυτός ο έρωτας που συμβαίνει στα νιάτα μας-, όσο μεγαλώνουμε, δεν μπορεί να συμβαίνει. Νομίζω ότι είναι στο κεφάλι μας αυτά. Ε, δεν γίνεται ένας άνθρωπος που έχει περάσει τα 50 του- για να μην πω παραπάνω, γιατί μου φωνάζουν οι φίλοι μου-, να νομίζει ότι ερωτεύεται τόσο πολύ που να θέλει να τινάξει όλη του την ύπαρξη στον αέρα.

-Κρίση ηλικίας περάστε ποτέ;

-Όχι. Πάντα ήμουν συμφιλιωμένη με το χρόνο. Αναγκαστικά. Μην σου πω ότι κάποια στιγμή έλεγα «πότε θα γεράσω να μου δώσουν κανά ρόλο κουτσής ή στραβής;». Το μόνο που δεν θέλω, σε σχέση με το χρόνο, είναι να υποφέρω. Θέλω, μεγαλώνοντας, να φύγω ήσυχα και να μην βασανιστώ.

-Ποια είναι σήμερα η προτεραιότητά σας;

-Άργησα να καταλάβω ότι πρέπει να προσέχω τον εαυτό μου, να τον αγαπώ, για να μπορώ να βρίσκομαι και για τους άλλους. Μου το έλεγε ο Μαρίνος, πολλά χρόνια πριν, και του έλεγα «αυτό είναι εγωιστικό». Είχε δίκιο τελικά. Πρέπει να είμαι εγώ καλά, για να μπορώ να δίνω και στους άλλους. 

Δημοσίευση στο περιοδικό "People", τον Νοέμβριο του 2011.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ: "ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΡΑΔΟΠΙΣΤΟΣ"

Βρίσκεται στον Alpha από νωρίς, μελετάει κάποια δελτία ειδήσεων ξένων ειδησεογραφικών καναλιών, διαβάζει όλες τις σαββατιάτικες εφημερίδες της μέρας, μπαίνει στο internet για να ψάξει περισσότερες πληροφορίες, κρατάει σημειώσεις. «Ξυπνάω καθημερινά γύρω στις 7 το πρωί. Συνήθεια είναι», λέει καθισμένος στο γραφείο του. «Είμαι στη δουλειά 29 χρόνια, έχω περάσει τα 10 χρόνια σε εφημερίδες και τα υπόλοιπα στην τηλεόραση- είτε ως τηλεοπτικός ρεπόρτερ, είτε σε εκπομπές, είτε στα δελτία ειδήσεων. Επαγγελματικά οφείλεις να είσαι ενήμερος κάθε μέρα για το τι γίνεται και τι δεν γίνεται- ασχέτως αν έχεις δελτίο ή όχι».

-Ήταν πάντα το όνειρό σας να γίνεται δημοσιογράφος;

-Όχι. Το να μπω στη δημοσιογραφία δεν ήταν η προτεραιότητά μου, τυχαία μπήκα. Σε μία περίοδο αντίστοιχη με αυτή που βιώνουμε τώρα, που δεν υπήρχαν δουλειές για τους νέους- γιατί εγώ με άλλα πράγματα ήθελα να ασχοληθώ, που αφορούσαν κυρίως στον αθλητισμό-, βρέθηκα να εργάζομαι ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Βραδινή, δίνοντάς μου οι άνθρωποι εκεί μια ευκαιρία, σε μια εποχή που θεωρούμουν «φτηνό εργατικό δυναμικό». Τελικά αγάπησα πολύ αυτή τη δουλειά. Μπήκα πειραματιζόμενος και τώρα δεν μπορώ να κάνω- και δεν ξέρω πια- τίποτε άλλο.

-Συνεχίζεται να έχετε το ίδιο πάθος για αυτή τη δουλειά;

-Σε μια ερωτική σχέση, το πάθος μετεξελίσσεται. Το πάθος της πρώτης γνωριμίας δεν έχει καμία σχέση με το πάθος και τον έρωτα, αν η σχέση έχει περάσει από 40 κύματα και έχει προχωρήσει σε βάθος. Το πάθος μετατρέπεται σε αγάπη. Έτσι γίνεται και με το επάγγελμα. Δεν μπορώ να πω ότι έχω το ίδιο πάθος που είχα όταν ξεκινούσα, αλλά έχω τον ίδιο σεβασμό προς τη δουλειά που είχα όταν ήμουν 20 χρονών. Ακολουθώ τις ίδιες αξίες, τις ίδιες αρχές- είμαι άνθρωπος που πολύ δύσκολα κάνω πίσω σ αυτά-, είμαι αγύριστο κεφάλι: Δεν λέω ψέματα, δεν λαδώνομαι, δεν γλείφω και δεν φιλώ την εξουσία.

-Υπό τις σημερινές συνθήκες, σας φοβίζει μήπως γίνεται άνεργος ή «φθηνά εργατικά χέρια» ξαφνικά;

-Δεν με τρομάζει το να γίνω «φθηνά εργατικά χέρια», γιατί ποτέ δεν ήμουν παραδόπιστος. Το αντίθετο. Στα χρόνια της τηλεοπτικής και δημοσιογραφικής ευμάρειας, τότε που έπεφταν οι δουλειές με το τσουβάλι- όπως και τα λεφτά- εγώ κρατούσα ομπρέλα. Δεν ξέρω να μανατζάρω καλά τον εαυτό μου. Όχι ότι έχω παράπονο, αλλά πολλοί συνάδελφοι της γενιάς μου, εισέπραξαν πολλά περισσότερα. Ωστόσο, εμένα δεν με τρομάζει η δουλειά και στη δημοσιογραφία έχω κάνει τα πάντα. Θα μπορούσα να γυρίσω άνετα και στο ρεπορτάζ- το οποίο κάνω πολύ καλύτερα από το να παρουσιάσω ειδήσεις και θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο ικανός σ αυτό. Γιατί ο κόσμος μπορεί να με ξέρει από εκπομπές, από δελτία, αλλά ίσως να έχει ξεχάσει ότι εγώ ήμουνα μια ζωή στο δρόμο, κάνοντας ελεύθερο ρεπορτάζ. Τα λιγότερα χρήματα, λοιπόν, δεν με τρομάζουν, αλλά η ανεργία- που, και πάλι, δεν θα με ενδιέφερε να δεν είχα οικογένεια-, η οποία δεν έχει να κάνει με την ικανότητά σου, αλλά με αυτό στο οποίο οδηγείσαι αναγκαστικά όταν δεν υπάρχει δουλειά. 

-Πολλά ακούγονται τους τελευταίες μήνες για το μέλλον του Alpha. Σας ανησυχούν;

-Για όλους τους Ομίλους ακούγονται πολλά. Αν πιστέψουμε τα όσα ακούγονται, τότε σημαίνει ότι αύριο το πρωί είναι κλειστά όλα τα μαγαζιά και δεν δουλεύει κανείς έλληνας δημοσιογράφος. Όντως ακούγονται κάποια πράγματα, αλλά εμείς αναμένουμε. Προς το παρόν, πληρωνόμαστε κανονικότατα.

-Ωστόσο συμφωνείτε με ενδεχόμενες συγχωνεύσεις καναλιών και συρρίκνωση της τηλεοπτικής αγοράς, λόγω των οικονομικών συνθηκών;

-Όχι βέβαια! Ξέρετε, η ενημέρωση δεν είναι παντοπωλείο, δεν είναι μπακάλικο. Αν θέλουν να κάνουν την ενημέρωση μπακάλικο, μπορούν να το κάνουν γιατί έχουν την ισχύ και τα λεφτά, αλλά θα βρουν πολλούς ανθρώπους απένάντί τους.

-Εσείς έχετε λύσει, μετά από 29 χρόνια δουλειάς, το βιοποριστικό σας θέμα;

-Κανείς μισθωτός στην Ελλάδα δεν λύνει ποτέ το βιοποριστικό του. Μετά από πολλά χρόνια ανέχειας και στριμώγματος την τελευταία δεκαετία, είναι γεγονός ότι εγώ και η οικογένειά μου ζούμε άνετα- με ό,τι μπορεί να σημαίνει «άνετα» για έναν μισθωτό. Άνετα σημαίνει ότι τέλος του μήνα δεν δανειζόμαστε λεφτά για να ζήσουμε, άνετα σημαίνει ότι σχεδόν ό,τι λογικό επιθυμούμε μπορούμε να το αγοράσουμε και μέχρι πρότινος μας περίσσευαν και λίγα ευρώ κάθε μήνα τα οποία πια δεν περισσεύουν αφού προνόησε η κυβέρνησε να τα βάλει στα δικά της ταμεία. Εγώ δεν έγινα ποτέ επιχειρηματίας- δημοσιογράφος, δεν άνηκα ποτέ στους συνάδελφους που έκαναν το όνομά τους ανώνυμη εταιρεία, δεν ανήκω σε εκείνους τους δημοσιογράφους που έκαναν τα ακίνητά τους real estate εταιρεία και δεν ανήκω επίσης στους εκλεκτούς συναδέλφους που έφτιαχναν τη μία off shore μετά την άλλη. Ανήκω και εγώ στο 38% των ηλίθιων Ελλήνων που φορολογούνται και δηλώνουν τα πάντα.

-Θα πληρώσετε το φόρο ακινήτου στο λογαριασμό της ΔΕΗ

-Βεβαίως και θα τον πληρώσω. Συνήθισα πια στην ασέλγεια. Σε μεγάλη ηλικία γνώρισα το βιασμό από πλευράς των πολιτικών, έχω προσφύγει στη δικαιοσύνη και περιμένω να δικαιωθώ. Οι δικηγόροι μου με έχουν συμβουλεύσει να πληρώνω κανονικά μέχρι να βγει μία τελεσίδικη απόφαση. Θεωρώ αντισυνταγματικό το χαράτσι, όπως θεωρώ παράνομη και αντισυνταγματική την έκτακτη εισφορά. Δεν μασάω την καραμέλα «θα καταρρεύσουμε, θα βγούμε από το ευρώ». Ε, ας βγούμε! Τι μας απειλείτε; Ο λαός πληρώνει την ανικανότητα των προηγούμενων και την αστοχία και ανικανότητα των παρόντων. Ας μιλάμε ανοιχτά!

-Θα σας ενδιέφερε να παρουσιάστε καθημερινό βραδινό δελτίο ειδήσεων;

-Θα με ενδιέφερε πάρα πολύ να ήμουν ιδιοκτήτης ενός καναλιού και να έκανα αυτά που έχω στο κεφάλι μου (γελάει). Δεν έχει σημασία τι μπορείς να βλέπεις και να ονειρεύεσαι όταν πέφτεις για ύπνο. Εν πάση περιπτώσει, καθημερινό δελτίο δεν θα με ενδιέφερε να κάνω, αλλά ποτέ μην λες ποτέ. Επίσης δεν θα με ενδιέφερε ποτέ να κάνω δελτίο αλλά το κάνω- και το κάνω όσο καλύτερα μπορώ. Είμαι επαγγελματίας. Χτυπάω ξύλο και λέω «μια χαρά είμαστε», γιατί υπάρχει μία δουλειά που σου δίνει την δυνατότητα να επιβιώσεις.

-Συνεχίζει να προηγείται η οικογενειακή σας ζωή, σε σχέση με την επαγγελματική;

-Σαφέστατα. Να σας πω ότι τη χρυσή δεκαετία που έπεφταν τα λεφτά και οι θέσεις, εγώ έμεινα πιστός σε ένα σαββατοκύριακο. Εσείς τι λέτε; Ότι δεν μου πρότειναν τα κανάλια να κάνω καθημερινό ή δελτία ειδήσεων με διπλάσιες αποδοχές από ό,τι έπαιρνα; Και μπορεί να είχα και καλύτερη σταδιοδρομία και καλύτερα χρήματα. Δεν με ενδιαφέρει! Εγώ θέλω να πηγαίνω την κόρη μου στις αθλητικές της δραστηριότητες! Έχω κάποιες συγκεκριμένες αρχές. Επίσης, δεν θα μπορούσα ποτέ εγώ, που ασκώ κριτική στην εξουσία, να βγάλω 200 χιλιάδες ευρώ από μία διαφήμιση που θα έκαναν- και μου πρότειναν να κάνω.

-Είστε αυστηρός με τα παιδιά σας; Θέλετε να τους παρέχετε όλα όσα σας ζητούν;

-Προσπαθώ να είμαι αυστηρός και προσπαθώ να τους λέω κάποιες στιγμές «ξέρεις, δεν έχω λεφτά», για να καταλάβουν ότι τα λεφτά δεν είναι σε ένα δέντρο που βγαίνει στον κήπο μας και πως δεν μπορεί να γίνεται ό,τι θελήσουν. Η αλήθεια πάντως είναι ότι τα παιδιά ξέρουν να κάνουν τους γονείς τους ό,τι θέλουν. Από εκεί και πέρα, έχω δύο παιδιά που είναι πειθαρχημένα- όχι από φόβο αλλά από σεβασμό-, κάτι που σημαίνει ότι κάτι καλό κάνουμε.

-Τρίτο παιδί θα θέλατε να κάνετε;

-Η γυναίκα μου ναι, εγώ όχι. Ό,τι είχα να προσφέρω στην ελληνική κοινωνία το προσέφερα: Δύο παιδιά που γεννήθηκαν και είναι χρεωμένα. Δεν χρειάζεται και τρίτο. 

Δημοσίευση στο περιοδικό "People", τον Δεκέμβριο του 2011.

ΜΥΡΤΩ ΚΟΝΤΟΒΑ: "ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΠΑΘΑΙΝΩ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ"

Ο σουρεαλιστικός συνδυασμός «ανόμοιων» για άλλους προσώπων και πραγμάτων, ποτέ δεν ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι στη ζωή της φίλης της Γαλάνη και της Βίσση, της γυναίκας εκείνης απ την οποία εξαρτήσαμε την πιο τρυφερή μας επιστροφή σε μία σχέση, με το «τράβα σκανδάλη».

Διαφωνεί, δεν πιστεύει ότι μοιάζει στις ηρωίδες των μυθιστορημάτων της Σώτης Τριανταφύλλου, ούτε υπήρξε ποτέ η «Μπότσαρη» στο «Για την αγάπη της γεωμετρίας», ούτε είναι μία αλλόκοτη «μαύρη» περσόνα που κυκλοφορεί με περίεργους τύπους σε ροκ συναυλίες, ενώ ταυτόχρονα κάνει grande σουξέ με τη στήλη της στην Athens Voice «Μίλα μου βρόμικα», με το reality «Όσο έχω φωνή», με τους στίχους που έγραψε στην Πρωτοψάλτη, στην Αρβανιτάκη, στη Γαλάνη, αλλά και στη Βίσση- συνδυάζοντας σατανικά ταλαντούχα και υπέροχα το «δεν χωρίζουν έτσι οι καρδιές των ανθρώπων που αγαπήθηκαν με τόσο κόπο» με το «μπορείς απόψε να βγεις μ όλες τις τσούλες της γης». Τη στιγμή που αλλάζει τη σειρά κάποιων τραγουδιών στο πρόγραμμα «Δώδεκα» της «απόλυτης», που επιμελείται στο Rex και κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή 16/12, ανάβει τσιγάρο, απαντάει σε ένα sms του φίλου της Σταύρου Θεοδωράκη, αναφέρει πως θα θελε κάποια στιγμή να γνωρίσει την Κατερίνα Στανίση που «είναι θεά!» παρόλο που δηλώνει αιώνια ερωτευμένη με τον φίλο της Γιώργο Μαζωνάκη, λέει πως με όλη αυτή τη δουλειά πάλι παράτησε στη μέση το καινούργιο μυθιστόρημα που γράφει- αυτό με τα σκοτωμένα γατιά της Αθήνας που τα κουβαλούσε σε κούτες μέσα από τα χωράφια για να τα θάψει στο χώμα. «Πολλές φορές σκέφτηκα ότι δεν θέλω να απομακρυνθώ από αυτό που πραγματικά υπήρξα και από την αφετηρία μου. Ήθελα πάντα να θυμάμαι από πού προέρχομαι, πώς μεγάλωσα, με τι μεγάλωσα, τι μου άρεσε και ποιο είναι το πραγματικό μου “σπίτι”: Τα βιβλία που διάβασα, οι μουσικές που ακούγαμε στο πατρικό μου σπίτι, στην Καλλιθέα- αυτό με την μεγάλη πικροδάφνη στον κήπο, που ακόμα υπάρχει- οι ροκ μουσικές που έπαιζε ο αδελφός μου και οι φίλοι του στο σαλόνι του σπιτιού μας, οι παιδικές και εφηβικές παρέες που παραμένουν μέχρι σήμερα, εκείνες που είχαν πολύ συγκεκριμένο “σήμα” σε ό,τι αφορά στην κουλτούρα τους. Αυτό το είχα πάντα. Και ως άγχος και ως υπαρξιακό θέμα και ως σκέψη γυρνώντας με το αυτοκίνητό μου στο σπίτι: Μην με καταπιεί αυτό το «δώρο» που θεωρώ ότι έχω, να είμαι πολλά πράγματα μαζί και ταυτόχρονα».

-Ποιο ήταν το κυρίαρχο «σήμα» των παιδικών σου χρόνων;

-Η αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά και θα κρατήσουν για πάντα- και με πιάνει συχνά η μελαγχολία όταν σκέφτομαι εκείνα τα χρόνια. Τελικά, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Ο ένας τρόπος είναι να το δεις από τη μία του πλευρά- ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα και άρα όλα είναι μάταια- και ο άλλος είναι να το δεις από την ανάποδη πλευρά του και να πεις ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ότι όλα ξεκινάνε μόνιμα από την αρχή και γι αυτό εγώ θέλω να είμαι παρούσα στο πάρτι. Εγώ επιλέγω τη δεύτερη οπτική των πραγμάτων και, αν υπήρχε Θεός, θα έπρεπε να είναι πιο σοφός, να μην ξέρουμε τη συνέχεια του έργου.

-Πέφτεις συχνά σε μελαγχολίες;

-Ναι. Ξέρω ότι είμαι ένας μελαγχολικός άνθρωπος, με πολλές όμως εκρήξεις χαράς και αισιοδοξίας. Γιατί πάντα σκέφτομαι ότι, αν χάσω τη φωτεινή μου πλευρά, θα πεθάνω. Μου άρεσε πάντα ο Θεοδωράκης, ο Σαββόπουλος- οι γονείς μου ανήκαν στην Αριστερά και πάντα ακούγαμε πρώτοι τους καινούργιους τους δίσκους-, αλλά ταυτόχρονα μου άρεσε τρομερά και η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Επίσης μου άρεσαν- και μου αρέσουν- τα τακούνια, τα τούλια, το ροζ χρώμα.

-Στις συντροφικές σου σχέσεις πως είσαι;

-Ελπίζω να είμαι πολύ συντροφική- και το θέλω. Μερικές φορές έχω μία τάση δασκαλίστικη, του ξερόλα, αλλά αυτό δεν γίνεται μόνο με τους άντρες με τους οποίους έχω σχέση, συμβαίνει και με τους φίλους μου: Θέλω να έχω άποψη για όλα. Αυτό το κομμάτι μου προσπαθώ να το μαζεύω, να μην δημιουργώ «πρόβλημα», αλλά υποσυνείδητα μάλλον λειτουργεί.

-Πότε κατάλαβες ότι ούτε οι έρωτες διαρκούν για πάντα;

-Πάντα το υποψιαζόμουν. Για πάρα πολλά χρόνια ήθελα να βρεθεί αυτό που θα διαρκέσει για πάντα- κυρίως γιατί δεν αντέχω καθόλου τους αποχωρισμούς- και νόμιζα ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί αυτό με το οποίο θα ζήσω μαζί του αγκαλιά έχοντας κι εγώ το καλό τέλος του παραμυθιού. Πριν από 10 χρόνια κατάλαβα ότι αυτό το πράγμα δεν είναι καθόλου έτσι όπως το φανταζόμουν εγώ ή έτσι όπως θα το θελα- ότι «έρχεται ο άλλος στη ζωή σου και είναι το άλλο σου μισό»-, γιατί  αυτό δεν υπάρχει. Η ζωή, όμως, μας πάει πάντα εκεί που μας «βολεύει». Όταν ένας άνθρωπος είναι στη ζωή μου και με «βολεύει» και όταν είμαι εγώ στη δική του και τον «βολεύω»- δηλαδή, πορευόμαστε μαζί, χωρίς ένταση- αυτό τελικά σημαίνει για μένα το «για πάντα». Δεν ξέρω πόσο θα διαρκέσει, αλλά σίγουρα δεν έχω την αγωνία του τι θα γίνει και πώς θα γίνει. Δεν θέλω άλλο άγχος στη ζωή μου, δεν το χρειάζομαι πια. Πολλές φορές το πλήρωσα το άγχος μου και δεν θέλω να παγιδεύομαι πια σ αυτό.

-Με ποιο τρόπο το πλήρωσες;

-Πάθαινα βαριές κρίσεις πανικού, έχω πάει στο νοσοκομείο, αρκετές φορές σε γιατρούς για να μου κάνουν μία γρήγορη ένεση να συνέλθω, ψάχνοντας ταυτόχρονα να βρω τι μου συμβαίνει. Και αυτά συνέβησαν από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω στην τηλεόραση, τότε που εργαζόμουν ταυτόχρονα στον «εκατομμυριούχο», στο reality «Bar» και στο «Κλικ». Ξαφνικά αισθανόμουν ιλίγγους, είχα αστάθεια και, την πρώτη φορά, θυμάμαι ότι λιποθύμησα σε ένα πολυκατάστημα, αφού προηγουμένως έτρωγα σε ένα εστιατόριο με ένα φίλο μου δίπλα από το Vox και καθώς μιλούσαμε αισθανόμουν ότι μετακινείται η εικόνα του. Αρχικά πήρα zanax, μετά τα σταμάτησα. Ύστερα κατάλαβα ότι αυτό είναι ένας μηχανισμός, ίσως και προστασίας, που μου λέει «με έχεις εξοντώσει, ξεκόλλα, θα παθαίνεις πάντα κρίσεις πανικού όταν θα αγχώνεσαι και πρέπει να ζήσεις μ αυτές».

-Με το «όσο έχω φωνή» πέρασες κάτι τέτοιο;

-Ναι. Το Μάιο, όταν ξεκίνησα να βλέπω αυτό το ατέλειωτο υλικό, να το δουλεύω και μέτρησα τους μήνες που είχαμε μπροστά μας μέχρι να βγει στον αέρα, πανικοβλήθηκα πάρα πολύ. Ένα πρωί ξύπνησα και γύρναγαν όλα- έπαθα περιστροφικό ίλιγγο.

-Πικράθηκες με την κριτική που δέχτηκε το «Όσο έχω φωνή»;

-Στο καλλιτεχνικό κομμάτι δεν είχε δεχτεί κακή κριτική και θεωρώ ότι ήταν από τις καλύτερες δουλειές μου σε ό,τι αφορά στο στήσιμό του, στο μοντάζ και στις μουσικές του. Αυτό το προϊόν δεν είχε στόχο να προκαλέσει με διάθεση gossip- ήταν κάτι που δεν ήθελε ούτε η Άννα ούτε εγώ- και όποιος περίμενε ότι θα ανοίξει την τηλεόρασή του για να δει ξεκατίνιασμα δεν θα το έβλεπε.

-Το σημείο με τον άρρωστο πατέρα της Βίσση στο νοσοκομείο, γιατί δεν το έκοψες στο μοντάζ;

-Είχα πάρα πολύ μεγάλο υλικό με τον μπαμπά της Άννας... Στο συγκεκριμένο σημείο έκρινα ότι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούσαμε αυτή την εικόνα, «ντύνοντας» δηλαδή μία συναυλία της στην Κύπρο, ήταν αξιοπρεπέστατος και έδειχνε μία στιγμή της Άννας στη σχέση της με τους γονείς της πάρα πολύ τρυφερή. Το είχα σκεφτεί πάρα πολύ και αποφάσισα ότι ο τρόπος που δόθηκε στον κόσμο, δεν προσβάλλει κανέναν.

-Περίμενες ότι θα ήταν μεγαλύτερα τα νούμερα τηλεθέασης, από το δεύτερο επεισόδιο κι έπειτα;

-Από την αρχή ήξερα ποιες ήταν οι ιστορίες, γνώριζα τη φόρμα και καταλάβαινα από το ξεκίνημα ότι ο τρόπος που θα δουλεύαμε 900 ώρες γυρισμάτων δεν επέτρεπε λαϊκισμό.  Πρόσεξα πάρα πολύ το «όσο έχω φωνή» να μην απασχολεί την άλλη μέρα τις εκπομπές με χυδαίο τρόπο, να μην είναι ένα κουτσομπολίστικο προϊόν. Προτιμούσα να παίζω την Κένυα, παρά σε συνέχεια τους πρώην έρωτες της Άννας. 

-Είναι αλήθεια ότι ο συνθέτης του «Μόνο αν τρελαθώ», του καινούργιου τραγουδιού της Βίσση, ήταν πρώην σύντροφός σου;

-Ναι. Ο Μάριος Τσάγγαρης βασικά και κυρίως είναι ένας από τους ανθρώπους που, αν χρειαστεί να φέρει το σκύλο μου στο Λαύριο από την Αθήνα επειδή εγώ είμαι στην Τζιά, να ξυπνήσει 7 η ώρα το πρωί και να μείνει και από βενζίνη βρίζοντας- πράγμα που συνέβη-, θα το κάνει. Όπως και εγώ θα κάνω ό,τι χρειαστεί για εκείνον. Ήμασταν μαζί 7 χρόνια και τον θεωρώ πια συγγενή μου. Πάρα πολλές φορές τηλεφωνιόμαστε το πρωί και λέμε «ευτυχώς που χωρίσαμε», γιατί κέρδισε αυτή η σχέση όλη της την ουσία όταν έπαψε να είναι ερωτική.

-Για εκείνον έγραψες το «τράβα σκανδάλη»;

-Ναι. Για το Μάριο το έγραψα τότε.

-Το ξέρεις ότι κυκλοφορεί για σένα ένας αστικός μύθος που λέει ότι είσαι μία υπερήφανη λεσβία;

-(γελάει) Το ξέρω! Δεν με σοκάρει κιόλας, ούτε και το παίρνω προσωπικά. 

Δημοσίευση στο περιοδικό "People", τον Δεκέμβριο του 2011.